Kolejność uczuć - najnowsza książka Moniki Sawickiej

Z uwagi na fakt, ze na nasz konkurs wpłynęło bardzo dużo prawidłowych odpowiedzi, które jednak nie zawierały żadnych danych pozwalających na wylosowanie zwycięzców, termin jego trwania przedłużamy do dnia 15 lipca br. Prosimy abyście byli uważni i gdy korzystacie z formularza na dole strony podawajcie swoje maile co najmniej imię i nazwisko. Zdarza się, że na 50 przysłanych odpowiedzi swoje dane podaje tylko jedna osoba. Podpis np. S.Z. nie jest wystarczającym. Nie wiemy też kim jest Jola, Staś, Kamilka.

Tym razem nagrodą w organizowanym przez portal konkursie jest najnowsza książka łódzkiej pisarki, pani Moniki Sawickiej. Książka zatytułowana „Kolejność uczuć” jest już siódmą w dorobku literackim autorki. Pierwsze wydawnictwo ukazało się własnym „sumptem” w październiku 2005 roku. Inne książki Moniki Sawickiej to: „Serwantka”, „Mimo wszystko”, Demi – Serc”, „Kruchość porcelany”, „Niebo zostawimy aniołom”. Wszystkie pozycje rozchodziły się w dość dużym nakładzie.  Kilka dni temu skontaktowaliśmy się z autorka, której zadaliśmy kilka pytań.

 

 

*********

 

- Swoją przygodę z literaturą rozpoczęłaś w październiku 2005 roku, kiedy ukazała się Twoja debiutancka książka zatytułowana „Kruchość uczuć”, jak wspominasz ten niezbyt jeszcze odległy czas?

Chodzi Ci oczywiście o przygodę z prozą, nie poezją. Rok 2005 to jedynie data mojego debiutu. Piszę od zawsze, odkąd nauczyłam się alfabetu. Poważnie. I ciągle się uczę bawić słowem, rozwijam się. Co podobno widać w kolejnych powieściach. Dla każdego autora publikacja tego co stworzył to wielkie przeżycie. Zobaczyć swoją książkę na półkach w księgarniach. Nie da się tego opisać. Wielka, niewypowiedziana radość.

 

- Czy spośród sześciu do tej pory wydanych przez Ciebie książek, którąś darzysz szczególnym sentymentem?

Wydalam sześć książek do tej pory. A sama Kruchość miała już trzy wydania. Oczywiście, że są książki szczególnie mi bliskie. To Kruchość porcelany i 7 kolorów tęczy

 

- Zazwyczaj, przy promocji książki, zainteresowanie na spotkaniach autorskich bywa ogromne, czy bycie gwiazda, pomaga Ci, czy są chwile w których to Ci przeszkadza?

Nie jestem , nie byłam i mam nadzieje, że nie będę gwiazdą. Jestem zwykła kobietą przed czterdziestka, z problemami, kompleksami, słabościami i rozterkami. Ale prawie o tym nie mówię, przecież muszę być siłą dla innych. Takie są konsekwencje pisania książek o miłości, tej prawdziwej, bez koloryzowania,  takiej jaka jest, jaka przezywamy każdego dnia, z krzykiem, płaczem, śmiechem, bólem i radością. Jestem szczęściara, bo inni myślą, że pozjadałam wszystkie rozumy świata i znam receptę na szczęście. I pytają w mailach, opowiadają swoje historie czym obdarowują mnie czymś co bezcenne- zaufaniem i przyjaźnią. Nie mogę ich  zawieść. I nigdy kontakt z drugim człowiekiem mi nie przeszkadza, choć bywam zmęczona i nie zawsze jestem w szczytowej formie psychicznej. Czasem tez Czytelnicy musza nieco dłużej poczekać na odpowiedz na maila. Ale staram się. Jak mogę

 

- „Jesteś dzieckiem grzechu” tak rozpoczynasz na swojej stronie własną biografię, dlaczego tak twierdzisz?

Kiedy byłam nastolatką, uwielbiałam książkę SŁONECZNIKI Haliny Snopkiewiczownej. Tak właśnie się zaczynała, od tych słów. Ja to sobie zapożyczyłam, ale w następnym zdaniu wyjaśniam, dlaczego jestem owym dzieckiem grzechu. Grzechu zaniedbania. Moja mam zaszła w ciążę i rzuciła studia, czego chyba do dziś sobie nie wybaczyła. Bardzo chciała być prawnikiem, niewiele brakowało. Widocznie byłam bardzo wymagającym niemowlakiem, skoro nie kontynuowała nauki  po moich narodzinach.

 

- Proza to nie jest jedyna pasja w Twoim życiu. Na Twojej stronie można zaobserwować bardzo dużo pięknych zdjęć, na których Ty się prezentujesz, czy w związku z tym, nie spotykają Cię dwuznaczne propozycje matrymonialne…..

Jestem chora, tzn. współuzależniona. Jeszcze z dzieciństwa.  Pozowanie do zdjęć to jedna z form terapii. Nie leczyłam się gdy byłam dzieckiem, dlatego mam takie pokręcone życie. Kompleksy mnie nie opuszczają. Ciągle walczę ze skutkami ubocznymi współuzależnienia. Miedzy innymi z brakiem wiary w siebie, niską samooceną itp.. Zdjęcia maja mnie wyleczyć ale nie leczą. Propozycji matrymonialnych nie ma. Przecież jestem mężatką od 19 lat.  Bywają natomiast miłe słowa, komplementy i nawet próby uwodzenia. Nieudane!

 

- Niedawno promowałaś „Kolejność uczuć” w Łodzi, czy planujesz promocje swojej książki w naszym mieście?
Nie zależy to ode mnie. Zapraszają mnie księgarnie , biblioteki i domy kultury. Jeśli zaproszenie nadejdzie, oczywiście przyjadę z radością.

 

- Skąd czerpiesz inspiracje do pisania?

Z życia, po prostu. Słucham, czytam, obserwuję. To bardzo smutne, że właśnie życie jest inspiracją do tych wszystkich moich historii. Ale liczę na to, że dzięki temu, o czym piszę, ktoś uniknie popełnienia błędu, ktoś inny coś zrozumie, ktoś będzie szczęśliwy odnajdując własną drogę.

 

- Dziękuje za rozmowę oraz za upominki jakie przekazałaś nam dla naszych Czytelników.

 

 

Dla naszych czytelników mamy cztery egzemplarze książki Moniki Sawickiej „Kolejność uczuć” Aby je otrzymać wystarczy opowiedzieć na trzy proste pytania:  

1.    W którym roku Monika Sawicka wydała swoją debiutancką książkę i jaki nosiła tytuł?
2.    Jaki adres ma strona internetowa Moniki Sawickiej?
3.    Czym poza pisaniem książek zajmuje się autorka „Kolejności uczuć”?

 

Odpowiedzi proszę wysyłać na redakcyjnego maila biuro@nasztomaszow.pl w temacie proszę wpisać MONIKA SAWICKA Kolejność uczuć.