Na irańskim szlaku - nad morzem Kaspijskim

  • 23.02.2017, 21:11
  • www.singlenomad.pl
Na irańskim szlaku - nad morzem Kaspijskim
Kolejne irańskie obrazki

Z "dżungli" wyszliśmy z Mateuszem w stronę drogi - Nima i jego znajome zostały na noc we wsi. Zanim zaszło słońce, my ustawiliśmy się w stronę wybrzeża Kaspijskiego - jedziemy nad morze! Mateusz był nieco sceptycznie nastawiony do autostopu w Iranie. Wystarczyło jednak, że wyszlismy na drogę, pomachalismy łapką "od niechcenia" i od razu ktoś się zatrzymał. Chyba właśnie pobiliśmy rekord najkrótszego czasu oczekiwani.

 

Dojechaliśmy do Astary a stamtąd do Rasht. Kierowca wiozący nas do Rasht bardzo obrazowo krytykował fundamentalny ustrój państwa. Przeklinał swoje imię (arabskie) i wychwalał imię syna (perskie). Najbardziej wymowne było wyciągnięcie przez niego banknotu 20.000 riali (czyli potocznie 2.000 tomanów ;-)) nazwanie kilka razy Khomeiniego terrorystą, zgniecenie go i wyrzucenie przez okno.

 

Tego pana tutaj chyba nikt nie lubi :-).

 

Tak poza tym, Hossein wydał się być spoko gościem. Zawiózł nas pod sam park, w którym mogliśmy rozbić namioty. Postanowiliśmy się już wtedy z Marcinem rozdzielić. Ja chciałem spać pod palmą.......

 

[reklama2]


Super miejsce tylko, że trawa pod tą palmą rosła na jakiejś supertwardej glinie. 'Będzie nocleg pod palmą tak czy siak", pomyslałem - i mimo, że rozbicie namiotu zajęło mi pół godziny, wreszcie miałem swoje upatrzone drzewko nad głową :-).

 

Może nie dokładnie ta, ale podobna dała mi cień rano (zawsze nad morzem odbija mi palma :-)).

 

Rano skromne śniadanie (znów bez kawy), wyjście z Rasht i przejazd do Langerud - superspokojnego malutkiego miasteczka nad samym Morzem Kaspijskim (które, de facto jest tak na prawdę dużym jeziorem), gdzie mieszka mój znajomy Pooyian, mikrobiolog z wykształcenia - językowiec i nauczyciel angielskiego z zamiłowania.

 

Słiiit focia.

 

Tutaj, na wybrzeżu, góry chowają się w morzu, jest gorąco i bardzo wilgotno. Mój telefon i paszport poddał się na kilka godzin próbie wilgoci - na szczęście, przy użyciu kilku sztuczek, udało się doprowadzić wszystko do porządku. Od teraz, telefon będzie podróżował w plecaku, a paszport w plastikowej torebce.


Kolejne dni w Langerud minęły mi na chilloucie na plaży do południa, domowych obiadkach i paleniu fajki wodnej w gronie znajomych wieczorami. Zyć nie umierać :-).

 

 

Moja nowa przyjaciółka - Huka - smakuje jak papierosy w wersji superhiperultra light ale co tam.....grunt, że jest dymek.

www.singlenomad.pl

Podziel się:

Oceń:


Komentarze (0)

Dodanie komentarza oznacza akceptację regulaminu. Treści wulgarne, obraźliwe, naruszające regulamin będą usuwane.


Pozostałe