Spotkanie z historią w Skansenie

W Skansenie Rzeki Pilicy goście mieli okazję podziwiać unikatowe eksponaty związane z dziedzictwem regionu – od zabytkowych młynów wodnych, przez dawne narzędzia rybackie, aż po pojazdy wojskowe wydobyte z dna rzeki. Wielkim zainteresowaniem cieszył się pokaz pracy zabytkowych maszyn oraz opowieści przewodników o życiu nad Pilicą przed laty.

– „Przyjechaliśmy tu z dziećmi, żeby zobaczyły, jak wyglądała codzienność naszych dziadków. Największe wrażenie zrobił na nas stary młyn – to jak podróż w czasie” – mówiła pani Agnieszka z Łodzi.

Podziemne tajemnice Grot Nagórzyckich

Nie mniej atrakcji czekało w Grotach Nagórzyckich – dawnych wyrobiskach piasku szklarskiego, które dziś są jedną z najciekawszych podziemnych atrakcji turystycznych w Polsce. Turyści mogli zwiedzać korytarze i komory, wsłuchując się w legendy o Diable Nagórzyckim i duchu kopacza, który podobno do dziś strzeże tajemniczych lochów.

– „Byłam tu pierwszy raz i przyznam, że legenda o diable dodała smaczku zwiedzaniu. Dzieci były zachwycone, a my dowiedzieliśmy się mnóstwa ciekawostek o wydobyciu piasku” – podkreślała pani Monika z Radomia.

Słońce, emocje i wspólne chwile

Weekend sprzyjał spacerom, spotkaniom i rodzinnym wycieczkom. Atmosfera pełna była radości i pozytywnej energii. Wielu turystów połączyło wizytę w Grotach i Skansenie, tworząc cały dzień pełen przygód i atrakcji.

– „Przyjechaliśmy specjalnie na kilka godzin, a zostaliśmy na cały dzień. To naprawdę wyjątkowe miejsce – natura, historia i trochę magii” – powiedział pan Michał z Warszawy.

Dziękujemy i zapraszamy ponownie

Ponad 3200 gości w ciągu zaledwie kilku dni to dowód na to, że Groty Nagórzyckie i Skansen Rzeki Pilicy to miejsca, które przyciągają nie tylko lokalnych mieszkańców, ale i turystów z całej Polski.

🌞 Organizatorzy dziękują wszystkim, którzy odwiedzili oba obiekty i już teraz zapraszają na kolejne spotkania z historią, legendami i niezapomnianą atmosferą.

W ramach akcji bilet kolejowy ŁKA upoważnia nie tylko do przejazdu, lecz także do zniżek m.in. w muzeach, skansenach i innych obiektach turystycznych. Aby uzyskać rabat, wystarczy przy wejściu do wybranego obiektu okazać ważny w danym dniu bilet na przejazd pociągiem ŁKA - w wielu przypadkach może to być także „Wspólny Bilet Samorządowy”.

- Większość z proponowanych atrakcji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie stacji kolejowych lub w niewielkiej odległości od nich, co czyni kolej idealnym środkiem transportu dla weekendowych turystów i rodzin z dziećmi. Kolej to także wygodne rozwiązanie dla osób chcących uniknąć korków i problemów z parkowaniem. Zamiast tego – relaks, zmieniający się krajobraz za oknem i ekscytująca, szczególnie dla najmłodszych pasażerów, podróż - dodała Iwona Borowińska z ŁKA.

Szczegóły znajdziemy na stronie internetowej: www.lka.lodzkie.pl/Zajrzyj-w-Lodzkie-2025. Podano tam listę partnerów akcji i ich ofertę. Z biletem ŁKA można zwiedzać na preferencyjnych warunkach m.in. Skansen rzeki Pilicy w Tomaszowie Mazowieckim, Groty Nagórzyckie, Arboretum w Rogowie, Grodzisko w Tumie czy Dolinę Skrzatów w Chociszewie.

Zniżki obowiązują też przy wejściu do Aquaparku Fala, który znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Dworca Łódź Kaliska, w wypożyczalniach sprzętu wodnego w ośrodkach w Drzewicy i Lisowicach czy na największym w kraju krytym torze łyżwiarskim Arena Lodowa w Tomaszowie Maz. Nie brakuje atrakcji dla wielbicieli kolei - jak zwiedzanie parowozowni w Skierniewicach lub wycieczka wąskotorówką Rogów – Rawa – Biała, połączona z ogniskiem w Jeżowie.

Na stronie ŁKA można dostępny jest także wakacyjny przewodnik, który pomoże w zaplanowaniu wakacyjnych podróży po Łódzkiem.(PAP)

Tytus Wilski ożenił się z córką stryja, Stefana Wilskiego, który był właścicielem majątku Rogów. Zginął w pierwszych dniach II Wojny Światowej, pochowany został w Wysokienicach. Jego żona wyszła ponownie za mąż za Polaka z rejonu poznańskiego o nazwisku Szulczewski. Administrował on majątkiem przez całą okupację. Po 1945 roku Szulcewska z mężem wyjechała, a majątek rozparcelowano. Od 1949 roku w dworku znajdowała się ośmio-, później trzy- klasowa szkoła. Pozostałe grunty przylegające do dworku przekazano Spółdzielni Kółek Rolniczych. 

Dwór obecnie się tu znajdujący, możecie obejrzeć na fotografiach. Budynek jest murowany z cegły, kryty papą (dawniej blachą), w przeszłości podłogi stanowiły parkiety, obecnie deski. Jest on parterowy, na wysokim podpiwniczeniu, z piętrowym ryzalitem w drugiej osi, gdzie znajdowało się główne wejście. Remont dworku przeprowadzono w 1974 -75 roku podczas którego rozebrano wieżyczkę, usunięto gzymsy i wymieniono pokrycie dachowe z blachy na papę.

Dwór otoczony jest zabytkowym parkiem z licznymi okazami starodrzewia. Rosną tutaj m.in. topole, brzozy, buki, dęby, klony, lipy, świerki i sosny. Obecnie park jest jednak mocno zaniedbany. Wpisy w wojewódzkim rejestrze zabytków: dwór wpisano do rejestru zabytków. W 2024 roku została wykonana Inwentaryzacja.  Architektoniczno-Budowlana.

Pasjonaci historii lub potencjalni nabywcy mogą nieruchomość obejrzeć. Dojazd ulicą asfaltową od trasy (Czerniewic) - 3 km. Nieruchomość położona jest przy Puszczy Spalskiej, od Warszawy - 80 km, od Łodzi -65 km. od Tomaszowa Maz. - 20 km., od Rawy Mazowieckiej 15 km.

Obecna cena ofertowa to nieco ponad 750 tysięcy złotych. Właściciel sugeruje jednak możliwość jej negocjacji. Remont to spore wyzwanie. I to nie tylkko finansowe

W jubileuszu wziął udział jeden z odkrywców, Zbigniew Bochajewski, który wspominał, że odkrycie jaskini było dziełem przypadku. W latach 60., będąc uczniem technikum geologicznego w Krakowie, razem z kolegami z klasy pracował nad tworzeniem map okolic Chęcin. Ich pasją było jednak także eksplorowanie jaskiń. Te w okolicach Chęcin często okazywały się jedynie niewielkimi zagłębieniami. Jaskinia Raj była jednak wyjątkiem.

„Miejscowi ludzie mówili nam, żebyśmy nie wchodzili do wykrotów i jaskiń, bo mogły się zawalić. Powszechne były też różne zabobony, że te jaskinie to wejścia do piekła i przestrzegano nas, żebyśmy się tam nie zapuszczali” – opowiadał PAP Bochajewski. „Nie wiele sobie z tego robiliśmy. Kiedy odkryliśmy wąskie przejście pod rumowiskiem skalnym przy wzgórzu Malik, wszedłem tam jako pierwszy. Koledzy asekurowali mnie z zewnątrz, a potem dołączyli do mnie. To, co zobaczyliśmy, przeszło nasze najśmielsze oczekiwania” – zaznaczył.

Odkrywca wspominał, że po wejściu do jaskini on i jego koledzy oniemieli z zachwytu. „Wcześniejsze wykroty, które badaliśmy, były pozbawione szaty naciekowej, a tu zobaczyliśmy piękne stalaktyty, stalagmity, a posadzka wyglądała jak polukrowana, skrząca się jak śnieg w mroźny dzień” – opisywał.

„To było coś niesamowitego. Ściany pokryte były naciekami, a w jednym miejscu zobaczyliśmy przejście zastawione ogromnymi stalaktytami, które czasami łączyły się w kolumny. Szczęki nam opadły” – dodał.

Jaskinia Raj, odkryta przez młodych geologów w 1964 roku, szybko stała się miejscem intensywnych badań archeologicznych. Minione dekady potwierdziły jej znaczenie dla nauki, ale i turystyki. Od 1972 roku jaskinia jest udostępniona dla zwiedzających, przyciągając rocznie tysiące turystów.

Obecnie Jaskinia Raj wciąż stanowi przedmiot badań naukowych. W tym roku wznowiono wykopaliska, a ich celem jest rekonstrukcja zmian klimatycznych w pradziejach oraz badanie życia neandertalczyków.

Jak powiedziała PAP dr hab. Małgorzata Kot z Wydziału Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, dotąd uważano, że to neandertalczycy w Jaskini Raj stworzyli coś w rodzaju zapory z poroży reniferów. „Jednak nasze badania wykazały, że nagromadzenie poroży pochodzi z późniejszego okresu i nie ma związku z warstwami, w których znajdują się zabytki neandertalskie” - zaznaczyła dr hab. Kot, która kierowała najnowszymi badaniami.

Badacze nie wykluczają, że poroża zostały przyniesione przez człowieka współczesnego lub hieny jaskiniowe. Naukowcy nadal starają się określić, kiedy dokładnie ludzie zamieszkiwali Jaskinię Raj i jak długo. Wstępne obserwacje sugerują, że mogło dochodzić do wielu epizodów bytności człowieka, a warstwy są bardziej złożone, niż wcześniej sądzono.

„Potwierdza się również nasza wiedza o zmianach klimatycznych – mamy do czynienia z dwiema głównymi fazami: cieplejszą i znacznie chłodniejszą” – wyjaśnia dr Kot. Badacze odkryli, że w górnych warstwach, gdzie znaleziono artefakty, brakuje węgli drzewnych. "Pojawiają się za to przepalone kości, co może świadczyć, że ludzie zaczynają palić kośćmi - być może ze względu na brak dostępu drewna, co też jest archeologicznym potwierdzeniem, że ten klimat był dużo chłodniejszy niż dzisiaj" - wskazała.

Wykopaliska prowadzone były w lutym i lipcu tego roku, a obecnie archeolodzy skupiają się na analizie zebranego materiału w laboratoriach. „Do tej pory przebadaliśmy 15 ton ziemi. Teraz trzeba wszystko dokładnie przejrzeć pod lupą i wybrać najdrobniejsze fragmenty” – dodała dr Kot.

Podczas prac odkryto m.in. kości mamuta, niedźwiedzia jaskiniowego oraz fragmenty poroży reniferów, co świadczy o bogatym ekosystemie okolic jaskini w czasach prehistorycznych.

Projekt badawczy, w ramach którego prowadzone są te wykopaliska, finansowany jest z grantu Narodowego Centrum Nauki i ma na celu rekonstrukcję zmian klimatyczno-środowiskowych w pradziejach Polski Południowej oraz zbadanie strategii osadniczych neandertalczyków i ludzi współczesnych.

Jaskinia Raj utworzyła się w skałach wapiennych, które powstały na dnie płytkiego morza ok. 360 mln lat temu. Została odkryta przez uczniów krakowskiego technikum geologicznego w 1964 roku podczas ćwiczeń terenowych w Górach Świętokrzyskich. Wyróżnia się wyjątkowo bogatą, różnorodną i dobrze zachowaną szatą naciekową z ponad 47 tys. stalaktytów. Najwyższa kolumna naciekowa ma prawie dwa metry wysokości. Jaskinia od 1972 roku jest udostępniona do zwiedzania.(PAP)

Odkryj piękno ziemi sieradzkiej, łęczyckiej i sandomierskiej

Każda z tych krain oferuje coś wyjątkowego, co przyciąga zarówno miłośników historii, jak i entuzjastów przyrody. Zanim wybierzesz się w drogę, dowiedz się, co warto zobaczyć.

Ziemia sieradzka

Jednym z najważniejszych punktów na mapie tego obszaru jest Spalski Park Krajobrazowy. To idealne miejsce na aktywny wypoczynek na łonie Natury, gdzie można spacerować po licznych szlakach, podziwiając urokliwe krajobrazy oraz śródleśne rezerwaty przyrody. Park ten jest nie tylko rajem dla miłośników przyrody, ale także skarbnicą wiedzy historycznej – na jego terenie znajdują się bowiem liczne miejsca pamięci, związane z walkami o niepodległość Polski.

Wędrując po ziemi sieradzkiej, warto również odwiedzić liczne zabytki architektury, które opowiadają historię tego regionu. W Sieradzu, jednej z głównych miejscowości, znajdziemy zabytkowe kamienice mieszczańskie, zespoły sakralne oraz pałace i dwory, które przeniosą nas w czasie do dawnych epok. 

Ziemia sieradzka to także miejsce licznych cmentarzy, które są świadectwem historycznej wielowyznaniowości tego obszaru, a także miejscem pamięci o bohaterach narodowych.

Ziemia łęczycka

Ziemia łęczycka, z jej grodem w Tumie, to region pełen legend i fascynującej historii. Gród ten, będący jednym z najważniejszych ośrodków wczesnośredniowiecznej Polski, przyciąga swoją monumentalną architekturą. Wizyta w Tumie to podróż do czasów, gdy gród odgrywał kluczową rolę w obronie przed najazdami.

Dla miłośników aktywnego wypoczynku ziemia łęczycka oferuje również liczne szlaki rowerowe, jak choćby czarny szlak „W krainie Diabła Boruty”, który prowadzi przez malownicze tereny regionu. Trasa ta to nie tylko wyzwanie dla rowerzystów, ale także okazja do poznania legend i opowieści związanych z tym tajemniczym miejscem. 

Przejażdżka tym szlakiem pozwala zanurzyć się w Naturę, podziwiając jednocześnie piękno okolicznych lasów i pól. Warto też odwiedzić okoliczne jeziora, a może nawet zostać na dłużej i wynająć na weekend domek nad jeziorem? 

Ziemia sandomierska

Na szczególną uwagę zasługują Góry Pieprzowe, położone niedaleko Sandomierza. Miejsce to oferuje nie tylko zapierające dech w piersiach widoki, ale także możliwość obcowania z rzadkimi gatunkami roślin. Spacerując po tych górach, można poczuć bliskość Natury i zrelaksować się w otoczeniu dzikiej przyrody.

Kolejnym niezwykłym miejscem na ziemi sandomierskiej jest Park Piszczele, położony w najdłuższym wąwozie Sandomierza. To idealne miejsce na rodzinny spacer lub wycieczkę rowerową. Park ten to nie tylko przepiękne, zielone tereny, ale także różnorodne atrakcje dla dzieci, dorosłych.  

Nie można też zapomnieć o słynnym wąwozie lessowym, który jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów ziemi sandomierskiej. Ten magiczny zakątek przyciąga swoją niezwykłą atmosferą i daje poczucie, jakbyśmy przenieśli się w inny świat.

Chojnice po raz pierwszy pojawiają się w dokumentach historycznych w XIII wieku. Prawa miejskie zostały nadane Chojnicom przez króla polskiego Przemysła II w 1309 roku. Od samego początku miasto odgrywało ważną rolę w regionie, głównie dzięki swojemu strategicznemu położeniu na szlaku handlowym prowadzącym z Gdańska na południe Polski. Ten szlak handlowy nie tylko zapewniał dostęp do ważnych rynków, ale także przyciągał kupców z różnych części Europy, co przyczyniało się do ekonomicznego rozkwitu miasta.

W XIV wieku Chojnice stały się jednym z głównych ośrodków handlowych Pomorza, co przyczyniło się do dynamicznego rozwoju miasta. W tamtym czasie wzniesiono także mury obronne, które do dziś stanowią jedną z głównych atrakcji turystycznych. Mury te były świadkiem licznych oblężeń i walk, chroniąc mieszkańców przed najazdami wrogów. Ich potężne konstrukcje, wyposażone w baszty i bramy, stały się symbolem siły i niezależności miasta.

Rozwój miasta w średniowieczu był związany nie tylko z handlem, ale również z kulturą i sztuką. W 1365 roku założono kościół farny pw. św. Jana Chrzciciela, który do dziś jest jednym z najważniejszych zabytków sakralnych w Chojnicach. Gotycka architektura świątyni zachwyca zarówno mieszkańców, jak i turystów, oferując wgląd w duchowe życie średniowiecznych Chojnic. W tym okresie powstały również liczne kamienice, które do dziś zdobią rynek miasta, tworząc niepowtarzalny klimat. Każda z tych kamienic ma swoją własną historię, łączącą się z losami rodzin kupieckich, które przyczyniły się do prosperity miasta.

Bitwa pod Chojnicami – kluczowe starcie wojny trzynastoletniej i jego znaczenie

Jednym z najbardziej znaczących wydarzeń w historii Chojnic była bitwa pod Chojnicami, która miała miejsce 18 września 1454 roku podczas wojny trzynastoletniej. Konflikt ten toczył się między Królestwem Polskim a Zakonem Krzyżackim. Bitwa pod Chojnicami była jednym z najważniejszych starć tej wojny, które miało decydujący wpływ na dalszy przebieg konfliktu. Siły polskie, dowodzone przez króla Kazimierza IV Jagiellończyka, starły się z armią krzyżacką pod dowództwem wielkiego mistrza Ludwika von Erlichshausena. Mimo początkowych sukcesów, polska armia poniosła klęskę, co opóźniło zwycięstwo w wojnie.

Bitwa pod Chojnicami była nie tylko znaczącym wydarzeniem militarnym, ale również miała duże znaczenie polityczne. Wynik bitwy wpłynął na układ sił w regionie i wpłynął na dalsze losy wojny trzynastoletniej. Więcej o tym kluczowym wydarzeniu można przeczytać w tym artykule https://turystawchojnicach.pl/bitwa-pod-chojnicami-najwazniejsze-starcie-wojny-trzynastoletniej/, gdzie szczegółowo opisano przebieg bitwy oraz jej konsekwencje.

Skutki tej bitwy były odczuwalne przez wiele lat. Przegrana zmusiła Królestwo Polskie do przemyślenia swojej strategii wojennej i politycznej, co w efekcie doprowadziło do podpisania traktatu pokojowego w Toruniu w 1466 roku. Traktat ten zakończył wojnę trzynastoletnią i przyznał Polsce Pomorze Gdańskie, co miało ogromne znaczenie dla rozwoju gospodarczego i politycznego kraju. Chojnice, choć dotknięte wojną, zdołały się odbudować i kontynuować swoją rolę jako ważny ośrodek regionalny.

Złoty wiek i rozkwit miasta w okresie nowożytnym jako centrum handlowe i kulturalne

Po zakończeniu wojny trzynastoletniej Chojnice wkroczyły w okres swojego największego rozkwitu. XVI i XVII wiek to czas, który często nazywany jest złotym wiekiem miasta. W tym okresie Chojnice rozwijały się dynamicznie dzięki intensywnemu handlowi, rzemiosłu oraz rolnictwu. Miasto stało się ważnym ośrodkiem kulturalnym, gdzie krzyżowały się wpływy różnych kultur i tradycji.

Wielu znanych artystów, rzemieślników i naukowców przybywało do Chojnic, przyczyniając się do jego kulturalnego i intelektualnego rozkwitu. Powstawały liczne cechy rzemieślnicze, które zapewniały wysoką jakość produkcji i promowały innowacje w różnych dziedzinach. Chojnicki rynek tętnił życiem, a coroczne jarmarki przyciągały kupców i handlowców z całego regionu.

Ważnym elementem tego okresu była również budowa nowych, reprezentacyjnych budynków, które do dziś zachwycają swoją architekturą. Wzniesiono ratusz, który stał się symbolem miejskiej władzy i niezależności. Rozbudowano także system wodociągów i kanalizacji, co znacząco poprawiło warunki życia mieszkańców. Chojnice stały się przykładem dobrze zarządzanego miasta, które potrafiło wykorzystać swoje atuty geograficzne i ekonomiczne do budowania dobrobytu.

Pod koniec XVII wieku miasto musiało zmierzyć się z nowymi wyzwaniami, w tym z wojnami i pożarami, które wielokrotnie niszczyły jego infrastrukturę. Mimo tych trudności, mieszkańcy Chojnic zawsze potrafili odbudować swoje miasto i kontynuować jego rozwój. Siła i determinacja chojniczan stały się legendą, która do dziś inspiruje kolejne pokolenia.

Historia Chojnic to fascynująca opowieść o mieście, które potrafiło przetrwać najtrudniejsze czasy i wykorzystać swoje atuty do budowania przyszłości. Dzięki swojej bogatej historii, Chojnice są dziś miejscem, które przyciąga turystów i miłośników historii z całego świata.

Kościół jest orientowany, jednonawowy z podziemnymi kryptami. Wnętrze zdobią sklepienia kolebkowe, polichromie i witraże oraz masywne ołtarze.

Pomieszczenia poklasztorne przekształcono na plebanię i muzeum parafialne. Serdecznie zapraszamy do zwiedzania.

W programie I Festiwalu Historycznego znalazła się rekonstrukcja historyczna zjazdu z wykorzystaniem strojów książęcych stworzonych na podstawie zabytków i tkanin oraz zachowanych szat z epoki.

Organizatorem festiwalu w Tumie jest łódzkie Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne. W sobotę i niedzielę od południa do godz. 19 widzowie, którzy odwiedzą średniowieczne grodzisko pod Łęczycą, będą mogli obejrzeć historyczne rekonstrukcje bitew, warsztaty rzemiosła, prezentacje strojów średniowiecznych, a także wziąć udział w degustacjach kulinarnych przysmaków ze średniowiecza.

Porządku podczas festiwalu będzie strzegła straż grodowa – średniowieczni wartownicy w wiernie odtworzonych przez rekonstruktorów strojach, a do dyspozycji widzów będzie średniowieczne miasteczko z kramami historycznych rzemieślników.

Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi poinformowało, że podczas festiwalu w Tumie będzie można podejrzeć pracę średniowiecznego skryptorium, czyli warsztatu skryby lub kopisty zawierającego historyczne wyposażenie urzędnika z XIII wieku, a także mennicę żydowską - warsztat mincerski obsługiwany przez postać żydowskiego mincerza.

W kuźni historycznej kowal pokaże, jak wyglądała jego praca przed setkami lat. Będzie też kaletnik, który zaprezentuje, jak wytwarzało się produkty ze skóry, a pancernik wprowadzi widzów w tajniki produkcji kolczugi. Z kolei szczytnik, wytwarzający niegdyś tarcze z drewna, przedstawi cały proces produkcji od strugania desek aż po ich malowanie. Wyjątkowym zainteresowaniem cieszyć się będzie zapewne zagroda ptasznika, który zaprezentuje ptaki wykorzystywane do polowań.

W programie festiwalu znalazły się też warsztaty tkackie prezentujące techniki tkackie wykorzystywane w średniowieczu, garncarnia, jubiler, alchemik i aptekarz z laboratorium nawiązującym do XII i XIII wieku. Organizatorzy zapowiadają, że przewidziano nawet degustację trunków.

Oprócz części rekonstrukcyjno-rzemieślniczej będą wykłady wprowadzające w realia czasów połowy XII wieku, a profesor Tadeusz Grabarczyk z Uniwersytetu Łódzkiego wyjaśni, jak doszło do wydarzeń z 1141 roku i jakie skutki przyniosły ówczesnemu państwu polskiemu wydarzenia zjazdu łęczyckiego.

Festiwal zaplanowano na dwa dni. W niedzielę dodatkowo będzie można wziąć udział w mszy świętej w Archikolegiacie Tumskiej, a później - w rycerskim orszaku do grodziska. Sama Kolegiata będzie dostępna dla zwiedzających przez cały czas trwania festiwalu.

Bilet na festiwal kosztuje 45 zł (ulgowy 35 zł) i upoważnia do wielokrotnego wchodzenia na teren wydarzenia w dniu zakupu, a także do zwiedzania Skansenu Ziemi Łęczyckiej w Kwiatkówku. (PAP)

Opiekunowie bardzo ostrożnie przystąpili do kojarzenia pary hipopotamów, tym bardziej, że nie była to miłość od pierwszego wejrzenia.

"Ostatnio Jamina i Jabari chętnie przebywali w swoim towarzystwie i jak widać, nie próżnowali. Pod koniec maja przyszedł na świat owoc ich miłości" - powiedział Tomasz Jóźwik z Orientarium ZOO Łódź.

Dodał, że na razie opiekunowie nie znają jeszcze płci malucha, a ten oswaja się z nowym otoczeniem. Przebywa głównie na zapleczu hodowlanym pod opieką rodziców.

Hipopotam karłowaty to nocny samotnik, w odróżnieniu od żyjącego stadnie swojego większego brata - hipopotama nilowego. Występuje w afrykańskich lasach deszczowych i bagnach Afryki Zachodniej.

Wbrew nazwie nie jest to małe zwierzę. Mierzy do 2 metrów długości i do 90 cm wysokości w kłębie, a waga dorosłego osobnika sięga 275 kg. Hipopotamy są roślinożerne, prowadzą wodno-lądowy tryb życia. Żywią się m.in. paprotnikami, trawami i leśnymi owocami.

Ze względu na utratę siedlisk z powodu wycinki lasów, a także z uwagi na naturalnych drapieżników, polowania i kłusownictwo, gatunek zagrożony jest wyginięciem. Szacuje się, że obecnie na wolności żyje nie więcej niż 3 tys. zwierząt tego gatunku. W ogrodach zoologicznych na całym świecie mieszka niewiele ponad 200 kolejnych. W Polsce hipopotamy karłowate poza Łodzią są m.in. w Krakowie, Wrocławiu i w Gdańsku. (PAP)

Okres powstania odkopanego obiektu został potwierdzony na podstawie użytej techniki budowlanej oraz materiałów. To kamień w podstawie oraz cegły w górnej części. "To jest typowe dla budownictwa z okresu XIII w." – wyjaśnił dr Michalak. Wiadomo już, że odkryty budynek łączy się dzisiejszym południowym skrzydłem klasztoru. "Powstaje pytanie, co to za budynek, tak wczesny, który łączy się z klasztorem" – powiedział Michalak.

Odkrycie budynku jest bardzo ważne. "Pokazuje, że tak naprawdę o klasztorze wiemy bardzo miało. Z pewnością wyglądał on zupełnie inaczej" – powiedział dr Michalak. Nie wiadomo również do czego służył odkryty budynek. Znajduje się on w miejscu, w którym było główne wejście do klasztoru.

Podczas prac archeologicznych na terenie klasztoru natrafiono również na wiele różnych artefaktów. "Okazuje się, że na tym terenie, jeszcze przed założeniem klasztoru funkcjonowali ludzie" – powiedział dr Michalak. Odkryto obiekty osadnicze, takie jak słowiańską ceramikę typową dla XII i XIII w. oraz przęśliki stosowane w tkactwie.

Wcześniej zostały odkryte elementy drewnianego kanału z XVI w. doprowadzającego wodę z rzeki Paklicy do klasztoru. "Takie kanały były typowe dla terenów Niemiec" – wyjaśnił dr Michalak.

Odkryto również kafle piecowe, co sugeruje używanie pieców kaflowych do ogrzewania pomieszczeń klasztornych. Odkopano ceramikę oraz liczne kości zwierząt. To wskazuje, że w diecie mnichów było mięso. Zaleziono naczynia oraz butelki z XVII, XVIII oraz XIX w. W butelkach mnisi mogli przechowywać wino. "Wiemy, że klasztor był bardzo bogaty" – powiedział Michalak. Wiadomo również, że przy klasztorze działał młyn.

Klasztor założył Bogusz, rycerz wielkopolski w 1230 r. "Cystersi z Brandenburgii, którzy mieli to miejsce ucywilizować, nie byli za bardzo chętni do budowy w tym miejscu klasztoru" – powiedział Michalak. Pierwsze wzmianki o budowie wskazują na jej rozpoczęcie w 1240 r. Przyczyny niechęci mnichów do budowy klasztoru nie są znane. Nie wiadomo również jaką formę miał pierwszy budynek z XIII w. "Z pewnością potrzebne są kolejne badania przy klasztorze" – powiedział Michalak. (PAP)

Gminę odwiedzili specjaliści w dziedzinie ochrony zabytków i podzielili się wiedzą oraz doświadczeniami na rzecz ochrony materialnego dziedzictwa kulturowego. Uczestnicy konferencji mogli poznać m.in. historię „ratowania” drewnianego kościoła, na archiwalnych zdjęciach obejrzeć odkrywanie pierwotnego wyglądu oraz posłuchać próby interpretacji ikonograficznej znajdujących się tam polichromii. 

Wydarzenie było organizowanie przez Oddział Terenowy Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Łodzi, we współpracy z Urzędem Gminy Czerniewice, Parafią rzymskokatolicka pw. św. Małgorzaty Dziewicy i Męczennicy w Czerniewicach oraz w partnerstwie z Instytutem Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego, Instytutem Architektury i Urbanistyki Politechniki Łódzkiej oraz Polskim Towarzystwem Turystyczno-Krajoznawczym (Oddział Łódzki im. Jana Czeraszkiewicza).

Patronat honorowy nad wydarzeniem objęła Bożena Żelazowska, Generalny Konserwator Zabytków, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Organizacja obchodów Międzynarodowego Dnia Ochrony Zabytków została sfinansowana ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Utworzenie nowej strony internetowej, która będzie służyła obsłudze ruchu turystycznego, sieciowaniu ofert oraz budowaniu i promowaniu lokalnych marek i produktów turystycznych, jest elementem działań nad wprowadzaniem strategii Przemysłów Czasu Wolnego. Połączone siły miasta Tomaszów Mazowiecki, gminy Tomaszów Mazowiecki oraz lokalnych przedsiębiorców działających z myślą o turystach i mieszkańcach, pozwolą zapewnić bardzo szeroki wachlarz możliwości spędzania wolnego czasu. Na stronie są prezentowane atrakcje turystyczne, pomysły na wycieczki jedno lub kilkudniowe, z czasem również produkty turystyczne, lokalne marki. To tutaj turysta dowie się, co warto w Tomaszowie i okolicy zwiedzić, gdzie zjeść i przenocować.

\W zakładce „baza obiektów” znajdziemy m.in. interaktywną mapę z bazą noclegową, gastronomiczną, sportową i turystyczną, która, dzięki współpracy z przedsiębiorcami będzie rozbudowywana i urozmaicania. Już można przesyłać zdjęcia, opisy czy namiary do miejsc, zarówno tych istniejących od dawna, jak i nowo powstających.

W zakładce „wydarzenia” znajdziemy zapowiedzi imprez z różnych kategorii odbywających się w najbliższym czasie na terenie miasta Tomaszów i gminy Tomaszów. Na stronie znajdziemy również m.in. propozycje wycieczek jedno lub kilkudniowych, przygotowane z myślą o seniorach, rodzinach czy singlach. Znajdziemy też opisy tomaszowskich atrakcji ze zdjęciami, godzinami otwarcia, cenami i danymi kontaktowymi. Nie zabraknie również aktualności turystycznych czy pomysłów na spędzenie wolnego czasu.

Nowa strona jest dostosowana do przeglądania na telefonie, dostępne są również jej wersje w języku angielskim i niemieckim. W portalu znajdziemy też galerie zdjęć i filmów promujących region, zakładkę z linkami do popularnych serwisów turystycznych czy opisy ścieżek rowerowych i szlaków turystycznych. Portal spełnia również warunki dostępności cyfrowej stron internetowych. Przygotowanie strony było poprzedzone spotkaniami z przedsiębiorcami z branży turystycznej w ramach prac zespołu ds. wdrażania „Strategii rozwoju i promocji Przemysłów Czasu Wolnego”.

Swoją ofertę do naszej bazy mogą zgłosić podmioty gospodarcze, jednostki samorządowe (placówki kultury miejskie, gminne, powiatowe, wojewódzkie), jednostki pomocnicze gmin (tu m.in. sołectwa), organizacje pozarządowe (m.in. ochotnicze straże pożarne, koła gospodyń wiejskich, stowarzyszenia, fundacje, kluby sportowe) czy też po prostu grupy nieformalne realizujące działania w ramach Przemysłów Czasu Wolnego.

Każdy, kto chce rozpowszechnić swoją ofertę, może przystać maila na adres informacjaturystyczna@mck-tm.pl. Publikacja jest bezpłatna, ale ważne, by była odpowiednio wcześniej przysłana i dobrze przygotowana. Zapraszamy do współpracy wszystkich przedsiębiorców, którzy działają w branży Przemysłów Czasu Wolnego: hotelarstwie, gastronomii, wypożyczalniach sprzętu sportowego, w rekreacji, turystyce i kulturze.

Mamy nadzieję, że turyści znajdą na naszej stronie wszystkie informacje potrzebne do spędzenia czasu wolnego lub zaplanowania przyjazdu do Tomaszowa Mazowieckiego i zwiedzania okolicy. Do zobaczenia w Tomaszowie!

Strona powstała w ramach projektu „TOMASZÓW MAZOWIECKI - ARENA POZYTYWNEJ ENERGII: wzmocnienie spójności społecznej i gospodarczej oraz podniesienie jakości środowiska naturalnego w Tomaszowie Mazowieckim” wspartego przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię finansowanego w ramach programu Rozwój Lokalny ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2014-2021.

Zamek został wybudowany w latach 1527-1535 w stylu gotycko - renesansowym przez Macieja Drzewickiego – arcybiskupa gnieźnieńskiego. Inwestycja miała świadczyć o potędze jego właściciela, a swoim rozmachem przyćmić położone w pobliżu zamki w Inowłodzu i Opocznie. Przez ponad dwieście lat od wybudowania należał do rodziny fundatora. Na początku XVIII wieku zamek przeszedł w ręce Szaniawskich, a pod koniec XVIII wieku został opuszczony. Następnie po pożarze pobliskiego kościoła i klasztoru ulokowały się w nim bernardynki i i częściowo zaadoptowały pomieszczenia we wschodniej części zamku. W 1814 zamek uległ pożarowi po którym został opuszczony i do dziś pozostaje w ruinie.

Twierdza posiadała cztery narożne baszty ustawione skośnie do prostokąta. Opuszczana brama zamykała dostęp z przerzuconego nad fosą zwodzonego mostu. Wnętrze dziedzińca zamyka od zachodu trzykondygnacyjny budynek mieszkalny, podpiwniczony, z czterema komnatami na każdej kondygnacji. Do jego fasady przylegały symetrycznie dwa wieżowe ryzality. W rogu południowo-wschodnim znajdował się budynek gospodarczy dla służby i rezydentów. Całość sprawiała wrażenie potężnej fortecy. Zamek ten jest przykładem typowego obiektu z okresu przejściowego pomiędzy gotykiem a renesansem.
 

 Za czas powstania tej modrzewiowej świątyni uznaje się już XVI wiek. Za budową obiektu w tym okresie przemawia także fakt, że jego bryła założona została pierwotnie na planie prawie kwadratowej nawy i wydłużonego trójbocznie zamkniętego prezbiterium. Ponadto nakryta była wysokim, jednokalenicowym dachem, tworzącym szeroki okap. Są to cechy grupy późnogotyckich świątyń wielkopolskich.

 Tych kilka dzisiejszych informacji pochodzi z objętej patronatem honorowym ŁWKZ książki Pana Damiana Langnera "Kościoły drewniane ziemi wieluńskiej na tle typów ościennych (do końca XVII wieku)", która już niedługo trafi na półki bibliotek i księgarni.

Zachęcamy również do zapoznania się z zeszłorocznym wydaniem czasopisma "Renowacje i Zabytki", w którym nasze pracownice, Pani Lidia Lamcha i Klaudia Skórzewska, szeroko omówiły temat zespołu późnogotyckich kościołów drewnianych grupy wieluńskiej.

Na zachodzie kult świętego gwałtownie zaczął się rozwijać wraz z przybyciem w VII w., uciekających przed prześladowaniami ikonoklazmu, greckich mnichów.

 Legenda o św. Mikołaju podaje, że już od najmłodszych lat bardziej od zabawy z rówieśnikami wykazywał chęć zgłębiania mądrości pochodzących z Pisma Świętego. Po śmierci rodziców wielokrotnie zastanawiał się jak dopomóc swoim ubogim bliźnim. Nie chciał bogactwa, ale nie widział też jak się nim dzielić. Presja, z którą się mierzył sprawiła, że wzbierała w nim ochota, aby rzucić wszystko i nocą uciec z domu. Przed podjęciem tego kroku powstrzymywała go jednak świadomość, że chciwy krewniak zajmie jego miejsce i w nieludzki sposób zacznie się obchodzić z jego służbą. Po jakimś czasie w rodzinnym mieście Mikołaja zmarł biskup, Epiphanes. Biskupi postanowili w czasie jutrzeni wybrać na to stanowisko pierwszego mężczyznę o imieniu Mikołaj, który pojawi się w kościele. Wybrańcem okazał się późniejszy święty, który zostawszy biskupem zachowywał dawną pokorę oraz hojność.

Ciekawym przedstawieniem św. Mikołaja jest ikona w kościele parafialnym pw. św. Mikołaja w Tumie pod Łęczycą. Wybór tego świętego należy tłumaczyć zapewne zakorzenieniem jego kultu w tych kręgach. Ikona ta przede wszystkim odpowiadała wezwaniu świątyni, więc najprawdopodobniej zamawiający świadomie sięgnął po sprawdzony wzór, rozpowszechniony w kręgu wschodnim, i polecił sprowadzić ją z dalekiej Ukrainy. Wskazuje na to wielkość tego przedstawienia. Obraz zachował się w bardzo dobrym stanie. Prezentuje znakomity poziom warsztatowy autora. W lewej dłoni św. trzyma otwarta księgę zapisaną w języku cerkiewnosłowiańskim.

W ten sposób można zdobyć poruszające kadry, które idealnie zobrazują upływający czas. Urbex jest o tyle ciekawy, że najczęściej pożądane obiekty nie są łatwo dostępne, a wejście do nich wymaga pewnego zaplanowania. 

Dlaczego tych miejsc jest tak wiele? Rynek wynajmu mieszkań w Polsce przez ostatnie lata przechodził dynamiczne wzrosty, budowało się bardzo wiele mieszkań. To naturalne, że ludzie opuszczają starsze budynki i szukają mieszkań w nowym budownictwie. Nowych mieszkań na wynajem warto szukać na stronach, takich jak ta, za pośrednictwem których można kontaktować się z właścicielami i przeszukiwać ogłoszenia dzięki licznym filtrom.

Tymczasem zapraszamy na podróż po najpopularniejszych opuszczonych miejscach w Polsce, w których przeszłość miesza się z teraźniejszością i odrobiną tajemnicy.

Historia i Duch Opuszczonych Miejsc

Przedmiotem urbexowych eksploracji są najczęściej budynki opuszczone od kilku czy kilkudziesięciu lat. Mogą to być zamki, dworki, fabryki, szkoły, szpitale, parki rozrywki, pensjonaty, a nawet kanały, tunele czy katakumby. Miejsca te są fascynującymi obiektami badań dla wszystkich tych, którzy są wrażliwi na obserwowanie zmian.

Każde z miejsc opowiada swoją historię. W każdym z nich przed laty przebywali ludzie, mieszkali lub pracowali. Ciekawość wzbudzają powody, dla których obiekty te zostały opuszczone. Dla Polski, kraju o bogatej i często burzliwej historii, opuszczone przestrzenie są szczególnie wzruszające i odkrywcze.

Eksploracja może być prawdziwą przygodą, ale też formą szacunku i hołdu dla minionych czasów i ludzi. Jest to bardziej osobisty sposób poznawania historii, a zarazem niekonwencjonalne zajęcie, które pozwoli wciągnąć na długie godziny. Największą ekscytację wzbudzają pozostałe w pomieszczeniach przedmioty, które również opowiadają swój odrębny rozdział w całej książce.

Czy to dawne fabryki tekstylne na Śląsku, opuszczone po wielkich przemianach przemysłowych, czy też ruiny pałaców, które opowiadają o dawnej świetności i potędze – wszystkie one są cennymi kapsułami czasu, zachowującymi w sobie fragmenty przeszłości do odkrycia przez przyszłe pokolenia.

Popularne Lokacje dla Eksploracji Miejskiej

Polska jest przykładem kraju, w którym przepisy prawne i zasady respektowane są niemalże na każdym kroku. Z tego powodu często budowane są nowe budynki, mimo że stare nadal spełniają swoje funkcje i zastosowanie. Przez to też coraz więcej budowli popada w ruinę, tworząc idealne miejsce do eksploracji. 

Jest to częste zjawisko w przypadku szkół, fabryk czy szpitali, które świecą pustkami w prawie każdym województwie. Oto kilka przykładów popularnych lokacji dla miłośników eksploracji urbexowych.

Sanatorium w Gdyni

Opuszczone sanatorium w Gdyni Orłowie to opuszczony od blisko 20 lat kompleks, otoczony pięknymi krajobrazami i starymi drzewami. W przeszłości służył jako miejsce leczenia i odpoczynku dla pacjentów z różnymi schorzeniami. Dziś jest to jeden z popularniejszych budynków do eksploracji, składający się z ogromnych połaci terenu tuż nad gdyńskim klifem.

Opuszczony szpital w Starachowicach

Stary szpital w Starachowicach to jedno z najczęściej odwiedzanych opuszczonych miejsc w południowej Polsce. W wyniku zmiany przepisów zaraz obok wybudowano drugi, nowoczesny szpital, który od tego momentu przejął wszystkie funkcje. Dawny budynek został opuszczony i zdewastowany, jednak do dziś wzbudza grozę i ciekawość odwiedzających.

Zakład karny w Łęczycy

To obiekt o zimnym i monumentalnym wyglądzie, w którym przez lata przetrzymywani byli przestępcy. Otoczony jest wysokim murem i drutem kolczastym. Niegdyś panowały w nim wyjątkowo surowe przepisy, co można dziś zaobserwować dzięki poszczególnym elementom wystroju. Można tam zobaczyć tam między innymi salę konferencyjną czy izolatkę.

Warszawska kamienica

Charakterystyczna dla stolicy Polski, kamienica w Warszawie jest świadkiem wielu ważnych wydarzeń historycznych. W 2003 roku eksmitowano z niej ostatnich mieszkańców, ze względu na jej zły stan techniczny. Do dziś można znaleźć tam mnóstwo pozostawionych artefaktów, które sprawiają, że budynek jest chętnie odwiedzanym miejscem na mapie.

Dawny Szpital Kliniczny

To obiekt o bogatej historii, który przez lata służył jako miejsce edukacji medycznej i leczenia pacjentów. Jego korytarze świadczą o wielu przełomowych momentach w medycynie, a także o codziennych zmaganiach lekarzy i pacjentów. Odwiedzających mogą zaszokować pozostałe w nim elementy wyposażenia medycznego i przedmioty ówczesnych pacjentów.

Bezpieczeństwo i Etyka Eksploracji Miejskiej

Eksplorowanie opuszczonych miejsc niesie ze sobą wiele ryzyk i wymaga odpowiedniego podejścia. Najważniejszą zasadą eksploratorów jest bezpieczeństwo. Należy chronić się przed zagrożeniami, takimi jak odpadający tynk czy obecność szkodliwych substancji. 

Ponadto, eksploratorzy miejski powinni być świadomi lokalnych przepisów i regulacji prawnych dotyczących dostępu do opuszczonych miejsc, aby uniknąć niechcianych konsekwencji. Etyka eksploracji miejskiej polega także na przestrzeganiu zasady „Zostaw wszystko tak, jak jest i nie zabieraj nic ze sobą” - jest to klucz do zachowania historycznej wartości i integralności eksplorowanych miejsc. Przywłaszczenie mienia jest karalne. 

Społeczność Eksploratorów Miejskich w Polsce

W Polsce entuzjastów miejskich eksploracji jest naprawdę wielu. Powstała więc ogromna społeczność osób, które często dzielą się radami dotyczącymi bezpieczeństwa, dostępu do lokalizacji oraz technikami fotografowania. Na mediach społecznościowych można znaleźć liczne grupy, na których eksploratorzy nawiązują nowe znajomości umawiając się na wspólne wyprawy.

Dzięki takiemu zorganizowanemu podejściu, eksploracja miejska staje się nie tylko przygodą indywidualną, ale i społeczną, wprowadzając nową perspektywę i wymiar do tej fascynującej działalności.

Zwiedzanie fabryki bombek nie może się odbyć bez przyjrzenia się bliżej samemu procesowi powstawania ozdób choinkowych. Co ciekawe, produkcja bombek to wcale nie taka łatwa sprawa. Bombki nie przyjeżdżają już gotowe z huty szkła i nie wystarczy ich włożyć do pudełek i wysłać do klientów. Aby efekt był zadowalający, ozdoby choinkowe wymagają całego zakładu produkcyjnego i mnóstwa ciężkiej pracy.

Po pierwsze szkło. Do fabryki bombek przyjeżdżają szklane rury, które poddaje się obróbce na palnikach gazowych. Tu w procesie podgrzewania z przygotowanych porcji szkła rozpoczyna się formowanie. Rozgrzane szkło staje się plastyczne i pozwala rzemieślnikowi na dmuchanie szkła w taki sposób, aby uzyskać pożądany kształt. Następnie ukształtowaną już bombkę studzi się i przekazuje na kolejne stanowisko.

Tu bombka wypełniana jest od środka azotanem srebra. Proces malowania pozbawia ją przeźroczystości, a zarazem nadaje jej srebrny kolor. Ułatwia to dalszą pracę z kolorem i daje niesamowity lustrzany efekt, co już samo w sobie czyni bombkę piękną.

Następnie rozpoczyna się pracę z kolorem. W zależności od zamówień wpływających do fabryki bombek i wymagań dalszych etapów dekoracji, bombka uzyskuje podkład potrzebny do określenia finalnego efektu. Wysuszone w specjalistycznym tunelu trafiają prosto na warsztaty plastyczne, gdzie grupy szkolne, ale także wycieczki firmowe biorą je w swoje ręce i samodzielnie dekorują według własnych potrzeb i gustów.

Jeśli jednak bombki są częścią większego zamówienia lub mają trafić do klientów indywidualnych, to trafiają do warsztatu artystów, którzy ręcznie, przy pomocy farbek, brokatów, ozdób i wszelkich dostępnych materiałów dekorują je i ozdabiają, aby mogły trafić do klientów albo spocząć na półkach w sklepie firmowym.

Gdy proces dekorowania i malowania bombek jest zakończony, zakłada się ostatni element czyli zawieszkę, dzięki której delikatną ozdobę możemy zawiesić na choince lub stojaku. Następnie z dbałością i delikatnością pakuje się bombki w kartonowe opakowania i zabezpiecza do wysyłki do ich miejsca docelowego. W przypadku Szkło-Dekor, które jest największą fabryką bombek w Polsce, jest to cały świat. Od Stanów, przez całą Europę, aż po Chiny.

Zwiedzanie fabryki ozdób choinkowych SZKŁO-DEKOR - atrakcja dla każdego

Mimo, że zwiedzanie fabryki bombek choinkowych brzmi jak zabawa dla dzieci i niekoniecznie wygląda na rozrywkę dla dorosłych, prawda jest zupełnie inna. Wprawdzie dzieci świetnie się bawią, a pokaz umiejętności i zdolności artystów i rzemieślników z fabryki robi na nich olbrzymie wrażenie, to jednak dorośli, a zwłaszcza seniorzy wydają się bawić najlepiej. Wiele starszych osób w dawnych latach samodzielnie lub z rodziną co roku przygotowywało własnoręcznie ozdoby choinkowe. Okazja do wykonania szklanych bombek w Szkło-Dekor może dzięki temu przywołać miłe wspomnienia i powrót do czasów dzieciństwa. Warsztaty robienia bombek na koniec zwiedzania fabryki to zabawa dla całych rodzin, niezależnie od wieku. Farby, brokat, ozdoby, pomoc specjalistów pozwala poczuć się jak w fabryce Świętego Mikołaja.

Idealny pomysł na wycieczkę klasową

Dzieci, zwłaszcza te najmłodsze, w dzisiejszych czasach już rzadko mają okazję zobaczyć jak wygląda ręczna manufaktura, ręczne dmuchanie szkła. Okazja do tego, by przyjrzeć się pracy specjalistów od malowania bombek czy zobaczyć cały proces produkcji może się okazać się bardzo interesującym doświadczeniem. Zwłaszcza, że w cenie biletu jest zwiedzanie fabryki bombek, a także warsztaty plastyczne gdzie pod okiem ekspertów grupy zorganizowane, a także osoby odwiedzające indywidualnie zakład mają szansę samodzielnie ozdobić swoją bombkę i zabrać ją do domu, aby zdobiła ich choinkę. Podczas zwiedzania fabryki, oglądania pracy specjalistów czy warsztatów i lekcji ozdabiania bombek towarzyszy nam przewodnik, który tłumaczy wszystkie zawiłości, procesy i odpowiada na zadane pytania, dzięki czemu wycieczka oprócz aspektu czysto rozrywkowego ma też charakter edukacyjny.

Poznaj proces tworzenia bombek jeszcze przed Bożym Narodzeniem

Zwiedzanie fabryki bombek to nie tylko wycieczka dobra w okresie świątecznym, z powodzeniem można zarezerwować wycieczkę w celu zapoznania się z procesem powstawania bombek w dowolnym momencie. Fabryka posiada pozwolenie od Świętego Mikołaja na produkcję ozdób świątecznych i oprowadzanie wycieczek przez cały rok. Jeśli chodzi o większe grupy zorganizowane i możliwość obejrzenia fabryki bombek warto przed planowanym przyjazdem nawiązać kontakt telefoniczny z biurem obsługi i ustalić wszelkie szczegóły.

1. Jak bardzo rozbudowane są krypty pod kościołem w Paradyżu, gdzie grzebano zakonników i dobrodziejów tego miejsca?
2. Czy przekazy podawane przez mieszkańców Paradyża, bardzo często zasłyszane u ich rodziców i dziadków, dotyczące ukrytych korytarzy biegnących od kościoła poza mury klasztorne, wykorzystywane w celach ewakuacji są prawdziwe?
3. Jeżeli korytarze takie rzeczywiście istniały, to czy nadal zachowały się chociaż w części i przede wszystkim gdzie jest z nich wyjście?
4. Czy prawdziwe są informacje podawane w źródłach, że wokół krużganek na dziedzińcu przykościelnym, oprócz licznych pomników poświęconych dobrodziejom kościoła, znajdują się także ich miejsca pochówku?
5. Gdzie znajdował się pierwszy drewniany kościół, wybudowany w 1690 roku, a istniejący prawdopodobnie do około 1770-1780 roku?

Pomiary przeprowadzono na terenie dziedzińca kościelnego, w krużgankach, na ternie Sanktuarium Maryjnego oraz położonego naprzeciwko cmentarza dla zakonników i osób zasłużonych. Badaniami zostało objęte także wnętrze świątyni oraz teren ogrodu od strony południowej.

W trakcie prac udało się znaleźć wiele krypt pod krużgankami, potwierdziło się również, że przykościelny cmentarz skrywa pozostałości bardzo starych pochówków, które być może datowane są na koniec XVII w. oraz późniejsze. Uzyskano także niezwykle cenne informacje dotyczące lokalizacji pierwszego, drewnianego kościoła.  Pełne wyniki badań zostaną jednak zaprezentowane w programie „Było… nie minęło”, który za około miesiąc zostanie wyemitowany na antenie TVP Historia.

Organizatorzy składają podziękowania dla księdza proboszcza Piotra Supierza za zainteresowanie tematem i zgodę na prowadzenie prac, wójta Gminy Paradyż Wojciecha Rudalskiego za pomoc organizacyjną, Stowarzyszenia „Wizna 1939” na czele z Dariuszem Szymanowskim za wykonanie badań i wiele ciekawych podpowiedzi dotyczących tego tematu oraz dla redaktora Adama Sikorskiego i całego zespołu programu „Było… nie minęło”.

O tym, że polskie miasta są piękne, chyba nikogo nie trzeba przekonywać! Oferują podróżującym z zagranicy niezapomniane wrażenia, łącząc bogatą historię z nowoczesnością oraz urokliwą atmosferę z fascynującymi zabytkami architektury. Oczywiście każdy zna Warszawę, Kraków czy Wrocław – nasze wielkie i uznane metropolie, które emanują historią i kulturą. Co roku tysiące turystów przyciąga też malowniczy Gdańsk położony nad Bałtykiem, przemysłowa Łódź, która opowiada też ciekawą historię polskiego filmu, Wieliczka ze swoją kopalnią soli czy Malbork z zamkiem krzyżackim. Warto zabrać znajomych też na wschód Polski, który choć jest nieco mniej odkryty przez zagranicznych turystów, również ma wiele do zaoferowania! Ciekawym miejscem jest np. Lublin nazywany Miastem Inspiracji. To stolica województwa lubelskiego, w której dużo się dzieje – oprócz zwiedzania renesansowego Starego Miasta można odwiedzić tu mnóstwo muzeów, a także wziąć udział w licznych festiwalach takich jak czerwcowa Noc Kultury czy lipcowy Carnaval Sztukmistrzów. Godny uwagi jest także Rzeszów – brama Podkarpacia! Oprócz wielu atrakcji turystycznych zaletą jest również bliskość gór – to świetny pomysł dla osób, które chcą aktywnie spędzić czas.

Polska przyroda zachwyca!

Twój zagraniczny znajomy ma dość dużych miast? Pokaż mu polską naturę! W całym kraju nie brakuje bowiem przepięknych, zielonych zakątków. Polska przyroda zachwyca swoją różnorodnością i pięknem, oferując niezapomniane doświadczenia dla każdego podróżnika z zagranicy. Nasze krajobrazy są jak z obrazów: od malowniczych gór Tatr i Bieszczadów po urocze jeziora Mazur i Pojezierza Kaszubskie. Podczas wizyty w Polsce warto zabrać znajomych do Tatrzańskiego Parku Narodowego, gdzie mogą podziwiać majestatyczne szczyty, kryształowo czyste jeziora i malownicze doliny. Bieszczady z kolei przyciągają swoją dziką naturą, niepowtarzalnym krajobrazem górskich polan i tajemniczymi lasami, które sprawiają, że człowiek czuje się blisko natury. Dla miłośników wodnych przygód Mazury stanowią prawdziwy raj – z ponad dwoma tysiącami jezior, które zachęcają do żeglugi i kąpieli w ciepłych letnich dniach. Polskie lasy, pełne dzikiej fauny i flory, oferują doskonałe tereny do spacerów i obserwacji przyrody. Podczas wizyty w Polsce warto pokazać naszym gościom te naturalne cuda, które uczynią ich pobyt tutaj niezapomnianym i pozwolą im poczuć bliskość z naturą w jej najpiękniejszej formie.

Restauracje – kuchnia polska

Planując pobyt zagranicznego znajomego w Polsce, warto zahaczyć o restauracje – kuchnia polska to jeden z ważnych i bardzo lubianych przez turystów elementów wypraw do naszego kraju. Potrawy, które warto polecić, to m.in. żurek, tatar, kotlet schabowy, barszcz czerwony czy pierogi. Oprócz dań uważanych za typowo polskie warto zwrócić uwagę również na regionalne specjały – w górach sięgnijcie po kwaśnicę i pstrąga górskiego, w Krakowie zjedzcie obwarzanka, w Lublinie kupcie cebularza, a w Toruniu koniecznie skuście się na pierniki! W okresie świąt Bożego Narodzenia obowiązkowym elementem na liście do zrobienia powinno być też skosztowanie makowca. Opcji jest naprawdę mnóstwo. Zwiedzanie okraszone kulinarnymi ciekawostkami z pewnością przypadnie do gustu zagranicznym znajomym i pozwoli im o wiele lepiej poczuć polską gościnność na własnej skórze!

Cenne z konserwatorskiego punktu widzenia jest również pokrycie dachowe z gontu oraz drewniany szalunek z dekoracjami wycięciami desek. We wnętrzu znajduje się także fotel i fragment szafy, które mogły być elementami oryginalnego wyposażenia budynku.

W pomieszczeniach ustawione są także zdemontowane okna, które dzięki temu są zabezpieczone przed niekorzystnym wpływem czynników atmosferycznych.

Willa posiada również wartości naukowe - dzięki zachowanym fragmentarycznie elementom wykończenia i wyposażenia budynku można prześledzić proces jego powstania i opracować dokumentację, którą następnie będzie można odnieść do innych budynków o podobnej funkcji z okresu jego powstania.

„Stefanówka" jest pozostałością okresu, w którym na okolicznych terenach nad Pilicą zaczęła rozwijać się funkcja wypoczynkowa.

Jedynym z najcenniejszych zabytków tego kościoła jest obraz „św. Anna Samotrzeć”. Pochodzi on z tego samego warsztatu co obraz w ołtarzu głównym „Sacra Conversazione”. Oba postały w 1521 r. i prezentują przykłady sztuki wczesnorenesansowej. Zostały jednak wkomponowane w późniejsze, rokokowo-klasycystyczne ołtarze pochodzące z drugiej połowy XVIII w. Uważne oko obserwatora odnajdzie na obrazie z ołtarza głównego fundatora kościoła – Mikołaja Sinka.

Z kolei na balustradzie chóru muzycznego znajdują się XVIII-wieczne przedstawienia aniołów wraz z harfą, na której strunach umieszczono zwój z nutami.

Ogromną przyjemność sprawia także podziwianie detali, takich jak chociażby XVIII-wieczne kapitele słupów, które swoją stylistyką nawiązują do form ludowego baroku.

"Udało nam się pozyskać unikatowe przedmioty, np. replikę biopleografu Kazimierza Prószyńskiego, czyli protoplastę późniejszych kamer, nagrody filmowe Janusza Morgensterna, pamiątki po Jerzym Kawalerowiczu, Srebrnego Niedźwiedzia Agnieszki Holland lub kostiumy z tak głośnych filmów, jak: +Potop+, +Lalka+, +Krzyżacy+ czy +Rękopis znaleziony w Saragossie+, które będą ozdobą sekcji kostiumologii. Planujemy osobne ekspozycje dla przedstawicieli najróżniejszych filmowych zawodów – od wybitnych aktorów i reżyserów po operatorów. Nie zabraknie też łódzkich odniesień, m.in. do +Ziemi obiecanej+ i nieistniejących już kin" 

– zaznaczył kierownik Działu Wystaw i Zasobów NCKF Piotr Kulesza, który wraz z dyrektorem NCKF Rafałem Syską jest autorem scenariusza ekspozycji.

Wystawa, która ma zabrać widzów w podróż przez 120 lat historii polskiego filmu powstaje na powierzchni blisko 1,5 tys. m kw., rozłożonej na trzech poziomach. Na potrzeby ekspozycji stworzono ok. 5 godzin materiału audiowizualnego, blisko 50 projekcji filmowych, ponad 50 stanowisk interaktywnych, 5 unikalnych instalacji multimedialnych oraz około 500 m kw. wydruków wielkoformatowych.

Zgodnie z zapowiedziami kuratorów "Kino Polonia" zwiedzać się będzie w charakterystyczny sposób, schodząc w dół – z poziomu 4. na 2. Rozwijająca się chronologicznie ścieżka edukacyjna będzie opowieścią o historii kultury filmowej na ziemiach polskich, której zwiedzanie urozmaici innowacyjny system audio przewodnika dostosowany również dla osób z niepełnosprawnościami.

Sale wystawiennicze są już na etapie wykończeniowym. Czarno-biała kolorystyka wnętrz nawiązuje do ciemni kina i bieli ekranu. Na ścianach i monitorach wyświetlane są już testowe obrazy, a rzutowane projektorami, na specjalnych membranach, filmowe kadry dzielą ekspozycję na mniejsze sekcje. Pierwsze eksponaty pojawią się na wystawie już w maju.

Równolegle NCKF planuje udostępnić zwiedzającym ścieżkę edukacyjną "Materia kina". Poświęcona ona będzie fazom realizacji produkcji filmowych. Obie ścieżki dydaktyczne uzupełnią wystawy czasowe, nowoczesna pracownia badawcza z multimedialną biblioteką i archiwum oraz sale warsztatowe, w których prowadzona będzie edukacja filmowa, zarówno dla doświadczonych filmowców, jak i zainteresowanych filmem dzieci i młodzieży.

Do dyspozycji zainteresowanych zostanie oddana także hala zdjęciowa i studia: telewizyjne, dźwiękowe, animacji poklatkowej oraz efektów specjalnych. W NCKF trwają również prace nad budową trzysalowego kina, w którym poza pokazami filmów, odbywać´ się będą również projekcje specjalne, akademie filmowe, przeglądy, festiwale i inspirujące spotkania z ludźmi filmu.

"Oglądając film na ogół nie zdajemy sobie sprawy z tego, że zanim w ogóle padnie pierwszy klaps i ruszą zdjęcia, potrzeba wielu miesięcy, a czasem nawet lat żmudnej pracy organizacyjnej, koncepcyjnej i oczywiście artystycznej. Podobnie rzecz ma się w przypadku projektów wystawienniczych o takich ambicjach i skali, jak +Kino Polonia+"

 - podkreślił dyrektor NCKF Rafał Syska.(PAP)

"Wiele gatunków jest aktywnych głównie nocą, a my chcemy pokazać je naszym gościom. Cały pawilon będzie miał odwróconą dobę i odpowiednie wyciemnienia – tak, by zwiedzający swobodnie mogli obserwować gatunki, które do tej pory nie były zbyt aktywne w godzinach otwarcia zoo" – wyjaśnił wiceprezes Orientarium ZOO Łódź Tomasz Jóźwik.

W pawilonie zamieszkają przede wszystkim nietoperze - karolia okularowa i rudawka nilowa. Znajdzie się również miejsce dla pancerników, binturonga, jeżatek afrykańskich, kitanek lisich, kanguroszczurów, ślepowronów czy galago. Całość pawilonu zostanie zaaranżowana na nocne pomieszczenia. Miejsce zyska skalne przestrzenie i odpowiednie światło, które stworzy wrażenie niebieskiej poświaty.

"Całość wyciemniamy tak, żeby nawet w trakcie wchodzenia i wychodzenia gości z pawilonu do środka wpadało jak najmniej dziennego światła. Będzie to prawdziwie mroczne miejsce. Na zewnątrz budynku do wejścia będą zachęcały sowy" – dodał Jóźwik.

Jeszcze przed wakacjami na terenie Orientarium pojawi się także nowoczesna konstrukcja – namiot sferyczny o powierzchni ponad 150 m kw. Jak zapowiada kierownictwo zoo, znajdzie się w nim największa w Polsce motylarnia. Wchodząc do namiotu, znajdziemy się w egzotycznym klimacie, gdzie wśród bujnej roślinności będzie można poruszać się wśród kilkudziesięciu gatunków tropikalnych motyli.

"To będzie atrakcja sezonowa, motylarnia pojawi się u nas w czerwcu i zostanie niemalże do końca września. Będą w niej też oczywiście inkubatory z poczwarkami, dzięki czemu będzie można zaobserwować przepoczwarzenie się ich w motyle. Sam namiot będzie wysoki na osiem metrów, a w jego kopule znajdą się odpowiednie prześwity, które będą zapewniały dostęp do naturalnego światła słonecznego" - dodał Jóźwik. (PAP)

Wchodząc w bramę przy Piotrkowskiej 17 wita nas uroczy mini-park z huśtawkami zamiast klasycznych siedzeń przy stołach i industrialna, granatowa klatka schodowa prowadząca do wejścia na piętrze – zanim postawi się stopę w Niebostanie łatwo zauważyć, że to miejsce wyjątkowe. W środku czeka na nas w pełni wegańskie, przepyszne menu, intrygujące drinki oraz krzesła wykonane między innymi z siedzeń samochodowych czy… wanny. W Niebostanie jednak możemy nie tylko napić się czegoś pysznego: aby umilić sobie czas możemy wypożyczyć w środku grę planszową, a ponadto cyklicznie organizowane są atrakcje takie jak warsztaty, wystawy sztuki, a nawet i spektakle teatralne. 

2. Studio Tartaruga

Chociaż niektórzy mogą uważać tkanie za hobby wyłącznie dla kobiet, to w studiu tkackim Tartaruga każdy niedowiarek przekona się, że to aktywność pasjonująca i dająca masę frajdy, a czerpać z niej przyjemność można niezależnie od płci. W tej wyjątkowej pracowni ręcznie tworzy się tkaniny z materiałów z recyklingu, z dbałością o każdy, nawet najmniejszy szczegół – tak, aby mogły one służyć jak najdłużej. Przez wielkie okno pracowni każdy przechodzień może podejrzeć, jak wygląda praca nad utkaniem pięknego kilimu, jednak właścicielki studia zachęcają również do zajrzenia do środka. Można tam z nimi porozmawiać, zakupić którąś z przepięknych tkanin lub wziąć udział w warsztatach, podczas których nauczymy się samodzielnie wykonywać proste tkaniny na krośnie.

3. OFF Piotrkowska

Miejsce z pewnością znane każdemu Łodzianinowi – nie bez powodu. Ulica Piotrkowska to wizytówka Łodzi: najdłuższy pasaż handlowy w całej Europie, deptak z setkami rożnych atrakcji. Sklepy z pamiątkami, restauracje, kawiarnie, bary, puby, kluby, galerie, studia tatuażu, księgarnie, antykwariaty – na Piotrkowskiej znaleźć można praktycznie wszystko. Jednak zdecydowanie jej najbardziej wyjątkową częścią jest OFF Piotrkowska, wydzielony fragment ulicy, gdzie znajdziemy cały szereg wyróżniających się pomysłowością restauracji, barów i kawiarni. Na OFF-ie można zarówno podziwiać dawne fabryki, którym nadano nowe życie jak i rozłożyć się w leżaku z drinkiem w dłoni i odpocząć po dłuższym spacerze.

Turyści spragnieni wypoczynku nad wodą mogą śmiało przybywać w Bory Tucholskie! Jeziora są tu gęsto rozrzucone wśród lasów, tworząc niezliczoną ilość urokliwych miejsc do wypoczynku. Co krok można natknąć się na dziką, leśną plażę, która wprost zaprasza do spędzenia choć kilku chwil nad wodą. Nie brakuje również strzeżonych kąpielisk, które zostały dostosowane specjalnie do potrzeb rodzin z dziećmi. Warto wiedzieć, że ponad 900 różnej wielkości jezior na tym terenie to pozostałość przemieszczającego się lodowca. Stąd właśnie ich długi, rynnowy kształt, wykorzystywany chętnie w turystyce kajakowej. 

Które jeziora warto odwiedzić podczas wizyty w Borach Tucholskich?

Trudno wymienić wszystkie piękne zbiorki wodne, w które obfitują Bory Tucholskie. Jezioro można znaleźć tu niemal za każdym zakrętem leśnej drogi! Jednak spragnieni wypoczynku nad wodą turyści w szczególny sposób doceniają uroki:

• jeziora Charzykowskiego,
• jeziora Ostrowitego,
• oraz jeziora Okonińskiego. 

To ostatnie jezioro jest prawdziwą perełką, wyróżniającą się przeźroczystą wodą o pierwszej klasie czystości! Długie jezioro o rynnowym kształcie oplecione jest licznymi szlakami turystycznymi, po których można poruszać się pieszo lub rowerem. Warto planować tu dłuższe wycieczki, gdyż powietrze w Borach Tucholskich jest krystalicznie czyste i ma więcej jodu niż nad samym morzem. Jezioro Okonińskie posiada trzy strzeżone plaże o łagodnym dnie dla kąpiących się oraz niezliczoną ilość małych plażyczek, zagubionych na długiej linii brzegowej.  

Gdzie nocować podczas wizyty w Borach Tucholskich?

Przyjeżdżając w te okolice z pewnością warto odwiedzić większe miasta, na przykład Chojnice i Tucholę. Jednak noclegi dobrze jest zaplanować w miejscowościach zagubionych wśród tucholskiej przyrody - takich jak Tleń. Jezioro Okonińskie stwarza wymarzone warunki do noclegów w uroczych pensjonatach, położonych bezpośrednio nad wodą. Przystanek Tleń gwarantuje swoim gościom nie tylko bajeczne widoki z okna, ale również restaurację ze smacznym jedzeniem, własny browar oraz organizację spływów kajakowych, wypraw rowerowych i innych form zwiedzania okolicy. Jest to jedno z najbardziej urokliwych miejsc, w którym można doświadczyć pełnego piękna Borów Tucholskich. W pensjonacie można zaplanować zarówno rodzinne wakacje, weekendowy pobyt, jak i imprezę firmową. 

Bory Tucholskie należą do nielicznych zakątków Polski, których jeszcze nie zadeptały stopy tysięcy turystów. Warto odkryć ich dziewicze piękno i skorzystać z wypoczynku na łonie przyrody, z dala od tłumu i hałasu. 

Destrukcji obiektu nie powstrzymały działania rządu pruskiego, zmierzające na przełomie XVIII i XIX w. do odbudowy fortyfikacji. Zniszczony zamek w XIX w. traktowany był jako kamieniołom. Z czasem jednak zachowane mury zostały zabezpieczone - po II wojnie światowej zabytek został odbudowany.

Tekst – L. Kajzer, S. Kołodziejski, J. Salm, „Leksykon zamków w Polsce”

Świątynia usytuowana została w pobliżu grodziska średniowiecznego, które było siedzibą książąt łęczyckich. Centralne położenie regionu łęczyckiego, niezbyt duża odległość od stolic księstw dzielnicowych – Poznania, Wrocławia, Kalisza, Krakowa i Sandomierza – wpłynęła na wzrost znaczenia Ziemi Łęczyckiej. Sprawiło to, że w XII w. powstała na tym terenie monumentalna archikolegiata, która przez długie stulecia stała się siedzibą synodów duchowieństwa.

Lokalizacja: https://goo.gl/maps/95q84EaLZqP8HMiS9

- Kompleks w Konewce posiada liczne walory naukowe uwidaczniające się w zastosowaniu nowatorskich rozwiązań technologicznych, mających na celu skuteczne ukrycie oraz ochronę dla mobilnych centrów dowodzenia III Rzeszy. Wykorzystano w nim m.in. nowoczesne systemy wentylacyjne oraz sieć zapewniającą podstawowe media, które gwarantowały zachowanie bezpieczeństwa w razie ataku gazowego. Ponadto schron kolejowy posiadał nowatorską formę i kształt, który chronił go przed skutkami bombardowania. Całość założenia była projektowana przez wiodące konsorcjum budowlane III Rzeszy – firmę Philipp Holzmann AG - czytamy w opisie kompleksu. Niestety większość urządzeń i sprzętu została po wojnie zdemontowana i rozkradziona. 

Koncepcja powstania schronów w okolicy Spały była następstwem stworzenia w 1939 r. w Spale siedziby Ober-Ost – Naczelnego Dowództwa na Wschodzie, które było przejściową formą niemieckiej władzy na terenach okupowanej II Rzeczpospolitej Polskiej. W okolicy miało powstać stanowisko dowodzenia Grupy Armii Środek (Anlage Mitte), co było związane z planowaną przez Hitlera operacją wojskową skierowaną przeciw ZSRR. Stanowisko składać się miało z dwóch kompleksów schronów kolejowych. Na wybór lokacji oprócz znaczenia strategicznego brane były pod uwagę również zasoby lokalnych surowców oraz stopień rozwinięcia miejscowego przemysłu. W okolicy Konewki znajdowały się kopalnie o dużych zasobach dobrej jakości piasku oraz kruszyw budowlanych, a także cegielnie i tartaki.

Założenia projektowe przedstawiały stworzenie dwóch kompleksów schronów kolejowych – jeden z nich powstał przy przelotowej linii kolejowej (Jeleń), a do drugiego kompleksu (Konewka) doprowadzono boczne torowisko.

Na początku 1941 r. w pracach przy tych dwóch obiektach miało brać udział nawet ok. 4000 osób, w związku z czym przebiegały one bardzo sprawnie. Schrony kolejowe zostały przygotowane do przyjęcia i obsługi pociągów sztabowych wiosną 1941 r, natomiast prace wykończeniowe kompleksu trwały do września 1941 r. Tempo rzeczywiście błyskawiczne. 

Hitler wobec pogarszającej się sytuacji militarnej oraz masowych nalotów aliantów na obiekty przemysłowe, w 1943 r. polecił przenieść ważne dla gospodarki wojennej fabryki poza zasięg wrogiego lotnictwa. Kompleks schronów kolejowych Anlage Mitte doskonale spełniał te założenia. Obiekty wykorzystywane były jako magazyny i warsztaty przez oddziały tomaszowskiej filii zakładów Daimler -Benz Flugmotorenwerke, w których prowadzono prace naprawcze uszkodzonych silników lotniczych oraz odzyskiwano z nich części.

 Kompleks w Konewce, podobnie jak w pobliskim Jeleniu, nigdy nie został wykorzystany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, tj. nigdy nie pełnił on funkcji ochronnych dla mobilnych centrów dowodzenia mieszczących się w pociągach sztabowych dowództwa III Rzeszy. Stało się tak, ponieważ bardzo szybkie przesuwanie się na wschód armii niemieckiej, a za nią sztabów wojskowych, sprawiło iż nie było potrzeby korzystania z powyższych obiektów

Do roku 1906 główny ogrodnik m.st. Warszawy. W swoich pracach wzorował się na angielskich parkach krajobrazowych. Wraz z Edmundem Jankowskim założył w 1879 roku pierwsze polskie specjalistyczne czasopismo ogrodnicze „Ogrodnik Polski”.

Założył park Ujazdowski (1893–1896) i park Skaryszewski (1905–1922) w Warszawie. Przekształcił Ogród Saski (od 1877) i Ogród Krasińskich (1891–1895) w Warszawie. Zaprojektował tereny zielone toru wyścigów konnych na Służewcu w Warszawie. Założył park w podarowanym Henrykowi Sienkiewiczowi majątku w Oblęgorku. Wraz z Walerianem Kronenbergiem zaprojektował park krajobrazowy przy pałacu Sobańskich w Guzowie na Mazowszu.

Na przełomie XIX/XX w. nadzorował przebudowę parku pałacowego w Opinogórze. Powiększył, przekształcił i uporządkował na początku XX w. Park Miejski w Kaliszu, nadając mu kształt dojrzałego stylu angielskiego. Przekształcił i zmodernizował w 1908 roku parki podjasnogórskie w Częstochowie. Był projektantem charakterystycznych żeliwnych ławek ustawianych w warszawskich parkach.

Założył w roku 1926 Park Miejski im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Ostrowcu Świętokrzyskim. W 1916 zaprojektował park miejski im. H. Sienkiewicza we Włocławku. Założył na początku XX w. 8-hektarowy park w posiadłości Zamoyskich w Jabłoniu.

 Przez lata funkcja tego zabytku ulegała zmianie. Wybudowany został na przełomie XVII/XVIII w. Do prawie końca XIX-wieku okoliczni mieszkańcy (w tym Władysław Reymont) mogli delektować się w nim trunkami. Z czasem stał się jednak własnością gminy – znajdowała się w nim szkoła, mieszkania komunalne, a także zakład remontowy.

Dziś odwiedzając to miejsce podziwiać eksponaty ilustrujące życie codzienne mieszkańców ale również sztukę i tradycję przedborską.

Okres wojny był niezwykle łaskawy dla założenia. W całości zachowana zabudowa tuż po jej zakończeniu przeszła w ręce władz gminy. Dwór zamieszkiwały wtedy osoby prywatne pracujące w państwowym gospodarstwie rolnym. Nieco później ulokowano w nim Klub Książki i Prasy „Ruch”.

Obecnie miejsce to jest wykorzystywane jest do niesienia pomocy osobom schorowanym, bowiem mieści się w nim ośrodek rehabilitacji.

Lokalizacja https://goo.gl/maps/pteqA6GVnmCPJ9Mc6

Warto zauważyć, że Andrzej Batory (1597–1635) to syn Stefana (1564–1635) i Zofii Katarzyny Kostczanki[2] (1550–1639). W połowie XVII w. przebudowy warowni dokonał Jan Szymon Szczawiński, kasztelan i wojewoda brzesko-kujawski. Pokryto wtedy ściany tynkami, co znacząco zatarło surowość i późnogotyckie charakter zamku nawodnego. W późniejszych czasach nie prowadzono już istotnych prac budowlanych. Pożar w 1731 r. przyspieszył destrukcję obiektu. W połowie XIX w. pełnił funkcje gospodarcze. Obecnie zamek znajduje się w stanie ruiny.

Skomlin to wieś w powiedziecie wieluńskim ok. 136 kilometrów od centrum Tomaszowa Mazowieckiego