24 września 2026 roku odbył się odbiór końcowy zadania pod nazwą wymiana instalacji centralnego ogrzewania w II Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Tomaszowie Mazowieckim. Prace objęły budynek dydaktyczny szkoły przy ul. Jałowcowej 10.

To jedna z tych inwestycji, których nie widać na pierwszy rzut oka tak wyraźnie jak nowej elewacji czy boiska, ale które mają bezpośredni wpływ na codzienne funkcjonowanie placówki. Sprawna instalacja grzewcza oznacza większy komfort nauki dla uczniów i lepsze warunki pracy dla nauczycieli oraz pracowników szkoły.

Zakres prac i wykonawcy

Jak poinformowano, zakres zadania obejmował kompleksową wymianę instalacji centralnego ogrzewania wraz z niezbędnymi robotami budowlanymi i instalacyjnymi. Chodzi więc nie tylko o samą wymianę elementów systemu grzewczego, ale również o prace towarzyszące, bez których taka modernizacja nie mogłaby zostać prawidłowo przeprowadzona.

Wykonawcą robót była firma Usługi Hydrauliczne Sergiusz Reliszka z Dłutowa. Nadzór nad prawidłową realizacją zadania sprawował Krzysztof Zarzeczny z Zakładu Instalatorstwa Sanitarnego i Ogrzewania z Tomaszowa Mazowieckiego. Tego typu nadzór ma kluczowe znaczenie przy inwestycjach prowadzonych w obiektach użyteczności publicznej, zwłaszcza tam, gdzie instalacja ma służyć setkom użytkowników przez kolejne lata.

Ponad pół miliona złotych z budżetu powiatu

Wartość inwestycji wyniosła 510 750,64 zł brutto. Zadanie zostało w całości sfinansowane ze środków własnych Powiatu Tomaszowskiego, co oznacza, że samorząd pokrył pełny koszt modernizacji bez udziału zewnętrznego dofinansowania.

W odbiorze końcowym uczestniczyli wicestarosta Sławomir Żegota, przewodnicząca Komisji Edukacji, Kultury i Sportu Wacława Bąk, naczelnik Wydziału Oświaty Katarzyna Menke oraz naczelnik Wydziału Funduszy Pomocowych, Strategii Rozwoju i Inwestycji Gabriela Stefańczyk-Wlazło.

Dla mieszkańców ważna jest nie tylko sama kwota, ale też efekt takiego wydatku. Modernizacja infrastruktury szkolnej przekłada się na bezpieczeństwo i jakość codziennego funkcjonowania placówki. W praktyce oznacza to lepsze warunki w sezonie grzewczym i mniejsze ryzyko problemów technicznych, które mogłyby zakłócać pracę szkoły.

Inwestycja, która ma znaczenie na co dzień

Szkoły ponadpodstawowe to nie tylko miejsca nauki, ale także ważne instytucje publiczne, z których każdego dnia korzystają uczniowie, nauczyciele i pracownicy administracji. Dlatego modernizacje techniczne, choć mniej widowiskowe od dużych inwestycji sportowych czy drogowych, mają realne znaczenie dla lokalnej społeczności.

W przypadku II LO mowa o poprawie warunków w jednym z ważnych tomaszowskich liceów. Takie zadania zwykle nie budzą dużych emocji, ale właśnie one w praktyce decydują o tym, czy szkolna infrastruktura nadąża za codziennymi potrzebami placówki. Dla samorządu to również sygnał, że utrzymanie istniejących budynków oświatowych pozostaje jednym z istotnych obowiązków powiatu.

Nasz artykuł w skrócie

• Rekordowe poparcie dla EkoFrajdy – projekt zdobył aż 1883 głosy, osiągając najlepszy wynik spośród wszystkich zadań infrastrukturalnych w Tomaszowskim Budżecie Obywatelskim.
• Szacunkowy budżet inwestycji – wartość nadchodzącego zamówienia publicznego została oficjalnie oszacowana na kwotę 347 765,06 zł.
• Szeroki zakres planowanych prac – w ramach zadania powstaną m.in. nowoczesny plac zabaw, nowe aranżacje zieleni wraz z systemem nawodnienia, estetyczne chodniki oraz energooszczędne oświetlenie LED.
• Krótki termin na zgłoszenia firm – przedsiębiorstwa zainteresowane realizacją tego projektu mogą składać swoje oferty do 30 września do godziny 9:30.

Od głosowania do przetargu

Podczas zabiegania o głosy EkoFrajdę przedstawiano jako nowoczesny, ekologiczny plac zabaw wykonany z naturalnych, przyjaznych środowisku materiałów. Zapowiadano również drzewa, krzewy i łąkę kwietną, strefę odpoczynku z ławkami i pergolą oraz tablice edukacyjne dotyczące ochrony przyrody, zapylaczy, segregacji odpadów i zrównoważonego rozwoju.

Projekt zdobył 1883 głosy. Drugi wynik w kategorii infrastrukturalnej – projekt „W KOCIEJ SPRAWIE” – wyniósł 1877 głosów. Różnica wyniosła więc zaledwie sześć głosów.

W budżecie miasta na 2026 rok na EkoFrajdę zapisano 400 tys. zł. W planie postępowań orientacyjna wartość zamówienia wynosiła 320 tys. zł, natomiast w ogłoszonym 11 września przetargu wartość zamówienia określono na 347 765,06 zł. Żadnej z tych kwot nie należy jeszcze utożsamiać z ostateczną ceną robót – ta będzie znana po otwarciu ofert i wyborze wykonawcy.

Co faktycznie ma powstać?

Zakres przetargu jest znacznie szerszy niż samo ustawienie kilku nowych huśtawek. Najpierw mają zostać zdemontowane elementy obecnego placu. Następnie wykonawca zbuduje nowy plac zabaw, dostarczy urządzenia i małą architekturę, wykona instalację nawadniającą, ścieżki i chodniki, oświetlenie LED, nasadzenia oraz trawnik z rolki. Zamówienie obejmuje również roczną pielęgnację zieleni i konserwację systemu nawadniania. Na wykonanie robót przewidziano osiem tygodni od podpisania umowy.

I właśnie tutaj zaczyna się najciekawsza część obywatelskiego „sprawdzam”. W ogólnym opisie zamówienia BZP nie wymieniono z nazwy łąki kwietnej, pergoli, tablic edukacyjnych ani naturalnych materiałów, czyli elementów mocno eksponowanych podczas głosowania. Ogłoszenie odsyła jednak do szczegółowej dokumentacji projektowej, spisu wyposażenia i programu nasadzeń. Sam brak tych nazw w skróconym opisie BZP nie przesądza więc, że z inwestycji zniknęły.

30 września otwarcie ofert

Firmy mogą składać oferty do 30 września, godz. 9.30. Otwarcie zaplanowano na godz. 10.00. Kryterium wyboru wykonawcy jest w 100 proc. cena. Miasto wymaga przy tym doświadczenia przy co najmniej dwóch podobnych inwestycjach o wartości minimum 200 tys. zł brutto każda.

Dla 1883 mieszkańców, którzy poparli projekt, najważniejsze pytanie pojawi się jednak po rozstrzygnięciu przetargu: czy przy „Jedynce” rzeczywiście powstanie EkoFrajda w takim kształcie, jaki przedstawiano podczas głosowania?

Nasz artykuł w dużym skrócie

• Błyskawiczne powtórzenie przetargu po unieważnieniu – pierwszy konkurs na modernizację placówki został unieważniony 8 września z powodu zbyt wysokich cen. Tego samego dnia urzędnicy ogłosili drugie postępowanie, by nie opóźniać inwestycji.
• Zasadniczy zakres prac bez modyfikacji – kluczowe elementy inwestycji w ZSP nr 1 pozostały niezmienne; obejmują one m.in. remont instalacji elektrycznej, łazienek i piwnic, montaż windy, budowę boiska oraz hangaru na symulator.
• Milionowe dofinansowanie z Funduszy Europejskich – całkowita wartość projektu wynosi 5 553 198,83 zł, z czego aż 4 482 643,15 zł (ponad 80%) stanowią pozyskane środki unijne.
• Krótki termin i warunki dla wykonawców – firmy zainteresowane kontraktem mogą składać oferty do 23 września 2026 roku do godziny 8:00. Wymagane wadium to 30 tys. zł, a czas na realizację całego zadania wynosi 10 miesięcy.

Pierwsza próba trwała niespełna trzy tygodnie

Pierwsze postępowanie dotyczące „Poprawy warunków kształcenia w Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 1 im. T. Kościuszki w Tomaszowie Mazowieckim” ogłoszono 19 sierpnia 2026 roku. Termin składania ofert wyznaczono na 3 września o godz. 8.00, pół godziny później miało nastąpić ich otwarcie. Postępowanie prowadzone było w trybie podstawowym, bez negocjacji, na podstawie art. 275 pkt 1 Prawa zamówień publicznych. Wpłynęły dwie oferty. Pięć dni później, 8 września o godz. 14.19, w BZP ukazało się ogłoszenie o unieważnieniu postępowania.

Powód był jednoznaczny. ZSP nr 1 wskazał art. 255 pkt 3 Prawa zamówień publicznych: najtańsza oferta przewyższała kwotę przeznaczoną na sfinansowanie zamówienia, a zamawiający nie mógł zwiększyć środków do wysokości pozwalającej na podpisanie umowy. Skoro nawet najtańsza z dwóch ofert była ponad budżetem, pierwszego podejścia nie udało się zakończyć wyborem wykonawcy.

Tu potrzebne jest jednak ważne zastrzeżenie. W ogłoszeniu o wyniku podano wartość zamówienia 2 278 682,11 zł, ale nie należy jej automatycznie utożsamiać z kwotą, jaką zamawiający podał przed otwarciem ofert jako przeznaczoną na ich sfinansowanie. To dwie różne kategorie w procedurze zamówień publicznych. W samym ogłoszeniu o wyniku nie zamieszczono również nazw wykonawców ani cen obu ofert. Bez „informacji z otwarcia ofert” nie można więc rzetelnie wyliczyć, o ile dokładnie najtańsza propozycja przekraczała dostępne środki.

77 minut później ruszył drugi przetarg

Szkoła nie straciła jednak kolejnych tygodni na przygotowanie nowego postępowania.

Ogłoszenie o unieważnieniu pierwszego przetargu opublikowano 8 września o godz. 14.19. Nowy przetarg pojawił się w BZP tego samego dnia o godz. 15.36. Między jednym a drugim komunikatem minęło zaledwie 77 minut.

To prowadzi do najważniejszego pytania: czy po finansowym zderzeniu pierwszego przetargu z ofertami rynku ograniczono zakres inwestycji?

Na poziomie opublikowanego w BZP opisu odpowiedź brzmi: nie widać zasadniczego cięcia przedsięwzięcia.

W pierwszym postępowaniu wymieniano remont łazienek, osuszanie piwnicy, windę, hangar na symulator, modernizację instalacji elektrycznej, odtworzenie pomieszczeń po pracach instalacyjnych oraz modernizację boiska. Te same elementy znajdują się w drugim ogłoszeniu.

Nie oznacza to, że każdy szczegół techniczny obu postępowań musi być identyczny. Takie różnice mogą kryć się w SWZ, programie funkcjonalno-użytkowym, przedmiarach czy warunkach realizacji. Z publicznego opisu BZP wynika jednak coś ważnego dla mieszkańców: po pierwszym unieważnieniu nie wykreślono z inwestycji jej najbardziej charakterystycznych elementów.

To nie jest zwykły remont kilku sal

Skala zadania znacznie wykracza poza odmalowanie korytarzy czy wymianę kilku drzwi. Zamówienie prowadzone jest w formule, w której przyszły wykonawca ma najpierw przygotować dokumentację projektową i uzyskać wymagane decyzje, następnie wykonać roboty i sporządzić dokumentację powykonawczą. Pierwsze postępowanie wprost obejmowało nieruchomość ZSP nr 1 przy ul. św. Antoniego 29, na działce nr 279/1.

Jednym z największych zadań wewnątrz budynku będzie modernizacja instalacji elektrycznej w budynku A. Po ingerencji instalatorów sale i inne pomieszczenia nie mają zostać pozostawione z rozkutymi ścianami. Zamawiający wyjaśnia nawet użyte w dokumentacji określenie „konserwacja”: chodzi o odtworzenie powierzchni ścian i sufitów, ich pomalowanie, uporządkowanie wnętrz i przywrócenie ich do stanu użytkowego sprzed rozpoczęcia robót.

Winda i szkoła bez barier

Drugim dużym blokiem jest dostępność.

Projekt przewiduje montaż windy, która ma umożliwić korzystanie z obiektu osobom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi i osobom z niepełnosprawnościami. To nie jest dodatek do głównego projektu – dostępność wpisano wprost w wymagania przedsięwzięcia finansowanego ze środków europejskich. Wszystkie objęte nim obiekty mają spełniać zasady dostępności wynikające z warunków korzystania z funduszy UE na lata 2021–2027.

Temu samemu celowi podporządkowano remont sanitariatów. Ogłoszenie mówi o przebudowie łazienek w celu dostosowania ich do potrzeb osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Szczegółowe rozwiązania – liczba sanitariatów, układ urządzeń czy dokładny zakres instalacyjny – powinny wynikać z dokumentacji projektowej przygotowanej w ramach realizacji zadania.

Piwnica ma dostać zupełnie nową funkcję

Ciekawym, choć mniej widowiskowym elementem jest piwnica.

Ma zostać osuszona, ale nie po to, żeby jedynie pozbyć się wilgoci. Po wykonaniu robót ma pełnić funkcję magazynu pomocy dydaktycznych przeznaczonych dla nowego zawodu. Dokumentacja łączy więc rozwiązanie problemu technicznego budynku z tworzeniem zaplecza dla rozwijanej oferty kształcenia.

W publicznym ogłoszeniu BZP nie opisano dokładnej technologii osuszania. Nie ma więc podstaw, by na tym etapie przesądzać o rodzaju izolacji, iniekcji, drenażu czy sposobie zabezpieczenia fundamentów. Te rozwiązania powinny zostać określone na etapie projektowania.

Boisko też idzie do przebudowy. Wcześniej wskazywano problem z wodą

Przetarg obejmuje również modernizację boiska przyszkolnego.

Ten punkt ma swoją wcześniejszą historię. Jeszcze przy przygotowywaniu dokumentacji Powiat Tomaszowski wskazywał potrzebę zaprojektowania nowych warstw podłoża i wykonania drenażu wraz ze sposobem odprowadzenia wody. W dokumentach dotyczących szacowania zamówienia zapisano, że woda z sąsiadującego dachu zalewa boisko.

Obecne ogłoszenie BZP nie rozpisuje technicznych parametrów nowej nawierzchni czy odwodnienia, dlatego nie można automatycznie zakładać, że każde wcześniejsze rozwiązanie projektowe zostanie wykonane dokładnie w pierwotnej formie. Wiadomo natomiast, że boisko nadal pozostaje jednym z podstawowych elementów obecnego zamówienia.

Hangar na symulator. Tu „Mechanik” wychodzi poza zwykły szkolny remont

Najbardziej charakterystyczną częścią projektu jest budowa hangaru na symulator. Powiat Tomaszowski, informując w czerwcu o uzyskanym dofinansowaniu, określał go precyzyjniej jako hangar na symulator lotów.

I właśnie w tym miejscu inwestycja zaczyna wykraczać poza typową modernizację starego budynku szkolnego.

Projekt jest powiązany z rozwojem kształcenia zawodowego, w tym zawodu technik mechanik lotniczy. Oficjalna karta przedsięwzięcia ZSP nr 1 mówi wprost o przygotowaniu bazy do zajęć praktycznych w warunkach zbliżonych do rzeczywistego środowiska pracy oraz o dostosowaniu kształcenia m.in. do potrzeb branży lotniczej.

Trzeba jednak oddzielić dwa elementy. Obecny przetarg budowlany obejmuje budowę hangaru. Z samego ogłoszenia BZP nie wynika, że w ramach tej samej umowy wykonawca ma również dostarczyć sam symulator. Cały projekt unijny jest szerszy od aktualnego zamówienia budowlanego i przewiduje także zakup wyposażenia dydaktycznego.

Wśród planowanych pomocy Powiat wymienia pracownię VR, drony, specjalistyczny sprzęt oraz samochód elektryczny do ćwiczeń praktycznych. To pokazuje, dlaczego nie można porównywać wartości całego projektu z samą wartością obecnego przetargu budowlanego.

Leonardo PZL-Świdnik wchodzi do szkoły

Lotniczy kierunek rozwoju nie istnieje wyłącznie na papierze.

8 września – dokładnie tego samego dnia, kiedy unieważniono pierwszy przetarg i uruchomiono drugi – szkoła podpisała umowę o objęciu patronatem klas technika mechanika lotniczego przez Leonardo PZL-Świdnik S.A. Ze strony organu prowadzącego umowę podpisali starosta Dariusz Kowalczyk i wicestarosta Sławomir Żegota, a ze strony spółki m.in. prezes Bartosz Mateusz Śliwa. Szkoła informuje o planowanej współpracy w kształceniu przyszłych mechaników lotniczych.

Nie oznacza to, że patronat Leonardo finansuje obecne roboty budowlane – takich informacji w dokumentacji przetargowej nie ma. Pokazuje natomiast szerszy kontekst powstawania hangaru i rozwoju profilu lotniczego. W kwietniu 2026 roku patronatem klasę technika mechanika lotniczego objęła również firma LS Technics.

5,55 mln zł to cały projekt, a nie cena tego przetargu

W sprawie pieniędzy szczególnie łatwo pomieszać kilka różnych kwot.

Cały projekt „Poprawa warunków kształcenia w ZSP1” ma wartość 5 553 198,83 zł. Oficjalna strona szkoły podaje, że dofinansowanie z Unii Europejskiej wynosi 4 482 643,15 zł. Powiat informował natomiast przy podpisaniu umowy o łącznym dofinansowaniu na poziomie 4 588 117,10 zł. Projekt jest realizowany w ramach Funduszy Europejskich dla Łódzkiego 2021–2027.

Te 5,55 mln zł obejmuje nie tylko roboty budowlane, ale również m.in. wyposażenie dydaktyczne, dokumentację, nadzór i inne działania projektowe.

Z kolei w ogłoszeniu o wyniku pierwszego przetargu wartość samego zamówienia budowlanego wskazano na 2 278 682,11 zł. To właśnie dlatego zestawianie wprost 2,28 mln z 5,55 mln prowadziłoby do fałszywego wniosku, że „brakuje” ponad trzech milionów. To po prostu różne części tego samego większego przedsięwzięcia.

Czy drugi przetarg będzie tańszy?

Tego dzisiaj nie wiadomo.

Można natomiast powiedzieć coś innego: w podstawowym opisie zamówienia nie widać próby ratowania postępowania przez prostą rezygnację z windy, boiska, hangaru czy osuszania piwnicy. Drugi przetarg nadal obejmuje wszystkie te elementy. Termin wykonania nadal wynosi 10 miesięcy. Oferty ponownie będą oceniane według trzech kryteriów: cena – 60 proc., gwarancja – 20 proc. i rozwiązania ekologiczne – 20 proc.

Od potencjalnego wykonawcy wymagana jest także określona kondycja finansowa – środki lub zdolność kredytowa na co najmniej 1,5 mln zł – oraz doświadczenie przy budowie budynku użyteczności publicznej o wartości minimum 2 mln zł brutto.

„Mechanik” zmienia się etapami

Obecny projekt nie jest pierwszą dużą ingerencją w szkolny kompleks w tym roku.

Jak opisywaliśmy wcześniej na NaszTomaszow.pl, 25 sierpnia 2026 roku odebrano nowy dach ZSP nr 1. Oddzielna inwestycja kosztowała ponad milion złotych; wykonawcą była firma AL BUD Robert Marchewka, z którą umowę podpisano w kwietniu. Zakres obejmował rozebranie starego układu dachowego, wykonanie izolacji i nowego pokrycia oraz prace przy obróbkach, odwodnieniu i instalacji odgromowej.

Teraz ciężar inwestycji przesuwa się do wnętrza budynku, na teren boiska i w stronę infrastruktury potrzebnej do praktycznego kształcenia zawodowego.

To oznacza, że „Mechanik” wchodzi nie w pojedynczy remont, ale w kilkuetapową przebudowę swojej infrastruktury.

Co wydarzy się teraz?

Według aktualnego ogłoszenia termin składania ofert w drugim postępowaniu upływa 23 września 2026 roku o godz. 8.00. Otwarcie zaplanowano na godz. 8.30. Wykonawcy muszą wnieść 30 tys. zł wadium, a czas na realizację zamówienia wynosi 10 miesięcy.

I dopiero wtedy poznamy odpowiedź na najważniejsze pytanie tej historii.

Pierwszy przetarg pokazał, że za pieniądze dostępne wówczas zamawiającemu nie udało się znaleźć wykonawcy. Drugi – przynajmniej w publicznym opisie BZP – zachowuje zasadniczy zakres inwestycji.

23 września okaże się więc, czy za drugim razem ceny wykonawców spotkają się z możliwościami finansowymi szkoły i Powiatu Tomaszowskiego.

Jeżeli nie, problemu nie da się już opisać wyłącznie jednym zdaniem: „przetarg trzeba było powtórzyć”. Wtedy trzeba będzie zdecydować, czy zwiększyć finansowanie, ponownie zmienić warunki postępowania, czy zacząć szukać oszczędności w zakresie inwestycji. 

„Lekcje w ramach Akademii Bezpiecznego Puchatka z jednej strony wspierają nauczycieli w atrakcyjnym realizowaniu podstawy programowej w zakresie bezpieczeństwa, a z drugiej są skrojone pod wiek i naturalne potrzeby uczniów. Mamy więc cały wachlarz aktywności i rozmaite metody pracy: zabawowe, ruchowe, aktywizujące, projektowe. Każda z nich służy przyjemnemu przyswojeniu konkretnego materiału. Akademia daje dzieciom przestrzeń zarówno na spokojną, indywidualną refleksję, jak i na dynamiczną interakcję między rówieśnikami” - opowiada Daniel Karaś, manager ds. CSR i rzecznik prasowy Grupy Maspex - organizatora Akademii Bezpiecznego Puchatka. 

Oczy, Uszy, Głowa, Głos - oto moja supermoc

Zajęcia są opracowane w taki sposób, by nauczyciele poczuli pełne merytoryczne i organizacyjne wsparcie. W ramach każdej lekcji nauczyciele otrzymują kompletne, szczegółowe scenariusze zgodne z podstawą programową, w tym praktyczną listę potrzebnych materiałów. Szkoły otrzymują dodatkowo filmy edukacyjne, z kolei przedszkola tematyczne kolorowanki. Wszystko po to, by wspierać dzieci w łatwiejszym zapamiętaniu podstawowych zasad bezpieczeństwa. Materiały edukacyjne stworzone zostały bowiem w oparciu o techniki szybkiego uczenia się, zapamiętywania i rozwijania kreatywności.

To ważne, bo właśnie techniki szybkiego uczenia się i zapamiętywania oraz rozwijanie kreatywności były w aktualnej edycji programu inspiracją do tego, by do scenariuszy zajęć dodać edukacyjną piosenkę, która jeszcze bardziej ułatwi najmłodszym zapamiętanie podstawowych zasad bezpieczeństwa. Piosenka dostępna będzie już w połowie października - zostanie dołączona do materiałów edukacyjnych, będzie jej można posłuchać także na stronie akcji. Zobacz przedpremierowo refren utworu, który ma na celu wspierać poczucie wartości i sprawczości wśród przedszkolaków i pierwszoklasistów. 

“Oczy, Uszy, Głowa, Głos!

Oto moja supermoc.

Patrzę, myślę, mówię, wiem,

Tak bohater budzi się!

Hej, Puchatku, pokaż nam,

Jak bezpiecznie zwiedzać świat.

Akademia uczy mnie,

Supermoce budzą się!”

Dlaczego właśnie piosenka? Chociażby ze względu na tzw. podwójne kodowanie, które utrwala nową wiedzę aż na dwa sposoby: werbalnie (rymowany tekst piosenki) oraz poprzez wykorzystanie bodźców słuchowo-emocjonalnych (melodia i rytm). Wiedza zdobyta za pomocą angażującego tekstu oraz łatwej do zapamiętania melodii z pewnością zostanie z dziećmi na długo.

Jakość potwierdzona przez samych nauczycieli

Pedagodzy, którzy współpracowali już z Akademią Bezpiecznego Puchatka, najczęściej doceniają kreatywność proponowanych zajęć, ponieważ autentycznie angażują dzieci i prowokują je do ważnych przemyśleń. Poza tym czują, że program wspiera działania wychowawcze i profilaktyczne szkoły. Dostrzegają nawet pozytywne zmiany w codziennym zachowaniu dzieci. Okazuje się, że aż 99% nauczycieli biorących udział w poprzednich edycjach poleciłoby program swoim koleżankom i kolegom po fachu. W opiniach o programie często znajdują się też głosy, że gotowe, obszerne materiały są dla nich realną pomocą i inspiracją w pracy. 

Czego nauczą się dzieci w ramach Akademii Bezpiecznego Puchatka?

Program dla uczniów klas I szkół podstawowych obejmuje aż 7 kluczowych obszarów: bezpieczeństwo w szkole, na drodze, w domu, w internecie, w relacjach z rówieśnikami, podczas wypoczynku, a także bezpieczeństwo finansowe. Z kolei przedszkolaki będą się uczyć o bezpieczeństwie w 5 obszarach: na drodze, w domu, w relacjach z rówieśnikami, w przedszkolu oraz podczas wypoczynku.

„Zasady bezpieczeństwa warto przypominać nieustannie, jednak forma tego przekazu ma kluczowe znaczenie. W Akademii nie straszymy dzieci zagrożeniami, ale wyposażamy je w realne narzędzia do radzenia sobie z nimi. Dbamy o to, aby w atrakcyjny i przystępny sposób otrzymały wiedzę, która pozwoli im zadbać o siebie w domu, szkole, na ulicy oraz w przestrzeni internetowej - podkreśla nadkom. Anna Zackiewicz z Wydziału Profilaktyki Społecznej Biura Prewencji Komendy Głównej Policji. - Od wielu lat widzimy, że Akademia stawia na nowoczesne metody warsztatowe. Zamiast sztywnych zakazów i nakazów, dzieci uczą się asertywności, rozpoznawania ryzykownych sytuacji oraz właściwego reagowania na nie, pomaga im to w budowaniu odporności psychicznej i pewności siebie w trudnych sytuacjach”.

Dzięki pozytywnej opinii i objęciu patronatem honorowym przez Komendę Główną Policji razem z Komendą Główną Państwowej Straży Pożarnej, rodzice i opiekunowie zyskują pewność, że wiedza przekazywana w ramach Akademii jest zgodna z najwyższymi standardami bezpieczeństwa.

Lekcje w ramach Akademii zostały opracowane tak, żeby łączyły różne światy: tematy poruszane w szkole przez nauczyciela prowadzą do wartościowych rozmów w domu. W ten sposób Akademia Bezpiecznego Puchatka staje się łącznikiem między szkołą a domem. A połączenie tych dwóch światów to przecież najskuteczniejszy sposób na wykształcenie dobrych nawyków, które budują bezpieczeństwo najmłodszych na co dzień. 

Jak dołączyć do edycji 2026/2027?

Aby dołączyć do Akademii i otrzymać komplet bezpłatnych materiałów edukacyjnych, wystarczy zapisać się przez oficjalną stronę Akademii Bezpiecznego Puchatka. Do zgłoszenia potrzebne są tylko podstawowe informacje o placówce, dane nauczyciela koordynującego, liczba zgłaszanych klas/grup i liczba zgłoszonych dzieci.

„Zapisy do Akademii są szybkie i proste. Chcemy zaprosić do edukacyjnej przygody jak największe grono pedagogów i dzieci. Tylko w minionym roku szkolnym w programie wzięło udział ponad 350 tys. dzieci, ponad 9 tys. placówek i aż 15 tys. nauczycieli. Do tej pory, biorąc pod uwagę wszystkie edycje Akademii, łącznie wzięło w niej udział prawie 4 miliony uczniów” - podkreśla Daniel Karaś - manager ds. CSR i rzecznik prasowy Grupy Maspex.

Kolejna edycja Akademii Bezpiecznego Puchatka zakończy się w szkołach w czerwcu 2027 roku. Początek roku szkolnego to jednak najlepszy moment na to, by zapisać się do programu i móc stopniowo realizować kolejne scenariusze zajęć. Wszystko po to, by zwiększać bezpieczeństwo najmłodszych i pomóc im odkrywać świat mądrzej i pewniej, ale przede wszystkim razem.

O programie 

Akademia Bezpiecznego Puchatka to jeden z największych w Polsce społecznych programów edukacyjnych, który od blisko 20 lat uczy dzieci poprzez zabawę oraz wspiera nauczycieli i rodziców w kształtowaniu świadomości i odpowiedzialnych postaw już od najmłodszych lat. Program obejmuje szeroko pojęte zagadnienia związane z bezpieczeństwem i dostarcza wysokiej jakości materiały dydaktyczne - m.in. scenariusze lekcji i pomoce edukacyjne - opracowane we współpracy z ekspertami. Organizatorem programu jest Grupa Maspex wraz z marką Puchatek. Do tej pory, w 18 edycjach Akademii, udział wzięło prawie 4 mln dzieci. Projekt co roku realizowany jest we współpracy z Wydziałem Koordynacji i Profilaktyki Biura Ruchu Drogowego KGP, Wydziałem Profilaktyki Społecznej Biura Prewencji KGP oraz Państwową Strażą Pożarną. Program objęty jest honorowym patronatem Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej oraz aż 12 Kuratoriów Oświaty w Polsce. 

Nasz artykuł w skrócie

• Prawie 25 tysięcy złotych dotacji dla Mechanika – UKS Mechanik z Tomaszowa Mazowieckiego otrzyma dokładnie 24 996 zł wsparcia w konkursie „Wsparcie budowy potencjału obronnego”.
• Najwyższa ocena punktowa w konkursie – tomaszowski klub zdobył 87,5 punktu, co okazało się najwyższym wynikiem pośród wszystkich dofinansowanych wniosków.
• Szkolenia kryzysowe i budżet projektu – całkowitą wartość zadania wyceniono na 31 296 zł, a środki zostaną przeznaczone na działania edukacyjne związane z bezpieczeństwem.
• Odrzucenie wniosku tomaszowskiego Strzelca – Jednostka Strzelecka 1002 ubiegała się o 18 650 zł, jednak jej oferta odpadła na etapie oceny formalnej z niepodanych publicznie przyczyn.

Zarząd Województwa Łódzkiego 14 września podjął uchwałę nr 1234/26, rozstrzygając konkurs pod nazwą „Wsparcie budowy potencjału obronnego”. Wyniki zostały opublikowane dzień później w wojewódzkim BIP. Do podziału było 192 243 zł, a pojedyncza organizacja mogła otrzymać maksymalnie 25 tys. zł.

Dla Tomaszowa wynik jest szczególnie ciekawy, bo miejscowe organizacje znalazły się na dwóch przeciwległych krańcach procedury konkursowej.

Mechanik z najwyższą oceną

Uczniowski Klub Sportowy MECHANIK w Tomaszowie Mazowieckim otrzymał 87,5 punktu — najwięcej spośród wszystkich ofert, którym przyznano dofinansowanie. Całe zadanie wyceniono na 31 296 zł. Klub wystąpił o 24 996 zł i dokładnie taką kwotę przyznał mu Zarząd Województwa.

Za tomaszowskim klubem znalazły się m.in. Jednostka Strzelecka 1042 z Opoczna, która zdobyła 86 punktów i otrzymała 25 tys. zł, oraz Jednostka Strzelecka 1031 im. Obrońców Lwowa z Piotrkowa Trybunalskiego — 79 punktów i 19 847 zł. Pieniądze otrzymało w sumie siedem organizacji.

Sama tabela wyników nie mówi jednak, na co dokładnie Mechanik przeznaczy prawie 25 tys. zł. Nazwa własna zadania brzmi tak samo jak nazwa całego konkursu — „Wsparcie budowy potencjału obronnego”.

Wiemy natomiast, jakie działania mogły znaleźć się w projekcie.

Pierwsza pomoc, ewakuacja, survival i broń

Konkurs nie ograniczał się do zakupu wyposażenia. Jego celem było rozwijanie praktycznych umiejętności mieszkańców przydatnych podczas kryzysów, klęsk żywiołowych oraz zagrożeń militarnych i niemilitarnych.

Urząd Marszałkowski wskazywał m.in. pierwszą pomoc, ćwiczenia ewakuacyjne, terenoznawstwo i topografię, survival oraz szkolenia z bezpiecznego posługiwania się bronią palną. Organizacje mogły również finansować sprzęt niezbędny do prowadzenia takich zajęć.

Jest też konkret dotyczący skali przedsięwzięć. Dofinansowane projekty powinny obejmować co najmniej pięć szkoleń, ćwiczeń lub warsztatów dla minimum 50 uczestników.

W przypadku Mechanika oznacza to, że dotacja nie jest po prostu pieniędzmi „dla klubu”. Za nią powinny pójść konkretne działania szkoleniowe i — jeśli przewidziano to we wniosku — potrzebne wyposażenie.

Warto więc zapytać UKS Mechanik, jak będą wyglądały zajęcia, kto będzie mógł w nich uczestniczyć i co dokładnie zostanie zakupione.

Strzelec 1002 chciał 18 650 zł. Oferta odpadła wcześniej

Druga tomaszowska oferta miała zupełnie inny finał.

Związek Strzelecki „Strzelec” Organizacja Społeczno-Wychowawcza — Jednostka Strzelecka 1002 im. mjr. Rudolfa Majewskiego ps. „Leśniak” planował zadanie warte 23 350 zł i ubiegał się o 18 650 zł dotacji.

Oferta znalazła się jednak na liście projektów negatywnie ocenionych pod względem formalnym. Nie otrzymała więc punktów za jakość przedsięwzięcia, doświadczenie czy program szkolenia — została zatrzymana przed tym etapem.

W tabeli przygotowano kolumnę „Uwagi”, w której można byłoby wskazać powód odrzucenia. Przy tomaszowskiej Jednostce Strzeleckiej 1002 rubryka pozostaje jednak pusta. To samo dotyczy pozostałych ofert ocenionych negatywnie formalnie.

Z opublikowanego dokumentu nie można więc wywnioskować, czy zabrakło podpisu, dokumentu, właściwego wkładu własnego, czy też powodem było zupełnie inne uchybienie. Każda próba wskazania konkretnej przyczyny byłaby dziś zgadywaniem.

Procedura była wymagająca

Wiadomo natomiast, jakie podstawowe warunki obowiązywały uczestników.

Oferty składano elektronicznie poprzez system Witkac do 31 lipca. Maksymalna dotacja wynosiła 25 tys. zł, a wymagany udział własny — 20 proc. całkowitych kosztów zadania. Projekty mogą być realizowane od 1 października do 31 grudnia 2026 roku.

Dodatkowe punkty przy ocenie merytorycznej mogły otrzymać organizacje posiadające doświadczenie w prowadzeniu szkoleń, odpowiednie uprawnienia oraz zaplecze techniczne — np. strzelnicę, plac ćwiczeń czy specjalistyczny sprzęt.

To pokazuje też różnicę między obydwoma tomaszowskimi przypadkami. Mechanik przeszedł całą procedurę i uzyskał najwyższy wynik merytoryczny. Projekt Jednostki Strzeleckiej 1002 nie dotarł do tego etapu.

Sama jednostka jest przy tym organizacją od lat obecną w Tomaszowie. W miejskim wykazie organizacji figuruje jako Jednostka Strzelecka 1002 im. mjr. Rudolfa Majewskiego ps. „Leśniak”. Jej deklarowana działalność obejmuje m.in. przygotowanie młodzieży do służby i działania związane z obronnością.

Dlatego pytanie o przyczynę odrzucenia wniosku jest tym bardziej zasadne.

Siedem dotacji, osiem ofert odpadło formalnie

Cały konkurs pokazuje, że sito było dość gęste.

Złożono 19 ofert. Siedem otrzymało pieniądze. Cztery kolejne przeszły ocenę formalną, ale dostały po 59 punktów i nie uzyskały dofinansowania. Osiem ofert zostało ocenionych negatywnie już pod względem formalnym.

Łączna wartość przyznanych dotacji wyniosła 163 163 zł, choć w konkursowej puli było 192 243 zł. Niewykorzystane pozostało więc ponad 29 tys. zł.

U większości dzieci od dwóch do sześciu tygodni, u części dłużej, nawet kilka miesięcy. Dłuższy czas sam w sobie nie znaczy, że coś poszło źle.

Rozstrzyga nie płacz przy rozstaniu, tylko to, co dzieje się kwadrans później. Dziecko, które szlocha w szatni, a chwilę potem siedzi przy klockach, przechodzi adaptację normalnie. To, które rozstaje się spokojnie, ale cały dzień stoi pod ścianą i nie odzywa się do nikogo, wymaga uważniejszego przyjrzenia się.

Na tempo wpływają wiek, temperament, wcześniejsze rozstania, liczebność grupy i liczba godzin dziennie. Trzylatek, który nie zostawał z nikim poza rodzicami, potrzebuje więcej czasu niż ten, który bywał u babci.

Marudzenie i płaczliwość w domu to zwykle zmęczenie, nie znak, że przedszkole szkodzi.

Dlaczego drugi i trzeci tydzień bywa trudniejszy niż pierwszy?

Bo dopiero wtedy dziecko rozumie, że to się będzie powtarzać.

Pierwsze dni bywają zaskakująco łatwe, bo wszystko jest nowe. Potem przychodzi poniedziałek drugiego tygodnia i zaczynają się poranne protesty, których wcześniej nie było. Dokłada się zmęczenie z kilkunastu dni i pierwsze infekcje.

Objawy tego etapu, które niepokoją rodziców, a mieszczą się w normie:

• płacz przy rozstaniu, którego nie było pierwszego dnia,
• gorszy sen i wybudzanie w nocy,
• cofnięcia w rzeczach opanowanych, na przykład powrót do mowy dziecięcej,
• złość i płaczliwość po odbiorze, wylewane na rodzica,
• opór przed porannym ubieraniem.

Etap mija sam, o ile dorośli nie zmieniają w jego trakcie zasad. Najczęstszy błąd to negocjacje: dzień w domu za nagrodę, potem odbiór przed obiadem. Każda taka zmiana przedłuża proces, bo podpowiada dziecku, że płacz działa.

Co dziecko powinno umieć samo?

Nie chodzi o komplet umiejętności, tylko o kilka konkretnych, bo w grupie liczącej do dwudziestu pięciu dzieci samoobsługa decyduje o komforcie.

Jedzenie łyżką, picie z otwartego kubka, ściąganie i wkładanie spodni, mycie rąk. Najważniejsze jest piąte: zasygnalizowanie, że trzeba do toalety. Wystarczy jedno słowo albo gest, byle nauczycielka wiedziała, o co chodzi.

Samoobsługę ćwiczy się w domu i bez presji: ubrania na gumkę, buty na rzepy, kubek bez dzióbka, kurtka zakładana samodzielnie.

Co z pieluchą, kiedy przedszkole już się zaczęło?

Żaden przepis nie wymaga, żeby dziecko szło do przedszkola bez pieluchy. Podstawa programowa wymienia zgłaszanie potrzeb fizjologicznych wśród umiejętności dziecka kończącego przedszkole, a nie zaczynającego, a Rzecznik Praw Dziecka uznaje odmowę przyjęcia z tego powodu za niezgodną z prawem. Część placówek i tak o to prosi, ale to prośba, nie warunek przyjęcia.

Jeśli dziecko jest w trakcie nauki korzystania z nocnika, wrzesień jest najgorszym momentem na przyspieszanie. Stres cofa ten proces, a start przedszkola sam w sobie jest dużą zmianą. Wyścig z kalendarzem kończy się zwykle regresem, czyli powrotem do moczenia, także w nocy.

Sensowniejszy jest etap pośredni. Dobrze sprawdzają się tu majtki treningowe, bo wchłaniają mniej niż pieluszka, więc dziecko czuje mokro i uczy się związku między sygnałem z ciała a skutkiem. Jednorazówka tego nie nauczy, bo jej konstrukcja służy temu, żeby wilgoci nie było czuć. Majtki zdejmuje się przy tym jak zwykłą bieliznę.

Reszta to organizacja:

• worek z zapasowymi ubraniami i drugi na rzeczy mokre,
• wszystko podpisane, łącznie z butami na zmianę,
• ubrania łatwe do ściągnięcia, bez szelek i kombinezonów,
• informacja dla nauczycielki, na jakim etapie dziecko jest i jakim słowem sygnalizuje potrzebę.

Po czym poznać, że dziecko nie jest gotowe na przedszkole?

Pojedynczy trudny poranek nie jest sygnałem niczego. Gotowość w dużej mierze buduje się dopiero w przedszkolu.

Sygnały realne są trwałe i widoczne poza rozstaniem:

• cofnięcia utrzymujące się tygodniami, w mowie, śnie albo jedzeniu,
• dziecko, które przez cały dzień nic nie je i nie pije,
• płacz przez większość dnia utrzymujący się po sześciu, ośmiu tygodniach,
• objawy somatyczne: bóle brzucha, wymioty przed wyjściem, moczenie w ciągu dnia u dziecka, które wcześniej tego nie robiło.

Część z tego to sprawa do rozmowy z pediatrą. Pytanie zadane lekarzowi nie oznacza decyzji o zabraniu dziecka z przedszkola.

Co robić, gdy adaptacja się nie udaje?

Zacząć od poranka. Pożegnanie ma być krótkie, przewidywalne i za każdym razem takie samo: dwa uściski, zdanie o tym, kto i kiedy odbierze, wyjście. Wymykanie się bez słowa uczy pilnowania rodzica zamiast zabawy.

Co zwykle działa:

• ten sam rytuał rozstania codziennie, także w dni dobre,
• przytulanka z domu w kieszeni,
• odbiór punktualnie o obiecanej porze,
• stopniowe wydłużanie dnia zamiast skracania go w nieskończoność,
• rozmowa z nauczycielką o tym, co dzieje się po wyjściu rodzica, a nie o tym, co widać w szatni.

Ostatni punkt bywa zaskoczeniem: rodzice widzą najgorsze trzy minuty dnia w przedszkolu i na nich budują obraz całości.

Zmianę placówki albo odroczenie o rok warto rozważyć dopiero wtedy, gdy po kilku miesiącach nic się nie poprawia mimo współpracy z nauczycielką.

Adaptacja to proces, nie egzamin

Tempo adaptacji nie jest oceną dziecka ani rodzica. Dzieci, które płakały sześć tygodni, po roku wchodzą do sali bez komentarza, a te, które pierwszego dnia weszły bez łez, czasem załamują się w listopadzie.

Najbardziej pomaga przewidywalność: te same rytuały, te same godziny, ta sama odpowiedź na to samo pytanie.

Wieluszki.pl publikuje więcej materiałów o rozwoju dziecka i codziennych wyzwaniach rodzicielskich.

W Tomaszowie Mazowieckim odbyło się oficjalne otwarcie Orlika przy Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 8. Jak przekazało Starostwo Powiatowe, nowy obiekt sportowy ma być przestrzenią przeznaczoną nie tylko do codziennej aktywności fizycznej, ale również do budowania szkolnej wspólnoty i rozwijania zainteresowań sportowych młodzieży.

W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele władz i administracji powiatowej. Obecni byli wicestarosta Sławomir Żegota, naczelnik Wydziału Oświaty Katarzyna Menke, a także naczelnik Wydziału Funduszy Pomocowych, Strategii, Rozwoju i Inwestycji Gabriela Stefańczyk-Wlazło wraz z pracownikiem wydziału Katarzyną Wieczorek.

Nie tylko infrastruktura, ale też sygnał dla uczniów

Otwarciu towarzyszyła krótka część artystyczna przygotowana przez uczniów. Następnie przyszedł czas na pierwsze sportowe emocje, które symbolicznie pokazały, do czego ma służyć nowa inwestycja. Tego rodzaju obiekty pełnią dziś ważną rolę w szkołach ponadpodstawowych, bo łączą funkcję sportową, wychowawczą i integracyjną.

Dla uczniów oznacza to przede wszystkim lepsze warunki do zajęć, treningów i aktywnego spędzania czasu. W praktyce znaczenie ma nie tylko sam fakt istnienia boiska, ale jego jakość i przydatność do regularnej gry. W komentarzach pod informacją o otwarciu pojawiły się głosy sugerujące, że wcześniejszy obiekt przy szkole istniał, jednak nie spełniał oczekiwań pod względem możliwości gry w piłkę nożną. To wskazuje, że obecna inwestycja może być odbierana bardziej jako poprawa standardu niż całkowita nowość w tej lokalizacji.

Lokalna inwestycja z praktycznym znaczeniem

Z punktu widzenia lokalnej społeczności szkolna infrastruktura sportowa ma znaczenie wykraczające poza plan lekcji. Dobrze przygotowane boisko może służyć młodzieży przez wiele lat, wspierać szkolne wydarzenia, zajęcia wychowania fizycznego oraz codzienną rekreację. W przypadku szkół ponadpodstawowych to również ważny element oferty edukacyjnej i wizerunku placówki.

Otwarcie Orlika przy ZSP nr 8 wpisuje się w szerszy kontekst inwestycji w zaplecze edukacyjne i sportowe w powiecie tomaszowskim. Tego typu przedsięwzięcia zwykle są oceniane nie tylko przez pryzmat oficjalnych uroczystości, ale przede wszystkim przez późniejsze użytkowanie. Jeśli obiekt będzie intensywnie wykorzystywany i dobrze utrzymany, może stać się jednym z istotnych miejsc szkolnej aktywności.

Co dalej po oficjalnym przecięciu wstęgi

Najważniejszy test dla każdego nowego obiektu zaczyna się już po zakończeniu ceremonii otwarcia. To codzienne użytkowanie pokaże, czy Orlik przy ZSP nr 8 rzeczywiście odpowiada na potrzeby uczniów i nauczycieli. Dla mieszkańców oraz społeczności szkolnej liczy się przede wszystkim trwałość inwestycji, bezpieczeństwo oraz realna dostępność do zajęć i rozgrywek.

Na dziś przekaz jest jasny: szkoła zyskała odnowioną lub nową przestrzeń do sportu, a powiat podkreśla jej znaczenie dla rozwoju młodzieży. W lokalnej skali to informacja ważna, bo każda poprawa jakości publicznej infrastruktury sportowej przekłada się bezpośrednio na warunki nauki i aktywności młodych mieszkańców Tomaszowa Mazowieckiego.

Nasz artykuł w skrócie

• Szkolenie dla uczniów o świadomych zakupach – spotkanie zorganizowała Powiatowy Rzecznik Konsumentów Agnieszka Drzewoska-Kovač we współpracy z UKE.
• Edukacja o prawach konsumenta i zakupach online – młodzież poznała zasady bezpiecznego kupowania w sieci, mechanizmy subskrypcji oraz procedury reklamacji i odstąpienia od umowy.
• Smartfon jako nowoczesne narzędzie płatnicze – w obliczu rosnących zagrożeń cyfrowych mieszkańcy powiatu mogą liczyć na bezpłatne wsparcie Powiatowego Rzecznika Konsumentów.

Spotkanie zorganizowała Powiatowy Rzecznik Konsumentów Agnieszka Drzewoska-Kovač wspólnie z Urzędem Komunikacji Elektronicznej. W zajęciach uczestniczyła młodzież ze szkół podstawowych i ponadpodstawowych. Obecna była także naczelnik Wydziału Oświaty Starostwa Powiatowego Katarzyna Menke.

Tematyka mogłaby brzmieć dość urzędowo, gdyby nie fakt, że praktycznie każdy uczestnik szkolenia nosił najważniejszą pomoc dydaktyczną we własnej kieszeni. Telefon komórkowy stał się jednym z podstawowych narzędzi podejmowania decyzji konsumenckich.

I właśnie dlatego podobne zajęcia mogą być dziś znacznie bardziej potrzebne niż jeszcze kilka lat temu.

Niemal każde dziecko ma internet w telefonie

Dane Urzędu Komunikacji Elektronicznej pokazują skalę zmiany. W opublikowanym w lutym 2026 roku badaniu dzieci i młodzieży w wieku od 7 do 17 lat aż 97,3 proc. posiadaczy telefonów deklarowało dostęp do internetu w urządzeniu. 75,4 proc. korzystało z mediów społecznościowych, a niemal połowa — 45,2 proc. — z dodatkowo płatnych usług online.

To już nie jest więc świat, w którym pierwsze doświadczenie konsumenckie dziecka ogranicza się do kupienia bułki w szkolnym sklepiku.

Młody człowiek spotyka reklamy influencerów, zakupy w aplikacjach, subskrypcje, mikropłatności w grach, sklepy internetowe, platformy sprzedażowe i oferty pojawiające się w mediach społecznościowych. Do tego dochodzą fałszywe sklepy, phishing czy próby wyłudzania danych. UKE wprost wskazuje, że młodzi użytkownicy internetu są narażeni m.in. na wyłudzanie danych, cyberprzemoc oraz kontakt z niebezpiecznymi treściami.

Najnowsze materiały Urzędu łączą zresztą edukację finansową z cyfrową: skoro pieniądze wydajemy za pomocą telefonu, ochrona portfela zaczyna się od ochrony danych i umiejętności rozpoznania internetowego oszustwa.

Nastolatek też jest konsumentem. Ale nie zawsze może kupić wszystko

To jeden z ciekawszych aspektów prawa, o którym wielu dorosłych również nie pamięta.

Zgodnie z Kodeksem cywilnym osoba, która nie ukończyła 13 lat, nie ma zdolności do czynności prawnych. Prawo dopuszcza jednak drobne, codzienne zakupy — takie jak zeszyt, napój czy przekąska — jeżeli transakcja nie prowadzi do rażącego pokrzywdzenia dziecka. Młodzi ludzie pomiędzy 13. a 18. rokiem życia mają już ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Wynika to m.in. z art. 12, 14, 15 i 20 Kodeksu cywilnego.

UOKiK tłumaczy to bardziej obrazowo: nastolatek może samodzielnie dysponować kieszonkowym w zwykłych sprawach, ale zakup drogiego laptopa czy roweru może już wymagać zgody rodziców.

To szczególnie istotne w świecie gier i aplikacji, gdzie granica między zabawą a wydawaniem prawdziwych pieniędzy potrafi zniknąć za jednym kolorowym przyciskiem.

„Promocja” nie zawsze jest okazją

Podczas edukacji konsumenckiej znaczenie ma również umiejętność czytania tego, co sprzedawca pokazuje drobnym drukiem.

Od 2023 roku przedsiębiorca ogłaszający obniżkę ceny powinien informować także o najniższej cenie danego produktu z 30 dni poprzedzających promocję. Ma to ograniczać praktykę sztucznego podnoszenia cen przed wyprzedażą, aby później stworzyć wrażenie spektakularnego rabatu.

Przy zakupach na platformach internetowych trzeba natomiast zwrócić uwagę, kto faktycznie jest sprzedawcą. Jeśli jest nim przedsiębiorca, kupujący korzysta z ochrony konsumenckiej. Jeżeli rzecz sprzedaje osoba prywatna, część typowych praw konsumenckich — w tym ustawowe prawo odstąpienia od umowy zawartej na odległość — nie ma zastosowania. Platforma powinna o statusie sprzedającego poinformować.

Zakupy przez internet? Zwykle masz 14 dni na zmianę decyzji

Jedna z najważniejszych zasad dotyczy zakupów dokonywanych na odległość. W typowej sytuacji konsument kupujący w sklepie internetowym ma 14 dni na odstąpienie od umowy bez podawania przyczyny. Przy zakupie rzeczy termin liczony jest zasadniczo od jej otrzymania.

Jeżeli natomiast towar okazuje się niezgodny z umową, można złożyć reklamację. Sprzedawca powinien odpowiedzieć na nią w ciągu 14 dni, a koszty związane z naprawą lub wymianą obciążają przedsiębiorcę.

Są to podstawowe wiadomości, ale w chwili konfliktu ze sprzedawcą mogą oznaczać różnicę między machnięciem ręką a odzyskaniem kilkuset czy kilku tysięcy złotych.

W Tomaszowie można dostać bezpłatną pomoc

Szkolenie w PCAS miało więc również bardzo praktyczny lokalny wymiar. Powiatowy Rzecznik Konsumentów w Tomaszowie Mazowieckim zapewnia mieszkańcom bezpłatne poradnictwo i informację prawną, a w uzasadnionych przypadkach może występować do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw konsumentów. Funkcję tę pełni Agnieszka Drzewoska-Kovač. Biuro rzecznika znajduje się przy ul. Farbiarskiej 20/24.

Poniedziałkowe spotkanie było zatem czymś więcej niż kolejną szkolną prelekcją.

W czasach, gdy sklep mieści się w telefonie, reklama udaje filmik znajomego, a zakup można zrobić szybciej niż przeczytać regulamin, świadomy konsument musi dorastać równie szybko jak technologia. I być może właśnie dlatego lekcja o tym, kiedy kliknąć „kupuję”, a kiedy powiedzieć „sprawdzam”, jest dziś równie praktyczna jak nauka pierwszej pomocy.

Nie była to jednak kolejna szkolna deklaracja o współpracy, która ma dobrze wyglądać w dokumentach i na pamiątkowych fotografiach. Za podpisami złożonymi pod umową stoi jeden z najważniejszych zakładów polskiego przemysłu lotniczego.

Od szkolnej pracowni do prawdziwego lotnictwa

Leonardo PZL-Świdnik jest jedynym w kraju producentem śmigłowców posiadającym pełne kompetencje obejmujące projektowanie, rozwój konstrukcji, produkcję oraz późniejsze wsparcie i serwis maszyn.

Świdnickie zakłady od dziesięcioleci pozostają jednym z filarów polskiego przemysłu lotniczego. Są również zapleczem technicznym i logistycznym dla znacznej części śmigłowców eksploatowanych przez Siły Zbrojne RP.

Dzisiaj symbolem rozwoju przedsiębiorstwa są między innymi programy nowych śmigłowców AW149 oraz AW101. Szczególnie ważny jest pierwszy z nich. Produkcja AW149, wraz z montażem i integracją wyposażenia, realizowana jest w Świdniku.

W praktyce oznacza to, że uczniowie szkoły w Tomaszowie Mazowieckim otrzymują partnera funkcjonującego nie na obrzeżach rynku, lecz w samym centrum współczesnego przemysłu śmigłowcowego.

A lotnictwo coraz mniej przypomina świat mechanika z kluczem w dłoni pochylonego nad silnikiem. Dzisiejsze maszyny to skomplikowane systemy awioniczne, elektronika, diagnostyka komputerowa, zaawansowane materiały, sensory, układy samoobrony i tysiące współpracujących ze sobą elementów. Mechanik lotniczy musi więc być jednocześnie fachowcem, diagnostą i specjalistą od nowoczesnych technologii.

„Pilot-Mechanik”. Szkoła chce połączyć teorię z lataniem

Współpraca ze Świdnikiem może być szczególnie istotna również dla realizowanej przez szkołę innowacji pedagogicznej „Pilot-Mechanik: Synergia teorii mechaniki z praktyką pilotażu szybowcowego”.

Jej założeniem jest połączenie tradycyjnego kształcenia technicznego z praktycznym poznawaniem lotnictwa także od strony pilota.

To kierunek wpisujący się w zmiany zachodzące również w wojsku. Resort obrony prowadzi działania związane z rozwojem zintegrowanego systemu szkolenia pilotów, natomiast PZL-Świdnik proponuje rozwiązania obejmujące nie tylko same statki powietrzne, ale także symulatory, trenażery oraz przygotowanie personelu latającego i technicznego.

Dla uczniów z Tomaszowa może to oznaczać dostęp do wiedzy ludzi pracujących przy technologiach, które jeszcze niedawno można było oglądać przede wszystkim na targach lotniczych albo w specjalistycznych czasopismach.

Podpisy pod umową

Ze strony Powiatu Tomaszowskiego umowę podpisali starosta Dariusz Kowalczyk oraz wicestarosta Sławomir Żegota.

Leonardo PZL-Świdnik reprezentowali prezes zarządu Bartosz Mateusz Śliwa oraz członek zarządu Grzegorz Wyszyński.

Podpisy w imieniu Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 1 złożyli natomiast dyrektor Dariusz Kwiatkowski oraz wicedyrektor Jolanta Nikodemska.

W wydarzeniu uczestniczyli również członek Zarządu Powiatu Tomaszowskiego Michał Czechowicz, dyrektor HR Leonardo PZL-Świdnik Lucyna Pasternak oraz Paweł Półtorak, dyrektor Biura Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Obecni byli także przedstawiciele LS Technics – HR Manager Justyna Mazur i specjalistka ds. HR Wiktoria Werner – a także kadra kierownicza szkoły, nauczyciele i osoby odpowiedzialne za szkolenie praktyczne.

Umowę podpisywano przede wszystkim w obecności tych, których będzie ona dotyczyć najbardziej: uczniów pierwszej i drugiej klasy kierunku technik mechanik lotniczy oraz uczniów trzecich klas Oddziałów Przygotowania Wojskowego kształcących się w zawodach technik mechatronik i technik informatyk.

Drugi duży partner lotniczy szkoły

Leonardo PZL-Świdnik dołącza tym samym do LS Technics, firmy związanej z obsługą techniczną samolotów, która już wcześniej rozpoczęła współpracę z tomaszowską szkołą.

To ważne, ponieważ patronat dużej firmy ma sens przede wszystkim wtedy, gdy za oficjalnymi dokumentami pojawiają się konkretne możliwości: praktyki, staże, szkolenia, projekty prowadzone wspólnie ze specjalistami oraz możliwość poznawania rzeczywistych procedur stosowanych w branży lotniczej.

Dla szkoły zawodowej właśnie taki kontakt z przemysłem jest jednym z najważniejszych elementów kształcenia. Podręcznik potrafi wyjaśnić budowę maszyny. Pracownia może nauczyć podstaw jej obsługi. Dopiero zakład produkujący lub serwisujący prawdziwe statki powietrzne pokazuje jednak, jak wygląda zawód wykonywany według rygorystycznych norm jakości i bezpieczeństwa.

Czy z „Mechanika” trafią do Świdnika?

W przypadku uczniów wybierających kierunek technik mechanik lotniczy pytanie o przyszłość zawodową pojawia się właściwie już pierwszego dnia nauki.

Teraz odpowiedź staje się nieco bardziej konkretna.

Szkoła zapowiada, że współpraca z Leonardo PZL-Świdnik ma obejmować możliwość zdobywania praktycznych kompetencji podczas staży, praktyk oraz wspólnie realizowanych projektów. Dla części absolwentów naturalnym kolejnym krokiem może więc być zatrudnienie w przedsiębiorstwach sektora lotniczego.

Tomaszowski „Mechanik” od kilku lat coraz mocniej buduje swoją lotniczą specjalizację. Powstające kierunki, współpraca z przedsiębiorstwami i rozwijana infrastruktura pokazują, że nie jest to już pojedynczy szkolny eksperyment, lecz próba stworzenia w Tomaszowie Mazowieckim miejsca przygotowującego kadry dla branży, która potrzebuje coraz większej liczby dobrze wykwalifikowanych techników.

Podpisana na początku nowego roku szkolnego umowa jest kolejnym elementem tej układanki.

O jej rzeczywistej wartości nie zdecydują jednak podpisy złożone w szkolnej auli ani liczba przedstawicieli instytucji stojących do pamiątkowego zdjęcia. Zdecyduje to, ilu uczniów dzięki niej trafi na profesjonalne praktyki, ilu będzie mogło uczyć się od inżynierów i mechaników pracujących przy prawdziwych śmigłowcach i wreszcie – ilu absolwentów tomaszowskiego „Mechanika” za kilka lat rzeczywiście znajdzie swoje miejsce w polskim lotnictwie.

Zmiany są częścią programu „Reforma26. Kompas Jutra”.

I choć samo słowo „reforma” w polskiej oświacie wywołuje często reakcje równie gwałtowne jak szkolny dzwonek po wakacjach, tym razem istota zmian nie sprowadza się wyłącznie do przesuwania przedmiotów czy modyfikowania liczby godzin.

Chodzi o zmianę filozofii nauczania.

Wiedzieć to za mało. Trzeba jeszcze rozumieć

Elżbieta Strzemieczna, kierująca Zespołem ds. Reformy Edukacji w Instytucie Badań Edukacyjnych, podkreśla, że szkoła nadal ma przekazywać wiedzę. Ma jednak odejść od modelu, w którym sukces ucznia mierzy się głównie tym, ile informacji potrafi odtworzyć podczas sprawdzianu.

Wiedza ma stać się narzędziem.

Uczeń powinien potrafić połączyć informacje pochodzące z różnych dziedzin, wyciągać wnioski i zastosować to, czego nauczył się na lekcji, w zupełnie nowej sytuacji.

Dlatego większe znaczenie ma mieć nauka przez działanie.

Na języku polskim uczniowie mogą na przykład stworzyć komiks inspirowany przeczytaną książką. Na matematyce zamiast kolejnego zestawu oderwanych od rzeczywistości działań mogą policzyć koszty szkolnej wycieczki i przygotować jej budżet. Na języku obcym nowe zwroty można utrwalać podczas gry.

Nie jest to rewolucja dla nauczycieli, którzy podobne metody stosowali już wcześniej. Różnica polega na tym, że obecnie mają one przestać być wyjątkiem uzależnionym od pomysłowości konkretnego pedagoga, a stać się częścią systemu.

Szkolne przedmioty nie są osobnymi wyspami

Jednym z założeń reformy jest również przełamanie sztywnych granic pomiędzy przedmiotami.

W prawdziwym świecie problem nie pojawia się przecież z tabliczką: „uwaga, teraz potrzebna będzie wyłącznie matematyka”.

Dlatego w nowych podstawach pojawiają się moduły tematyczne, pozwalające łączyć wiedzę z kilku różnych obszarów.

Do klas IV, a później również V i VI, wraca przyroda. Ma łączyć elementy biologii, geografii, chemii oraz fizyki i pozwolić dzieciom spojrzeć na otaczający świat jako na całość.

Wracają również zajęcia praktyczno-techniczne.

I tu nie chodzi wyłącznie o teorię.

Uczeń ma wiedzieć, jak korzystać z podstawowych narzędzi i poradzić sobie z prostymi codziennymi problemami. Przykład podawany przez ekspertów jest bardzo konkretny: samodzielna wymiana przebitej dętki w rowerze.

Niby drobiazg. Ale właśnie takich drobiazgów przez lata często brakowało w szkole, która potrafiła nauczyć wzoru chemicznego czy daty bitwy, a nie zawsze odpowiadała na proste pytanie: „do czego ta wiedza będzie mi potrzebna?”.

Pięć dni bez tradycyjnych lekcji

Jedną z najbardziej widocznych nowości będzie tydzień projektowy.

W roku szkolnym 2026/2027 jego organizacja jest jeszcze fakultatywna.

Przez pięć kolejnych dni uczniowie mogą zrezygnować z tradycyjnego rytmu: matematyka, polski, historia, dzwonek, przerwa, kolejna lekcja.

Zamiast tego mają pracować w grupach nad wspólnym projektem wymagającym korzystania z wiedzy zdobytej na różnych przedmiotach.

To ma być ćwiczenie nie tylko z wiedzy, ale również współpracy, odpowiedzialności, kreatywności, komunikowania własnych pomysłów i rozwiązywania problemów.

Od roku szkolnego 2027/2028 tydzień projektowy ma już stać się obowiązkowym elementem pracy szkół.

Reforma dotyczy także Tomaszowa

Tomaszowskie szkoły nie przygotowywały się do zmian wyłącznie poprzez dokumenty przesyłane z Warszawy.

13 kwietnia 2026 roku właśnie w Tomaszowie Mazowieckim odbyło się jedno ze spotkań z cyklu „Kierunek: Kompas Jutra”. Z nauczycielami, dyrektorami szkół i przedszkoli oraz samorządowcami z województwa łódzkiego spotkała się wówczas sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Katarzyna Lubnauer. Tematem były właśnie zmiany wprowadzane w ramach Reformy26. 

Teraz dyskusja zamienia się w praktykę.

Nowe zasady obejmują od tego roku również pierwszoklasistów i uczniów klas IV tomaszowskich podstawówek.

Jest jeszcze jeden nauczyciel. Nazywa się sztuczna inteligencja

Zmiany w edukacji trudno dziś rozpatrywać bez gwałtownego rozwoju sztucznej inteligencji.

Jeszcze kilka lat temu uczeń szukał odpowiedzi w podręczniku, encyklopedii albo wyszukiwarce internetowej. Dziś może wpisać pytanie do programu opartego na AI i po kilku sekundach otrzymać gotową odpowiedź, rozwiązanie zadania, streszczenie książki albo całe wypracowanie.

To zmienia reguły gry.

Jeżeli maszyna potrafi podać informację, coraz ważniejsza staje się umiejętność sprawdzenia, czy informacja jest prawdziwa, z czego wynika i czy w ogóle odpowiada na postawione pytanie.

Dlatego nowa podstawa ma mocniej rozwijać kompetencje przekrojowe: krytyczne myślenie, podejmowanie decyzji, samodzielność, współpracę i komunikację.

Jak podkreśla Strzemieczna, trzeba przygotować dzieci do świata, którego dzisiaj nie jesteśmy w stanie dokładnie przewidzieć – włącznie z wykonywaniem zawodów, które jeszcze nie istnieją.

Polska szkoła dobrze uczy. Gorzej z tym, jak uczniowie się w niej czują

Paradoks polega na tym, że polska szkoła pod względem przekazywania wiedzy wcale nie wypada źle.

W badaniu PISA 2022 polscy piętnastolatkowie osiągnęli rezultaty powyżej średniej OECD w matematyce, czytaniu ze zrozumieniem i naukach przyrodniczych.

Problem zaczyna się gdzie indziej.

Uczniowie znacznie lepiej radzą sobie z zadaniami opartymi na znanym wcześniej schemacie niż z sytuacjami wymagającymi samodzielnego rozumowania, wyjaśnienia sposobu dochodzenia do odpowiedzi czy wykorzystania wiedzy w nowych okolicznościach.

Jeszcze bardziej niepokojąco wyglądają odpowiedzi dotyczące samego stosunku młodych ludzi do szkoły.

Według danych przywoływanych przez ekspertkę 58 proc. polskich uczniów uważa, że szkoła niewiele zrobiła, aby przygotować ich do dorosłego życia. Jedynie 26 proc. deklaruje, że lubi uczyć się w szkole nowych rzeczy.

Dane OECD pokazują również poważny problem z dobrostanem. W badaniu PISA 2022 24 proc. polskich piętnastolatków oceniało swoje zadowolenie z życia bardzo nisko, a poczucie przynależności do szkoły było wyraźnie słabsze od średniej OECD. 

To być może najważniejsza część całej dyskusji.

Bo można przebudować podstawy programowe, napisać nowe podręczniki i zmienić rozkład godzin. Znacznie trudniej sprawić, żeby uczeń chciał wiedzieć dlaczego, a nie tylko pytał: „czy to będzie na sprawdzianie?”

Reforma będzie wchodziła do szkół przez kilka lat

Zmiany nie obejmą wszystkich uczniów jednocześnie.

W roku szkolnym 2026/2027 nowa podstawa obowiązuje w przedszkolach oraz klasach I i IV szkół podstawowych. W kolejnych latach systematycznie będą dołączały następne roczniki. Od 1 września 2027 roku reforma zacznie również obejmować pierwsze klasy liceów, techników i szkół branżowych. 

Pierwsze egzaminy ósmoklasisty oraz matury w liceach przygotowane według nowych zasad zaplanowano na 2031 rok, a nową maturę dla absolwentów techników – na 2032 rok. 

Formalna podstawa zmian już obowiązuje. Minister edukacji podpisała w marcu 2026 roku rozporządzenie dotyczące nowej podstawy programowej. Zostało ono opublikowane w Dzienniku Ustaw z 20 marca 2026 r. pod poz. 378. 

Teraz zaczyna się znacznie trudniejszy etap: sprawdzenie, czy idee zapisane w ministerialnych dokumentach rzeczywiście dotrą do szkolnych klas.

Bo o powodzeniu reformy nie zdecyduje dokument z Warszawy.

Zdecyduje nauczyciel stojący przed klasą. Uczeń, który odważy się zapytać „dlaczego?”. Dyrektor, który pozwoli spróbować czegoś nowego. I szkoła, która z miejsca służącego do zaliczania kolejnych partii materiału rzeczywiście stanie się miejscem rozumienia świata.

To właśnie jest największy egzamin „Kompasu Jutra”. I tym razem zdają go nie uczniowie, lecz cały system edukacji.

Podczas uroczystości zorganizowanej 31 sierpnia 2026 roku w Miejskim Centrum Kultury „Tkacz” uhonorowano 29 uzdolnionych uczniów tomaszowskich szkół podstawowych. Wydarzenie odbyło się w ramach czwartej edycji programu „Tomaszowski Program Wspierania Uzdolnionych Uczniów – Nie zagubić Talentów” i połączyło dwa ważne wątki lokalnej oświaty: docenienie osiągnięć dzieci i młodzieży oraz formalne potwierdzenie zawodowego rozwoju nauczycieli.

W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele władz miasta, kierownictwa kuratorium, dyrektorzy szkół, nauczyciele, rodzice i zaproszeni goście. Oprawę muzyczną zapewnili soliści grupy „Wokalni” działającej przy Miejskim Centrum Kultury. Sama uroczystość miała charakter nie tylko oficjalny, ale też symboliczny, bo pokazała, że lokalna edukacja opiera się zarówno na wynikach, jak i na codziennej pracy całych szkolnych środowisk.

Nie tylko wyniki. Różne oblicza szkolnego sukcesu

Wśród wyróżnień znalazły się nagrody przyznawane za odmienne, ale równie istotne osiągnięcia. Statuetka Prezydenta Miasta „Pomocna Dłoń” trafiła do 11 uczniów z 11 szkół podstawowych. To nagroda dla tych, którzy angażują się w działania na rzecz innych, szczególnie w wolontariat, a przy tym utrzymują bardzo dobre lub wzorowe postawy uczniowskie. Taki wybór pokazuje, że w miejskiej polityce edukacyjnej liczy się nie tylko indywidualny sukces, ale również społeczna odpowiedzialność.

Nagrodę „Ósmoklasista – Absolwent 100%” odebrało 6 uczniów z 3 szkół podstawowych. Wyróżnienie to otrzymują młodzi ludzie, którzy uzyskali ze wszystkich części egzaminu ósmoklasisty średni wynik na poziomie od 96 do 100 procent. To kategoria szczególnie czytelna dla rodziców i uczniów, bo odnosi się do wymiernego efektu wieloletniej nauki oraz przygotowania do jednego z najważniejszych sprawdzianów na końcu szkoły podstawowej.

Z kolei „Olimpijski Laur” przyznano 9 uczniom z 5 szkół za najwyższe osiągnięcia w konkursach i olimpiadach. Jeszcze bardziej wymagające kryteria wiązały się z Nagrodą Edukacyjną Prezydenta Miasta „Tomaszowski Diament”, którą otrzymało 3 uczniów. Tu liczyły się jednocześnie sukcesy konkursowe, bardzo wysoka średnia ocen, wzorowe zachowanie i brak nieusprawiedliwionych nieobecności. To pokazuje, że najbardziej prestiżowe miejskie wyróżnienia mają promować nie jednorazowy rezultat, lecz całościową postawę ucznia.

Osobną grupę stanowili także uczniowie nagrodzeni na podstawie regulaminu za szczególne osiągnięcia edukacyjne w roku szkolnym 2025/2026. W tej formule wyróżniono 37 osób, między innymi finalistów konkursów przedmiotowych i laureatów innych znaczących konkursów ogólnopolskich, a także uczniów z najwyższą średnią ocen i wzorowym zachowaniem. To ważny sygnał, że miasto stara się dostrzegać nie tylko najbardziej medialne sukcesy, ale również systematyczność i konsekwencję.

Awans zawodowy nauczycieli jako drugi filar wydarzenia

Uroczystość w „Tkaczu” była też okazją do wręczenia aktów nadania stopnia zawodowego nauczyciela mianowanego nauczycielom tomaszowskich przedszkoli i szkół podstawowych. To etap, który wymaga odbycia stażu, spełnienia wymogów formalnych i zdania egzaminu przed komisją powołaną przez prezydenta miasta. W praktyce oznacza to potwierdzenie kompetencji oraz gotowości do podejmowania większej odpowiedzialności w pracy dydaktycznej i wychowawczej.

Awans zawodowy nauczycieli bywa postrzegany jako sprawa urzędowa, ale w rzeczywistości ma bezpośredni wpływ na jakość pracy szkoły. Za każdym takim aktem stoi kilka lat doświadczeń, doskonalenia warsztatu, pracy z uczniami i mierzenia się z codziennymi wyzwaniami edukacji. W lokalnym wymiarze to także sygnał stabilności kadry i inwestowania w rozwój ludzi, którzy odpowiadają za przyszłe wyniki kolejnych roczników.

Co ta uroczystość mówi o tomaszowskiej oświacie

Zestawienie nagród dla uczniów i awansów nauczycieli tworzy spójny obraz miejskiej edukacji. Z jednej strony doceniono wybitne wyniki egzaminacyjne, sukcesy konkursowe i najwyższe średnie ocen. Z drugiej podkreślono znaczenie postaw społecznych, wolontariatu oraz rzetelnej pracy nauczycieli. To ważna proporcja, bo pokazuje, że rozwój szkoły nie powinien być mierzony wyłącznie liczbami.

Wyróżnienia przyznane uczniom pochodzącym z różnych szkół podstawowych wskazują również, że potencjał edukacyjny jest rozłożony szeroko, a sukces nie koncentruje się w jednej placówce. Dla rodziców i samych uczniów to czytelny komunikat: warto pracować, rozwijać zainteresowania i angażować się w życie szkolne, bo takie postawy są zauważane i publicznie doceniane.

Uroczystość w „Tkaczu” można więc odczytywać nie tylko jako galę podsumowującą miniony rok szkolny, ale też jako lokalną deklarację, że edukacja pozostaje jednym z ważnych obszarów życia miasta. W czasach, gdy o szkole często mówi się głównie przez pryzmat problemów, takie wydarzenia przypominają, że w Tomaszowie Mazowieckim są także konkretne osiągnięcia, konsekwentna praca i ludzie, których warto stawiać za przykład.

Potem pozostanie już tylko to, na co od pierwszego wrześniowego dzwonka czeka chyba każdy uczeń – wakacje. Rozpoczną się 26 czerwca i potrwają do 31 sierpnia 2027 roku.

Ferie w Łódzkiem już w pierwszym terminie

Dla uczniów i rodziców z Tomaszowa Mazowieckiego jedna z najważniejszych informacji dotyczy ferii zimowych.

Województwo łódzkie znalazło się w pierwszej turze ferii, co oznacza, że uczniowie odpoczywać będą od:

18 do 31 stycznia 2027 roku.

W tym samym terminie ferie będą mieli również uczniowie z województw podkarpackiego, podlaskiego, dolnośląskiego, śląskiego i opolskiego.

Druga tura ferii przypadnie na okres od 1 do 14 lutego i obejmie województwa mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie oraz lubelskie.

Ostatnia grupa uczniów rozpocznie ferie 15 lutego. Do szkolnych ławek wrócą oni 1 marca. Dotyczy to województw lubuskiego, kujawsko-pomorskiego, warmińsko-mazurskiego, wielkopolskiego, zachodniopomorskiego i małopolskiego.

Boże Narodzenie i Wielkanoc. Kiedy nie będzie lekcji?

Kalendarz przewiduje również dwie dłuższe przerwy świąteczne.

Zimowa przerwa świąteczna potrwa od 23 do 31 grudnia 2026 roku.

Wiosenna przerwa związana ze świętami wielkanocnymi rozpocznie się 25 marca i potrwa do 30 marca 2027 roku.

Maturzyści zakończą zajęcia wcześniej niż ich młodsi koledzy. Dla uczniów ostatnich klas szkół ponadpodstawowych ostatnim dniem nauki będzie 30 kwietnia 2027 roku.

Egzamin ósmoklasisty 2027

Maj będzie miesiącem najważniejszej próby dla uczniów kończących szkołę podstawową.

Egzamin ósmoklasisty odbędzie się w dniach 10–12 maja 2027 roku.

Uczniowie, którzy z przyczyn losowych lub zdrowotnych nie będą mogli przystąpić do egzaminu w terminie podstawowym, otrzymają jeszcze drugą szansę. Termin dodatkowy wyznaczono na 9–11 czerwca.

Wyniki egzaminu ósmoklasisty zostaną ogłoszone 6 lipca 2027 roku.

Matura 2027. Maraton rozpocznie język polski

Sesja główna egzaminów maturalnych potrwa od 4 do 31 maja 2027 roku.

Egzaminy pisemne przeprowadzane będą od 4 do 24 maja, natomiast ustne – od 6 do 31 maja, według harmonogramów przygotowanych przez poszczególne szkoły.

Tradycyjnie egzaminacyjny maraton rozpocznie język polski.

4 maja o godzinie 9.00 maturzyści przystąpią do pisemnego egzaminu z języka polskiego na poziomie podstawowym.

Dzień później, 5 maja, odbędzie się egzamin z matematyki na poziomie podstawowym, a 6 maja – z języków obcych.

Kolejne terminy matur pisemnych przedstawiają się następująco:

Egzaminy pisemne będą rozpoczynały się o godzinach 9.00 i 14.00.

Matura dodatkowa i poprawkowa

Dla maturzystów, którzy z powodów zdrowotnych lub losowych nie będą mogli pojawić się na egzaminach w maju, przewidziano sesję dodatkową.

Egzaminy pisemne odbędą się od 1 do 16 czerwca, a ustne od 7 do 9 czerwca.

Na wyniki matur absolwenci będą czekali do 9 lipca 2027 roku.

Poprawkowa sesja maturalna odbędzie się pod koniec wakacji. 23 sierpnia przeprowadzone zostaną egzaminy pisemne, natomiast 24 sierpnia – ustne.

Wyniki egzaminów poprawkowych zostaną ogłoszone 10 września.

Egzaminy zawodowe – dwie sesje

Uczniowie techników oraz szkół branżowych będą przystępowali również do egzaminów zawodowych.

W zimowej sesji egzaminacyjnej, w Formule 2019, termin główny przypada na okres od 5 do 21 stycznia 2027 roku. Część pisemna odbędzie się w dniach 7–13 stycznia, natomiast praktyczna – w dniach 5 oraz 7–21 stycznia.

Termin dodatkowy przewidziano na 28–29 stycznia.

Letnia sesja egzaminów zawodowych rozpocznie się 1 czerwca i potrwa do 21 czerwca. Część pisemna odbędzie się między 2 a 10 czerwca, a praktyczna od 1 do 21 czerwca.

Dodatkowy termin wyznaczono na 28 i 29 czerwca.

Wyniki egzaminów zawodowych z sesji zimowej zostaną przekazane 31 marca, natomiast z sesji letniej – 27 sierpnia 2027 roku.

Osobne zasady i terminy przewidziano dla egzaminów zawodowych w zawodzie technik pożarnictwa.

Najważniejsze daty roku szkolnego 2026/2027

Dla uczniów z Tomaszowa Mazowieckiego kalendarz można więc zamknąć w kilku datach, które warto już teraz zapisać w telefonie albo domowym kalendarzu:

1 września 2026 – rozpoczęcie roku szkolnego
23–31 grudnia 2026 – zimowa przerwa świąteczna
18–31 stycznia 2027 – ferie zimowe w województwie łódzkim
25–30 marca 2027 – wiosenna przerwa świąteczna
30 kwietnia 2027 – zakończenie zajęć przez maturzystów
4 maja 2027 – początek matur
10–12 maja 2027 – egzamin ósmoklasisty
25 czerwca 2027 – zakończenie roku szkolnego
26 czerwca 2027 – początek wakacji.

Na razie jednak wakacje są jeszcze odległym portem. Przed uczniami z Tomaszowa dziewięć miesięcy lekcji, kartkówek, sprawdzianów i pobudek, podczas których budzik będzie odgrywał rolę zdecydowanie najmniej lubianego instrumentu roku szkolnego. Pierwszy ważny przystanek nastąpi pod koniec grudnia, a później kalendarz zacznie już prowadzić uczniów w stronę ferii, egzaminów i – wreszcie – ostatniego dzwonka.

Do przedszkoli i innych placówek wychowania przedszkolnego trafi natomiast około 1 mln 265 tys. dzieci. Po drugiej stronie szkolnych biurek nowy rok rozpoczyna około 715 tys. nauczycieli.

Pierwszoklasiści i czwartoklasiści zaczynają nową szkołę

Największa zmiana dotyczy uczniów klas I i IV szkół podstawowych. To właśnie oni jako pierwsi zostaną objęci nową podstawą programową wprowadzaną w ramach reformy „Reforma26. Kompas Jutra”.

Zmiany obejmują również przedszkola. Nowa podstawa będzie w kolejnych latach stopniowo rozszerzana na następne roczniki.

MEN przekonuje, że szkoła ma odchodzić od modelu opartego przede wszystkim na zapamiętywaniu kolejnych partii materiału. Większy nacisk ma zostać położony na praktyczne wykorzystanie wiedzy, pracę projektową, samodzielność ucznia oraz łączenie wiadomości z różnych przedmiotów.

W podstawach pojawiają się m.in. doświadczenia edukacyjne i moduły tematyczne. Większą swobodę w organizowaniu procesu dydaktycznego mają otrzymać także sami nauczyciele.

Nowa podstawa programowa dla przedszkoli oraz klas I i IV szkoły podstawowej obowiązuje od 1 września 2026 roku. (Gov.pl)

Edukacja zdrowotna już obowiązkowa

Zmienia się również status edukacji zdrowotnej. Po okresie, w którym przedmiot miał charakter nieobowiązkowy, od roku szkolnego 2026/2027 edukacja zdrowotna staje się przedmiotem obowiązkowym w klasach IV–VIII szkół podstawowych oraz przez dwa lata w szkołach ponadpodstawowych.

Na zajęciach mają pojawiać się zagadnienia dotyczące m.in. zdrowia psychicznego i fizycznego, odżywiania, aktywności ruchowej, bezpieczeństwa, profilaktyki uzależnień, higieny cyfrowej i pierwszej pomocy.

Inaczej potraktowano część dotyczącą zdrowia seksualnego. Te zajęcia pozostają nieobowiązkowe. Rodzice niepełnoletniego ucznia mogą złożyć pisemną rezygnację z jego udziału. Uczeń pełnoletni podejmuje taką decyzję samodzielnie. (Gov.pl)

Telefon do plecaka. W podstawówkach zaczyna działać ustawowy zakaz

Dla wielu uczniów najbardziej zauważalną zmianą może się jednak okazać nie reforma programowa, lecz… cisza smartfonów.

Od 1 września 2026 roku obowiązuje ustawowy zakaz korzystania z telefonów komórkowych i podobnych urządzeń elektronicznych w przedszkolach oraz szkołach podstawowych.

Zakaz obejmuje nie tylko lekcje. Dotyczy również przerw oraz zajęć edukacyjnych odbywających się poza budynkiem szkoły. Uczeń nie powinien więc spędzać przerwy z telefonem w dłoni, przewijając TikToka czy prowadząc kolejną bitwę w komunikatorze.

Nie oznacza to jednak całkowitego wyrzucenia elektroniki za szkolne mury.

Nauczyciel będzie mógł zezwolić na użycie urządzenia, jeśli jest ono potrzebne podczas zajęć, sprawdzania wiedzy albo w przypadku konieczności nagłego kontaktu z rodzicami. Wyjątki dotyczą także zagrożenia życia, zdrowia lub mienia oraz uczniów korzystających – za zgodą dyrektora – z urządzeń lub aplikacji potrzebnych ze względu na chorobę, niepełnosprawność czy inne szczególne potrzeby.

Co ważne, ustawowy zakaz nie obejmuje m.in. szkolnych wycieczek. W takich przypadkach zasady używania telefonów może określić statut placówki. 

Ustawa została podpisana przez prezydenta Karola Nawrockiego 30 lipca i opublikowana w Dzienniku Ustaw pod pozycją 1036. Weszła w życie właśnie 1 września 2026 roku.

Nowe zasady także w Tomaszowie

Wszystkie te zmiany zaczynają dziś obowiązywać również w tomaszowskich przedszkolach i szkołach podstawowych.

Dla rodziców uczniów szczególnie istotne będą zapewne nowe zasady związane z telefonami. Dotychczas poszczególne placówki mogły regulować korzystanie ze smartfonów przede wszystkim poprzez swoje statuty. Teraz w szkołach podstawowych punkt wyjścia stanowi już przepis ustawowy.

Szkoły mają czas na odpowiednie dostosowanie swoich statutów, jednak sam zakaz obowiązuje od początku roku szkolnego.

Pierwszoklasiści i uczniowie klas IV w Tomaszowie rozpoczną natomiast naukę według nowej podstawy programowej. Tym samym właśnie oni staną się pierwszym rocznikiem, na którym w praktyce będzie można zobaczyć, czy zapowiadany przez MEN „Kompas Jutra” rzeczywiście prowadzi polską szkołę w nowym kierunku, czy pozostanie kolejną reformą, której najtrudniejszy egzamin odbywa się nie w ministerialnych prezentacjach, lecz w zwyczajnej klasie – pomiędzy tablicą, nauczycielem i trzydziestoma uczniami.

Kiedy ferie w Łódzkiem?

Rok szkolny przyniesie również zmianę organizacji ferii zimowych. Uczniowie z województwa łódzkiego będą odpoczywali od 18 do 31 stycznia 2027 roku. W tej samej turze ferie będą miały województwa podkarpackie, podlaskie, dolnośląskie, śląskie i opolskie

Zimowa przerwa świąteczna potrwa od 23 do 31 grudnia, a wiosenna – od 25 do 30 marca.

Zajęcia dydaktyczno-wychowawcze zakończą się 25 czerwca 2027 roku. Dzień później rozpoczną się wakacje, które potrwają do 31 sierpnia.

Dziś jednak do kolejnych wakacji droga wydaje się jeszcze bardzo długa.

Na razie są wyprasowane białe koszule, nowe zeszyty, tornistry pachnące jeszcze sklepem i ten szczególny gwar przed wejściem do szkoły. Dla jednych to powrót w dobrze znane mury. Dla innych – pierwszy krok w zupełnie nowy świat.

Rok szkolny 2026/2027 właśnie się zaczyna.

Dodałem przede wszystkim tomaszowski punkt widzenia, poprawiłem kwestię zakończenia zajęć 25 czerwca oraz doprecyzowałem wyjątki od zakazu telefonów. Miejski serwis potwierdza też tegoroczną rekrutację do tomaszowskich klas pierwszych na rok 2026/2027.  

Nasz artykuł w skrócie

• świadczenie wynosi 300 zł na ucznia i nie obowiązuje kryterium dochodowe,
• przysługuje co do zasady uczniom do 20. roku życia, a uczniom z niepełnosprawnością do 24. roku życia,
• wniosek można złożyć wyłącznie elektronicznie do 30 listopada,
• wniosek wysłany najpóźniej w sierpniu oznacza wypłatę przyznanego świadczenia do 30 września. 

31 sierpnia to ważna granica

Formalnie rodzice nie muszą składać wniosków przed rozpoczęciem roku szkolnego. Nabór trwa bowiem od 1 lipca aż do 30 listopada 2026 roku.

Jest jednak powód, dla którego warto zrobić to właśnie teraz.

Jeżeli prawidłowo wypełniony wniosek zostanie złożony w lipcu lub sierpniu, ZUS ma wypłacić przyznane świadczenie najpóźniej do 30 września. W przypadku dokumentów przesłanych we wrześniu, październiku lub listopadzie pieniądze mają trafić do rodziny w ciągu dwóch miesięcy od złożenia wniosku.

Dla rodziców, którzy jeszcze nie wystąpili o pieniądze, oznacza to jedno: warto wysłać wniosek najpóźniej w poniedziałek, 31 sierpnia.

300 zł także dla starszych uczniów

Świadczenie przysługuje na dziecko uczące się w szkole do ukończenia 20. roku życia. W przypadku ucznia posiadającego odpowiednie orzeczenie o niepełnosprawności granica wieku została przesunięta do 24 lat.

Istotny jest przy tym sposób liczenia wieku. ZUS wskazuje, że jest on liczony rocznikowo. Dzięki temu z programu mogą korzystać również niektórzy uczniowie ostatnich klas szkół średnich czy szkół policealnych, którzy ukończyli 20 albo 24 lata jeszcze przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego.

Program nie kończy się więc automatycznie wraz z osiemnastymi urodzinami dziecka.

Zerówka i studia – tutaj pieniędzy nie będzie

Nie każdy, kto od września rozpoczyna kolejny etap edukacji, ma jednak prawo do świadczenia.

300 zł nie przysługuje dzieciom uczęszczającym do przedszkola ani realizującym roczne przygotowanie przedszkolne, czyli popularną „zerówkę”. Nie ma przy tym znaczenia, czy oddział zerowy działa w przedszkolu, czy w budynku szkoły.

Program nie obejmuje również studentów szkół wyższych.

Wniosek tylko przez internet

Papierowego formularza nie zaniesiemy już do urzędu. Obsługą programu zajmuje się Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a cała procedura została przeniesiona do internetu.

Wniosek można przesłać poprzez eZUS lub aplikację mZUS, portal Emp@tia albo bankowość elektroniczną. Pieniądze również nie są wypłacane w gotówce – świadczenie trafia na rachunek bankowy wskazany przez wnioskodawcę.

Jeżeli ZUS przyzna świadczenie, nie wydaje tradycyjnej decyzji administracyjnej. Informacja pojawia się na koncie w eZUS. Decyzja jest natomiast wydawana m.in. w przypadku odmowy przyznania pieniędzy.

Od lipca nowe zasady dla części cudzoziemców

Rok szkolny 2026/2027 przyniósł również zmianę przepisów dotyczącą niektórych cudzoziemców.

Od 1 lipca osoby z określonych grup cudzoziemców spoza UE, EFTA i Wielkiej Brytanii, a także część osób korzystających w Polsce z ochrony czasowej ze statusem UKR, muszą – poza legalnym pobytem – spełniać warunek aktywności zawodowej w Polsce. Co do zasady badana jest aktywność lub podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku.

Przewidziano jednak wyjątki. Warunek ten nie dotyczy m.in. osób występujących o świadczenie na dziecko posiadające polskie obywatelstwo, dziecko z odpowiednim orzeczeniem o niepełnosprawności, a także niektórych osób związanych z pieczą zastępczą. Nowe przepisy umożliwiły również otrzymywanie świadczenia osobom, którym sąd powierzył bieżącą pieczę nad dzieckiem.

Zmiany wprowadzono rozporządzeniem Rady Ministrów z 26 czerwca 2026 roku – Dz.U. z 2026 r. poz. 866. Podstawowym aktem regulującym program pozostaje rozporządzenie Rady Ministrów z 15 czerwca 2021 roku w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu „Dobry start”.

Gdzie szukać pomocy w Tomaszowie?

Osoby, które mają problem z elektronicznym wnioskiem albo nie wiedzą, czy świadczenie im przysługuje, mogą zwrócić się o pomoc do ZUS.

Oddział ZUS w Tomaszowie Mazowieckim mieści się przy ul. Prezydenta Ignacego Mościckiego 40/42.

Aktualny numer Centrum Kontaktu Klientów ZUS to 22 560 16 00. Konsultanci są dostępni od poniedziałku do piątku w godz. 7.00–18.00.

I właśnie tu warto zwrócić uwagę na drobny, ale istotny szczegół: w starszych materiałach dotyczących „Dobrego Startu” można jeszcze znaleźć inne numery infolinii. Według aktualnej informacji ZUS z 28 sierpnia 2026 roku właściwym numerem Centrum Kontaktu Klientów jest 22 560 16 00.

Trzysta złotych nie pokryje dziś całego kosztu szkolnej wyprawki. Przy cenach plecaków, obuwia czy artykułów papierniczych trudno nawet mieć takie złudzenie. Może jednak zmniejszyć rachunek za pierwsze wrześniowe zakupy. A skoro pieniądze przysługują bez względu na wysokość dochodów, nie ma powodu, by z nich rezygnować.

W Starostwie Powiatowym odbyła się uroczystość poświęcona ważnym decyzjom kadrowym w lokalnej oświacie. Najważniejszym punktem wydarzenia było wręczenie nauczycielom aktów nadania stopnia nauczyciela mianowanego, co stanowi istotny etap na ścieżce rozwoju zawodowego w edukacji.

Jak podkreślono podczas spotkania, awans ten jest nie tylko formalnym potwierdzeniem kompetencji, ale również wyrazem uznania dla codziennej pracy pedagogów. To moment, który dla wielu nauczycieli ma szczególne znaczenie, bo zamyka kolejny etap doskonalenia zawodowego i otwiera drogę do dalszych wyzwań.

Gratulacje dla nauczycieli i dyrektor

Podczas uroczystości wręczono również Pani Ewie Męcinie powierzenie stanowiska dyrektora na kolejną kadencję. To decyzja ważna nie tylko z punktu widzenia zarządzania placówką, ale także ciągłości pracy i realizacji przyjętych wcześniej kierunków działania.

Uroczystego wręczenia dokonali starosta tomaszowski Dariusz Kowalczyk, wicestarosta Sławomir Żegota oraz członek zarządu powiatu Michał Czechowicz. W przekazanych gratulacjach wybrzmiały życzenia dalszych sukcesów, satysfakcji z pracy oraz powodzenia na kolejnych etapach kariery zawodowej.

Znaczenie awansu zawodowego w lokalnej oświacie

Nadanie stopnia nauczyciela mianowanego ma wymiar znacznie szerszy niż sama procedura administracyjna. Dla szkół i placówek oświatowych oznacza wzmacnianie kadry, która zdobywa kolejne doświadczenia i potwierdza swoje przygotowanie do pracy z uczniami. Dla samych nauczycieli to z kolei ważny sygnał, że ich wysiłek, zaangażowanie i rozwój są zauważane.

W lokalnym kontekście takie uroczystości pokazują również, że sprawy edukacji pozostają jednym z istotnych obszarów działania samorządu powiatowego. Publiczne docenienie nauczycieli i kadry kierowniczej szkół buduje rangę zawodu oraz przypomina, jak dużą rolę odgrywa stabilna i kompetentna oświata w życiu całej społeczności powiatu tomaszowskiego.

Symboliczny moment dla środowiska szkolnego

Choć podobne wydarzenia mają formalny charakter, dla środowiska szkolnego są także ważnym momentem symbolicznym. Pokazują ciągłość pracy instytucji edukacyjnych, wzmacniają prestiż zawodu nauczyciela i przypominają, że za szkolną codziennością stoją konkretni ludzie, ich doświadczenie oraz odpowiedzialność.

Dzisiejsza uroczystość w Tomaszowie Mazowieckim była więc nie tylko okazją do wręczenia dokumentów, ale również do podkreślenia znaczenia pracy nauczycieli i dyrektorów w lokalnej wspólnocie. To właśnie od jakości ich pracy w dużej mierze zależy poziom edukacji, a w dłuższej perspektywie także rozwój całego regionu.

• W roku szkolnym 2026/2027 religia i etyka nadal będą odbywać się przez jedną godzinę tygodniowo.
• Zajęcia mają być umieszczane na początku albo na końcu planu lekcji; przepisy przewidują wyjątek dla niektórych oddziałów szkół podstawowych.
• Episkopat domaga się przywrócenia religii „właściwego miejsca”, a MEN nie zapowiada wycofania zmian.
• Obywatelski projekt przewidujący obowiązkowy wybór między religią a etyką i dwie godziny zajęć tygodniowo nadal nie został uchwalony.

To nie jest nowa zmiana. Zasada obowiązuje od roku

W przypadku szkół w Tomaszowie Mazowieckim i całym powiecie tomaszowskim 1 września nie przyniesie w tej sprawie organizacyjnej rewolucji. Dyrektorzy będą układać plany według zasad znanych już z roku szkolnego 2025/2026. Religia i etyka pozostają zajęciami dobrowolnymi, organizowanymi na podstawie oświadczeń rodziców albo pełnoletnich uczniów.

Zgodnie z rozporządzeniem podpisanym 17 stycznia 2025 roku oba przedmioty realizowane są przez jedną godzinę tygodniowo. Powinny znaleźć się bezpośrednio przed obowiązkowymi zajęciami edukacyjnymi albo zaraz po nich. Wyjątek może dotyczyć oddziałów szkół podstawowych, w których – według stanu na 15 września – wszyscy uczniowie uczęszczają na religię lub etykę. Wtedy zajęcia mogą zostać umieszczone także w innym miejscu planu.

Praktyczne znaczenie tych regulacji jest łatwe do odczytania. Uczniowie, którzy nie uczestniczą ani w religii, ani w etyce, nie powinni mieć z tego powodu „okienka” w środku dnia. Dla dyrektorów oznacza to jednak mniej swobody podczas układania planów, zwłaszcza gdy jeden katecheta pracuje w kilku placówkach.

Zmiany były wprowadzane etapami

Reforma nie spadła na szkoły jednego dnia. Od roku szkolnego 2024/2025 ocena z religii i etyki nadal jest wpisywana na świadectwie, ale nie wlicza się jej do średniej ocen. Wynika to z rozporządzenia z 22 marca 2024 roku. MEN potwierdza, że ta zasada nadal obowiązuje.

Kolejne rozporządzenie, z 26 lipca 2024 roku, rozszerzyło możliwość tworzenia grup międzyoddziałowych i międzyklasowych. Następny etap wszedł w życie 1 września 2025 roku: liczbę zajęć religii i etyki ujednolicono do jednej godziny tygodniowo, a lekcje przesunięto na obrzeża szkolnego planu.

Jest także spór prawny, którego nie można pominąć

Wokół rozporządzenia trwa nie tylko spór polityczny i światopoglądowy, lecz także prawny. 3 lipca 2025 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że rozporządzenie z 17 stycznia 2025 roku jest w całości niezgodne z Konstytucją i ustawą o systemie oświaty. Trybunał uznał, że minister nie dochował wymogu działania w porozumieniu z władzami Kościołów i związków wyznaniowych. Wyrok zapadł w sprawie U 2/25.

Nie zmieniło to jednak praktyki szkół. W państwowej bazie aktów prawnych ELI rozporządzenie nadal ma status „obowiązujący”, dlatego właśnie na jego podstawie MEN i dyrektorzy placówek organizują zajęcia w roku szkolnym 2026/2027. Akt widnieje w ELI jako obowiązujący. To jeden z przykładów szerszego konfliktu instytucjonalnego wokół skutków orzeczeń obecnego Trybunału.

Episkopat: religia jest prawem uczniów i rodziców

24 sierpnia 2026 roku prezydium Konferencji Episkopatu Polski opublikowało oświadczenie zatytułowane „Młody człowiek zasługuje na więcej”. Podpisali je przewodniczący KEP abp Tadeusz Wojda, jego zastępca abp Józef Kupny oraz sekretarz generalny bp Marek Marczak.

Biskupi przekonują, że lekcje religii nie są przywilejem Kościoła, lecz wynikają z wolności sumienia i wyznania oraz prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Ich zdaniem ograniczenie zajęć do jednej godziny, umieszczanie ich na początku lub końcu dnia, łączenie grup i niewliczanie ocen do średniej prowadzą do marginalizacji przedmiotu. Zaapelowali o „niezwłoczne przywrócenie właściwego miejsca” religii oraz dialog z przedstawicielami wspólnot wyznaniowych. Pełne oświadczenie opublikowała KEP.

Konstytucja w art. 53 ust. 3 chroni prawo rodziców do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego oraz religijnego zgodnie z ich przekonaniami. Ustęp 4 stanowi natomiast, że religia Kościoła lub innego prawnie uregulowanego związku wyznaniowego może być nauczana w szkole, przy zachowaniu wolności sumienia i wyznania innych osób. Spór dotyczy więc nie samej dopuszczalności religii w szkole, ale warunków jej organizowania.

Nowacka odpowiada ostro

Ministra edukacji Barbara Nowacka odrzuciła zarzuty hierarchów. We wtorek w TVN24 oceniła, że biskupi „jak co roku przed 1 września próbują wywołać awanturę”. Podkreśliła, że Kościół ustala program nauczania religii, ale nie powinien ingerować w podstawy programowe przedmiotów pozostających w kompetencji państwa.

Według szefowej MEN jedna godzina religii tygodniowo jest rozwiązaniem racjonalnym i akceptowanym społecznie. Resort argumentuje również, że zajęcia nieobowiązkowe nie powinny rozbijać planu dnia tym uczniom, którzy w nich nie uczestniczą.

Dwie godziny religii lub etyki? Projekt utknął w Sejmie

Przeciwnicy zmian MEN wiążą nadzieje z obywatelskim projektem „Tak dla religii i etyki w szkole”, pod którym – według wnioskodawców – zebrano około 500 tysięcy podpisów. Projekt przewiduje obowiązkowy wybór między religią a etyką oraz dwie godziny zajęć tygodniowo w przedszkolach, szkołach podstawowych i ponadpodstawowych, z wyjątkiem szkół dla dorosłych. Ocena miałaby być umieszczana na świadectwie i ponownie wliczana do średniej.

Po pierwszym czytaniu we wrześniu 2025 roku projekt skierowano do dalszych prac. W maju 2026 roku zajęły się nim wspólnie sejmowe komisje edukacji i samorządu. Posiedzenie przerwano w związku z problemami legislacyjnymi oraz oczekiwaniem na stanowisko rządu. Do tej pory ustawa nie została uchwalona.

Kościół szykuje nowy program nauczania

Niezależnie od batalii o liczbę godzin Konferencja Episkopatu Polski przyjęła nową podstawę programową nauczania religii rzymskokatolickiej. Zaprezentowano ją 4 grudnia 2025 roku. Ma mocniej odpowiadać na pytania uczniów o pochodzenie człowieka i świata, relacje między nauką a wiarą, sens życia, obecność zła oraz wpływ chrześcijaństwa na kulturę Polski i Europy.

Nowa podstawa ma być wdrażana wraz z przygotowanymi do niej programami i podręcznikami od roku szkolnego 2027/2028. Oznacza to, że we wrześniu 2026 roku zmieni się nie program, lecz przede wszystkim temperatura politycznej dyskusji.  

Co to oznacza dla uczniów z Tomaszowa i powiatu?

Najkrócej: w roku szkolnym 2026/2027 pozostaje jedna godzina religii albo etyki tygodniowo, ocena będzie widoczna na świadectwie, ale nie podwyższy ani nie obniży średniej. Zajęcia powinny znaleźć się na pierwszej lub ostatniej godzinie, chyba że w oddziale szkoły podstawowej spełniony zostanie przewidziany w przepisach wyjątek.

Dla rodziców najważniejsze będzie dokładne sprawdzenie planu oraz zasad składania deklaracji w konkretnej placówce. Dla szkół – pogodzenie oczekiwań rodzin, dostępności katechetów i nauczycieli etyki oraz wymogów rozporządzenia. Dla polityków i hierarchów kościelnych spór z pewnością się nie kończy. Znów okazuje się, że szkolny plan lekcji może stać się mapą znacznie większego konfliktu: o granice kompetencji państwa, prawa rodziców i miejsce Kościoła w życiu publicznym.

Nie jest to już ministerialna zapowiedź. Ustawa z 3 lipca 2026 r. została podpisana przez prezydenta Karola Nawrockiego 30 lipca, opublikowana 3 sierpnia jako Dz.U. 2026 poz. 1036 i wchodzi w życie 1 września 2026 r.

Nasz artykuł w dużym skrócie

• smartfony znikają z codziennego życia szkół podstawowych – zakaz obejmie także przerwy,
• klasy I i IV rozpoczną naukę według nowej podstawy programowej,
• w klasach IV–VI stopniowo pojawi się ponownie przyroda, a technikę zastąpią zajęcia praktyczno-techniczne,
• edukacja zdrowotna będzie obowiązkowa, ale zajęcia „edukacja zdrowotna – zdrowie seksualne” pozostaną nieobowiązkowe,
• zmienią się reguły dotyczące prac domowych,
• od września szkoły i przedszkola obejmą nowe zasady żywienia dzieci,
• szkolnictwo branżowe wzbogaca się o nowe zawody, w tym technika cyberbezpieczeństwa,
• w 2027 roku na maturze pojawią się nowe możliwości egzaminacyjne,
• trwają prace nad bezpłatnym państwowym eDziennikiem, ale jego pilotażu nie należy jeszcze traktować tak samo jak zmian już obowiązujących.

Telefon do plecaka. Także podczas przerwy

Nowe prawo uderza w jeden z najbardziej charakterystycznych obrazków współczesnej szkoły: korytarz pełen dzieci stojących obok siebie, ale wpatrzonych w ekrany.

W szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży zakazane będzie korzystanie z telefonów komórkowych oraz innych urządzeń umożliwiających komunikowanie się na odległość albo nagrywanie obrazu lub dźwięku. Zakaz obejmie lekcje, przerwy oraz zajęcia edukacyjne odbywające się poza terenem szkoły.

Nie oznacza to całkowitego wyrzucenia elektroniki ze szkoły. Nauczyciel będzie mógł pozwolić na użycie telefonu, jeżeli urządzenie będzie potrzebne podczas lekcji albo do sprawdzenia wiedzy. Wyjątek przewidziano również dla nagłych kontaktów z rodzicami.

Szczególne rozwiązania dotyczą dzieci, które ze względu na chorobę, niepełnosprawność albo inne potrzeby muszą korzystać ze specjalistycznego sprzętu lub aplikacji mobilnej, np. służącej do monitorowania stanu zdrowia. W takim przypadku zgodę będzie mógł wydać dyrektor.

Szkoły będą mogły stworzyć miejsca, w których uczniowie pozostawią urządzenia. Ustawa wymaga jednak poszanowania prywatności – przechowywanie telefonu nie daje pracownikom szkoły prawa do swobodnego przeglądania jego zawartości.

Za łamanie zasad mogą być stosowane środki wychowawcze i kary określone w statucie, a zachowanie ucznia związane z nieprzestrzeganiem zakazu będzie mogło mieć znaczenie przy wystawianiu oceny z zachowania.

Tomaszowskie szkoły również czeka zmiana

Nowe przepisy będą miały bardzo konkretny wymiar także w Tomaszowie Mazowieckim. Miasto prowadzi 11 szkół podstawowych – od SP nr 1 po SP nr 14, funkcjonujących samodzielnie lub w zespołach szkolno-przedszkolnych. Zakaz wynikający z ustawy dotyczy przy tym zarówno szkół publicznych, jak i niepublicznych.

Oznacza to konieczność ustalenia praktycznych zasad: czy telefon pozostaje wyłączony w plecaku, czy placówka organizuje miejsce jego przechowywania, jak wygląda postępowanie w razie złamania zakazu i w jakiej sytuacji nauczyciel pozwala uczniowi wyjąć urządzenie.

Szkoły mają czas na dostosowanie statutów do nowych regulacji do końca 2026 roku.

W szkołach ponadpodstawowych ustawodawca wybrał łagodniejsze rozwiązanie. Licea i technika nie zostaną objęte takim samym powszechnym zakazem, ale będą musiały określić zasady korzystania z urządzeń w swoich statutach.

To będzie miało znaczenie m.in. dla placówek prowadzonych przez powiat tomaszowski – I i II Liceum Ogólnokształcącego oraz zespołów szkół ponadpodstawowych.

Kompas Jutra rusza od klas I i IV

Telefon jest najbardziej medialnym elementem zmian, ale edukacyjnie znacznie większym przedsięwzięciem będzie Reforma26. Kompas Jutra.

Minister edukacji Barbara Nowacka podpisała w marcu nową podstawę programową dla wychowania przedszkolnego i szkoły podstawowej. W przedszkolach zacznie ona obowiązywać od 1 września 2026 roku, a w podstawówkach będzie wprowadzana stopniowo.

Najpierw obejmie klasy I i IV. Rok później według nowych zasad będą uczyły się klasy I–II i IV–V, a reforma będzie następnie obejmowała kolejne roczniki. Od września 2027 roku rozpocznie się również stopniowe wdrażanie nowych podstaw w szkołach ponadpodstawowych.

MEN deklaruje odejście od szkoły będącej wyłącznie fabryką faktów do zapamiętania. W nowych podstawach większą rolę mają odgrywać umiejętności, samodzielne działanie, projekty, doświadczenia edukacyjne i współpraca między przedmiotami.

Przyroda wraca do szkoły

Jedną z bardziej zauważalnych zmian będzie powrót przyrody w klasach IV–VI.

Zamiast bardzo wczesnego dzielenia wiedzy o świecie na osobne szufladki biologii, geografii, chemii i fizyki uczniowie mają najpierw oglądać przyrodę jako całość. Dopiero od klasy VII nastąpi pełniejszy podział na poszczególne przedmioty.

Zmieni się również technika. Jej miejsce mają zajmować zajęcia praktyczno-techniczne, z większym naciskiem na rzeczywiste działanie, konstruowanie i zdobywanie praktycznych umiejętności. MEN uruchomiło także program wyposażania pracowni związanych właśnie z przyrodą i nowymi zajęciami praktycznymi.

Edukacja zdrowotna obowiązkowa. Zdrowie seksualne – nie

To kolejna zmiana, która zapewne będzie wywoływać polityczne i światopoglądowe dyskusje.

Od 1 września edukacja zdrowotna stanie się przedmiotem obowiązkowym. W podstawówkach będzie realizowana w klasach IV–VIII.

Jednocześnie wydzielono osobne, nieobowiązkowe zajęcia „edukacja zdrowotna – zdrowie seksualne”. W klasach IV–VI będzie to po jednej godzinie w ciągu roku szkolnego, w klasach VII i VIII – po dwie godziny, a w szkołach ponadpodstawowych po trzy godziny w roku w dwóch wybranych klasach.

Rodzice niepełnoletniego ucznia będą mogli złożyć pisemną rezygnację z udziału dziecka w tych zajęciach. Pełnoletni uczeń zrobi to samodzielnie. Rozporządzenia regulujące te kwestie zostały już podpisane.

Prace domowe zostają, ale zasady się zmieniają

Nie będzie wielkiego powrotu do czasów, gdy szkolny wieczór potrafił przypominać drugi etat, ale resort zmienia przepisy wprowadzone w 2024 roku.

W klasach IV–VIII nie będzie można zadawać praktyczno-technicznych prac domowych do wykonania w czasie wolnym. Pisemne prace domowe pozostają nieobowiązkowe i mają służyć utrwalaniu albo praktycznemu zastosowaniu tego, co zostało wcześniej przeprowadzone na lekcji.

Każda wykonana przez ucznia pisemna praca domowa będzie musiała zostać sprawdzona, a uczeń ma otrzymać informację zwrotną.

Szkoła będzie mogła ponadto zapisać w swoim statucie możliwość podwyższenia rocznej oceny uczniowi systematycznie wykonującemu nieobowiązkowe prace domowe. Rozporządzenie w tej sprawie zostało podpisane 21 sierpnia, a większość zmian zacznie obowiązywać 1 września.

Inaczej także na szkolnych talerzach

Reforma nie kończy się przy drzwiach klasy. Od 1 września zmienią się również przepisy dotyczące żywienia dzieci i młodzieży.

W stołówkach ma być więcej warzyw, owoców, produktów pełnoziarnistych i żywności roślinnej. Co najmniej raz w tygodniu obiad ma być w pełni roślinny i oparty m.in. na roślinach strączkowych. Co najmniej dwa razy w tygodniu zupy mają być przygotowywane na wywarze warzywnym.

Ograniczona zostanie ilość cukru dodawanego do napojów, a preferowanym napojem ma być woda. Placówki będą musiały także uwzględnić potrzeby dzieci pozostających na diecie bez produktów odzwierzęcych. Podstawą zmian jest rozporządzenie ministra zdrowia z 16 lutego 2026 r., Dz.U. 2026 poz. 197.

Technik cyberbezpieczeństwa i nowe zawody

Zmieni się również szkolnictwo zawodowe. Nowa klasyfikacja wprowadza 11 zawodów, m.in. montera i technika optoelektroniki, technika optyki okularowej, agroogrodnika, ogrodnika terenów zieleni, technika agroogrodnictwa oraz technika cyberbezpieczeństwa.

Tu jednak warto postawić małą gwiazdkę przy uproszczeniu zawartym w pierwotnej informacji. Choć klasyfikacja 11 nowych zawodów obowiązuje od 1 września 2026 roku, podstawa programowa dla technika aranżacji florystycznych ma wejść w życie dopiero 1 września 2029 r.

Nowości również na maturze

Wiosną 2027 roku zmiany zobaczą także maturzyści.

W Formule 2023 pojawi się możliwość zdawania pisemnego egzaminu z języka łacińskiego na poziomie podstawowym, a absolwenci czteroletnich liceów będą mogli po raz pierwszy wybrać na poziomie rozszerzonym biznes i zarządzanie oraz historię tańca. Dla absolwentów techników i branżowych szkół II stopnia te dwa ostatnie egzaminy pojawią się od 2028 roku.

A co z bezpłatnym eDziennikiem?

MEN chce też rozpocząć pilotaż bezpłatnego, państwowego eDziennika. System miałby być zintegrowany z Systemem Informacji Oświatowej, a docelowo dostępny również poprzez aplikację mObywatel.

Tu jednak potrzebne jest ważne zastrzeżenie.

Państwowego eDziennika nie należy dziś stawiać w jednym szeregu z zakazem telefonów czy nową podstawą programową, bo proces legislacyjny nie został jeszcze domknięty. Sejm uchwalił ustawę 31 lipca, a Senat przyjął ją bez poprawek 6 sierpnia. Według aktualnie dostępnych informacji pilotaż ma ruszyć w roku szkolnym 2026/2027, natomiast pełne udostępnienie systemu zainteresowanym szkołom planowane jest od września 2027 roku.

Szkoła odzyskuje korytarz?

Najbardziej symboliczna pozostaje jednak historia z telefonem.

Smartfon przez kilkanaście lat zdążył stać się dla ucznia jednocześnie zegarkiem, aparatem fotograficznym, komunikatorem, konsolą, telewizorem, biblioteką, notatnikiem i – czasami – najbardziej skutecznym narzędziem do ucieczki od tego, co dzieje się kilka metrów dalej.

Od września państwo próbuje tę granicę przesunąć.

Czy szkolny korytarz znów wypełni rozmowa zamiast przewijania TikToka? Czy uczniowie będą bardziej skoncentrowani, czy po prostu nauczą się jeszcze sprawniej omijać regulaminy? Tego nie da się zapisać w Dzienniku Ustaw.

Jedno natomiast jest pewne: rok szkolny 2026/2027 będzie jednym z najbardziej obfitujących w zmiany od wielu lat. A pierwszy sprawdzian nowych przepisów rozpocznie się już 1 września.

Najważniejsze jest: wszystkich traktuj tak samo

Rezultat jest wyjątkowo czytelny. Kiedy dwoje dzieci, które dopuściło się podobnego przewinienia, spotykała taka sama konsekwencja, aż 97 procent badanych uważało, że nauczyciel nie powinien niczego zmieniać. Nie miało przy tym większego znaczenia, czy oboje zostali ukarani, czy też obojgu dorosły odpuścił.

Sytuacja zmieniała się diametralnie, gdy jedno dziecko zostało potraktowane inaczej. Wtedy aż 93 procent uczestników domagało się wyrównania konsekwencji. Ważniejsza od samej kary okazała się więc zasada: podobne zachowanie powinno spotkać się z podobną reakcją.

To trochę dziecięca wersja Temidy. Waga może pokazać karę albo jej brak, ale opaska na oczach pozostaje najważniejsza.

Pierwsza decyzja dorosłego staje się punktem odniesienia

Badanie rozwija wcześniejsze ustalenia tego samego zespołu. Dzieci zwracają szczególną uwagę na pierwszą reakcję nauczyciela lub opiekuna. Jeżeli pierwsze dziecko za złamanie określonej zasady zostało ukarane, podobnej reakcji oczekują wobec następnego. Jeśli pierwszemu przewinienie zostało darowane – spodziewają się podobnej pobłażliwości wobec kolejnych.

Psychologowie mówią w tym przypadku o metanormach – nadrzędnym przekonaniu, że reguły powinny obowiązywać wszystkich według tych samych zasad. 

I właśnie tutaj badanie zaczyna być interesujące nie tylko dla psychologów, lecz również dla rodziców, nauczycieli i wychowawców.

Bo dziecko bardzo szybko zauważa, że Jasiowi wolno więcej, ponieważ jest spokojny, Zosi mniej, bo „zawsze coś kombinuje”, a wobec syna znajomego nauczyciel wykazuje zaskakującą wyrozumiałość. Dorosły może mieć dla każdego z tych przypadków długie uzasadnienie. Dziecko widzi przede wszystkim nierówność reguł.

Kara może przynieść… ulgę

Jeszcze ciekawsza jest emocjonalna część eksperymentu. Okazało się, że sprawiedliwie wymierzona konsekwencja nie musi oznaczać wyłącznie złości czy smutku. Może przynosić również poczucie ulgi – przewinienie ma swój finał, odpowiedzialność została poniesiona, sprawa jest zamknięta.

Paradoksalnie gorzej może czuć się dziecko, któremu karę darowano, jeśli później dowie się, że kolega za identyczne zachowanie został ukarany. W badaniu dzieci przypisywały takim bohaterom m.in. smutek, złość i poczucie winy. 

– Pobłażliwość okazana jednemu dziecku w grupie nie jest odbierana jako dobroć, lecz jako naruszenie zasady równości – podkreśla dr Katarzyna Myślińska-Szarek z Uniwersytetu SWPS. Badaczka zwraca uwagę, że wybiórcze egzekwowanie reguł może budzić dyskomfort nawet u tego dziecka, które dzięki faworyzowaniu uniknęło konsekwencji. 

To ważna lekcja także dla szkoły

Wyniki mają bardzo praktyczny wymiar. Dotyczy to również szkół i przedszkoli w Tomaszowie Mazowieckim czy powiecie tomaszowskim – nie dlatego, że badanie prowadzono właśnie tutaj, lecz dlatego, że mechanizm opisuje codzienne sytuacje znane z każdej klasy, świetlicy czy szkolnego korytarza.

Co ciekawe, Prawo oświatowe wymaga, aby statut szkoły określał prawa i obowiązki uczniów, tryb składania skarg w przypadku naruszenia ich praw, a także rodzaje stosowanych kar oraz możliwość odwołania się od nich. To oznacza, że konsekwencje nie powinny zależeć jedynie od chwilowego nastroju osoby dorosłej.

Badanie nie oznacza oczywiście, że każde dziecko należy karać mechanicznie i identycznie. Sprawiedliwość nie zawsze oznacza matematyczną równość – okoliczności zdarzenia, wiek czy sytuacja dziecka mogą się różnić. Eksperyment obejmował 122 dzieci i opierał się na ocenianiu przedstawionych historyjek, dlatego nie można bezpośrednio przenosić każdego wyniku na wszystkie realne konflikty szkolne. Pokazuje jednak niezwykle wyraźnie, jak wielkie znaczenie ma dla najmłodszych przewidywalność postępowania dorosłych.

Najważniejszy wniosek brzmi więc zaskakująco prosto: dziecko jest w stanie zaakceptować konsekwencję. Znacznie trudniej zaakceptuje przekonanie, że zasady zależą od tego, kogo akurat dotyczą.

I być może nie jest to wyłącznie lekcja dla dzieci.

Mały las zamiast zaniedbanego placu

Projekt nie ograniczy się do ustawienia kilku donic czy tablic edukacyjnych. Założeniem jest stworzenie miejsca możliwie przypominającego naturalne środowisko lasu.

Istniejące zakrzewienia zostaną uzupełnione nowymi roślinami. Pojawią się m.in. krokusy, zawilce i przebiśniegi, a także gatunki atrakcyjne dla ptaków i owadów. Dzieci będą mogły podczas zajęć wykorzystywać szyszki, orzechy, nasiona czy owoce jarzębiny.

Centralnym miejscem ogródka stanie się wiata z ławostołami i grami edukacyjnymi. Powstaną też trzy tablice o tematyce leśnej. Uzupełnieniem będą karmniki, domki dla owadów oraz ścieżka sensoryczna wykonana z różnych naturalnych materiałów.

W ten sposób przyroda przestanie być dla przedszkolaków tylko ilustracją w książce. Będzie można jej dotknąć, obserwować ją z bliska i widzieć, jak zmienia się wraz z kolejnymi porami roku.

Prawie 59 tysięcy złotych dotacji

Całkowita wartość inwestycji wynosi 62 223 zł, z czego 58 903 zł stanowi dofinansowanie WFOŚiGW. Oznacza to, że dotacja pokryje blisko 95 procent kosztów przedsięwzięcia. Projekt ma zostać zrealizowany do 31 grudnia 2026 roku.

W Przedszkolu nr 19 zaczyna się więcej dziać

Przy tej okazji warto zwrócić uwagę również na zmiany, jakie w ostatnich latach zaszły wokół samej placówki. Magdalena Kowalczyk od 1 września 2023 roku kieruje już Specjalnym Ośrodkiem Szkolno-Wychowawczym w Tomaszowie Mazowieckim, natomiast obecnie dyrektorką Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 7 jest Aneta Jarząbek, a za Przedszkole nr 19 jako wicedyrektor odpowiada Wioletta Adamczyk.

I choć byłoby zbyt daleko idącym uproszczeniem przypisywanie jednej zmianie personalnej wszystkich późniejszych działań, trudno nie zauważyć, że wokół Przedszkola nr 19 pojawia się dziś sporo dobrych informacji. Strona placówki dokumentuje liczne projekty, wycieczki, konkursy, wydarzenia kulturalne i sukcesy dzieci, a „Leśny zakątek” będzie kolejnym konkretnym przedsięwzięciem poprawiającym warunki edukacji najmłodszych tomaszowian.

Bo dobra edukacja ekologiczna nie musi zaczynać się od definicji z podręcznika. Czasem wystarczy przebiśnieg wychodzący spod ziemi, owad zaglądający do drewnianego domku albo garść szyszek zebranych podczas zajęć. W Przedszkolu nr 19 taka lekcja ma być dostępna tuż za drzwiami.

Od 2 do 8 sierpnia 2026 roku w Astanie w Kazachstanie odbywała się trzecia edycja International Olympiad in Artificial Intelligence. W zawodach uczestniczyło ponad 400 młodych ludzi reprezentujących 103 kraje i terytoria. Oficjalna strona IOAI potwierdza, że tegoroczna edycja była przeznaczona dla uczniów szkół średnich i odbywała się pod patronatem UNESCO.

Ośmiu uczniów. Osiem medali

Najwyżej sklasyfikowanym Polakiem został Michał Masny, uczeń XIV Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie. Zdobył złoty medal i zajął czwarte miejsce w klasyfikacji indywidualnej.

Złote medale wywalczyli również Krzysztof Rojek z III LO we Wrocławiu – 11. miejsce, Mikołaj Źrałek z XIV LO w Warszawie – 32. miejsce oraz Tomasz Kuczko z XIII LO w Szczecinie – 34. miejsce.

Ze srebrnymi medalami wrócili Marcel Kosmala z Akademickiego LO Politechniki Wrocławskiej, Michał Karp z Technikum Łączności nr 14 w Krakowie, Jakub Ptaszkiewicz z Uniwersyteckiego LO w Toruniu oraz Maksym Kaminskyi z Technikum nr 4 w Kielcach. Oficjalna polska Olimpiada Sztucznej Inteligencji podaje, że w nieformalnej klasyfikacji państw Polska zajęła trzecie miejsce na świecie.

To szczególnie mocny rezultat, bo nie mamy do czynienia z konkursem polegającym na sprawnym wpisywaniu poleceń do popularnego chatbota. Program zawodów obejmował dwie rundy indywidualne oraz konkurencje drużynowe, a zawodnicy musieli mierzyć się z problemami dotyczącymi sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego.

To już nie pojedynczy sukces

Polski wynik w Astanie nie pojawił się znikąd.

Rok wcześniej, podczas drugiej Międzynarodowej Olimpiady Sztucznej Inteligencji w Pekinie, Polacy zdobyli w konkurencji indywidualnej trzy złote, trzy srebrne i jeden brązowy medal. W zawodach drużynowych polskie ekipy zajęły pierwsze i trzecie miejsce, a Polska była druga w klasyfikacji medalowej.

Jednym z bohaterów tamtych zawodów był Krzysztof Rojek, który w 2025 roku wygrał indywidualną rywalizację w Pekinie. Rok później ponownie znalazł się w złotej grupie medalistów. Michał Masny również nie jechał do Kazachstanu jako anonimowy debiutant – zaledwie kilka tygodni wcześniej, podczas Europejskiej Olimpiady Sztucznej Inteligencji w Klużu-Napoce, zdobył złoty medal i trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej.

Polską reprezentację na zawody w Astanie wyłoniono podczas krajowej Olimpiady Sztucznej Inteligencji. Jej finał odbył się w kwietniu na Wydziale Matematyki i Informatyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W finale uczestniczyło 45 uczniów, z których wybrano ośmioosobową reprezentację na zawody światowe.

Od Enigmy do uczenia maszynowego

Polska ma długą tradycję matematyczną i informatyczną. Nazwiska Mariana Rejewskiego, Jerzego Różyckiego i Henryka Zygalskiego – matematyków, którzy złamali szyfr Enigmy – należą dziś do historii światowej kryptologii. Współczesna rywalizacja przeniosła się z elektromechanicznych maszyn szyfrujących do sieci neuronowych, transformerów i ogromnych zbiorów danych, ale fundament pozostał podobny: matematyka, logika, cierpliwość i umiejętność rozwiązywania problemów.

Podczas tegorocznego obozu przygotowującego najlepszych polskich uczestników do międzynarodowej rywalizacji młodzież zajmowała się m.in. klasycznym uczeniem maszynowym, modelami generatywnymi, uczeniem ze wzmocnieniem, analizą audio, systemami rekomendacyjnymi czy dostrajaniem modeli. To poziom znacznie wykraczający poza zwykłe szkolne lekcje informatyki.

I właśnie tutaj sukces medalistów zaczyna być czymś więcej niż sportową tabelą wyników.

Polska szkoła wchodzi w epokę AI

W czerwcu rząd zapowiedział wyposażenie szkół podstawowych i ponadpodstawowych w 12 tysięcy laboratoriów sztucznej inteligencji. Na program przeznaczono 1,86 mld zł ze środków Krajowego Planu Odbudowy i budżetu państwa. Według Kancelarii Prezesa Rady Ministrów każde laboratorium ma otrzymać m.in. laptopy, jednostkę obsługującą usługi AI, urządzenia sieciowe, interaktywny monitor i specjalistyczne oprogramowanie.

Sprzęt jest jednak najłatwiejszą częścią tej układanki.

Znacznie trudniejsze będzie przygotowanie nauczycieli i stworzenie modelu edukacji, w którym sztuczna inteligencja nie stanie się elektroniczną ściągą zastępującą samodzielne myślenie. Według informacji rządowych systemowymi szkoleniami z nowych kompetencji ma zostać objętych co najmniej 13 tysięcy nauczycieli.

Podczas finału krajowej Olimpiady AI dziekan Wydziału Matematyki i Informatyki UAM prof. Krzysztof Dyczkowski zwracał uwagę, że potrzebni są nie tylko specjaliści obsługujący technologię, ale również ludzie „odpowiedzialni, krytycznie myślący i świadomi wpływu technologii na społeczeństwo”.

To zdanie może okazać się ważniejsze niż wszystkie szkolne serwery razem wzięte.

A Tomaszów?

Zmiana nie zatrzymuje się na Warszawie, Krakowie czy Wrocławiu.

Już w maju 2025 roku Urząd Miasta w Tomaszowie Mazowieckim informował o planowanym wyposażeniu miejskich szkół podstawowych w 11 pracowni sztucznej inteligencji. Sprzęt miał znaleźć się we wszystkich placówkach, a równolegle zapowiadano przekazanie szkołom 61 zestawów umożliwiających prowadzenie nauki zdalnej.

W tym kontekście osiem medali zdobytych kilka tysięcy kilometrów od Tomaszowa przestaje być egzotyczną wiadomością z Kazachstanu.

Dzisiejsi mistrzowie AI uczyli się w szkołach w Warszawie, Wrocławiu, Szczecinie, Krakowie, Toruniu i Kielcach. Nie ma żadnego powodu, aby za kilka lat na podobnej liście nie pojawił się Tomaszów Mazowiecki.

Komputer można kupić. Pracownię można wyposażyć. Program można sfinansować z wielkiego europejskiego projektu. Najtrudniej stworzyć środowisko, w którym kilkunastoletni człowiek dostanie czas, dobrego nauczyciela i przekonanie, że warto próbować rzeczy trudniejszych niż szkolne minimum.

Osiem medali z Astany pokazuje, że kiedy te elementy spotkają się w jednym miejscu, efekt może być światowej klasy.

Gmina Miasto Tomaszów Mazowiecki podpisała umowę na dofinansowanie projektu pod nazwą „Utworzenie punktu dydaktycznego w Szkole Podstawowej nr 6 w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 8 w Tomaszowie Mazowieckim”. Przedsięwzięcie zostanie zrealizowane w ramach konkursu „Nasze Ekologiczne Pracownie – edycja 2026”, finansowanego przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi.

Na terenie szkoły powstanie punkt edukacji ekologicznej i przyrodniczej pod nazwą „Ogród na skraju lasu”. Ma on służyć prowadzeniu zajęć poza klasą, w warunkach sprzyjających bezpośredniej obserwacji natury oraz wykonywaniu prostych eksperymentów na świeżym powietrzu.

Co znajdzie się w ogrodzie dydaktycznym

Sercem nowej przestrzeni będzie zadaszona wiata wyposażona w trzy stoły i ławki do siedzenia. Całość ma zostać wykonana w ekologicznej, drewnianej stylistyce z naturalnych materiałów. Uczniowie skorzystają także z tablic edukacyjnych i gier dydaktycznych, które urozmaicą zajęcia terenowe.

Projekt zakłada również liczne nasadzenia i elementy wspierające naukę o środowisku. W ogrodzie pojawią się między innymi skrzynkowa stacja meteorologiczna, poidełko i karmnik dla ptaków, kosze do segregacji odpadów oraz ul demonstracyjny. Zaplanowano także grządki z ziołami, bylinami i roślinami miododajnymi, a także pergole z pnączami, które mają stworzyć przyjazne i zielone otoczenie.

Ekologia w praktyce

Twórcy projektu podkreślają, że jego głównym celem jest rozwijanie kompetencji przyrodniczych uczniów oraz kształtowanie postaw proekologicznych. Tego typu przestrzeń może stać się miejscem nauki poprzez doświadczenie, obserwację sezonowych zmian w przyrodzie i codzienny kontakt z roślinami oraz zwierzętami.

Ogródek dydaktyczny ma być alternatywą dla tradycyjnych lekcji prowadzonych w salach. Dzięki niemu uczniowie będą mogli lepiej zrozumieć zagadnienia związane z ochroną środowiska, bioróżnorodnością i odpowiedzialnym gospodarowaniem zasobami.

Finansowanie i termin realizacji

Całkowita wartość zadania wynosi 62 220,00 zł, z czego 59 110,00 zł stanowi dotacja ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi. To oznacza, że zdecydowana większość kosztów inwestycji zostanie pokryta z zewnętrznego wsparcia.

Zgodnie z przedstawionymi informacjami realizacja projektu ma zakończyć się do 31 grudnia 2026 roku. Jeśli prace przebiegną zgodnie z planem, szkoła zyska nowoczesne i funkcjonalne miejsce, które połączy edukację z troską o środowisko naturalne.

Samorząd województwa łódzkiego ogłosił konkurs skierowany do gmin i powiatów, w których działają młodzieżowe rady. Celem programu jest wzmacnianie samorządności, aktywności obywatelskiej i postaw prospołecznych wśród młodych mieszkańców regionu. Jak wynika z przekazanych informacji, do konkursu wpłynęło 14 wniosków, a planowane wsparcie dla pojedynczych projektów może wynieść do 10 tysięcy złotych.

Zakres możliwych działań jest szeroki. Finansowanie może objąć między innymi akcje informacyjne, wydarzenia edukacyjne, konferencje, pikniki społeczne i sportowe, a także inicjatywy dotyczące praw dziecka i praw ucznia. Program ma nie tylko pomóc w realizacji konkretnych pomysłów, ale również zwiększyć znaczenie młodzieżowych rad jako realnego głosu młodych ludzi w lokalnych wspólnotach.

W praktyce oznacza to wsparcie dla inicjatyw, które łączą edukację, integrację i odpowiedzialność społeczną. Wśród zgłoszonych pomysłów znalazły się projekty dotyczące walki z hejtem, nauki pierwszej pomocy, działań międzypokoleniowych, aktywności sportowej czy poprawy infrastruktury rowerowej przy szkołach.

Tomaszów Mazowiecki na liście zgłoszeń

Z lokalnej perspektywy najważniejsza jest obecność Gminy Miasto Tomaszów Mazowiecki wśród samorządów, które zgłosiły swój projekt do konkursu. Tomaszowska propozycja nosi tytuł: „Teleturniej dla uczniów pt. „Dwóch z dwudziestu” połączony z panelem dotyczącym profilaktyki uzależnień”.

To projekt, który zwraca uwagę połączeniem dwóch obszarów istotnych z punktu widzenia młodzieży i lokalnej polityki społecznej. Z jednej strony zakłada formę angażującą uczniów poprzez edukacyjny teleturniej, z drugiej porusza temat profilaktyki uzależnień, czyli jednego z ważniejszych wyzwań wychowawczych i zdrowotnych. Taka konstrukcja może zwiększyć zainteresowanie uczestników, a jednocześnie nadać przedsięwzięciu praktyczny wymiar.

Dla Tomaszowa Mazowieckiego sam fakt znalezienia się na liście zgłoszeń ma znaczenie. Pokazuje bowiem, że lokalne środowisko młodzieżowe oraz samorządowe szuka form działania, które nie ograniczają się do symbolicznej aktywności, ale próbują odpowiadać na konkretne potrzeby młodych mieszkańców. W realiach miasta średniej wielkości takie inicjatywy mogą wzmacniać więź między uczniami, szkołami i samorządem.

Jakie projekty zgłoszono w regionie

Lista wniosków pokazuje, że młodzieżowe rady w województwie łódzkim stawiają na różnorodne tematy. Obok projektu z Tomaszowa Mazowieckiego pojawiły się między innymi inicjatywy poświęcone bezpiecznym relacjom i przeciwdziałaniu hejtowi, edukacji obywatelskiej, integracji młodzieży, pamięci lokalnej, koszykówce łączącej pokolenia czy montażowi stojaków rowerowych przy szkołach podstawowych.

Wśród zgłoszeń są zarówno projekty miękkie, oparte na spotkaniach, szkoleniach i wydarzeniach, jak i pomysły mające bardziej praktyczny lub infrastrukturalny charakter. To ważny sygnał, bo pokazuje, że młodzi mieszkańcy regionu postrzegają aktywność publiczną szerzej niż tylko udział w debacie. Dla części z nich liczy się również codzienna funkcjonalność przestrzeni, bezpieczeństwo i możliwość tworzenia miejsc sprzyjających wspólnemu działaniu.

Z punktu widzenia regionu interesujące jest też to, że w konkursie uczestniczą zarówno gminy, jak i powiaty. Oznacza to, że idea młodzieżowego współdecydowania nie jest ograniczona do największych ośrodków, lecz pojawia się również w mniejszych wspólnotach samorządowych.

Co dalej z konkursem

Na obecnym etapie złożone zostały wnioski projektowe. Zgodnie z przedstawionymi zasadami ostateczne ubieganie się o wsparcie wymaga jeszcze działania po stronie jednostek samorządu terytorialnego, które formalnie składają wnioski w imieniu młodzieży. Po zakończeniu oceny lista projektów przeznaczonych do dofinansowania ma zostać zatwierdzona przez Sejmik Województwa Łódzkiego. Według zapowiedzi powinno to nastąpić do końca sierpnia.

Dla Tomaszowa Mazowieckiego najbliższe tygodnie będą więc okresem oczekiwania na rozstrzygnięcie. Jeśli projekt uzyska wsparcie, może stać się przykładem lokalnej inicjatywy, która łączy atrakcyjną formę z ważnym społecznie przekazem. Niezależnie od wyniku, sam udział miasta w konkursie wpisuje się w szerszy proces wzmacniania obecności młodzieży w życiu publicznym.

W lokalnym wymiarze to właśnie takie działania często budują zaufanie do samorządu i pokazują, że młodzi mieszkańcy nie muszą być jedynie odbiorcami decyzji dorosłych. Mogą być również ich współtwórcami, zwłaszcza gdy otrzymują przestrzeń do zgłaszania własnych pomysłów i realne narzędzia do ich realizacji.

Powiatowe Centrum Animacji Społecznej zaprosiło dzieci do udziału w wakacyjnych półkoloniach, stawiając na program, który łączył rekreację, rozwój zainteresowań i wspólne spędzanie czasu. Uczestnicy nie ograniczali się wyłącznie do zajęć w placówce. Ważną częścią turnusów były także wyjazdy i wycieczki, dzięki którym letni wypoczynek nabrał bardziej różnorodnego charakteru.

Dzieci odwiedziły między innymi Leśny Zakątek, gdzie podczas warsztatów wykonywały zwierzątka z drewna, a także park linowy „Nad Pilicą”, w którym mierzyły się z przeszkodami wymagającymi odwagi, sprawności i koncentracji. W programie znalazł się również wyjazd do funparku i gameparku w miejscowości Malutkie. Tam uczestnicy korzystali z dmuchańców oraz rywalizowali w grach wyświetlanych na wielkim ekranie. Nie zabrakło także wizyty w minizoo, połączonej z karmieniem zwierząt.

Taki układ zajęć pokazuje, że organizatorzy postawili na aktywną i urozmaiconą formę wypoczynku. To ważne zwłaszcza w czasie wakacji, gdy dzieci potrzebują nie tylko opieki, ale również przestrzeni do ruchu, zabawy i budowania relacji z rówieśnikami.

Warsztaty, kino i kulinarne atrakcje

Wakacyjny program nie kończył się na wycieczkach. Istotnym elementem półkolonii były codzienne zajęcia rozwijające kreatywność i praktyczne umiejętności. Dzieci uczestniczyły w warsztatach ceramicznych, artystycznych oraz sportowych, dzięki czemu każdy dzień miał własny rytm i temat przewodni.

Dużym urozmaiceniem okazały się projekcje z cyklu „Letnie kino z PCAS-em”. Po seansach organizowano podwórkowy piknik z atrakcjami takimi jak malowanie buziek, kolorowe tatuaże, zawody sportowe, koło fortuny i mega bańki. To połączenie spokojniejszych i bardziej dynamicznych form spędzania czasu dobrze wpisało się w potrzeby najmłodszych uczestników.

W programie znalazły się również zajęcia taneczne prowadzone przez Zuzannę Wojciechowską z Fire Dance Studio. Efektem warsztatów były układy taneczne, które dzieci zaprezentowały podczas zakończenia turnusu. Nie zabrakło też atrakcji kulinarnych. W Pizzerii Fiero młodzi uczestnicy przygotowywali własne pizze, a w Venezzia Caffe komponowali desery lodowe. Tego typu aktywności mają podwójną wartość: są jednocześnie zabawą i nauką samodzielności.

Bezpieczeństwo i nauka współpracy

Choć półkolonie kojarzą się przede wszystkim z beztroską, organizatorzy zadbali także o element edukacyjny. Policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Tomaszowie Mazowieckim przeprowadzili pogadankę na temat bezpiecznych wakacji. To praktyczny i potrzebny akcent, szczególnie w okresie letnim, gdy dzieci częściej spędzają czas poza domem, podróżują i korzystają z różnych form rekreacji.

Ważnym punktem programu były też turnieje, między innymi warcabowy i bowlingowy. Rywalizacja odbywała się zgodnie z zasadami fair play, a dzieci mogły ćwiczyć nie tylko refleks czy precyzję, ale również współpracę w grupie i odpowiedzialność za wspólny wynik. Właśnie takie doświadczenia często zostają z uczestnikami na dłużej niż same wakacyjne atrakcje.

Do obowiązkowych punktów letniego wypoczynku należały również basen i kręgielnia. To sprawdzone formy aktywności, które z jednej strony pozwalają rozładować energię, a z drugiej sprzyjają integracji grupy. W połączeniu z warsztatami i wyjazdami tworzy to model półkolonii, w którym każdy uczestnik może znaleźć coś dla siebie.

Finał turnusu i kolejne plany

Na zakończenie turnusów wszyscy uczestnicy otrzymali dyplomy i upominki, a także medale oraz nagrody za udział i osiągnięcia w zawodach. Tego rodzaju podsumowanie ma znaczenie nie tylko symboliczne. Dla dzieci jest potwierdzeniem zaangażowania, wysiłku i odwagi w podejmowaniu nowych wyzwań.

Z informacji przekazanych przez placówkę wynika, że kolejni półkoloniści mają pojawić się w PCAS już w sierpniu. To sygnał, że zainteresowanie tą formą wakacyjnej aktywności pozostaje duże. W lokalnym kontekście takie inicjatywy pełnią ważną rolę, ponieważ zapewniają dzieciom zorganizowany czas wolny, a rodzicom dają poczucie, że wakacje ich pociech są nie tylko atrakcyjne, ale i dobrze zaplanowane.

Program przygotowany przez Powiatowe Centrum Animacji Społecznej pokazuje, że udane półkolonie nie muszą opierać się na jednej formule. Najlepszy efekt przynosi połączenie zabawy, ruchu, edukacji i twórczych zajęć. Właśnie taki model letniego wypoczynku coraz wyraźniej staje się lokalnym standardem dobrej organizacji.

Miejska Biblioteka Publiczna w Tomaszowie Mazowieckim, a dokładnie Oddział dla Dzieci i Młodzieży, zorganizowała cykl letnich warsztatów dla uczestników w wieku od 7 do 12 lat. Zajęcia odbywały się od 29 czerwca do 10 lipca, codziennie w godzinach od 10.00 do 13.00, i zostały podzielone na dwa tematyczne turnusy.

Pierwsza część przebiegała pod hasłem „Twój literacki bilet do przygody z dziećmi z Bullerbyn”, druga zaś jako „Wyprawy książkowe w krainy bajkowe”. Taki układ pozwolił połączyć kontakt z literaturą z aktywnościami ruchowymi, plastycznymi i edukacyjnymi. Z relacji biblioteki wynika, że każdy dzień miał osobny motyw przewodni, dzięki czemu program nie ograniczał się do jednego formatu zajęć.

To ważny przykład lokalnej oferty wakacyjnej, która zagospodarowuje czas wolny dzieci w mieście i jednocześnie pokazuje, że biblioteka może być miejscem znacznie szerszym niż tylko wypożyczanie książek. W praktyce stała się przestrzenią integracji, rozwijania wyobraźni i poznawania świata przez zabawę.

Od integracji po kino i muzeum

Pierwszy dzień warsztatów poświęcono integracji. Uczestnicy brali udział w zabawach zapoznawczych oraz zadaniach związanych z książkami, a także wykonywali zakładki. Był to spokojny początek, który miał pomóc dzieciom oswoić się z grupą i wejść w rytm wspólnych spotkań.

Drugi dzień upłynął pod znakiem aktywności na świeżym powietrzu oraz literackich łamigłówek. Dzieci bawiły się w Parku Bulwary, gdzie korzystały z placu zabaw, grały w badmintona i pokonywały tor przeszkód. W pierwszym turnusie grupę odwiedzili pasjonaci gier planszowych z Przystani Fantastyki, natomiast w drugim uczestnicy wybrali się do Muzeum w Tomaszowie Mazowieckim imienia Antoniego hrabiego Ostrowskiego. Tam spotkali się z archeologiem, który w przystępny sposób opowiedział o swojej pracy.

Środa miała charakter tematyczny. W pierwszym turnusie dzieci poznawały życie rdzennych mieszkańców Ameryki i brały udział w zabawach inspirowanych kulturą indiańską. W drugim turnusie uwaga skupiła się na Afryce, jej historii oraz świecie zwierząt i roślin. Tego typu zajęcia pokazują, że wakacyjny program biblioteki nie był przypadkowym zestawem atrakcji, lecz miał także wyraźny wymiar edukacyjny.

Czwartego dnia biblioteczna grupa udała się do kina Helios. Uczestnicy obejrzeli filmy „Drzewo magii” oraz „Minionki i straszydła”. Z kolei ostatni dzień warsztatów poświęcono zabawom teatralnym, quizom i teleturniejom dla najmłodszych. Na zakończenie zaplanowano również wyjście do pizzerii, co nadało finałowi bardziej świąteczny charakter.

Biblioteka jako lokalne centrum czasu wolnego

Z udostępnionej relacji wynika, że organizatorzy postawili na różnorodność. Obok głośnego czytania i pracy z książką pojawiły się gry, zajęcia ruchowe, elementy teatru, wycieczki oraz aktywności plastyczne. W galerii fotografii widać między innymi wspólne granie, zabawy z chustą animacyjną, tworzenie biżuterii i prace inspirowane tematami poszczególnych dni.

Istotnym elementem przedsięwzięcia był także codzienny poczęstunek dla uczestników, ufundowany przez Urząd Miasta w Tomaszowie Mazowieckim. Tego rodzaju wsparcie pokazuje, że oferta wakacyjna dla dzieci powstaje nie tylko dzięki pracy instytucji kultury, ale również przy współudziale samorządu.

W lokalnym wymiarze takie warsztaty mają znaczenie większe niż jednorazowa atrakcja. Dla części dzieci są okazją do pierwszego bliższego kontaktu z biblioteką, dla innych sposobem na aktywne i bezpieczne spędzenie wakacyjnego czasu w mieście. Biblioteka potwierdziła tym samym, że potrafi łączyć kulturę, edukację i codzienną potrzebę wspólnoty, a letni program może być jedną z jej najmocniejszych wizytówek.

Relacja z warsztatów pokazuje również, że w Tomaszowie Mazowieckim nie brakuje instytucji gotowych współtworzyć wartościową ofertę dla najmłodszych. Współpraca biblioteki z muzeum, kinem, środowiskiem miłośników gier oraz miejskim samorządem buduje model działań, który dobrze wpisuje się w potrzeby lokalnej społeczności.

Przy Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 8 w Tomaszowie Mazowieckim trwa modernizacja kompleksu sportowego „Moje Boisko-Orlik 2012”. To inwestycja współfinansowana z Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej w ramach Programu modernizacji kompleksów sportowych „Moje boisko - ORLIK 2012” w edycji 2025.

Zakres prac pokazuje, że nie chodzi o drobne poprawki, lecz o szerzej zakrojoną odnowę obiektu, z którego korzystają uczniowie i lokalna społeczność. Tego typu inwestycje mają znaczenie nie tylko dla komfortu użytkowników, ale także dla bezpieczeństwa i trwałości całej infrastruktury sportowej.

Co obejmuje zakres prac

Modernizacja dotyczy kilku kluczowych elementów kompleksu. W przypadku boiska wielofunkcyjnego do siatkówki i koszykówki zaplanowano między innymi wymianę nawierzchni poliuretanowej. To jeden z najważniejszych elementów wpływających na jakość gry i codzienne użytkowanie obiektu.

Na boisku piłkarskim przewidziano wymianę nawierzchni z trawy sztucznej, a także czyszczenie koryta odwadniającego oraz wymianę nakryw odwodnienia liniowego. To prace techniczne, które często pozostają mniej widoczne dla mieszkańców, ale w praktyce mają duże znaczenie dla utrzymania boiska w dobrym stanie przez cały rok.

Zakres inwestycji obejmuje również modernizację ogrodzeń i piłkochwytów oraz wymianę wyposażenia boisk. Wśród wskazanych elementów znalazły się między innymi bramki do piłki nożnej i tablice do koszykówki. Oznacza to, że odnowiony zostanie nie tylko sam teren gry, lecz także jego podstawowe wyposażenie.

Finanse i wykonawcy inwestycji

Kwota dofinansowania dla zadania wynosi 500 tysięcy złotych. Wartość robót budowlanych określono na 1 183 260 złotych. Umowę na realizację prac zawarto 21 kwietnia 2026 roku z firmą TOP SPORT Sp. z o.o. Sp. k. z Bielska-Białej.

Osobno rozstrzygnięto kwestię nadzoru inwestorskiego. Wartość tej umowy to 17 835 złotych, a zawarto ją tego samego dnia z Pawłem Broszkiewiczem, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą AP project. Taki podział pokazuje standardowy model prowadzenia inwestycji publicznej, w którym wykonanie robót i kontrola nad ich przebiegiem są rozdzielone.

Demografia nie krzyczy. Nie wychodzi na ulicę z transparentem. Nie robi konferencji prasowej. Przychodzi po cichu — w statystykach urodzeń, w coraz mniejszych rocznikach, w tabelach arkuszy organizacyjnych, w klasach, w których z roku na rok robi się luźniej. I właśnie dlatego jest tak groźna. Bo kiedy widać ją już gołym okiem, często jest za późno na spokojne decyzje.

Związek Miast Polskich alarmuje, że sytuacja demograficzna polskich miast staje się jednym z najważniejszych wyzwań najbliższych dekad. W pierwszym półroczu 2025 roku w polskich miastach urodziło się 82 786 dzieci, czyli o ponad 7 procent mniej rok do roku. W ponad 90 miastach odnotowano mniej niż 10 urodzeń, w 15 miastach mniej niż pięć. To dane, które pokazują skalę problemu nie tylko w wielkich aglomeracjach, ale także w miastach średniej wielkości.

To nie jest abstrakcyjna statystyka z Warszawy, Poznania czy Gdańska. To jest także pytanie o przyszłość Tomaszowa Mazowieckiego.

Najpierw przedszkola, potem szkoły

Ryszard Grobelny, dyrektor Biura Związku Miast Polskich, ujął problem bez znieczulenia: jeżeli dzieci się nie rodzą, to za kilka lat nie pójdą do szkoły. To zdanie brzmi banalnie tylko do momentu, w którym zaczniemy liczyć oddziały, etaty, koszty ogrzewania, remonty, stołówki, świetlice, dowozy, pensje i subwencję.

GUS podaje, że w roku szkolnym 2024/2025 działało w Polsce 22,3 tysiąca placówek wychowania przedszkolnego, czyli o 200 mniej niż rok wcześniej. Uczęszczało do nich prawie 1,5 miliona dzieci — o 59,7 tysiąca mniej niż rok wcześniej.

To pierwszy etap. Najpierw mniej dzieci pojawia się w przedszkolach. Potem fala przechodzi do szkół podstawowych. Wtedy demografia w oświacie przestaje być hasłem z raportów, a staje się decyzją: utrzymywać placówki w dotychczasowym kształcie, łączyć oddziały, zmieniać obwody, ograniczać nabory, a w najbardziej radykalnym wariancie — zamykać szkoły.

W Tomaszowie Mazowieckim żłobki nie są dziś najważniejszym punktem zapalnym. Znacznie poważniej wygląda pytanie o sieć przedszkoli i szkół podstawowych. Jeżeli liczba dzieci w kolejnych rocznikach będzie spadać, miasto może stanąć przed koniecznością reorganizacji. Nie dziś, nie jutro, być może nie w tym roku szkolnym. Ale w perspektywie kilku lat taka rozmowa może okazać się nieunikniona.

Tomaszów się kurczy. A szkoły nie znikają z kosztów

Według danych demograficznych Tomaszów Mazowiecki od lat traci mieszkańców. To nie jest kosmetyczna zmiana. To miasto mniejsze o tysiące ludzi. Mniejsze o rodziny, podatników, pracowników, dzieci i przyszłych uczniów.

Przez lata lokalne samorządy planowały rozwój w logice wzrostu: nowe osiedla, nowe inwestycje, remonty, większe potrzeby. Dziś coraz częściej trzeba będzie nauczyć się innej sztuki — mądrego zarządzania kurczeniem się miasta. To brzmi niewygodnie, bo nikt nie lubi mówić mieszkańcom, że pewne struktury tworzone w innych realiach demograficznych mogą nie pasować do miasta, które ma mniej dzieci i coraz więcej seniorów.

Szkoła podstawowa w Tomaszowie Mazowieckim nie jest tylko budynkiem. To emocje, wspomnienia, nauczyciele, historia osiedla. Każda próba rozmowy o zmianie sieci szkolnej wywołuje naturalny opór. Rodzice boją się dalszej drogi dziecka do szkoły. Nauczyciele boją się o pracę. Mieszkańcy boją się utraty ważnego punktu lokalnej tożsamości. To wszystko są realne argumenty.

Ale realne są też liczby. Utrzymywanie zbyt rozbudowanej sieci placówek przy malejącej liczbie uczniów może oznaczać coraz większy koszt jednostkowy kształcenia. A pieniądze wydawane na puste metry, ogrzewanie i administrację nie trafiają wtedy na zajęcia dodatkowe, wsparcie psychologiczne, nowoczesne pomoce dydaktyczne, remonty czy lepsze warunki pracy nauczycieli.

Dlatego rozmowa o przyszłości tomaszowskich szkół nie może być sprowadzona do prostego hasła: zamykać albo nie zamykać. To musi być rozmowa o odpowiedzialnym zarządzaniu miastem.

Czy Tomaszów wie, co go czeka?

Najgorszym scenariuszem nie jest sama reorganizacja. Najgorszy scenariusz to reorganizacja przeprowadzana nagle, pod presją budżetu, po cichu i bez wcześniejszej rozmowy z mieszkańcami.

Dlatego dziś najważniejsze pytanie nie brzmi: którą szkołę zamknąć? Tak postawione pytanie byłoby przedwczesne i społecznie nieodpowiedzialne. Prawdziwe pytanie brzmi: czy Tomaszów Mazowiecki ma aktualny, publicznie znany plan dostosowania sieci przedszkoli i szkół do sytuacji demograficznej?

Miasto powinno pokazać mieszkańcom twarde dane. Ile dzieci mieszka w poszczególnych obwodach szkolnych? Jak wyglądają roczniki, które za dwa, trzy, pięć i siedem lat trafią do szkół? Ile oddziałów funkcjonuje dziś w każdej placówce? Jaki jest koszt utrzymania ucznia w poszczególnych szkołach? Jak wykorzystane są budynki? Jakie są prognozy naboru? Czy analizowana jest zmiana obwodów? Czy rozważane jest łączenie oddziałów? Czy w którymkolwiek scenariuszu pojawia się ryzyko zamknięcia jednej lub dwóch podstawówek?

To są pytania niewygodne, ale konieczne. Mieszkańcy mają prawo wiedzieć, czy temat jest analizowany, czy zamiatany pod dywan.

Demografia uderza nie tylko w szkoły

Zapaść demograficzna to nie jest wyłącznie problem oświaty. To układ naczyń połączonych. Mniej mieszkańców w wieku produkcyjnym oznacza mniejsze wpływy podatkowe. Więcej seniorów oznacza większe potrzeby w zakresie opieki zdrowotnej, transportu, pomocy społecznej, dostępności przestrzeni publicznej i usług opiekuńczych.

Samorząd będzie miał jednocześnie więcej zadań i mniej ludzi, którzy finansują je podatkami. Będzie musiał utrzymać szkoły, drogi, komunikację miejską, kulturę, sport, pomoc społeczną, gospodarkę komunalną i inwestycje. A przy tym rosnąć będą oczekiwania mieszkańców, zwłaszcza starszych, którzy będą potrzebowali coraz większego wsparcia.

W ponad 900 polskich miastach w 2024 roku odnotowano zmniejszenie liczby mieszkańców w wieku produkcyjnym, łącznie o 155 tysięcy. Według prognoz do 2035/2040 roku wiele miast będzie doświadczać pogłębiającej się depopulacji i starzenia mieszkańców. To znaczy, że temat nie dotyczy wyłącznie dzieci i szkół. Dotyczy całego modelu funkcjonowania samorządu.

Właśnie dlatego rozmowa o tomaszowskiej oświacie musi być rozmową o mieście jako całości. O tym, ilu będziemy mieli mieszkańców. Ile będzie dzieci. Ilu seniorów. Ilu podatników. Jaką sieć usług publicznych da się utrzymać. I co zrobić, żeby Tomaszów nie był tylko miastem, które dostosowuje się do spadku, ale miastem, które potrafi zawalczyć o przyszłość.

Miasto musi nie tylko liczyć dzieci, ale też walczyć o mieszkańców

Jest jeszcze jedna strona tej historii. Demografia nie może być wyłącznie opowieścią o zamykaniu, cięciu i dostosowywaniu się do spadku liczby mieszkańców. Miasto, które tylko biernie obserwuje kurczenie się populacji, prędzej czy później zaczyna przypominać dom, w którym gasi się kolejne światła. Tomaszów Mazowiecki powinien więc nie tylko analizować sieć szkół i przedszkoli, ale także konsekwentnie budować warunki, które zachęcą ludzi do zamieszkania właśnie tutaj.

To oznacza coś więcej niż hasła promocyjne. Młode rodziny nie wybierają miasta na podstawie folderu reklamowego. Wybierają miejsce, w którym da się normalnie żyć: znaleźć mieszkanie, pracę, przedszkole, dobrą szkołę, lekarza, bezpieczną drogę do domu, park na spacer, plac zabaw, ścieżkę rowerową, miejsce do odpoczynku nad wodą i przestrzeń, w której nie czuje się ciągłej prowizorki.

Tomaszów ma atuty, których wiele miast mogłoby mu zazdrościć. Pilica, Niebieskie Źródła, Błonia, bliskość Spały, Zalewu Sulejowskiego i terenów rekreacyjnych to nie są dodatki do miejskiej układanki. To może być jeden z fundamentów polityki przyciągania mieszkańców. W czasach, gdy coraz więcej osób szuka równowagi między pracą a życiem prywatnym, miasto średniej wielkości, zielone, położone blisko dużych aglomeracji, może stać się atrakcyjną alternatywą dla zatłoczonych metropolii.

Ale do tego potrzebna jest świadoma polityka. Parki w Tomaszowie Mazowieckim, skwery, miejsca rekreacji, infrastruktura sportowa, czyste i bezpieczne osiedla, estetyczna przestrzeń publiczna oraz oferta kulturalna nie są fanaberią. Są elementem konkurencji o mieszkańca. Tak samo jak dobra edukacja. Rodzic, który myśli o przeprowadzce, pyta nie tylko o cenę mieszkania. Pyta, do jakiej szkoły pójdzie dziecko, czy są zajęcia dodatkowe, czy placówki mają dobrą opinię, czy miasto inwestuje w edukację, czy tylko administruje problemami.

Ogromne znaczenie ma również skomunikowanie Tomaszowa Mazowieckiego z aglomeracjami. Dobre połączenia z Łodzią, Warszawą, Piotrkowem Trybunalskim czy aglomeracją śląską mogą sprawić, że Tomaszów będzie miejscem do życia dla osób pracujących częściowo zdalnie, dojeżdżających kilka razy w tygodniu albo szukających spokojniejszego miasta bez rezygnowania z dostępu do dużego rynku pracy. Współczesna konkurencja między miastami coraz częściej rozgrywa się właśnie na tym polu: kto potrafi połączyć jakość życia z dostępnością komunikacyjną, ten ma większe szanse zatrzymać i przyciągnąć ludzi.

Dlatego rozmowa o demografii nie może kończyć się na pytaniu, które szkoły utrzymać. Musi zaczynać się od pytania, jakim miastem Tomaszów chce być za 10, 15 i 20 lat. Czy ma być miejscem, z którego młodzi wyjeżdżają po maturze i wracają już tylko na święta? Czy miastem, do którego można wrócić z rodziną, kupić mieszkanie, posłać dziecko do dobrej szkoły i korzystać z terenów zielonych bez poczucia, że życie dzieje się gdzie indziej?

Jeśli Tomaszów Mazowiecki chce zatrzymać negatywne trendy, musi prowadzić politykę demograficzną szerzej rozumianą niż tylko jako zarządzanie oświatą. To powinna być polityka dobrego życia: mieszkań, edukacji, pracy, transportu, zieleni, bezpieczeństwa, kultury i rekreacji. Bo mieszkańców nie przyciąga się jednym projektem. Przyciąga się codziennością.

Inne miasta już tną. Tomaszów powinien rozmawiać wcześniej

W większych miastach skutki demografii bywają maskowane przez migrację, nowe osiedla i napływ mieszkańców z okolic. Ale nawet tam zaczynają pojawiać się trudne decyzje. W Warszawie radny Damian Kowalczyk informował, że w 2025 roku zlikwidowano 35 oddziałów przedszkolnych i trzy przedszkola. W mniejszych i średnich miastach podobne procesy mogą być jeszcze bardziej bolesne, bo każda placówka ma większe znaczenie społeczne.

Tomaszów Mazowiecki nie powinien czekać, aż temat wybuchnie jak źle zabezpieczony piec w środku zimy. Lepiej wcześniej pokazać dane, scenariusze i możliwe warianty działań. Lepiej powiedzieć mieszkańcom prawdę, nawet jeśli jest niewygodna, niż udawać, że problemu nie ma, a potem tłumaczyć decyzje podejmowane w pośpiechu.

Bo demografia ma tę cechę, że jest przewidywalna. Dzieci, które pójdą do szkoły za sześć czy siedem lat, albo już się urodziły, albo ich nie ma. Tego nie da się przykryć kampanią promocyjną, hasłem o rozwoju ani kolejną wizualizacją inwestycji.

Nie chodzi o zamykanie szkół. Chodzi o plan

Tomaszów Mazowiecki potrzebuje dziś spokojnej, ale uczciwej rozmowy o przyszłości oświaty. Nie po to, by straszyć rodziców i nauczycieli. Nie po to, by wskazywać palcem konkretną szkołę. Po to, by miasto nie obudziło się za kilka lat w sytuacji, w której decyzje będą już wymuszone przez liczby.

Jeżeli obecne trendy demograficzne się utrzymają, reorganizacja sieci szkolnej w Tomaszowie Mazowieckim może stać się jednym z najtrudniejszych tematów tej albo kolejnej kadencji. W najbardziej radykalnym scenariuszu może pojawić się konieczność zamknięcia jednej lub dwóch szkół podstawowych. Dziś nie wolno przedstawiać tego jako przesądzonego faktu. Ale nie wolno też udawać, że taki scenariusz nie istnieje.

Demografia nie przychodzi z hukiem jak burza. Przychodzi cicho — najpierw w statystykach urodzeń, potem w pustych miejscach w przedszkolach, następnie w szkolnych ławkach. I dopiero wtedy miasto orientuje się, że decyzje, których nikt nie chciał podjąć, stały się nieuniknione.

Tomaszów powinien zacząć tę rozmowę, zanim zrobią to za nas puste klasy. Ale ta rozmowa nie może dotyczyć wyłącznie tego, co zamknąć, ograniczyć albo połączyć. Musi dotyczyć również tego, co zrobić, aby ludzie chcieli tu mieszkać, pracować, zakładać rodziny i zostać na dłużej.

Bo przyszłość miasta nie rozstrzygnie się tylko w arkuszach organizacyjnych szkół. Rozstrzygnie się także na placach zabaw, w parkach, na dworcach, w mieszkaniach, w szkołach, na ulicach i w codziennym poczuciu, że Tomaszów Mazowiecki jest dobrym miejscem do życia. Nie tylko wspomnieniem miasta, które kiedyś miało więcej mieszkańców.

W szkolnej rzeczywistości takie chwile mają wagę większą niż tylko wpis do kroniki. To dowód, że za każdym świadectwem stoją godziny nauki, rozmów z nauczycielami, domowych przygotowań, konkursowych stresów, powrotów po porażkach i małych zwycięstw, których często nie widać na pierwszy rzut oka.

Szkoła z historią, która zobowiązuje

II LO nie jest w Tomaszowie zwykłą szkołą z numerem w nazwie. To placówka z ponad siedemdziesięcioletnią tradycją. Liceum powstało w 1953 roku po przekształceniu Szkoły Podstawowej nr 3 w II Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Podstawowego i Licealnego. Zaczynało skromnie — od 80 uczniów i 7 nauczycieli. Dziś jest jednym z najważniejszych punktów na edukacyjnej mapie miasta. W 1964 roku szkoła otrzymała budynek przy ul. Jałowcowej 10 oraz patrona — Stefana Żeromskiego, pisarza sumienia, społecznej wrażliwości i trudnych pytań o Polskę.

Ten patronat nie jest przypadkowy. Żeromski w polskiej literaturze zawsze był kimś więcej niż autorem lektur. Był tym, który kazał patrzeć uważnie: na człowieka, na krzywdę, na obowiązek, na wspólnotę. W takim kontekście szkolne sukcesy nie sprowadzają się wyłącznie do średnich ocen i miejsc w rankingach. Są także opowieścią o odpowiedzialności — za własny rozwój, za klasę, za szkołę, za lokalną społeczność.

Olimpijczycy, finaliści, młodzi ludzie z pasją

II LO od lat mocno stawia na pracę z uczniem zdolnym. Szkoła podkreśla, że olimpiady przedmiotowe są jednym z najważniejszych kierunków jej działalności dydaktycznej, a placówka przoduje w tej dziedzinie w województwie łódzkim. 

W ostatnich latach uczniowie „Żeroma” odnosili sukcesy w konkursach historycznych, ekologicznych, matematycznych, statystycznych, filmowych, geograficznych i społecznych. W roku szkolnym 2024/2025 wśród wyróżniających się uczniów znaleźli się m.in. laureaci i finaliści Olimpiady „Losy żołnierza i dzieje oręża polskiego”, Olimpiady Wiedzy Ekologicznej, Olimpiady o Diamentowy Indeks AGH, Olimpiady Statystycznej, Olimpiady ZUS oraz Olimpiady Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej.  

To ważne, bo za każdym takim tytułem stoi nie tylko uczeń, ale też nauczyciel — często cichy przewodnik, trochę jak profesor Keating ze „Stowarzyszenia Umarłych Poetów”, tylko w realiach tomaszowskiej szkoły, bez hollywoodzkiego światła, za to z dziennikiem, konsultacjami, dodatkowymi materiałami i wiarą, że młody człowiek może więcej, niż sam o sobie myśli.

Matury i rankingi. Liczby też mają swoją wymowę

Dobre opinie o szkole potwierdzają także twarde dane. W 2025 roku wszyscy maturzyści II LO zdali egzamin dojrzałości. Wśród najlepszych wyników znalazły się m.in. setki z matematyki i języka angielskiego na poziomie podstawowym oraz bardzo wysokie wyniki z przedmiotów rozszerzonych: historii, języka angielskiego, biologii, chemii, fizyki, matematyki i informatyki.  

W Rankingu Perspektyw 2025 II LO zajęło 240. miejsce w Polsce i 16. miejsce w województwie łódzkim, zdobywając Srebrną Tarczę. Szkoła informowała, że był to już dwunasty srebrny znak jakości w jej historii, przy ośmiu zdobytych wcześniej Złotych Tarczach. Według danych serwisu WaszaEdukacja za 2026 rok II LO zajęło 2. miejsce w Tomaszowie Mazowieckim oraz 259. miejsce w rankingu ogólnopolskim 

Rankingi nie opowiadają całej prawdy o szkole. Nie mierzą przyjaźni, pierwszych wystąpień publicznych, nieprzespanych nocy przed sprawdzianem ani nauczycielskiej cierpliwości. Ale pokazują jedno: II LO utrzymuje pozycję szkoły, która nie tylko uczy, lecz także konsekwentnie prowadzi uczniów w stronę ambitnych celów.

Absolwenci, którzy poszli daleko

Historia II LO to również historia ludzi, którzy po wyjściu z budynku przy Jałowcowej ruszyli w świat — czasem na scenę, czasem do nauki, czasem do sportu, mediów, polityki czy biznesu.

Wśród znanych absolwentów wymieniani są m.in. Edward Skorek, siatkarz, kapitan mistrzów świata z 1974 roku i złotych medalistów olimpijskich z Montrealu, Cezary Pazura, Radosław Pazura i Izabela Kuna, czyli nazwiska doskonale znane polskiej publiczności filmowej i teatralnej, a także Jarosław Jabrzyk, dziennikarz śledczy „Superwizjera” TVN i laureat Grand Press 

Na liście absolwentów są również naukowcy i osoby życia publicznego: prof. Henryk Stępień, prof. Wiesław Nowiński, prof. Janusz Grabowski, Wanda Buk, Katarzyna Kacperczyk, Anita Sowińska, Ewa Krupa czy Katarzyna Janicka-Pawłowska. 

To pokazuje, że szkoła jest czymś w rodzaju lokalnej stacji początkowej. Jedni jadą potem w stronę nauki, inni sportu, jeszcze inni kultury, mediów czy administracji publicznej. Ale pierwszy bilet często kasowany był właśnie tutaj — w Tomaszowie.

Podziękowania i pożegnania

Podczas uroczystości nie zabrakło także chwil szczególnie osobistych. Społeczność szkoły podziękowała Pani Dyrektor Jolancie Karwasik za lata pracy na stanowisku wicedyrektora. Pożegnano również osoby odchodzące na emeryturę: Panią Grażynę Pawlik, woźną, oraz Panią Urszulę Pawelec, szkolną pielęgniarkę.

Takie pożegnania bywają najbardziej wzruszające, bo szkołę tworzą nie tylko dyrekcja i nauczyciele. Tworzą ją także osoby, które codziennie dbają o jej rytm, bezpieczeństwo, porządek i zwykłą ludzką obecność. Uczniowie mogą po latach zapomnieć numer sali, datę sprawdzianu czy treść kartkówki, ale bardzo często pamiętają ludzi — tych, którzy byli obok.

Wakacje po roku pełnym pracy

Na zakończenie uczniowie podziękowali dyrekcji, nauczycielom, pracownikom administracji i obsługi oraz rodzicom. A potem padły życzenia, na które czeka się przez cały czerwiec: słonecznych wakacji, odpoczynku, radości i bezpiecznego powrotu we wrześniu.

Bo szkoła, nawet najlepsza, musi czasem zamilknąć. Tablica może odpocząć. Korytarze mogą opustoszeć. Ale to, co wydarzyło się przez cały rok — sukcesy, rozmowy, konkursy, wzruszenia i pożegnania — zostaje. Jak dobra książka, do której wraca się po latach, już nie po ocenę, ale po sens.

W teorii to proste: dziecko dobrze pracowało, osiągnęło wysokie wyniki, więc zostaje publicznie docenione. W praktyce sprawa od lat przypomina scenę z filmu, w której wszyscy znają scenariusz, ale każdy udaje, że gra w innym przedstawieniu. Szkoła przez dziesięć miesięcy komunikuje uczniowi: ucz się na oceny, walcz o średnią, poprawiaj, zaliczaj, podnoś wynik. A potem część dorosłych mówi: tylko nie przywiązujmy się za bardzo do czerwonego paska.

No więc albo jedno, albo drugie.

Szkoła mówi ocenami. Dzieci tylko nauczyły się tego języka

Psycholog dr Aleksandra Piotrowska w rozmowie z PAP zwróciła uwagę na rzecz fundamentalną: polska edukacja jest od początku do końca nastawiona nie tyle na rozwijanie umiejętności, ile na zdobywanie dobrych stopni. I właśnie dlatego – jej zdaniem – podważanie sensu czerwonego paska w obecnym systemie jest absurdem.

To mocne, ale uczciwe postawienie sprawy.

Bo przecież dziecko nie wymyśliło średniej 4,75. Nie wymyśliło dziennika elektronicznego, punktów, rankingów, progów, rekrutacji, konkursu świadectw i rodzinnego napięcia wokół każdej czwórki z minusem. Dziecko weszło do świata zaprojektowanego przez dorosłych. A potem usłyszało, że może za bardzo przejęło się regułami tej gry.

To trochę tak, jakby urządzić maraton, rozdać numery startowe, mierzyć czas co do sekundy, a na mecie powiedzieć zwycięzcom: właściwie to bieganie nie jest najważniejsze.

Owszem, nie jest. Ale skoro przez cały rok ustawiamy szkołę jak stadion, nie dziwmy się, że dzieci biegną.

Czerwony pasek nie jest problemem. Problemem jest samotność innych talentów

W sporze o czerwony pasek bardzo łatwo wpaść w tanią wojnę plemienną. Z jednej strony: „nie zabierajcie dzieciom nagród”. Z drugiej: „pasek krzywdzi tych, którzy go nie mają”. Tymczasem prawdziwy problem leży głębiej.

Nie w tym, że szkoła docenia najlepsze wyniki w nauce. Problem w tym, że bardzo często docenia niemal wyłącznie je.

A przecież w każdej klasie są dzieci, które nie kończą roku ze średnią 5,0, ale potrafią godzić zwaśnionych kolegów. Są uczniowie, którzy nie zapamiętują dat jak bohaterowie encyklopedii, ale mają niezwykłą wyobraźnię techniczną. Są tacy, którzy nie błyszczą przy tablicy, ale potrafią pracować w grupie, wziąć odpowiedzialność, pomóc słabszemu, poprowadzić innych, podnieść klasę po porażce.

Tego na świadectwie najczęściej nie widać.

I tu pojawia się pomysł „kolorowych pasków” – nie jako infantylna zabawa w nagradzanie wszystkich za wszystko, ale jako próba powiedzenia: szkoła powinna widzieć więcej niż średnią arytmetyczną.

Zielony pasek za koleżeństwo? Niebieski za postęp? Żółty za działalność społeczną? Brzmi może jak rekwizyt z filmu familijnego, ale pytanie jest poważne: dlaczego przez lata uznaliśmy, że niemal jedynym widzialnym symbolem sukcesu ucznia ma być wynik z przedmiotów?

„Lody za pasek” i spór, który odsłonił coś większego

Dyskusja wróciła z nową siłą przy okazji głośnej sprawy „lodów za pasek”, gdy przedsiębiorcy i instytucje oferowały nagrody dzieciom ze świadectwem z wyróżnieniem, a Rzeczniczka Praw Dziecka Monika Horna-Cieślak zwracała uwagę, że nie każde dziecko ma taki sam start i takie same warunki do osiągania wysokich ocen.

I tu również warto uniknąć histerii.

Nie chodzi o to, by dziecku z czerwonym paskiem powiedzieć: „twoja praca nic nie znaczy”. Znaczy. Często bardzo dużo. Za wysokimi ocenami stoją godziny nauki, konsekwencja, ambicja, samodyscyplina, rezygnacja z wielu przyjemności. Tego nie wolno deprecjonować.

Ale nie wolno też udawać, że pasek jest czystą miarą wysiłku. Bo nie jest.

Na wynik ucznia wpływa talent, dom, rodzice, korepetycje, zdrowie, warunki mieszkaniowe, stres, środowisko, dostęp do wsparcia, a czasem zwykły przypadek. Jedno dziecko ma przy biurku ciszę, pomoc i spokojną rozmowę. Inne odrabia lekcje między hałasem, konfliktem i problemami dorosłych. Jedno słyszy: „dasz radę”. Drugie: „nie zawracaj głowy”.

A potem oboje stają przed tą samą średnią.

Nie zabierajmy dzieciom paska. Zabierzmy dorosłym złudzenia

Dr Aleksandra Piotrowska trafia w sedno: jeśli nie zmieniamy całego systemu, zostawmy czerwony pasek. Bo w szkole, która codziennie mówi językiem ocen, czerwony pasek jest logiczną konsekwencją. Nie da się przez cały rok budować ołtarza średniej, a w czerwcu ogłaszać, że ten ołtarz jest niepotrzebny.

To nie dzieci trzeba tu wychowywać z ambicji. To dorosłych trzeba wychowywać z hipokryzji.

Jeśli naprawdę chcemy szkoły mniej opresyjnej, bardziej uważnej, mądrzejszej, to nie zaczynajmy od wojny z czerwonym paskiem. Zacznijmy od pytania, dlaczego ocena wciąż bywa ważniejsza niż informacja zwrotna. Dlaczego postęp ucznia przegrywa z porównywaniem. Dlaczego dziecko, które zrobiło ogromny krok do przodu, nadal może wyglądać w systemie jak przeciętniak, bo nie przeskoczyło magicznej granicy 4,75.

Zmiana jednego symbolu niczego nie załatwi. Podniesienie średniej wymaganej do paska też będzie tylko kosmetyką. Jak przemalowanie drzwi w domu, w którym pękają fundamenty.

Szkoła powinna być czymś więcej niż fabryką średnich

Spór o czerwony pasek to tak naprawdę spór o wyobrażenie szkoły.

Czy szkoła ma być miejscem, w którym dzieci ścigają się o wynik, czy przestrzenią, w której uczą się rozumieć świat i samych siebie? Czy ma wychowywać ludzi ciekawych, odważnych i odpowiedzialnych, czy wytrenowanych w zdobywaniu punktów? Czy ma widzieć tylko tych, którzy dobrze pasują do tabeli, czy także tych, którzy mają talent trudniejszy do zmierzenia?

Czerwony pasek może zostać. Nie jest wrogiem. Wrogiem jest myślenie, że poza nim niewiele warto zauważyć.

Bo w każdej szkole są dzieci, które nie staną w pierwszym rzędzie podczas rozdania świadectw z wyróżnieniem, a mimo to wygrały w tym roku coś ważnego. Przełamały lęk. Nauczyły się systematyczności. Pomogły komuś słabszemu. Wróciły po kryzysie. Poprawiły się. Uwierzyły w siebie. Znalazły pasję.

Tylko że dla takich zwycięstw polska szkoła wciąż zbyt często nie ma paska.

A szkoda. Bo czasem największy sukces ucznia nie świeci czerwienią na świadectwie. Czasem jest cichy, niewidoczny i dużo ważniejszy niż średnia.

Powiat Tomaszowski pozyskał kolejne środki na rozwój szkolnej infrastruktury edukacyjnej. Jak poinformowało Starostwo Powiatowe, podpisano dwie umowy na dofinansowanie w ramach konkursu „Nasze Ekologiczne Pracownie”, prowadzonego przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi.

Dokumenty podpisali w imieniu samorządu powiatowego wicestarosta Sławomir Żegota, członek zarządu powiatu Krzysztof Biskup oraz skarbnik powiatu Beata Zysiak. Ze strony funduszu umowy podpisał zastępca prezesa zarządu Jerzy Kaczmarek.

Wsparcie trafi do dwóch tomaszowskich zespołów szkół ponadpodstawowych. To kolejne działania pokazujące, że inwestycje w edukację coraz częściej łączą rozwój zaplecza dydaktycznego z tematyką ekologii i nowoczesnego nauczania.

Gdzie powstaną nowe ekopracownie

Jedna z nowych pracowni powstanie w Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 1 imienia Tadeusza Kościuszki w Tomaszowie Mazowieckim. W tej placówce zaplanowano utworzenie pracowni fizyczno-chemicznej wraz z wyposażeniem. Wartość całego zadania wynosi 74 850 złotych, a przyznane dofinansowanie ma wartość 59 950 złotych.

Drugie dofinansowanie otrzyma Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 6 imienia Stanisława Wyspiańskiego w Tomaszowie Mazowieckim. W tej szkole ma powstać pracownia przyrodnicza z wyposażeniem. Łączna wartość zadania to 63 625 złotych, natomiast dotacja wynosi 54 325 złotych.

Oba projekty zakładają nie tylko przygotowanie odpowiedniej przestrzeni, ale również zakup pomocy dydaktycznych, które mają ułatwić prowadzenie zajęć w bardziej praktycznej formule. To ważne szczególnie tam, gdzie nauka wymaga obserwacji, doświadczeń i pracy na konkretnych materiałach.

Co te inwestycje oznaczają dla uczniów

Nowe ekopracownie mają służyć przede wszystkim uczniom i nauczycielom. Lepsze wyposażenie może przełożyć się na bardziej atrakcyjne lekcje, większą liczbę doświadczeń oraz łatwiejsze tłumaczenie zagadnień z zakresu przyrody, fizyki i chemii.

Z perspektywy szkoły takie inwestycje są istotne nie tylko dlatego, że poprawiają warunki nauki. Mają również znaczenie wychowawcze i społeczne, ponieważ pomagają budować zainteresowanie naukami ścisłymi i środowiskiem naturalnym. Edukacja ekologiczna staje się dziś ważnym elementem codziennego kształcenia, a odpowiednio przygotowana pracownia może realnie zwiększyć zaangażowanie młodzieży.

Według informacji przekazanych przez powiat, nowe pomoce dydaktyczne mają pomóc uczniom lepiej zrozumieć zjawiska przyrodnicze, fizyczne i chemiczne, a także zachęcić ich do aktywnego udziału w zajęciach. W praktyce oznacza to naukę bliższą doświadczeniu niż wyłącznie podręcznikowej teorii.

Lokalny wymiar wsparcia

Dla Tomaszowa Mazowieckiego i całego powiatu to przykład inwestycji, która nie ogranicza się do jednorazowego zakupu sprzętu. Takie projekty mogą przez lata wpływać na jakość kształcenia w szkołach ponadpodstawowych i wzmacniać ich ofertę edukacyjną.

W czasach, gdy samorządy szukają środków zewnętrznych na rozwój usług publicznych, pozyskanie dotacji na szkolne pracownie ma wymierny lokalny wymiar. Korzystają na tym placówki, nauczyciele i przede wszystkim uczniowie, którzy otrzymują lepsze warunki do nauki oraz bardziej nowoczesne zaplecze do zdobywania wiedzy.

Choć kwoty poszczególnych projektów nie należą do najwyższych w skali dużych inwestycji samorządowych, w szkolnej codzienności mogą oznaczać wyraźną zmianę jakościową. To właśnie takie działania często najmocniej przekładają się na realne doświadczenia młodych mieszkańców powiatu.

Najlepsze półkolonie w Łodzi - sprawdź program atrakcji

Półkolonie organizowane są w większości lokalizacji fikołkowych sal zabaw w naszym kraju. Bawialnia w tym przypadku nie jest jednak miejscem, w którym dzieci spędzają cały dzień, a jedynie bazą wypadową dla całego dnia atrakcji. A tych jest mnóstwo. Podczas półkolonii w Fikołkach w Łodzi dzieci biorą udział w eksperymentach, zajęciach kreatywnych, bawią się wspólnie w animowanych przez profesjonalnych opiekunów grach zespołowych, wychodzą do parku na piknik, do ogrodu botanicznego, a także wyjeżdżają na wycieczki (np. do Juraparku Krasiejów, do Majalandu pod Warszawą, do Kina Magia w Warszawie czy na lotnisko).

Każdy dzień wypełniony jest atrakcjami: dzieci spotykają się już od 7:30, a dzień kończy się o 18:00. Maluchy odkrywają, bawią się, wspinają, przeciągają linę, tańczą, malują muszle, przechodzą specjalne ceremonie zgodne z motywem tematycznym obowiązującym w danym tygodniu, a na koniec bawią się wspólnie podczas pożegnalnego balu. Każdy turnus jest podróżą w bajkową krainę – zaprojektowaną i przeprowadzaną przez Fikołki w taki sposób, aby ekscytacja u dziecka rosła z każdym dniem. Uczestnicy półkolonii wciąż odkrywają coś nowego, nawiązują relacje i ćwiczą się w nowych umiejętnościach. Efektem często bywają nowe przyjaźnie, zaczątki zupełnie nowych pasji u dziecka, a niekiedy także większe otwarcie się na nowe doświadczenia i nabranie odwagi!

5 dniowe turnusy opieki dziennej na dziećmi w wakacje - sprawdź łódzką ofertę Fikołków!

W trakcie pobytu podczas półkolonii dzieci otrzymują pełne wyżywienie z ciepłymi posiłkami. W cenie półkolonii są także wszystkie bilety wstępu oraz wycieczki autokarowe. Każde dziecko otrzymuje również na start walizkę Wittchen, do której może zbierać wszystkie swoje skarby z pobytu w Fikołkach: prace plastyczne, pomalowane kamyki, wypracowane lasy w słoiku czy też znaleziska. Każdy turnus to 5 dni roboczych: od poniedziałku do piątku.

Zapisać się można w każdej chwili – turnusy odbywają się tydzień po tygodniu, aż do końca sierpnia. Wiele dzieci, ze względu na to, że każdy tydzień ma inny motyw przewodni i inne atrakcje, korzysta z kilku tygodni półkolonii w trakcie jednego lata. Opiekę nad dziećmi sprawują profesjonalni opiekunowie, grupy są niewielkie, a każdy uczestnik objęty jest ubezpieczeniem NNW (nie jest ono dodatkowo płatne). Płatność za półkolonie można rozłożyć na 3 raty.

Więcej informacji praktycznych:

• Półkolonia dla dzieci w Fikołkach są również dla przedszkolaków – uczestniczyć w nich mogą dzieci od 5 do 11 roku życia. 
• Aby zarezerwować termin z wyprzedzeniem, wystarczy wpłacić 200 zł zadatku.
• W razie potrzeby możliwa jest bezpłatna zmiana terminu (jeśli będą dostępne miejsca w nowym terminie).
• Dla posiadaczy Kart Klubowych Fikołków półkolonie mogą być tańsze nawet o 15%.
• Masz pytania lub chcesz zarezerwować miejsce dla dziecka? Zadzwoń: tel. 500 200 200, napisz: bok@fikolki.pl. Rezerwacje są również dostępne na stronie fikolki.pl.

Są takie momenty w szkolnej codzienności, kiedy zwykła lekcja wychodzi poza mury szkoły i zaczyna przypominać pierwszy rozdział większej historii. Tak było w przypadku uczniów klasy 4RE z tomaszowskiego ZSP nr 2, którzy przez wiele miesięcy uczestniczyli w projekcie „Zdolny Uczeń – Świetny Student” na Uniwersytecie Łódzkim.

Co szczególnie warte podkreślenia, uczniowie kształcący się w zawodzie technik reklamy stanowili najliczniejszą grupę szkolną biorącą udział w projekcie. To ważny sygnał nie tylko dla samej szkoły, ale także dla lokalnego środowiska edukacyjnego. Pokazuje bowiem, że szkolnictwo zawodowe i techniczne coraz śmielej wchodzi w przestrzeń akademicką, a młodzież z Tomaszowa Mazowieckiego potrafi odnaleźć się w tematach, które jeszcze niedawno kojarzyły się głównie z salami wykładowymi uczelni wyższych.

Od reklamy po sztuczną inteligencję

Podczas wydziałowego podsumowania projektu uczennice Karolina Komar i Zuzanna Śliwka zaprezentowały temat „Finanse na Fejmie: jak influencerzy uczą pieniędzy”. Już sam tytuł brzmi jak trafne rozpoznanie współczesności: świata, w którym ekonomia spotyka się z mediami społecznościowymi, a wiedza o pieniądzach coraz częściej podawana jest w formacie rolki, stories czy viralowego nagrania.

To temat niezwykle aktualny. Dzisiejszy marketing nie kończy się na plakacie, haśle reklamowym czy klasycznej kampanii promocyjnej. Żyjemy w epoce algorytmów, marek osobistych i cyfrowego zaufania. Uczniowie technikum reklamy muszą więc rozumieć nie tylko język obrazu i komunikatu, ale także mechanizmy ekonomii, psychologii odbiorcy, przedsiębiorczości oraz nowych technologii.

W ramach projektu młodzież przygotowała także opracowania poświęcone reklamie społecznej i komercyjnej, crowdfundingowi, zarządzaniu własną firmą, sztucznej inteligencji oraz innowacyjnym modelom biznesu. Wśród autorów znaleźli się: Zuzanna Antosiewicz, Kesja Nalepka, Aleksandra Strzępek, Karolina Komar, Zuzanna Śliwka, Oskar Klimek, Franciszek Czajka, Patryk Bioch, Krystian Bojanowski, Wiktoria Odrzywół i Maciej Jędrzejczyk.

Ich prace pokazały szeroki wachlarz zainteresowań — od klasycznej komunikacji marketingowej, przez przedsiębiorczość, aż po jeden z najważniejszych tematów współczesnego świata, czyli sztuczną inteligencję.

Technikum reklamy, czyli zawód dla ludzi kreatywnych i uważnych

Udział uczniów w projekcie Uniwersytetu Łódzkiego przypomina, że zawód technik reklamy nie jest już wyłącznie nauką projektowania przekazu promocyjnego. To kierunek dla osób, które muszą rozumieć język mediów, emocje odbiorców, społeczne trendy, mechanizmy rynku i narzędzia cyfrowe.

W świecie, w którym codziennie walczymy o uwagę odbiorcy, reklama staje się czymś więcej niż kolorową grafiką. Jest opowieścią, strategią, analizą i odpowiedzialnością. W najlepszym wydaniu przypomina dobrze skomponowany kadr filmowy: musi mieć sens, rytm, światło i punkt ciężkości.

Dlatego doświadczenie zdobyte przez uczniów ZSP nr 2 ma szczególne znaczenie. Praca nad projektami badawczymi pod opieką pracowników uczelni pozwoliła im wyjść poza szkolny schemat i zobaczyć, jak wygląda akademickie podejście do tematów, z którymi będą mierzyć się w przyszłej pracy zawodowej lub podczas studiów.

Akademicki klimat i powrót do lat 90.

Po oficjalnych prezentacjach uczestnicy projektu wzięli udział w integracyjnej części wydarzenia #HelloEkSoc 2026. Tegoroczne święto Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego UŁ odbywało się pod hasłem „Back to 90s”.

Dla młodzieży była to okazja do poczucia atmosfery uczelni nie tylko od strony wykładów i prezentacji, ale także studenckiej wspólnoty. Konkursy, strefy relaksu i klimat lat 90. stworzyły przestrzeń, w której nauka spotkała się z zabawą, a uniwersytet przestał być odległą instytucją, stając się miejscem realnie dostępnym i inspirującym.

Pierwszy krok ku studiom

Dla wielu uczestników projekt „Zdolny Uczeń – Świetny Student” może okazać się początkiem drogi prowadzącej na studia. Poznanie Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego, kontakt z pracownikami akademickimi i możliwość publicznego zaprezentowania własnych opracowań to doświadczenia, które zostają na długo.

Przed uczniami jeszcze jeden ważny moment — uroczyste odebranie dyplomów podczas Gali Uniwersyteckiej Uniwersytetu Łódzkiego, zaplanowanej na 19 czerwca 2026 roku.

Opiekunami projektu ze strony szkoły były Agnieszka Baranowska oraz Wiktoria Kin.

Tomaszowska młodzież z potencjałem

Sukces uczniów ZSP nr 2 pokazuje, że młodzi ludzie z Tomaszowa Mazowieckiego mają nie tylko talent, ale także ambicję, by mierzyć się z tematami ważnymi dla współczesnej gospodarki i komunikacji społecznej. Reklama, media społecznościowe, przedsiębiorczość, finanse, sztuczna inteligencja — to nie są już odległe pojęcia z podręczników. To codzienność, do której młodzież przygotowuje się coraz bardziej świadomie.

I właśnie w tym tkwi największa wartość takich projektów. Otwierają drzwi. Czasem na uczelnię, czasem do przyszłej pracy, a czasem po prostu do odwagi, by powiedzieć: mamy coś do pokazania.

Uczniowie w roli ambasadorów ekonomii

Szkołę reprezentowała Drużyna Ambasadorów Edukacji Ekonomicznej w składzie: Aleksandra Byczkowska, Aleksandra Demel, Malwina Kłaczyk, Mikołaj Kunka, Piotr Lasek, Wojciech Ludwiczak, Marika Mikula, Julia Mokrogulska, Mateusz Sęk, Zuzanna Wójciak oraz Szymon Warczyk, który pełnił funkcję kamerzysty.

Nad realizacją programu czuwały nauczycielki: Adrianna Adamska-Mundzia oraz Anna Pająk. To pod ich kierunkiem uczniowie realizowali zadania przewidziane w regulaminie programu: przygotowywali innowacyjne lekcje ekonomii dla klas IV–VIII, warsztaty dla młodszych uczniów, debatę szkolną oraz edu-akcję pod nazwą „Rajd Pieszy na leśnych tropach wiosny z NBP”.

Brzmi lekko, niemal harcersko — las, wiosna, rajd. Ale pod spodem kryje się rzecz poważna. W świecie, w którym dzieci wcześniej uczą się obsługi aplikacji niż rozumienia wartości pieniądza, takie działania są jak kompas. Pokazują, że ekonomia nie zaczyna się dopiero przy kredycie hipotecznym, pierwszej wypłacie czy decyzji o lokacie. Zaczyna się dużo wcześniej: przy kieszonkowym, zakupach, oszczędzaniu, rozmowie o cenach i odpowiedzialności.

Ekonomia zamiast suchej teorii

Program Złote Szkoły NBP jest skierowany do uczniów i nauczycieli szkół podstawowych oraz ponadpodstawowych. Organizatorem jest Narodowy Bank Polski, a jego celem jest rozwijanie wiedzy ekonomicznej i finansowej wśród młodych ludzi.

W VI edycji, jak informuje NBP, szkoły musiały zdobyć odpowiednią liczbę punktów za trzy zadania obligatoryjne: innowacyjną lekcję z ekonomią, debatę szkolną i warsztat uczniowski. Potwierdzeniem uzyskania tytułu jest certyfikat Narodowego Banku Polskiego.

W przypadku tomaszowskiej „Szóstki” szczególnie ważne było to, że działania nie ograniczyły się do jednej klasy czy jednej akademii. Uczniowie wzięli na siebie rolę przewodników po świecie finansów. Mówili o banku centralnym, ekonomii i codziennych wyborach językiem zrozumiałym dla swoich rówieśników oraz młodszych kolegów.

Sukces szkoły i lokalnej edukacji

Szkoła Podstawowa nr 6 działa w strukturze Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 8 w Tomaszowie Mazowieckim przy ul. Gminnej 5/9. Jej sukces w ogólnopolskim programie NBP jest dobrą wiadomością nie tylko dla samej placówki, ale także dla lokalnej edukacji.

Bo edukacja finansowa to dziś nie dodatek, lecz konieczność. W czasach inflacji, szybkich płatności internetowych, zakupów na raty, kredytów konsumenckich i marketingu, który działa z precyzją dobrze napisanego scenariusza filmowego, młody człowiek potrzebuje narzędzi do rozumienia świata. Nie chodzi o to, by każdy uczeń został ekonomistą. Chodzi o to, by nie był bezbronny.

Tytuł „Złotej Szkoły NBP” jest więc czymś więcej niż dyplomem do szkolnej gabloty. To znak, że w tomaszowskiej SP nr 6 uczniowie potrafili połączyć wiedzę, aktywność, pracę zespołową i społeczne zaangażowanie.

W czasach, gdy często narzekamy, że szkoła bywa zbyt oderwana od życia, ten przykład pokazuje coś odwrotnego: dobrze poprowadzona edukacja może wyjść z podręcznika, przejść przez klasę, debatę, warsztat, a nawet leśny szlak — i zostać z uczniami na dłużej niż jedna ocena w dzienniku.

Droga przez sportowe sito

Sukces tomaszowskich licealistów ma szczególną wagę, bo droga do finału nie była spacerem po plaży, lecz prawdziwym sportowym maratonem. W rozgrywkach na szczeblu powiatowym i wojewódzkim rywalizowało łącznie około 1000 par. Z tego tłumu, z tej gęstwiny ambicji, treningów i meczów pod presją, zawodnicy z Tomaszowa Mazowieckiego przebili się do krajowej elity.

Reprezentacja II LO wystąpiła w składzie: Maciej Tomczyk, Patryk Stachecki oraz Bartosz Gońda. Najpierw przyszło mistrzostwo powiatu, potem złoty medal w finale województwa łódzkiego, a na końcu awans do ogólnopolskiego finału, gdzie młodzi tomaszowianie zakończyli rywalizację na znakomitym, dziewiątym miejscu.

To wynik, który warto czytać nie tylko jako sportową statystykę. To także dowód, że szkolny sport w Tomaszowie Mazowieckim potrafi wychodzić poza lokalne boiska i hale. Potrafi wejść na arenę ogólnopolską bez kompleksów, bez spuszczonej głowy, z ambicją większą niż rozmiar szkolnego dziennika.

„Zostawili na boisku całe serce i litry potu”

Emocji po turnieju nie krył opiekun i trener drużyny Marcin Krawul.

– Walka na piasku była niezwykle zacięta, a poziom sportowy wręcz kosmiczny. Chłopaki zostawili na boisku całe serce i litry potu. Przejście drogi od mistrzostwa powiatu, przez złoto w województwie, aż do dziewiątego miejsca w kraju to historyczny sukces dla naszej szkoły i wielka duma dla całego Tomaszowa Mazowieckiego – podkreśla trener.

W sporcie szkolnym często mówi się o „udziale”, „doświadczeniu” i „cennej lekcji”. Tutaj trzeba powiedzieć więcej: to był wynik, który zapisuje się w historii szkoły. II LO im. Stefana Żeromskiego, działające w Tomaszowie Mazowieckim, to jedna z rozpoznawalnych placówek ponadpodstawowych w mieście. Oficjalna strona szkoły potwierdza jej patrona i lokalizację.

Sukces, który buduje markę szkoły i miasta

Dziewiąte miejsce w Polsce w finale Licealiady oznacza, że tomaszowscy siatkarze znaleźli się w gronie najlepszych szkolnych reprezentacji w kraju. To rezultat ważny dla samych zawodników, ale też dla szkoły, trenerów, rodziców i lokalnego środowiska sportowego.

W czasach, gdy młodzież zbyt często opisuje się przez pryzmat ekranów, mediów społecznościowych i statystyk siedzącego trybu życia, taki sukces działa jak dobry kontrapunkt. Pokazuje młodych ludzi, którzy wybierają wysiłek, trening, rywalizację i odpowiedzialność za drużynę. Nie ma tu hollywoodzkiego montażu z muzyką Vangelisa ani cudownego skrótu jak w filmie sportowym. Jest praca, pot, piach w butach i punkt po punkcie wywalczony awans.

Dla Tomaszowa Mazowieckiego to kolejny sygnał, że lokalny sport młodzieżowy zasługuje na uwagę, wsparcie i promocję. Bo zanim zawodnik stanie się rozpoznawalnym nazwiskiem, najpierw ktoś musi dać mu boisko, czas, trenera i wiarę, że warto walczyć o coś więcej niż zwykłe „dobrze poszło”.

W przypadku siatkarzy z II LO poszło znacznie lepiej. Poszło historycznie.

14 czerwca 1940 roku uznawany jest za początek funkcjonowania niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i zagłady Auschwitz. Tego dnia Niemcy deportowali z więzienia w Tarnowie grupę 728 Polaków. Wśród wywiezionych znaleźli się żołnierze kampanii wrześniowej, członkowie podziemnych organizacji niepodległościowych, gimnazjaliści, studenci, a także niewielka grupa polskich Żydów.

Więźniowie z pierwszego transportu otrzymali numery od 31 do 758. Z przekazanych danych wynika, że wojnę przeżyło 325 deportowanych, 292 osoby zginęły, a los 111 pozostaje nieznany. To liczby, które pokazują skalę tragedii, ale także przypominają, że za każdą z nich kryje się osobna biografia, rodzina i dramat przerwany przez okupacyjny terror.

Rocznica pierwszego transportu Polaków do Auschwitz ma szczególne znaczenie w polskiej pamięci historycznej, ponieważ przypomina o jednym z najciemniejszych rozdziałów drugiej wojny światowej i o losie tych, którzy trafili do obozu już w pierwszym etapie jego działania.

Delegacja z powiatu na miejscu pamięci

14 czerwca 2026 roku w obchodach 86. rocznicy uczestniczyła delegacja Powiatu Tomaszowskiego. W jej skład weszli Naczelnik Wydziału Oświaty Katarzyna Menke oraz uczniowie i nauczyciele ze wszystkich szkół ponadpodstawowych z terenu powiatu. Taki udział pokazuje, że pamięć historyczna nie ogranicza się do oficjalnych ceremonii, ale jest także elementem edukacji i odpowiedzialności wobec młodego pokolenia.

Uroczystości rozpoczęły się o godzinie 11.00 na terenie byłego obozu Auschwitz I. To właśnie tam, pod Ścianą Śmierci, odbyło się upamiętnienie z udziałem oficjalnych delegacji władz państwowych oraz organizatorów obchodów. Przedstawiciele Powiatu Tomaszowskiego zapalili znicze, oddając hołd ofiarom niemieckiego nazistowskiego terroru.

Następnie o godzinie 12.00 złożono kwiaty pod tablicą upamiętniającą deportację pierwszych Polaków do Auschwitz. Kolejnym punktem programu była Msza Święta o godzinie 13.00 w Klasztorze Franciszkanów w Harmężach. Po nabożeństwie młodzież obejrzała wystawę „Klisze pamięci. Labirynty”, prezentującą rysunki Mariana Kołodzieja, byłego więźnia KL Auschwitz oznaczonego numerem 432.

Lekcja historii dla młodego pokolenia

Obecność uczniów i nauczycieli ze szkół ponadpodstawowych nadaje takim uroczystościom szczególny wymiar. Dla młodzieży uczestnictwo w obchodach nie jest jedynie szkolnym obowiązkiem, lecz bezpośrednim spotkaniem z miejscem, które stało się symbolem zbrodni, odczłowieczenia i cierpienia. To również ważna lekcja odpowiedzialności za pamięć.

W lokalnym wymiarze udział delegacji z Powiatu Tomaszowskiego pokazuje, że samorząd traktuje politykę pamięci jako część swojej misji edukacyjnej i społecznej. W czasach, gdy historia bywa upraszczana do krótkich komunikatów i symbolicznych dat, takie wyjazdy pomagają przywracać jej ludzki wymiar oraz uświadamiać, jak wysoką cenę zapłaciły wcześniejsze pokolenia.

Pamięć o ofiarach Auschwitz pozostaje nie tylko obowiązkiem wobec przeszłości, ale też przestrogą na przyszłość. Uroczystości rocznicowe, zwłaszcza z udziałem młodych ludzi, budują ciągłość tej pamięci i przypominają, że historia nie może zostać sprowadzona do samej statystyki.

Lokalna obecność w ważnym narodowym upamiętnieniu

Dla mieszkańców powiatu tomaszowskiego udział lokalnej delegacji w ogólnopolskich obchodach ma znaczenie wykraczające poza formalny gest. To sygnał, że wspólnota samorządowa jest obecna tam, gdzie przypomina się o sprawach fundamentalnych dla polskiej historii i tożsamości. Tego rodzaju uczestnictwo wzmacnia także więź między edukacją, pamięcią i lokalną odpowiedzialnością.

Rocznicowe obchody w byłym obozie Auschwitz I były więc nie tylko aktem upamiętnienia pierwszego transportu Polaków, ale również ważnym świadectwem, że pamięć historyczna pozostaje żywa także w lokalnych społecznościach. W tym sensie obecność delegacji z Powiatu Tomaszowskiego wpisuje się w szerszy wysiłek zachowania prawdy o ofiarach i o doświadczeniu wojny.

Jeszcze kilka lat temu mogło się wydawać, że polskie szkolnictwo wyższe wchodzi w długi, chłodny korytarz demograficznej zimy. Mniej maturzystów, niższe roczniki, coraz ostrzejsza konkurencja między uczelniami i pytanie, które wracało niczym refren starej piosenki: czy studiowanie nadal jest przepustką do lepszego życia? Najnowsze dane Głównego Urzędu Statystycznego pokazują jednak, że ten scenariusz nie jest tak prosty. W roku akademickim 2025/2026 w Polsce studiowało ponad 1,3 mln osób. To kolejny rok wzrostu i sygnał, że uczelnie – mimo demografii, inflacji kosztów życia i zmian na rynku pracy – wciąż pozostają ważnym miejscem społecznego awansu.

Według GUS, na koniec 2025 roku w polskich uczelniach kształciło się 1 mln 322 tys. studentów, czyli prawie o 43 tys. więcej niż rok wcześniej. Oznacza to wzrost o 3,3 proc. Liczba studentów rośnie nieprzerwanie od pięciu lat. To szczególnie istotne, bo w latach akademickich 2015/2016–2019/2020 obserwowano wyraźny spadek – z około 1,4 mln do 1,2 mln studiujących.

Kobiety większością na uczelniach, studia dzienne nadal najpopularniejsze

Z danych GUS wynika, że kobiety stanowią około 58 proc. wszystkich studentów. To nie tylko statystyka, ale obraz głębszej zmiany społecznej. W wielu dziedzinach to właśnie kobiety coraz mocniej budują kapitał edukacyjny, zawodowy i społeczny. Tam, gdzie jeszcze kilka dekad temu drzwi były uchylone tylko częściowo, dziś wchodzą szerokim krokiem.

Zdecydowana większość studiujących wybiera studia stacjonarne, czyli dzienne. W tej formie kształciło się niemal 818 tys. osób, a więc około 62 proc. wszystkich studentów. Na studiach niestacjonarnych – zaocznych lub wieczorowych – uczyło się prawie 505 tys. osób. To pokazuje, że klasyczny model studiowania nadal trzyma się mocno, choć coraz częściej łączy się z pracą, stażami, działalnością społeczną czy pierwszymi próbami prowadzenia własnego biznesu.

Najchętniej wybierane kierunki: biznes, prawo, zdrowie i społeczeństwo

Największym zainteresowaniem cieszyły się kierunki z grupy biznes, administracja i prawo. Studiowała na nich ponad jedna piąta wszystkich studentów, czyli około 22 proc. To wybór dość przewidywalny, ale też zrozumiały. Młodzi ludzie – niczym bohaterowie „Ziemi obiecanej”, choć już bez fabrycznych kominów i z laptopem zamiast księgi rachunkowej – szukają kompetencji, które mają dawać sprawczość na rynku pracy.

Wysoko utrzymują się także kierunki związane ze zdrowiem i opieką społeczną. To odpowiedź na starzenie się społeczeństwa, rosnące potrzeby systemu ochrony zdrowia i coraz większe znaczenie zawodów medycznych oraz pomocowych. Dużym zainteresowaniem cieszą się również nauki społeczne, dziennikarstwo i informacja – dziedziny szczególnie ważne w czasach, gdy informacja bywa bronią, towarem, narzędziem wpływu, ale także fundamentem świadomego obywatelstwa.

Mniej studentów z zagranicy. Najwięcej z Ukrainy

W polskich uczelniach kształciło się niemal 102 tys. cudzoziemców. To mniej niż rok wcześniej – GUS odnotował spadek o 6,5 proc. Najliczniejszą grupę nadal stanowili studenci z Ukrainy, którzy odpowiadali za niemal 47 proc. wszystkich zagranicznych studentów. Kolejne miejsca zajęli obywatele Białorusi oraz Turcji.

Ten fragment statystyki ma szczególny ciężar. Za liczbami kryją się wojna, migracja, bezpieczeństwo, wybory rodzinne i edukacyjne, a czasem także dramatyczne decyzje podejmowane w pośpiechu. Polska dla wielu młodych ludzi ze Wschodu pozostaje krajem pierwszego wyboru – bliskim kulturowo, geograficznie i językowo łatwiejszym niż zachodnia Europa.

Mazowieckie największym centrum akademickim. Łódzkie z własną rolą

Największym ośrodkiem akademickim w kraju pozostaje województwo mazowieckie, gdzie kształciło się prawie 22 proc. wszystkich studentów. Najmniej studentów odnotowano w województwie lubuskim – poniżej 1 proc.

Dla Tomaszowa Mazowieckiego i regionu łódzkiego te dane nie są odległą, warszawską tabelką. Edukacja wyższa to jeden z kluczowych elementów rozwoju lokalnego. Im bliżej mieszkańców są uczelnie, filie, studia podyplomowe, kursy i programy współpracy z pracodawcami, tym większa szansa, że młodzi ludzie nie będą musieli wybierać między ambicją a wyjazdem.

W Tomaszowie Mazowieckim od lat funkcjonuje Filia Uniwersytetu Łódzkiego, powołana w 1998 roku na mocy porozumienia uczelni z władzami samorządowymi. To ważny punkt na edukacyjnej mapie miasta. W czasach, gdy mniejsze ośrodki walczą o mieszkańców, inwestycje i specjalistów, obecność szkolnictwa wyższego ma znaczenie większe niż tylko akademickie. To także prestiż, lokalne kadry, rozwój kompetencji i szansa na zatrzymanie części młodych ludzi w mieście.

345 uczelni w Polsce. Nie wszystkie znalazły się w opracowaniu

W roku akademickim 2025/2026 w Polsce działało łącznie 345 uczelni. Opracowanie GUS objęło 328 szkół wyższych, które złożyły sprawozdania statystyczne. To ważne zastrzeżenie metodologiczne, bo pokazuje, że dane – choć bardzo szerokie – odnoszą się do uczelni raportujących w systemie statystycznym.

W roku akademickim 2024/2025 dyplom ukończenia studiów I lub II stopnia odebrało prawie 307 tys. absolwentów. To o niemal 15 tys. więcej niż rok wcześniej. Na rynek pracy wchodzi więc kolejna duża grupa osób z wyższym wykształceniem. Pytanie brzmi: czy gospodarka, samorządy i instytucje publiczne potrafią ten potencjał dobrze wykorzystać?

Edukacja jako inwestycja, nie dekoracja

Dane GUS można czytać chłodno, jak wykres. Ale można też zobaczyć w nich coś więcej: społeczeństwo, które mimo kryzysów nadal wierzy w edukację. W czasach, gdy szybki sukces obiecuje internetowy kurs, viralowy film i algorytmiczna sława, ponad 1,3 mln studentów to znak, że klasyczna droga przez wiedzę, egzamin, seminarium i dyplom nie zniknęła ze sceny.

Nie oznacza to, że uczelnie mogą spać spokojnie. Rynek pracy zmienia się szybciej niż programy studiów. Sztuczna inteligencja przewraca biurka w zawodach, które jeszcze niedawno uchodziły za bezpieczne. Demografia nadal będzie bezlitosna. Ale najnowsze dane pokazują, że polskie szkolnictwo wyższe nie jest reliktem. Jest żywym organizmem, który – jak dobrze prowadzona orkiestra – musi tylko złapać właściwy rytm między tradycją a przyszłością.

To nie jest konkurs z gatunku „przeczytaj, zapamiętaj, odpowiedz”. Olimpiada Wiedzy Ekologicznej wymaga od uczniów znacznie więcej niż szkolnej poprawności. Trzeba znać biologię, geografię, chemię, fizykę, mechanizmy ochrony środowiska, aktualne przepisy prawa, a także najnowsze wydarzenia związane z kryzysem klimatycznym, katastrofami ekologicznymi i ochroną przyrody w Polsce oraz na świecie. To wiedza żywa, zmienna, czasem niepokojąca — taka, która nie mieści się wyłącznie w podręczniku.

Tomaszowski ślad wśród najlepszych

W Urzędzie Marszałkowskim Województwa Łódzkiego nagrodzono dwanaścioro uczniów szkół średnich, którzy najlepiej poradzili sobie w okręgowym finale 41. Olimpiady Wiedzy Ekologicznej. Wśród nich znalazła się mocna reprezentacja Tomaszowa Mazowieckiego.

Na liście finalistów pojawili się:

Wiktor Zbaraszewski – II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Tomaszowie Mazowieckim, opiekun merytoryczny: mgr Kinga Marcińczak.

Zofia Łuczkowska – II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Tomaszowie Mazowieckim, opiekun merytoryczny: mgr Kinga Marcińczak.

Dla szkoły, miasta i lokalnej społeczności to powód do dumy. W czasach, gdy ekologia bywa sprowadzana do sloganów, młodzi tomaszowianie pokazują, że prawdziwa troska o środowisko zaczyna się od wiedzy. Nie od transparentu, nie od hasła, ale od rozumienia procesów, zależności i odpowiedzialności.

Olimpiada, która wymaga wyobraźni i dyscypliny

Uczestnicy musieli zmierzyć się z tematami, które wykraczają daleko poza standardową podstawę programową. Ekologia w takim wydaniu nie jest tylko opowieścią o lesie, rzece czy czystym powietrzu. To również prawo, gospodarka wodna, odpady, energetyka, ochrona gatunkowa, zmiany klimatu i umiejętność czytania świata, który — jak u Herberta — „nie daje się oswoić”.

Nieprzypadkowo najlepsi uczniowie z województwa łódzkiego mogli później rywalizować na szczeblu ogólnopolskim. Olimpiada Wiedzy Ekologicznej od lat otwiera młodym ludziom drzwi na uczelnie i kierunki związane z naukami przyrodniczymi. To nie tylko dyplom do powieszenia na ścianie. To realny kapitał na przyszłość.

Najlepszym uczestnikiem z województwa łódzkiego okazał się Maksymilian Markiewicz z I Liceum Ogólnokształcącego im. Kazimierza Jagiellończyka w Sieradzu, który zapewnił sobie indeks wielu uczelni wyższych w Polsce. Ale w tym gronie bardzo wyraźnie zabrzmiał także głos Tomaszowa Mazowieckiego.

„Żerom” znowu pokazuje klasę

II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Tomaszowie Mazowieckim po raz kolejny udowadnia, że za szkolnym sukcesem stoją nie tylko zdolni uczniowie, ale też nauczyciele, którzy potrafią prowadzić ich dalej niż wymaga program. W przypadku Wiktora Zbaraszewskiego i Zofii Łuczkowskiej ważną rolę odegrała opiekunka merytoryczna, mgr Kinga Marcińczak.

To praca często niewidoczna z zewnątrz: dodatkowe godziny, rozmowy, materiały, korekty, motywowanie wtedy, gdy entuzjazm zaczyna przegrywać ze zmęczeniem. A jednak właśnie z takich rzeczy rodzi się wynik. Nie z przypadku, lecz z konsekwencji.

Młodzi widzą więcej

Podczas uroczystości wyróżniono także uczniów szkół podstawowych, którzy wzięli udział w I Wojewódzkim Konkursie Przyrodniczym „Zielone skarby okolicy”. Tu najważniejsza była kreatywność. Uczniowie przygotowywali filmy, prezentacje, reportaże i kolaże fotograficzne pokazujące przyrodnicze walory województwa łódzkiego, ale także zagrożenia i sposoby ochrony cennych miejsc.

Na konkurs wpłynęło aż 140 prac. To liczba, która pokazuje, że młodzi ludzie chcą mówić o przyrodzie własnym językiem — obrazem, filmem, kadrem, historią. W regionie takim jak nasz, gdzie obok Pilicy, rezerwatów, lasów spalskich i cennych terenów przyrodniczych od lat toczy się rozmowa o rozwoju, inwestycjach i ochronie środowiska, taka wrażliwość ma szczególne znaczenie.

Bo przyroda nie jest dekoracją do życia. Jest jego warunkiem.

Sukces, który zobowiązuje

Osiągnięcie uczniów z Tomaszowa Mazowieckiego warto odczytać szerzej. To nie tylko szkolna wiadomość z kroniki sukcesów. To sygnał, że w naszym mieście rośnie pokolenie, które potrafi łączyć wiedzę z odpowiedzialnością. Pokolenie, które rozumie, że rzeka, las, powietrze i klimat nie są pojęciami z prezentacji, lecz częścią codzienności.

W czasach, gdy debata o ekologii często przypomina hałaśliwy spór polityczny, młodzi ludzie robią coś znacznie ważniejszego: uczą się faktów. A fakty, jak pisał Bułhakow o rękopisach, nie płoną tak łatwo. Zwłaszcza gdy stoją za nimi pasja, praca i dobry nauczyciel.

Tomaszów Mazowiecki może być z nich dumny.

W finale projektu, który odbył się w piątek 12 czerwca w warszawskiej siedzibie Instytutu Pileckiego, znalazło się aż 10 zespołów z Tomaszowa Mazowieckiego. To wynik, który trudno potraktować jako przypadek. Na 39 grup z całej Polski, które zaprezentowały efekty kilku miesięcy pracy, tomaszowska reprezentacja była jedną z najliczniejszych. I mówi to wiele nie tylko o szkołach, nauczycielach i młodzieży, ale również o samym mieście — o miejscu, w którym historia nie leży spokojnie pod muzealną gablotą, lecz wciąż domaga się rozmowy.

Tomaszowska reprezentacja w Warszawie

W finale wzięły udział grupy reprezentujące: ZSP nr 1, Szkołę Podstawową nr 1 im. Aleksandra Kamińskiego, ZSP nr 10, Szkołę Podstawową nr 8, ZSP nr 7, Szkołę Podstawową nr 11, Szkołę Podstawową nr 6, ZSP nr 2, Szkołę Podstawową nr 14 im. Orła Białego oraz 41. Tomaszowską Drużynę Harcerską „Astrum”.

To mocna, wielopokoleniowa i różnorodna reprezentacja. Są tu szkoły podstawowe, zespoły szkolno-przedszkolne, szkoły ponadpodstawowe i harcerze — czyli środowiska, które z natury swojej działalności potrafią łączyć edukację, pracę zespołową, służbę i odpowiedzialność za lokalną wspólnotę.

Projekt nie był konkursem w klasycznym sensie. Nie chodziło o prostą rywalizację, o podium, puchar i pamiątkowe zdjęcie. Chodziło o coś trudniejszego: o wydobycie z lokalnej przestrzeni historii, które czasem są znane tylko nielicznym, czasem przykryte warstwą codzienności, a czasem tak kruche, że wystarczy odejście ostatniego świadka, by zniknęły bezpowrotnie.

Pamięć zaczyna się blisko domu

Instytut Pileckiego zaproponował uczestnikom zadanie pozornie proste: odnaleźć lokalne miejsce pamięci, zbadać jego historię, udokumentować ją i opowiedzieć innym. W praktyce oznaczało to kilka miesięcy pracy: poszukiwania źródeł, rozmowy, porządkowanie faktów, budowanie narracji, przygotowanie prezentacji i finałowego stoiska.

Od lutego do końca maja zespoły pracowały nad wybranymi tematami, korzystając ze wsparcia ekspertów. W czerwcu przedstawiciele grup, które ukończyły projekt i przesłały sprawozdania, spotkali się w Warszawie, by zaprezentować efekty swoich działań podczas finałowej „giełdy projektów”.

To piękna nazwa — „giełda projektów” — bo przypomina, że pamięcią można się dzielić. Nie sprzedawać, nie zamykać w szufladzie, nie trzymać jak rodzinny sekret, ale właśnie wymieniać się nią, opowiadać, pokazywać, porównywać doświadczenia. Każde stoisko było małą sceną, na której lokalna historia wychodziła z cienia.

Andrzej Poczobut: pamięć jako zobowiązanie

Gościem honorowym finału był Andrzej Poczobut — dziennikarz, działacz polskiej mniejszości na Białorusi, człowiek, którego biografia w ostatnich latach stała się jednym z najbardziej poruszających symboli walki o wolność słowa i godność człowieka. Jego obecność wśród młodych ludzi badających miejsca pamięci miała wymiar szczególny. Nie był to gość „od protokołu”, lecz człowiek, który sam doświadczył ceny, jaką płaci się za wierność prawdzie.

Witając gości, p.o. dyrektora Instytutu Pileckiego Karol Madaj powiedział o Poczobucie, że to człowiek, który udowodnił, iż „wolność sumienia nie da się zamknąć w więziennej celi”. Trudno o zdanie bardziej pasujące do spotkania poświęconego pamięci. Bo pamięć, jeśli jest uczciwa, też bywa niepokorna. Nie pozwala wygładzić przeszłości, przemilczeć ofiar, zamienić dramatu w wygodną dekorację.

Andrzej Poczobut, zwracając się do uczestników, przypomniał, że ci, którzy przeżyli doświadczenie obu totalitaryzmów, w większości nie mogą już opowiedzieć swojej historii. Została po nich pamięć. I dlatego — mówił — jeśli chcemy, by pamiętano o nas, sami powinniśmy pamiętać o tych, którzy byli przed nami.

To zdanie mogłoby być mottem całego projektu. Brzmi jak echo Herberta, który w „Przesłaniu Pana Cogito” kazał iść „wyprostowanym wśród tych, co na kolanach”. Ale brzmi też jak zwykła, codzienna instrukcja dla lokalnej wspólnoty: zobacz, co masz pod stopami; zapytaj, kto mieszkał tu przed tobą; sprawdź, dlaczego ta tablica wisi właśnie tu; nie przechodź obojętnie.

Tomaszów ma swoją trudną mapę pamięci

Dla Tomaszowa Mazowieckiego taki projekt nie jest abstrakcją. Miasto ma własną, bolesną topografię XX wieku. Są miejsca związane z okupacją niemiecką, z historią tomaszowskich Żydów, z likwidacją getta, z działalnością konspiracyjną, z egzekucjami i represjami. Są nazwiska, które powinny wracać nie tylko przy okazji rocznic.

Jedną z takich postaci jest Karolina Juszczykowska, tomaszowianka skazana przez Niemców na śmierć za ukrywanie Żydów. Jej historia została przywrócona pamięci w ramach programu „Zawołani po imieniu” Instytutu Pileckiego. To opowieść niełatwa, daleka od spiżowego patosu. Jest w niej bieda, strach, dramat okupacyjnej codzienności i decyzja, która kosztowała życie. Właśnie takie historie najczęściej uczą najmocniej, bo pokazują, że wielka historia nie zawsze przychodzi w mundurze i z fanfarami. Czasem schodzi do piwnicy, puka do drzwi i pyta, czy człowiek pozostanie człowiekiem.

Tomaszów pamięta również o zagładzie swojej społeczności żydowskiej. Getto tomaszowskie zostało utworzone przez Niemców w czasie II wojny światowej, a jego likwidacja pod koniec 1942 roku oznaczała śmierć wielu osób na miejscu i deportacje do obozów zagłady. To rana w historii miasta, która nie powinna zarastać milczeniem. Każdy projekt, każda szkolna prezentacja, każda rozmowa z mieszkańcami jest więc czymś więcej niż zadaniem edukacyjnym. Jest próbą przywrócenia twarzy ludziom, których totalitaryzm próbował sprowadzić do liczby.

Historia nie kończy się na dyplomie

Podczas warszawskiego finału zespoły prezentowały swoje prace na indywidualnych stoiskach. Odwiedzali je inni uczestnicy, eksperci i zaproszeni goście. Rozmawiano o metodach dokumentacji, sposobach opowiadania historii i o tym, co zrobić, by projekty nie skończyły się wraz z wręczeniem dyplomów.

To szczególnie ważne. Lokalna pamięć bardzo często przegrywa nie dlatego, że ktoś z nią walczy. Przegrywa ciszej — przez zaniedbanie, brak czasu, brak dokumentów, brak przekazania opowieści dalej. Przegrywa, gdy tablica rdzewieje, zdjęcia lądują na strychu, a świadek odchodzi, zanim ktokolwiek włączy dyktafon.

Dlatego sens takich działań polega na kontynuacji. Dokumentacja powinna trafić tam, gdzie będą mogli z niej korzystać kolejni mieszkańcy: do bibliotek, szkół, muzeów, izb pamięci, lokalnych archiwów. W idealnym świecie każda grupa po powrocie z Warszawy mogłaby pokazać efekty swojej pracy także w Tomaszowie — rodzicom, rówieśnikom, seniorom, radnym, nauczycielom, mieszkańcom osiedli, których te historie dotyczą.

Wyróżnienie dla grupy ze Zgorzelca

Podczas finału przyznano specjalne wyróżnienie zwycięzcom plebiscytu na najciekawsze stoisko „giełdy projektów”. Otrzymała je grupa „Poszukiwacze historycznych śladów” z Liceum Ogólnokształcącego Cogito z Oddziałami Dwujęzycznymi ze Zgorzelca, pracująca pod opieką nauczycielki języka polskiego Aleksandry Pietrańczyk.

Zespół zajął się tematem niemieckiego przejściowego obozu dla Żydów w Prędocicach. To przykład pracy, która wymagała nie tylko przygotowania prezentacji, ale prawdziwego śledztwa historycznego. Uczestnicy musieli zmierzyć się między innymi z ustaleniem położenia dawnego obozu. Właśnie takie działania pokazują, że edukacja historyczna może być fascynująca jak reportaż, wymagająca jak dochodzenie i przejmująca jak najlepsze kino dokumentalne.

Eksperci, którzy pomagali czytać ślady

W finale uczestniczyli eksperci związani z Instytutem Pileckiego i instytucjami pamięci. Wśród nich znaleźli się m.in. Karolina Kolbuszewska, dyrektorka Muzeum Domu Pileckich w Ostrowi Mazowieckiej, Karol Madaj, p.o. dyrektora Instytutu Pileckiego, Łukasz Mieszkowski, zastępca dyrektora Instytutu, Wojciech Saramonowicz, kierownik Działu Historii Mówionej i Produkcji Filmowych, Jacek Staniszewski, Anna Stróż-Pawłowska, Marcin Urbanek oraz Jadwiga Wędrychowicz, opiekunka miejsc pamięci w Bieczu związanych z historią jej dziadka, Józefa Pruchniewicza, upamiętnionego w programie „Zawołani po imieniu”.

To ważne, bo młodzi uczestnicy dostali nie tylko pochwały, ale też rozmowę z ludźmi, którzy zawodowo zajmują się pamięcią: dokumentowaniem, filmem, historią mówioną, muzealnictwem, projektowaniem upamiętnień. Innymi słowy — zobaczyli, że pamięć to nie tylko emocja. To także warsztat, odpowiedzialność, metoda i uczciwość wobec faktów.

Prawo chroni miejsca, ale pamięć chronią ludzie

Warto przy tej okazji przypomnieć, że część miejsc pamięci może podlegać formalnej ochronie prawnej — choćby na podstawie przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, a w przypadku grobów wojennych także regulacji o grobach i cmentarzach wojennych. Prawo jest jednak dopiero ostatnią linią obrony. Pierwszą są mieszkańcy.

To oni zauważają, że tablica wymaga odnowienia. To oni pamiętają, że pod tym domem kogoś aresztowano. To oni wiedzą, że za pozornie zwyczajną nazwą ulicy kryje się dramat, bohaterstwo albo zapomniana biografia. I to oni mogą sprawić, że młodzi ludzie nie będą traktować własnego miasta jak przypadkowego punktu na mapie, lecz jak opowieść, którą warto czytać uważnie.

Tomaszów zdał ważny egzamin

Udział aż 10 tomaszowskich grup w finale ogólnopolskiego projektu Instytutu Pileckiego jest powodem do dumy. Ale jeszcze bardziej — zobowiązaniem. Bo skoro młodzi ludzie, nauczyciele i harcerze wykonali tę pracę, warto teraz zadbać, by jej efekt nie zniknął po jednym wydarzeniu w Warszawie.

Tomaszów Mazowiecki potrzebuje takich działań. Nie po to, by żyć wyłącznie przeszłością, ale by lepiej rozumieć teraźniejszość. Miasto bez pamięci staje się dekoracją. Miasto z pamięcią — nawet trudną, bolesną, nie zawsze wygodną — staje się wspólnotą.

A jeśli w tej wspólnocie uczniowie potrafią szukać śladów, rozmawiać ze świadkami, pracować z dokumentami i opowiadać historię innym, to znaczy, że pamięć nie jest martwym kamieniem. Jest żywym ogniem. Trzeba tylko pilnować, by nie zgasł.

W tym roku Tomaszów Mazowiecki odpowiedział wyjątkowo mocno. Do finału projektu Instytutu Pileckiego zakwalifikowało się aż 10 tomaszowskich grup.

Tomaszów wśród finalistów z całej Polski

Zakwalifikowane grupy reprezentują: ZSP nr 1, SP nr 1 im. Aleksandra Kamińskiego, ZSP nr 10, SP nr 8, ZSP nr 7, SP nr 11, SP nr 6, ZSP nr 2, SP nr 14 im. Orła Białego oraz 41. Tomaszowską Drużynę Harcerską „Astrum”.

To wynik, który trudno potraktować jak zwykłą statystykę. Jeśli w finale bierze udział 40 zespołów z 27 miejscowości w całej Polsce, to obecność aż dziesięciu grup z Tomaszowa Mazowieckiego jest mocnym sygnałem: lokalna pamięć w naszym mieście nie jest martwym eksponatem pod szkłem. Ona pracuje, wciąga, uczy i buduje wspólnotę.

Dwudniowy finał odbędzie się w piątek i sobotę, 12–13 czerwca, w warszawskiej siedzibie Instytutu Pileckiego przy ul. Siennej. Uczestnicy zaprezentują efekty kilku miesięcy pracy na specjalnie przygotowanych stoiskach. Patronat medialny nad wydarzeniem objęło Polskie Radio RDC.

Historia, która zaczyna się obok domu

Ogólnopolski projekt „Pamięć miejsca, miejsca pamięci” polega na odkrywaniu, badaniu i dokumentowaniu historii związanych z lokalnymi miejscami pamięci. Od lutego do maja uczestnicy realizowali zadania projektowe, prowadzili poszukiwania, przygotowywali dokumentację i wysyłali sprawozdania do Instytutu Pileckiego.

Nie chodziło więc o szkolną akademię „od święta”, z odczytanym tekstem i wiązanką kwiatów. Chodziło o realną pracę badawczą: rozmowę, dokument, fotografię, archiwum, teren, pamięć rodzinną i lokalną. O to, by młodzi ludzie zrozumieli, że przeszłość nie jest czarno-białą ilustracją z podręcznika, ale opowieścią pełną szczegółów, pęknięć, przemilczeń i ludzkich losów.

Koordynatorka projektu Yaroslavna Kwiatkowska z Instytutu Pileckiego podkreśla, że jest dumna z lokalnych pasjonatów, którzy dbają o pamięć ważnych wydarzeń, miejsc i postaci związanych ze swoimi społecznościami.

– Jestem dumna z tego, jak wielu w Polsce mamy lokalnych pasjonatów, którzy dbają o pamięć o ważnych wydarzeniach, miejscach i postaciach związanych ze swoimi społecznościami – mówi Yaroslavna Kwiatkowska. – Cieszy mnie, że tak wiele osób postrzega dziedzictwo swoich małych ojczyzn jako istotny element naszej wspólnej historii i aktywnie przyczynia się do jego zachowania dla przyszłych pokoleń.

Młodzi ludzie jako strażnicy pamięci

Wśród zgłoszonych zespołów dominują grupy szkolne. Jak informuje Instytut Pileckiego, w projekcie uczestniczą przede wszystkim uczniowie szkół podstawowych i ponadpodstawowych, ale także stowarzyszenia, fundacje, biblioteka, środowisko harcerskie i grupy miłośników historii.

To ważne także z punktu widzenia Tomaszowa Mazowieckiego. Miasto ma wielowarstwową historię: przemysłową, robotniczą, wielokulturową, wojenną, okupacyjną, powojenną. Są w niej fabryki, rzeka, kolejarze, żołnierze, społeczność żydowska, szkoły, parafie, cmentarze, harcerstwo i rodzinne opowieści przekazywane przy kuchennym stole. Czasem wystarczy jeden dobrze zadany przez ucznia szczegółowy pytajnik, by z milczenia wyszła cała opowieść.

Uczestnicy projektu w swoich sprawozdaniach pisali m.in.:

„Nauczyliśmy się odpowiedzialności, szacunku do historii, systematyczności, terminowości oraz odwagi w dzieleniu się pomysłami. Zrozumieliśmy, że wspólna praca wydobywa z nas więcej niż działanie pojedynczo.”

Inna grupa podkreśliła:

„Odkryliśmy, że historia naszego regionu jest jak wielowarstwowa opowieść, cicha, a jednocześnie pełna znaczeń. Poznawaliśmy losy ludzi, wydarzenia i miejsca, które ukształtowały lokalną tożsamość. Zrozumieliśmy, że przeszłość nie jest zamkniętą księgą, lecz żywym dziedzictwem, które należy pielęgnować i przekazywać następcom.”

Te słowa mogłyby być mottem całego przedsięwzięcia. Brzmią jak odpowiedź na znane zdanie Zbigniewa Herberta z „Przesłania Pana Cogito”: „Bądź wierny. Idź”. W tym przypadku: bądź wierny pamięci miejsca, z którego jesteś. Idź śladami tych, których historia zbyt łatwo potrafi zgubić.

Instytut Pileckiego: pamięć trzeba chronić i przekazywać

Kierowniczka Działu Edukacji Instytutu Pileckiego Kamila Sachnowska zwraca uwagę, że uczestnicy projektu zdobyli nie tylko nowe umiejętności, ale zrozumieli również sens pracy z lokalną pamięcią.

– Takie słowa świadczą o tym, że uczestnicy projektu nie tylko zyskali nowe umiejętności, ale dobrze pojęli istotę projektu, odkrywając w swej najbliższej okolicy ludzi i miejsca, o których warto pamiętać i pamięć tę chronić i przekazywać – mówi Kamila Sachnowska.

Podczas finałowej gali zespoły zaprezentują swoje prace innym uczestnikom oraz ekspertom zajmującym się popularyzacją historii. Każdy zespół ma otrzymać informację zwrotną dotyczącą mocnych i słabszych stron swojego projektu. To szczególnie cenne, bo pokazuje, że finał nie jest zamknięciem opowieści, lecz raczej kolejnym rozdziałem.

Pamięć jako obowiązek wspólnoty

Projekt ma również wymiar obywatelski. W polskim prawie troska o dziedzictwo narodowe i kulturowe nie jest wyłącznie pustą deklaracją. Już art. 5 Konstytucji RP wskazuje, że Rzeczpospolita Polska strzeże dziedzictwa narodowego. Z kolei art. 6 Konstytucji RP mówi o stwarzaniu warunków upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury, będącej źródłem tożsamości narodu, jego trwania i rozwoju.

W praktyce takie projekty jak „Pamięć miejsca, miejsca pamięci” pokazują, że ochrona dziedzictwa nie zawsze zaczyna się od wielkich instytucji i uroczystych przemówień. Czasem zaczyna się od uczniów, harcerzy, nauczycieli, lokalnych społeczników i jednego miejsca, które trzeba opisać, sfotografować, zrozumieć i ocalić przed zapomnieniem.

Instytut Pileckiego zachęca, by zebrane historie były prezentowane, katalogowane i przekazywane do lokalnych bibliotek lub muzeów. Dzięki temu dokumentacja nie znika w szufladzie, ale pozostaje dostępna dla mieszkańców, badaczy, uczniów i przyszłych pokoleń.

Wielki sukces Tomaszowa

Awans aż 10 tomaszowskich grup do finału projektu to powód do dumy dla szkół, opiekunów, rodziców, harcerzy i całej lokalnej społeczności. To także piękna lekcja o tym, że historia Tomaszowa Mazowieckiego nie jest jedynie zbiorem dat. Jest żywą tkanką miasta.

W świecie, w którym pamięć bywa wypierana przez szybkie komunikaty, krótkie filmy i algorytmy karmione tym, co chwilowe, młodzi tomaszowianie wykonali pracę cierpliwą, cichą i potrzebną. Taką, która nie krzyczy, ale zostaje.

A pamięć — jeśli ma przetrwać — właśnie tego potrzebuje najbardziej: ludzi, którzy zechcą się przy niej zatrzymać.

Najważniejszą informacją z perspektywy przebiegu konkursu jest to, że w postępowaniu brała udział tylko jedna kandydatka. Była nią właśnie dotychczasowa dyrektorka szkoły, która po raz kolejny uzyskała powierzenie funkcji szefa jednej z najważniejszych szkół średnich w Tomaszowie Mazowieckim.

Fakt, że do konkursu przystąpiła wyłącznie osoba już kierująca placówką, oznacza w praktyce wyraźny sygnał ciągłości zarządzania. Dla uczniów, rodziców i nauczycieli może to oznaczać stabilność organizacyjną oraz kontynuację dotychczasowego sposobu prowadzenia szkoły.

I Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Dąbrowskiego pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych placówek edukacyjnych w powiecie tomaszowskim. W szkolnej komunikacji podkreślono również gratulacje dla Ewy Męciny oraz życzenia powodzenia w realizacji kolejnych wyzwań związanych z kierowaniem liceum.

Warto też zauważyć, że I LO funkcjonuje w czasie, gdy szkoły średnie są oceniane nie tylko przez pryzmat wyników nauczania, lecz także atmosfery, aktywności społecznej i jakości zarządzania. W tym kontekście ponowny wybór osoby już pełniącej tę funkcję można odczytywać jako decyzję stawiającą na kontynuację i przewidywalność.

Powiat Tomaszowski pozyskał kolejne dofinansowanie dla dwóch szkół ponadpodstawowych w Tomaszowie Mazowieckim. Umowy dotyczące wsparcia podpisano 29 maja 2026 roku w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Łódzkiego. Chodzi o projekty realizowane przez Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 1 im. Tadeusza Kościuszki oraz Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 2 im. Stanisława Staszica.

Łączna wartość przyznanego wsparcia wynosi 5 359 612,04 zł. To znaczący zastrzyk finansowy dla lokalnej edukacji, szczególnie w obszarach, które od lat decydują o jakości nauczania: zapleczu technicznym, dostępności budynków oraz dostosowaniu szkół do zmieniających się potrzeb uczniów i rynku pracy.

Z perspektywy mieszkańców Tomaszowa Mazowieckiego i całego powiatu to informacja istotna nie tylko dla samych placówek, ale również dla rodzin planujących przyszłość edukacyjną swoich dzieci. Inwestycje w szkoły zawodowe i w edukację włączającą przekładają się bowiem na realne szanse młodych ludzi na dalszy rozwój i lepszy start w dorosłość.

ZSP nr 1 z dużą modernizacją i nowym wyposażeniem

Największe dofinansowanie trafi do Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 1. Projekt pod nazwą „Poprawa warunków kształcenia zawodowego w Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 1 im. Tadeusza Kościuszki w Tomaszowie Mazowieckim” otrzymał wsparcie w wysokości 4 588 117,10 zł.

Założeniem przedsięwzięcia jest stworzenie nowoczesnej, dostępnej i kompleksowej infrastruktury edukacyjnej, która pozwoli prowadzić zajęcia praktyczne w warunkach zbliżonych do rzeczywistego środowiska pracy. To szczególnie ważne w szkołach kształcących przyszłych specjalistów, gdzie teoria musi iść w parze z praktyką.

Projekt obejmuje kompleksową modernizację i adaptację najstarszego budynku szkolnego. W planach jest między innymi montaż windy, co poprawi dostępność obiektu, a także budowa hangaru na symulator lotów. Dodatkowo przewidziano modernizację boiska przyszkolnego oraz zakup nowoczesnych pomocy dydaktycznych dla kierunku technik mechanik. Wśród nich mają znaleźć się pracownia rzeczywistości wirtualnej, drony, specjalistyczny sprzęt i samochód elektryczny do ćwiczeń praktycznych.

Tego rodzaju wyposażenie wyraźnie pokazuje kierunek zmian w szkolnictwie zawodowym. Coraz większe znaczenie mają nowoczesne technologie, nauka obsługi współczesnych urządzeń oraz kontakt z rozwiązaniami stosowanymi w gospodarce i przemyśle. Dla uczniów oznacza to bardziej atrakcyjne zajęcia, a dla pracodawców szansę na lepiej przygotowanych absolwentów.

ZSP nr 2 z naciskiem na edukację włączającą

Drugim projektem objętym dofinansowaniem jest „Rozwijamy edukację włączającą w Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 2 im. Stanisława Staszica w Tomaszowie Mazowieckim”. W tym przypadku wartość wsparcia wynosi 771 494,94 zł.

Projekt skierowano do 96 uczniów z niepełnosprawnościami, ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi oraz do uczniów z doświadczeniami migracji. Wsparcie obejmie młodzież uczącą się w technikum oraz w branżowej szkole pierwszego stopnia działających w ZSP nr 2.

Zakres działań jest szeroki. Przewidziano zakup sprzętu i pomocy dydaktycznych do prowadzenia zajęć, szkolenia dla nauczycieli, dostosowanie infrastruktury do potrzeb osób z niepełnosprawnościami oraz realizację różnego rodzaju zajęć wspierających. Celem jest nie tylko poprawa warunków nauki, ale też stworzenie środowiska szkolnego, które rzeczywiście odpowiada na zróżnicowane potrzeby uczniów.

Edukacja włączająca odgrywa dziś coraz większą rolę w systemie oświaty. W praktyce oznacza to odejście od myślenia o szkole jako miejscu jednolitym dla wszystkich na rzecz modelu, w którym placówka potrafi elastycznie reagować na indywidualne sytuacje i możliwości młodych ludzi. Dla lokalnej społeczności to ważny sygnał, że rozwój szkół nie ogranicza się wyłącznie do inwestycji w mury i sprzęt, ale obejmuje również jakość codziennego wsparcia.

Co te inwestycje znaczą dla powiatu

Oba projekty wpisują się w szerszy trend wzmacniania szkolnictwa ponadpodstawowego w regionach. Z jednej strony chodzi o podnoszenie jakości kształcenia zawodowego, z drugiej o budowanie bardziej dostępnego i otwartego systemu edukacji. W Tomaszowie Mazowieckim te dwa kierunki spotykają się w konkretnych działaniach i konkretnych kwotach.

Dla ZSP nr 1 kluczowe będzie unowocześnienie bazy dydaktycznej i zwiększenie atrakcyjności oferty kształcenia. Dla ZSP nr 2 najważniejsze pozostaje stworzenie warunków, w których uczniowie o różnych potrzebach będą mogli skutecznie korzystać z edukacji. W obu przypadkach efektem ma być lepsze przygotowanie młodzieży do dalszej nauki, pracy i funkcjonowania w życiu społecznym.

Warto podkreślić, że takie inwestycje mają znaczenie długofalowe. Szkoły zyskują nie tylko sprzęt czy odnowione pomieszczenia, ale również możliwość budowania swojej pozycji w regionie. Dla powiatu to z kolei argument, że rozwój lokalnej edukacji może iść w parze z realnym pozyskiwaniem zewnętrznych środków i odpowiadaniem na aktualne wyzwania.

Jeżeli zapowiedziane działania zostaną sprawnie zrealizowane, uczniowie i nauczyciele obu tomaszowskich szkół odczują zmianę nie w teorii, lecz w codziennym funkcjonowaniu. A to właśnie taki wymiar inwestycji najczęściej decyduje o tym, czy publiczne pieniądze rzeczywiście przekładają się na jakość edukacji.

Dzień Rodziny odbył się 26 maja pod hasłem „Z Trójką na Dzikim Zachodzie”. W wydarzenie włączyła się cała społeczność szkolna: uczniowie, nauczyciele, rodzice i opiekunowie. Tego dnia szkoła nie przypominała zwykłej placówki edukacyjnej, lecz raczej plan filmowy, na którym Clint Eastwood mógłby zgubić ostrogi, a Lucky Luke zatrzymać konia przed wejściem na boisko. Źródłem informacji o wydarzeniu jest komunikat Urzędu Miasta w Tomaszowie Mazowieckim.

Kowbojskie stroje, występy i dużo dobrej energii

Największą część programu artystycznego przygotowali uczniowie klas trzecich. Na scenie zaprezentowali piosenki, układy taneczne i krótkie występy sceniczne, które publiczność przyjmowała z dużym entuzjazmem. Szczególne brawa zebrali także chłopcy z oddziału zerowego, którzy wykonali dynamiczny taniec kowbojski.

Nie zabrakło tego, co w takich szkolnych wydarzeniach najcenniejsze: spontaniczności, dziecięcej odwagi i tej energii, której nie da się zamknąć w scenariuszu akademii. Westernowa konwencja okazała się dobrym pretekstem do wspólnej zabawy, ale też do budowania relacji między szkołą a rodzinami uczniów.

Lasso, hobby horse i przeciąganie liny

Na uczestników czekały konkurencje inspirowane klimatem Dzikiego Zachodu. Można było spróbować swoich sił w rzucaniu lassem, przeciąganiu liny oraz na torze przeszkód z hobby horse. W zabawach brali udział nie tylko uczniowie, ale również dorośli, dzięki czemu szkolne święto miało prawdziwie rodzinny charakter.

Takie wydarzenia przypominają, że szkoła to nie tylko lekcje, sprawdziany i dzwonki odmierzające czas między salami. To także miejsce spotkań, rozmów i wspólnego przeżywania małych świąt, które później zostają w pamięci dzieci dłużej niż niejeden rozdział z podręcznika.

Słodkości, loteria i podziękowania

Podczas Dnia Rodziny działała również szkolna kawiarenka ze słodkościami. Przygotowano także loterię fantową, która dostarczyła uczestnikom dodatkowych emocji i uśmiechu. Organizatorzy podziękowali wszystkim osobom zaangażowanym w przygotowanie wydarzenia i jego sprawny przebieg.

Tegoroczny Dzień Rodziny w „Trójce” był więc nie tylko szkolnym festynem w westernowej oprawie. Był przede wszystkim świętem bliskości, współpracy i dobrej atmosfery. A Dziki Zachód? Tym razem nie był miejscem pojedynków w samo południe, lecz przestrzenią, w której dzieci i dorośli spotkali się po tej samej stronie — stronie wspólnej zabawy.

Geografia jest przedmiotem bardzo praktycznym. Uczeń poznaje procesy, które wpływają na codzienne życie: migracje, urbanizację, rozwój gospodarczy, zmiany klimatu, strukturę zatrudnienia, handel międzynarodowy czy zróżnicowanie poziomu życia. Właśnie dlatego warto uczyć się jej przez przykłady, dane i aktualne problemy współczesnego świata.

W szkole ponadpodstawowej szczególnie ważne jest łączenie faktów. Sama definicja nie wystarczy, jeśli uczeń nie rozumie, dlaczego dane zjawisko występuje, jakie ma konsekwencje i jak można je przedstawić na mapie lub wykresie. Dobra nauka geografii powinna więc opierać się na trzech elementach: zrozumieniu teorii, pracy z materiałami graficznymi oraz ćwiczeniu odpowiedzi na pytania problemowe.

Jak skutecznie uczyć się geografii?

Najlepiej zacząć od uporządkowania tematu. Warto przeczytać lekcję, zaznaczyć najważniejsze pojęcia, a potem sprawdzić, jakie mapy, wykresy i tabele pojawiają się przy danym zagadnieniu. Geografia bardzo często wymaga interpretowania danych, dlatego nie należy pomijać materiałów graficznych.

Dobry schemat nauki wygląda tak:

• przeczytaj temat i wypisz najważniejsze pojęcia;
• przeanalizuj mapy, wykresy, tabele i infografiki;
• zapisz przyczyny oraz skutki omawianego zjawiska;
• porównaj sytuację Polski z innymi państwami;
• odpowiedz własnymi słowami na pytania z lekcji;
• przed sprawdzianem wróć do podsumowań;
• rozwiąż zadania powtórzeniowe lub maturalne.

W geografii bardzo pomaga tworzenie krótkich notatek w formie schematów. Przy zjawiskach społeczno-ekonomicznych dobrze sprawdzają się układy: przyczyna – przebieg – skutek – przykład. Dzięki temu uczeń nie uczy się pojedynczych informacji, ale widzi zależności między nimi.

Praca z mapą, wykresem i tabelą

Jedną z najważniejszych umiejętności w geografii jest analiza materiałów źródłowych. Uczeń powinien umieć odczytać dane z mapy, porównać wartości na wykresie, wyciągnąć wniosek z tabeli i połączyć go z wiedzą teoretyczną. To przydaje się zarówno na lekcjach, jak i podczas sprawdzianów czy matury.

Przy pracy z mapą warto zwracać uwagę na tytuł, legendę, skalę i rozmieszczenie zjawiska. Przy wykresach ważne są jednostki, lata, tendencje wzrostowe lub spadkowe oraz największe różnice. Przy tabelach najlepiej najpierw znaleźć wartości skrajne, a dopiero potem formułować wnioski.

Geografii warto uczyć się aktywnie, zadając sobie pytania: co pokazują dane, dlaczego tak jest, jakie są konsekwencje i jaki przykład można podać? Taki sposób pracy pomaga lepiej przygotować się do odpowiedzi otwartych.

„Oblicza geografii 2” i maturalne karty pracy – przykładowe materiały

W nauce geografii pomocne mogą być dobrze dobrane podręczniki i karty pracy. Wśród przykładowych publikacji warto wymienić: 

• „Geografia. Oblicza geografii 2. Podręcznik. Liceum i technikum. Zakres podstawowy” autorstwa Tomasza Rachwała – materiał dotyczący geografii społeczno-ekonomicznej ogólnej, przygotowany szczególnie dla uczniów, którzy nie zdają matury z geografii, ale chcą zrozumieć aktualne problemy współczesnego świata. Podręcznik wyróżnia cele lekcji w elemencie „Na tej lekcji dowiesz się”, podsumowania „Zapamiętaj”, blok „Sprawdź, czy potrafisz!”, mapy, wykresy, tabele, elementy „Przyczyny i skutki”, „W Polsce”, „Okiem geografa” i ciekawostki „Czy wiesz, że…”,
• „Nowa Geografia. Oblicza geografii. Maturalne karty pracy. 2 liceum i technikum. Zakres rozszerzony. Edycja 2025” autorstwa Violetty Feliniak, Ewy Jaworskiej, Bogusławy Ropel i Sebastiana Marczewskiego – publikacja skorelowana z podręcznikiem, zawierająca zadania typu maturalnego, zadania CKE do rozdziałów, element „Jak rozumieć polecenia?” oraz zestaw maturalny na końcu, który pozwala sprawdzić poziom wiedzy i umiejętności.

Geografia rozszerzona – jak pracować z zadaniami maturalnymi?

Uczniowie przygotowujący się do matury z geografii powinni regularnie rozwiązywać zadania typu maturalnego. Ważne jest nie tylko znalezienie poprawnej odpowiedzi, ale też zrozumienie polecenia. Czasowniki takie jak wyjaśnij, uzasadnij, porównaj, oceń, przedstaw, wskaż wymagają różnych typów odpowiedzi.

Dobrym nawykiem jest podkreślanie w poleceniu tego, o co dokładnie pyta zadanie. Następnie warto odnieść się do danych z mapy, wykresu lub tabeli, a dopiero potem dopisać wniosek. W geografii maturalnej odpowiedź powinna być konkretna, oparta na materiale źródłowym i zgodna z poleceniem.

Pomocne są również karty pracy, które uczą systematycznego rozwiązywania zadań. Dzięki nim uczeń stopniowo oswaja się z formą egzaminu i widzi, jakie typy poleceń pojawiają się najczęściej.

Cztery tygodnie, cztery letnie opowieści

Tegoroczne półkolonie zostały podzielone na bloki tematyczne. Każdy z nich ma własny charakter — trochę jak osobny rozdział wakacyjnej książki, w której dzieci są nie widzami, lecz głównymi bohaterami.

I tydzień półkolonii – „Magia kina”
6–10 lipca 2026 r.
Zapisy: https://www.strefazajec.pl/course/view/id/87519

II tydzień półkolonii – „Nie z tej ziemi”
13–17 lipca 2026 r.
Zapisy: https://www.strefazajec.pl/course/view/id/87528

III tydzień półkolonii – „Tropiciele przygód”
20–24 lipca 2026 r.
Zapisy: https://www.strefazajec.pl/course/view/id/87532

IV tydzień półkolonii – „Strażnicy planety”
3–7 sierpnia 2026 r.
Zapisy: https://www.strefazajec.pl/course/view/id/87533

Warsztaty, wycieczki, kino, kręgle i półkolonijne prezenty

Program półkolonii realizowany będzie w godzinach 9.00–15.00. Dodatkowo organizatorzy zapewniają godziny świetlicowe: 8.00–9.00 oraz 15.00–16.00, co może być dużym ułatwieniem dla pracujących rodziców.

W programie zaplanowano wiele aktywności prowadzonych przez doświadczonych instruktorów. Będą m.in. warsztaty muzyczne, plastyczne, ceramiczne, rekreacyjne, a także wyjścia w teren, wycieczki, kręgle i kino. Uczestnicy otrzymają również wyżywienie — drugie śniadanie i obiad — oraz półkolonijne upominki.

To propozycja dla dzieci, które nie chcą spędzić wakacji wyłącznie przed ekranem. MCK stawia na ruch, kreatywność, kontakt z rówieśnikami i rozwijanie pasji — od sztuki po ekologię.

Cena i zapisy

Koszt udziału w półkoloniach wynosi 700 zł.

Zapisy prowadzone są:

w sekretariacie Miejskiego Centrum Kultury przy pl. Kościuszki 18,
telefonicznie pod numerem 44 712 23 69,
oraz przez stronę strefazajec.pl.

Zniżki dla posiadaczy kart

Organizatorzy przewidzieli 10 procent zniżki dla osób posiadających Kartę Małego Tomaszowianina lub Kartę Dużej Rodziny. Zniżki nie łączą się.

MCK przypomina jednak, że przy opłatach wnoszonych przez internet ulga z tytułu Karty Małego Tomaszowianina lub Karty Dużej Rodziny nie zostanie automatycznie uwzględniona. Osoby, które chcą skorzystać ze zniżki, powinny okazać odpowiednią kartę w Miejskim Centrum Kultury i dokonać płatności na miejscu.

Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 3 im. Jana Pawła II w Tomaszowie Mazowieckim rozpoczął rekrutację do 5-letniego technikum oraz branżowej szkoły I stopnia. Już na pierwszy rzut oka widać, że szkoła stawia na kierunki praktyczne, odpowiadające na realne potrzeby gospodarki i lokalnego rynku pracy.

W ofercie technikum znalazły się specjalności takie jak technik logistyk, technik pojazdów samochodowych, technik transportu kolejowego, technik pojazdów kolejowych oraz technik elektromobilności. To propozycje skierowane do młodych ludzi, którzy chcą zdobywać konkretne umiejętności i myślą o zawodowej przyszłości w dynamicznie rozwijających się branżach.

Nauka zawodu blisko rynku pracy

Materiały promocyjne szkoły mocno podkreślają związki między edukacją a nowoczesnym przemysłem. Na grafice widać ciężarówki, pociąg oraz uczniów rozmawiających z osobą w stroju roboczym, co buduje jasny przekaz: tu teoria łączy się z praktyką, a nauka ma przygotowywać do konkretnego zawodu.

Branżowa szkoła I stopnia proponuje jeszcze szerszy wybór profesji. Kandydaci mogą zdecydować się między innymi na kształcenie w zawodach magazynier-logistyk, mechanik pojazdów samochodowych, mechanik pojazdów kolejowych, elektryk, elektromechanik pojazdów samochodowych, ślusarz, murarz-tynkarz, monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie, betoniarz-zbrojarz, monter sieci i instalacji sanitarnych, fryzjer, fotograf, stolarz, dekarz, mechanik-monter maszyn i urządzeń, mechatronik, operator obrabiarek skrawających, kierowca mechanik, blacharz samochodowy oraz lakiernik samochodowy.

Szkoła dla tych, którzy chcą działać

Oferta ZSP nr 3 została przygotowana z myślą o uczniach, którzy szukają szkoły dającej nie tylko wykształcenie, ale także realne kompetencje zawodowe. Szczególnie wyraźnie widać to w kierunkach związanych z transportem, motoryzacją i koleją, czyli sektorami, które od lat należą do najważniejszych filarów nowoczesnej gospodarki.

Znaczenie ma również lokalizacja szkoły i jej zaplecze. Placówka przy ulicy Legionów 47 w Tomaszowie Mazowieckim przedstawia się jako miejsce, w którym młodzi ludzie mogą rozwijać zainteresowania techniczne i zdobywać zawód ceniony przez pracodawców. To ważny sygnał dla absolwentów szkół podstawowych oraz ich rodziców, którzy przy wyborze dalszej ścieżki edukacyjnej coraz częściej zwracają uwagę na praktyczny wymiar nauki.

Decyzja, która może zaprocentować

Trwająca rekrutacja to moment, w którym kandydaci podejmują jedną z pierwszych poważnych decyzji dotyczących swojej przyszłości. ZSP nr 3 przekonuje, że warto postawić na kierunki dające szansę na szybkie wejście na rynek pracy albo dalsze kształcenie w obranym zawodzie.

W czasach, gdy rośnie zapotrzebowanie na specjalistów z branży transportowej, budowlanej, mechanicznej i technicznej, taka oferta może okazać się szczególnie atrakcyjna. Szkoła jasno komunikuje, że rekrutacja już trwa, a wybór ścieżki edukacyjnej może być jednocześnie wyborem przyszłego zawodu.

W piątek, 29 maja, uczniowie klas I–IV Szkoły Podstawowej nr 12 pokazali, że literatura nie musi stać grzecznie na półce. Może wyjść na ulicę, założyć koronę, pelerynę, czarodziejską tiarę albo rycerską zbroję i pomaszerować przez miasto.

W Bajkowej Paradzie w Tomaszowie Mazowieckim wzięły udział dzieci przebrane za bohaterów znanych bajek, baśni i filmów animowanych. Były księżniczki, rycerze, wróżki, superbohaterowie oraz postacie, które najmłodsi znają z książek i ekranów. Każda klasa przygotowała własne stroje i hasła promujące czytelnictwo. Nie zabrakło pomysłowości, śmiechu i tej szczególnej dziecięcej energii, której nie da się zadekretować żadnym szkolnym regulaminem.

Uczniowie wraz z nauczycielami przeszli w stronę Placu Kościuszki, gdzie czekali na nich zaproszeni goście z Wydziału Edukacji oraz Miejskiej Biblioteki Publicznej.

„Lokomotywa” Tuwima na placu. Klasyka, która nadal ma parę

Na Placu Kościuszki dzieci spotkały się z przedstawicielkami tomaszowskiej oświaty i biblioteki. W wydarzeniu uczestniczyły: Monika Banasik, zastępca dyrektora Wydziału Edukacji, Anna Cuper i Monika Styś, inspektorki Wydziału Edukacji, a także Joanna Chojnacka i Dorota Iwanicka z Miejskiej Biblioteki Publicznej – Oddziału dla Dzieci i Młodzieży.

Bibliotekarki przedstawiły dzieciom ofertę biblioteki, pokazując, że to nie tylko miejsce wypożyczania książek, ale także przestrzeń spotkań, wyobraźni i pierwszych samodzielnych literackich odkryć. Z kolei przedstawicielki Wydziału Edukacji przeczytały dzieciom wiersz Juliana Tuwima „Lokomotywa”.

To wybór nieprzypadkowy. Tuwimowska „Lokomotywa” od pokoleń działa jak literacki silnik parowy: sapie, dyszy, pędzi, rytmicznie wciąga dzieci w język. W czasach krótkich filmików i migających ekranów taki tekst przypomina, że słowo może mieć tempo, muzykę i moc większą niż niejedna animacja.

Uczniowie z petycją: chcemy codziennego czytania w szkołach

Najważniejszym momentem happeningu było przekazanie petycji. Uczniowie Szkoły Podstawowej nr 12 wręczyli ją Monice Banasik, zastępcy dyrektora Wydziału Edukacji. W dokumencie znalazł się postulat wprowadzenia codziennego czytania dzieciom w szkołach.

To mocny gest, bo dzieci nie wystąpiły wyłącznie w roli uczestników zabawy. Stały się rzecznikami sprawy, która dotyczy ich samych. W świecie, w którym często dorośli mówią dzieciom, co jest dla nich dobre, tym razem najmłodsi sami upomnieli się o książkę.

Do uczniów Dwunastki dołączyły także dzieci z Przedszkola nr 2, dzięki czemu wydarzenie połączyło szkolny i przedszkolny świat — dwa etapy tej samej drogi, na której książka może być przewodnikiem, latarnią i bezpieczną przystanią.

XXV Ogólnopolski Tydzień Czytania Dzieciom

Bajkowa Parada odbyła się w ramach XXV Ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom, organizowanego przez Fundację ABCXXI – Cała Polska Czyta Dzieciom. Hasło tegorocznej, jubileuszowej edycji brzmi: „CZYTANIE – MĄDROŚĆ – SIŁA”. Organizatorzy podkreślają, że czytanie dzieciom buduje ich zasoby językowe, wiedzę, wrażliwość społeczną oraz odporność psychiczną i społeczną.

Tegoroczny Tydzień Czytania trwa od 26 maja do 1 czerwca 2026 roku, symbolicznie łącząc Dzień Matki i Dzień Dziecka — dwa święta bliskości, troski i wspólnego czasu. Organizatorzy akcji przypominają też znane od lat hasło: czytaj dziecku 20 minut dziennie, codziennie.

W tym kontekście tomaszowska parada nie była tylko szkolnym happeningiem. Była lokalną odpowiedzią na ogólnopolskie wezwanie: więcej książek, więcej rozmowy, więcej uważności wobec dzieci. Fundacja zachęcała placówki, regiony i miejscowości do organizowania własnych działań wokół czytania, w tym parad połączonych z petycją.

Książka jako sprawa publiczna

Wydarzenie w Tomaszowie Mazowieckim dobrze pokazuje, że czytelnictwo nie jest prywatnym hobby garstki moli książkowych. To sprawa edukacji, wychowania i lokalnej wspólnoty. Biblioteka, szkoła, urząd i rodzice spotykają się tu przy jednym stole — albo, jak w tym przypadku, na jednym placu.

Bo dziecko, któremu się czyta, dostaje coś więcej niż historię o królewnie, smoku czy dzielnym bohaterze. Dostaje język do opowiadania świata. Dostaje słowa, by nazwać emocje. Dostaje wyobraźnię, która potrafi być tarczą, kompasem i skrzydłami jednocześnie.

Bajkowa Parada w Dwunastce była więc kolorowa, radosna i pełna pozytywnych emocji. Ale miała też swój bardzo konkretny sens: przypomniała dorosłym, że codzienne czytanie dzieciom to nie szkolny dodatek. To inwestycja w ludzi, którzy za chwilę będą pisać własne rozdziały tej lokalnej historii.

Było radośnie, kolorowo i bardzo serio zarazem. Bo choć uczestnicy mieli zaledwie pięć i sześć lat, tematyka konkursu dotyczyła spraw fundamentalnych: jak przejść przez jezdnię, kiedy zadzwonić po pomoc, jak zachować się w sytuacji zagrożenia i dlaczego na drodze nie wystarczy odwaga — potrzebna jest jeszcze rozwaga.

Nauka przez zabawę, czyli najlepszy język dzieciństwa

Konkurs rozpoczął się częścią artystyczną przygotowaną przez dzieci z Przedszkola nr 7. Mali artyści przypomnieli najważniejsze zasady bezpiecznego zachowania w domu, na ulicy i w codziennych sytuacjach. Był to występ pełen energii, ale też ważnego przekazu — bo właśnie w takim wieku dzieci najłatwiej zapamiętują to, co podane jest nie wykładem, lecz obrazem, ruchem, rytmem i emocją.

Później uczestnicy przystąpili do konkurencji konkursowych. Musieli wykazać się wiedzą, spostrzegawczością, umiejętnością współpracy i odwagą. Organizatorzy zadbali o to, by zadania nie były tylko sprawdzianem, ale także przygodą. W końcu edukacja przedszkolna, ta najlepsza, nie przypomina musztry — raczej dobrze poprowadzoną wyprawę, podczas której dziecko odkrywa, że świat jest ciekawy, ale wymaga uważności.

Miasteczko ruchu drogowego i spotkanie ze służbami

Jednym z najważniejszych punktów konkursu były zajęcia praktyczne w miasteczku ruchu drogowego znajdującym się na terenie placówki. Dzieci utrwalały zasady poruszania się po drodze, rozpoznawania znaków oraz właściwego zachowania jako piesi i uczestnicy ruchu.

To szczególnie ważne, bo przepisy Prawa o ruchu drogowym jasno wskazują, że dziecko do 7. roku życia może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła co najmniej 10 lat. Wyjątkiem są strefy zamieszkania i drogi przeznaczone wyłącznie dla pieszych. W praktyce oznacza to jedno: zanim dziecko stanie się samodzielnym uczestnikiem ruchu, musi wiele razy przećwiczyć właściwe zachowania pod okiem dorosłych.

Duże zainteresowanie wzbudziły również pokazy przygotowane przez przedstawicieli służb. W wydarzeniu uczestniczyli funkcjonariusze policji, strażacy oraz ratownicy medyczni. Przedszkolaki mogły z bliska zobaczyć pojazdy uprzywilejowane, poznać elementy wyposażenia wykorzystywanego podczas akcji i dowiedzieć się, jak odpowiedzialna jest praca tych, którzy na co dzień dbają o bezpieczeństwo mieszkańców.

Dla dzieci to często moment magiczny. Migające światła, mundury, sprzęt ratowniczy — wszystko wygląda jak kadr z filmu przygodowego. Ale za tą oprawą stoi konkretna wiedza: gdzie szukać pomocy, jak reagować, kiedy ktoś potrzebuje ratunku, i dlaczego numer alarmowy 112 nie jest zabawką.

Policjanci i komisja konkursowa czuwali nad przebiegiem rywalizacji

Nad bezpieczeństwem uczestników oraz oceną poprawności wykonywanych zadań czuwali funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w Tomaszowie Mazowieckim: podinsp. Andrzej Mela, Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego, oraz mł. asp. Bartosz Kulis z Wydziału Ruchu Drogowego.

W komisji konkursowej zasiadał również Kamil Szymczak, Dyrektor Wydziału Kultury i Sportu Urzędu Miasta w Tomaszowie Mazowieckim.

Obecność osób na co dzień związanych z bezpieczeństwem i miejską edukacją nadała wydarzeniu odpowiednią rangę. To nie był jedynie przedszkolny konkurs „dla zabawy”. To była mała, lokalna lekcja odpowiedzialności — taka, która może zaprocentować w najważniejszym momencie.

Wyniki IX Konkursu „Bezpieczny Przedszkolak”

Po zakończeniu konkurencji nadszedł najbardziej wyczekiwany moment — ogłoszenie wyników. Na podium znaleźli się:

I miejsce – Jan Tomczyk ze Szkoły Podstawowej nr 7
II miejsce – Nikodem Kopacz ze Szkoły Podstawowej nr 11
III miejsce – Iga Milczarek z Przedszkola nr 20

Organizatorzy podkreślali jednak, że tego dnia zwycięzcami byli wszyscy uczestnicy. Każde dziecko otrzymało pamiątkowy dyplom oraz nagrody. Był to nie tylko sympatyczny finał konkursu, ale także forma docenienia wysiłku, odwagi i wiedzy najmłodszych.

Lokalna współpraca dla bezpieczeństwa najmłodszych

Sukces wydarzenia nie byłby możliwy bez pracy nauczycieli, opiekunów i instruktorów, którzy przygotowywali dzieci do konkursu. To oni każdego dnia, często cierpliwie jak bohaterowie cichego drugiego planu, tłumaczą najmłodszym zasady, które dorosłym wydają się oczywiste: zatrzymaj się, rozejrzyj, nie ufaj każdemu, poproś o pomoc, nie oddalaj się bez opieki.

Szczególne podziękowania skierowano także do przedstawicieli służb: Komendy Powiatowej Policji w Tomaszowie Mazowieckim, Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Tomaszowie Mazowieckim oraz ratowników medycznych.

Organizatorzy podziękowali również sponsorom i partnerom wydarzenia: Urzędowi Miasta w Tomaszowie Mazowieckim, Radzie Rodziców przy Przedszkolu nr 7 w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 2, Księgarni „Tania Książka”, Activesport J&K Romstom Sp. J., Kinu Helios, hurtowni papierniczej Meteora oraz MK Finanse Consulting Marzena Abratkiewicz-Mendel.

To właśnie takie inicjatywy pokazują, że lokalna społeczność działa najskuteczniej wtedy, gdy szkoła, samorząd, służby, rodzice i przedsiębiorcy grają do jednej bramki. Tym razem stawką było bezpieczeństwo najmłodszych tomaszowian.

Bezpieczeństwo zaczyna się wcześniej, niż myślimy

IX edycja Konkursu „Bezpieczny Przedszkolak” po raz kolejny udowodniła, że edukacja o bezpieczeństwie nie musi być nudnym zbiorem zakazów. Może być przygodą, zabawą, spotkaniem z policjantem, strażakiem i ratownikiem, przejściem przez miniaturowe skrzyżowanie, pierwszym świadomym spojrzeniem na znak drogowy.

A przede wszystkim — może być inwestycją. Nie w statystyki, nie w tabelki i sprawozdania, lecz w dziecięcy odruch: zatrzymać się, pomyśleć, zareagować właściwie.

Gratulacje dla zwycięzców, uczestników, nauczycieli i organizatorów. Jeśli bezpieczeństwo jest alfabetem dorosłości, to w Przedszkolu nr 7 dzieci przeczytały tego dnia jedną z najważniejszych pierwszych stron.

To od lat profile wybierane przez uczniów, którzy swoją przyszłość wiążą z medycyną, farmacją, diagnostyką laboratoryjną, weterynarią, biotechnologią, dietetyką czy szeroko rozumianymi naukami przyrodniczymi. W czasach, gdy zdrowie, nauka i nowe technologie coraz mocniej wyznaczają rytm współczesnego świata, wybór takiej klasy jest dla wielu ósmoklasistów pierwszym poważnym krokiem w stronę wymarzonego zawodu.

Humanistyka i psychologia wciąż przyciągają

Dużym zainteresowaniem wśród absolwentów szkół podstawowych cieszą się również profile humanistyczno-psychologiczny oraz humanistyczny z rozszerzoną historią. To propozycje dla tych, którzy dobrze czują się w świecie słowa, relacji społecznych, prawa, historii, mediów i debat o tym, co dzieje się wokół nas.

Takie klasy mogą być dobrym wyborem dla osób myślących o psychologii, prawie, dziennikarstwie, politologii, pedagogice, socjologii, historii czy pracy w instytucjach kultury. W świecie, który często przypomina dynamiczny montaż z filmu społecznego — pełen napięć, pytań i szybkich zmian — umiejętność rozumienia człowieka, języka i historii staje się nie mniej ważna niż znajomość wzorów i reakcji chemicznych.

Matematyka, geografia i hiszpański — oferta dla ciekawych świata

W ofercie II LO znajdują się także klasy o profilu matematycznym oraz geograficznym z rozszerzonym językiem hiszpańskim. To propozycje dla uczniów, którzy chcą rozwijać logiczne myślenie, kompetencje językowe, zainteresowanie światem, podróżami, ekonomią, przestrzenią i zjawiskami społecznymi.

Rozszerzony język hiszpański może być dodatkowym atutem — nie tylko dla tych, którzy marzą o podróżach, ale także dla osób myślących o studiach, pracy międzynarodowej czy kontaktach z kulturą krajów hiszpańskojęzycznych. Cervantes, García Márquez, Almodóvar, muzyka latynoska, globalna gospodarka i współczesna geografia spotykają się tu w jednym szkolnym planie lekcji.

II LO zaprasza niezdecydowanych

Szkoła gratuluje wszystkim kandydatom, którzy już wybrali II LO. Przed nimi czas nowych znajomości, wyzwań, projektów, wydarzeń i pierwszych poważnych decyzji edukacyjnych. Liceum to przecież nie tylko lekcje i sprawdziany. To także ludzie, atmosfera, nauczyciele, szkolne tradycje i poczucie, że jest się częścią większej społeczności.

A tych, którzy nadal się wahają, II LO zaprasza do siebie. Bo czasem wybór szkoły przypomina pierwszy ważny akord w utworze — od niego zależy, jak zabrzmią kolejne lata.

Dołącz do społeczności II LO i zostań Arbuzem!

W ramach Ogólnopolskiego Konkursu „Miniprzedsiębiorstwo Roku 2026” w „Żeromskim” działało sześć młodzieżowych firm. Aż pięć z nich znalazło się w gronie 20 finalistów wyłonionych spośród około 150 miniprzedsiębiorstw z całej Polski. Finał ogólnopolski odbył się 21 i 22 maja w Warszawie, w Sali Notowań Giełdy Papierów Wartościowych. Organizatorzy programu podkreślają, że konkurs służy praktycznej nauce przedsiębiorczości, a najlepsze miniprzedsiębiorstwo reprezentuje Polskę podczas europejskiego Festiwalu Przedsiębiorczości GEN-E.

Pięć zespołów z Tomaszowa w krajowym finale

W tegorocznej edycji uczniowie z II LO stworzyli sześć miniprzedsiębiorstw. Były to: ATEfagia, CALMORIA anti-stress jewellery, Muge, Taggiezz, UpCycling oraz Lockz-mini. Każde z nich pracowało nad własnym pomysłem, własną nazwą, własnym sposobem dotarcia do odbiorców. W praktyce była to mała szkoła kapitalizmu, ale też współpracy — bo bez zespołu nawet najlepszy pomysł potrafi rozsypać się jak domek z kart.

Do krajowego finału zakwalifikowały się: ATEfagia, CALMORIA, Muge, Taggiezz oraz UpCycling. Sam ten wynik jest już czymś więcej niż szkolnym sukcesem. To sytuacja, w której jedna placówka z Tomaszowa Mazowieckiego wprowadza do ścisłego finału aż jedną czwartą wszystkich najlepszych zespołów w Polsce.

W finale, zgodnie z regulaminem konkursu, komisja wybiera trzy najlepsze miniprzedsiębiorstwa z największym potencjałem rynkowym, a zdobywcy trzech pierwszych miejsc otrzymują tytuł laureata konkursu. Dla młodzieży oznacza to coś więcej niż dyplom. To pierwsze zderzenie z językiem rynku, oceną ekspertów, prezentacją produktu, finansami i pytaniami, które w dorosłym biznesie padają bez taryfy ulgowej.

CALMORIA trzecia w Polsce i z nagrodą finansową

Największy sukces konkursowy odniosła CALMORIA anti-stress jewellery, która zajęła III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie „Miniprzedsiębiorstwo Roku 2026”. Zespół tworzyły: Maria Wiktorowicz, Natalia Nowacka, Gabriela Bernacik i Amelia Kaliszewska.

CALMORIA otrzymała również Euroclear Finance Award — nagrodę dla najlepszego miniprzedsiębiorstwa realizującego swój potencjał biznesowy w obszarze finansowania inwestycji i wzrostu. Informację o trzecim miejscu CALMORII potwierdzają także relacje prasowe po finale konkursu.

To ważny sygnał. Nie chodzi wyłącznie o „ładny projekt” czy efektowną prezentację. Nagroda finansowa wskazuje, że komisja dostrzegła w pomyśle realną logikę rozwoju: myślenie o kosztach, inwestycjach, wzroście i potencjale rynkowym. A więc dokładnie to, czego często brakuje w edukacji ekonomicznej, kiedy pozostaje ona na poziomie definicji, a nie działania.

ATEfagia z nagrodą za ducha zespołu

Specjalne wyróżnienie trafiło również do ATEfagii. Miniprzedsiębiorstwo otrzymało nagrodę ufundowaną przez Giełdę Papierów Wartościowych — „TEAM SPIRIT AWARD BY FUNDACJA GPW”.

W skład ATEfagii weszły: Blanka Pietrzak, Weronika Pożoga, Martyna Kubacka, Lena Bieliajew, Nikola Rybak oraz Paulina Skorzycka.

Ta nagroda ma szczególne znaczenie, bo w biznesie — tak jak w sporcie, teatrze czy dobrej redakcji — talent pojedynczej osoby bywa błyskiem, ale dopiero zespół daje światło. „Team spirit” to nie ozdobnik z prezentacji. To umiejętność rozmowy, dzielenia się odpowiedzialnością, gaszenia konfliktów i podnoszenia się po błędach. W świecie, w którym młodzi ludzie coraz częściej słyszą, że mają być „marką osobistą”, takie wyróżnienie przypomina, że najważniejsze rzeczy nadal robi się wspólnie.

Liderzy z Tomaszowa zauważeni przez jurorów

Sukcesy nie skończyły się na nagrodach zespołowych. Wyróżnienia liderskie otrzymały także uczennice z II LO: Judyta Najder i Alicja Witko z Taggiezz, Blanka Pietrzak z ATEfagii oraz Maria Wiktorowicz z CALMORII.

To nazwiska, które warto zapamiętać. Nie dlatego, że każdy laureat konkursu musi za kilka lat zostać prezesem start-upu, inwestorem albo bohaterem gospodarczego podcastu. Warto je zapamiętać, bo pokazują coś prostszego i cenniejszego: w tomaszowskich szkołach są młodzi ludzie, którzy potrafią brać odpowiedzialność, występować publicznie, organizować pracę i prowadzić projekt od pomysłu do finału.

W skład Taggiezz weszli: Judyta Najder, Alicja Witko, Roksana Szczepanik, Olivier Jaworski, Maja Kowalczyk, Antonina Zawadziłło oraz Miłosz Zdonek. Z dostępnego spotu promocyjnego wynika, że projekt Taggiezz dotyczył opaski z technologią NFC, mającej pomagać osobom w potrzebie poprzez szybki dostęp do najważniejszych danych identyfikacyjnych i medycznych.

Młodzieżowy biznes, czyli lekcja, której nie da się odrobić za kogoś

W konkursie uczestniczyły także zespoły Muge, UpCycling oraz Lockz-mini. Muge tworzyli: Weronika Dębiec, Gabriela Legierska, Wojciech Łagowski, Wojciech Kiedrzyński, Patryk Stachecki i Adam Woźnica. W zespole UpCycling pracowali: Michał Szymański, Wiktor Ejsmont, Adam Chrzanowski i Maciej Włodarczyk. Lockz-mini stworzyli: Bartłomiej Kwapisiewicz, Mikołaj Filipczak, Jakub Tomczyk i Miłosz Matusiak.

W takich projektach najważniejsze bywa to, czego nie widać na zdjęciu z finału: godziny rozmów, dopracowywanie szczegółów, podział obowiązków, stres przed wystąpieniem, pierwsze pomyłki i pierwsza satysfakcja, kiedy ktoś z zewnątrz mówi: „to ma sens”.

To właśnie odróżnia program miniprzedsiębiorstw od zwykłej szkolnej symulacji. Tu nie wystarczy napisać referatu o firmie. Trzeba spróbować ją stworzyć. Nawet jeśli w miniaturowej skali, to z prawdziwą odpowiedzialnością za zespół, produkt, klienta i własną wiarygodność.

Za sukcesem stała opiekunka projektów

Opiekunką wszystkich miniprzedsiębiorstw była Katarzyna Kozioł-Machel. W takich konkursach rola nauczyciela bywa trochę jak rola dobrego reżysera: nie zasłania aktorów, ale bez niego spektakl może się rozsypać. Trzeba pilnować rytmu pracy, mobilizować, tłumaczyć, czasem hamować, czasem popychać do przodu. I przede wszystkim — pozwolić uczniom zrobić coś samodzielnie.

Sukces II LO jest więc sukcesem młodzieży, ale również dowodem na to, że szkoła może być przestrzenią praktycznego działania. Nie tylko miejscem sprawdzianów, ocen i dzwonków, lecz także laboratorium dorosłości.

Tomaszów potrzebuje takich historii

W lokalnych wiadomościach często dominują problemy: korki, remonty, spory, wypadki, ceny, decyzje urzędów. I słusznie — od tego jest lokalne dziennikarstwo, by patrzeć władzy i rzeczywistości na ręce. Ale są też historie, które pokazują cichą, pozytywną energię miasta. Ta jest właśnie taka.

Uczniowie z II LO w Tomaszowie Mazowieckim weszli do krajowego finału, zdobyli podium, nagrody specjalne i wyróżnienia liderskie. Zrobili to nie na kredyt sympatii, ale dzięki pracy. W czasach, gdy młodym często zarzuca się bierność, ekranowe rozproszenie i brak cierpliwości, oni dali odpowiedź najlepszą z możliwych: konkretem.

Można powiedzieć, parafrazując stare filmowe zdanie, że to dopiero początek pięknej przyjaźni — między edukacją, biznesem i odwagą. Bo jeśli takie rzeczy dzieją się w szkolnej klasie w Tomaszowie, to znaczy, że przyszłość nie zawsze trzeba sprowadzać z wielkich metropolii. Czasem siedzi w ławce obok, ma notatnik pełen pomysłów i właśnie uczy się, jak przekuć je w działanie.

Zamiast zakazu — rozmowa o granicach

To nie było spotkanie z cyklu: „odłóż telefon, bo tak”. Taki język młodzież odrzuca szybciej niż niechciane powiadomienie. Sens warsztatów był inny: pokazać, że cyfrowy balans nie oznacza ucieczki od technologii, ale odzyskanie wpływu nad tym, kiedy, jak i po co z niej korzystamy.

Uczestnicy otrzymali materiały edukacyjne, w tym „Mini przewodnik po higienie cyfrowej”. Brali też udział w interaktywnych quizach i mogli sprawdzić swoje nawyki na 5-stopniowej Skali Higieny Cyfrowej, opracowanej przez Fundację „Dbam o Mój Zasięg”. Narzędzie nie tylko pokazuje poziom cyfrowej równowagi, ale zawiera również praktyczne podpowiedzi, co można zmienić, aby lepiej chronić koncentrację, sen, emocje i relacje.

W wydarzeniu uczestniczyli uczniowie oraz nauczyciele z kilku tomaszowskich placówek: Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 6, Szkoły Podstawowej nr 12 w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 2, Szkoły Podstawowej nr 7, Szkoły Podstawowej nr 6, Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 1 im. Tadeusza Kościuszki oraz I Liceum Ogólnokształcącego im. Jarosława Dąbrowskiego.

„W warsztacie wzięło udział aż 230 uczniów oraz nauczyciele. Bardzo cieszy nas, że widownia była bardzo aktywna, młodzież chętnie brała udział w dyskusjach i aktywnościach zaplanowanych przez organizatorów” — podkreśla Olga Wiernicka, Regional Marketing Manager NEPI Rockcastle.

Kiedy scrollowanie kradnie sen

Temat nie jest błahy. Według raportu „Dobre i złe wiadomości – życie online i offline a zdrowie psychiczne polskich nastolatków”, przygotowanego przez Fundację „Dbam o Mój Zasięg” we współpracy z Bankiem Gospodarstwa Krajowego, badanie dotyczy relacji między korzystaniem z technologii cyfrowych a dobrostanem psychicznym młodzieży. Objęto nim m.in. uczniów klas VII szkół podstawowych oraz klas III szkół ponadpodstawowych.

Z danych przywoływanych przez organizatorów wynika, że ponad 9 na 10 polskich nastolatków korzysta z mediów społecznościowych każdego dnia, a część uczniów używa internetu kompulsywnie, tracąc sen, czas i zdolność koncentracji. Co trzeci badany miał w ostatnim roku doświadczyć przemocy lub obrażania w sieci. To liczby, za którymi stoją konkretne szkolne historie: klasowe grupy, nocne wiadomości, presja natychmiastowej odpowiedzi, porównywanie się z innymi i cyfrowe konflikty, które nie kończą się wraz z dzwonkiem na przerwę.

W tomaszowskim kontekście to szczególnie ważne, bo w spotkaniu uczestniczyła młodzież z różnych etapów edukacji: od klas siódmych i ósmych szkół podstawowych po pierwsze i drugie klasy szkół ponadpodstawowych. To wiek, w którym telefon bywa jednocześnie narzędziem kontaktu, rozrywki, nauki, budowania tożsamości i — niestety — źródłem presji.

Prowadząca: ekspertka od higieny cyfrowej i cyberzagrożeń

Spotkanie poprowadziła Agnieszka Ciszkowska, ekspertka Fundacji „Dbam o Mój Zasięg”, trenerka zajmująca się tematyką higieny cyfrowej, cyberzaburzeń, cyberprzemocy i ochrony prywatności w sieci. Pracuje także z obszarem umiejętności psychospołecznych: emocji, motywacji, asertywności oraz zarządzania czasem.

„Warsztat pokazuje, że higiena cyfrowa rozumiana jest jako poszukiwanie balansu, a nie rezygnacja z technologii. Jego celem jest nie tylko przekazanie wiedzy, ale również wzmocnienie sprawczości młodzieży i pokazanie, że to ona może świadomie wybierać zasady swojej obecności w świecie online” — komentuje Agnieszka Ciszkowska.

Ekspertka podkreśla, że ważnym celem spotkań jest przekazanie praktycznych narzędzi wspierających budowanie własnych zasad korzystania z mediów społecznościowych. To podejście przypomina trochę dobrze znaną lekcję z „Małego Księcia”: najtrudniejsze nie jest posiadanie rzeczy, ale odpowiedzialność za to, co oswoiliśmy. Smartfon został oswojony przez młodych dawno temu. Teraz trzeba nauczyć się nie oddawać mu całego dnia.

Galeria handlowa zamiast szkolnej ławki

Organizatorzy świadomie zdecydowali, że rozmowa o cyfrowej równowadze nie będzie prowadzona wyłącznie w szkolnych murach. Warsztaty odbyły się w przestrzeni, którą młodzi ludzie znają i często wybierają sami — w galerii handlowej.

„Celowo nie spotykamy się w szkołach. Wychodzimy do młodzieży — do miejsc, w których spędza ona swój wolny czas: do galerii handlowych. To świadomy wybór. Rozmowa o cyfrowej higienie powinna toczyć się poza formalnym kontekstem lekcji — w przestrzeni, którą młodzi ludzie sami wybierają, którą traktują jako swoją i w której spędzają wiele czasu” — komentuje Maciej Dębski, prezes Fundacji „Dbam o Mój Zasięg”.

To ważna zmiana perspektywy. Szkoła jest miejscem obowiązku. Galeria — miejscem spotkań, ruchu, rozmowy, codzienności. Jeśli więc cyfrowe nawyki powstają nie tylko przy biurku, ale także w autobusie, kawiarni, centrum handlowym i na ławce przed kinem, to właśnie tam warto o nich rozmawiać.

Cyberprzemoc i bezpieczeństwo uczniów. To już nie tylko wychowawcza pogadanka

Higiena cyfrowa dotyka również spraw prawnych i szkolnych obowiązków. Po wejściu w życie tzw. ustawy Kamilka placówki, w których przebywają małoletni, zostały zobowiązane do wdrożenia standardów ochrony małoletnich. Ministerstwo Sprawiedliwości informowało, że przepisy weszły w życie 15 lutego 2024 roku, a obowiązek wprowadzenia standardów należało zrealizować w terminie 6 miesięcy, czyli do 15 sierpnia 2024 roku.

To nie oznacza, że każda trudna sytuacja w sieci automatycznie staje się sprawą dla sądu. Oznacza jednak, że szkoły, rodzice i instytucje nie mogą udawać, że hejt, nękanie w komunikatorach czy publikowanie kompromitujących treści to „dziecięce sprawy”. Państwowe materiały edukacyjne dotyczące cyberbezpieczeństwa wskazują, że nauczyciele mogą korzystać z gotowych zasobów do prowadzenia lekcji o odpowiedzialnym poruszaniu się w internecie.

W praktyce takie warsztaty jak te w Galerii Tomaszów mogą więc uzupełniać szkolną profilaktykę: mniej moralizowania, więcej konkretu. Mniej straszenia, więcej rozmowy o tym, jak reagować, gdy ktoś przekracza granice.

„Młodzież w Centrum” — program, który ma aktywizować młodych

Warsztaty w Tomaszowie są częścią autorskiego programu społecznego „Młodzież w Centrum”, zainicjowanego trzy lata temu przez NEPI Rockcastle. Jego celem jest aktywizacja młodych ludzi, motywowanie ich do działania i wspieranie w budowaniu poczucia własnej wartości.

Program opiera się na czterech filarach: edukacji, profilaktyce, aktywności sportowej i wolontariacie. Według organizatorów w ponad 100 szkoleniach i warsztatach wzięło dotąd udział kilka tysięcy nastolatków. Odbyło się także 800 treningów sportowych, 30 akcji wolontariackich, a kilkadziesiąt osób uzyskało wsparcie w znalezieniu pracy.

W ubiegłym roku w ramach programu odbył się cykl warsztatów „Wnikasz w co klikasz?”, poświęcony dezinformacji w sieci oraz budowaniu odporności na fałszywe treści. Wzięło w nim udział około 3500 uczniów i nauczycieli.

Co dalej?

Warsztaty nie kończą tematu. Kolejnym etapem ma być cykl edukacyjnych postów dotyczących higieny cyfrowej. Treści będą publikowane w mediach społecznościowych Galerii Tomaszów. Mają zawierać praktyczne wskazówki dotyczące tego, jak zadbać o równowagę w świecie technologii.

I dobrze, bo cyfrowa higiena nie zaczyna się od wielkich deklaracji. Zaczyna się od prostych pytań: czy naprawdę muszę sprawdzić telefon przed snem? Czy każda wiadomość wymaga natychmiastowej odpowiedzi? Czy algorytm ma prawo decydować, w jakim nastroju kończę dzień?

W czasach, gdy ekran potrafi świecić mocniej niż rozmowa przy stole, takie pytania są potrzebne nie tylko młodzieży. Dorosłym także. 

20 maja 2026 roku w Piotrkowie Trybunalskim odbyła się uroczysta gala finałowa XXIX Interdyscyplinarnego Konkursu Ekologiczno-Regionalnego. Wydarzenie zostało zorganizowane przez Centrum Rozwoju Edukacji Województwa Łódzkiego w Piotrkowie Trybunalskim we współpracy z Łódzkim Kuratorem Oświaty. Podczas gali ogłoszono wyniki oraz wręczono nagrody i wyróżnienia uczniom z całego województwa łódzkiego.

W gronie finalistów znalazł się Oktawian Kołodziejski, uczeń Szkoły Podstawowej nr 9 im. księdza Jana Twardowskiego w Tomaszowie Mazowieckim. To osiągnięcie ma szczególną wagę, ponieważ konkurs należy do wymagających i sprawdza wiedzę wykraczającą poza jedną szkolną specjalizację.

Szeroki zakres wiedzy i systematyczna praca

Interdyscyplinarny charakter konkursu oznaczał konieczność wykazania się wiedzą z kilku obszarów jednocześnie. Uczestnicy musieli swobodnie poruszać się w tematach związanych z ekologią, geografią, historią regionu, biologią oraz chemią. Taki zakres wymaga nie tylko talentu, ale również regularnej nauki, dobrej organizacji i autentycznego zainteresowania otaczającym światem.

Finalistyczny tytuł Oktawiana można więc odczytywać jako potwierdzenie jego dużego zaangażowania oraz konsekwencji w rozwijaniu własnych pasji. W lokalnym kontekście to także ważny sygnał, że uczniowie tomaszowskich szkół z powodzeniem rywalizują na szczeblu wojewódzkim w konkursach o wysokim poziomie merytorycznym.

To nie pierwszy ważny wynik

Jak wynika z przekazanych informacji, sukces w konkursie ekologiczno-regionalnym nie jest jedynym osiągnięciem ucznia. Oktawian Kołodziejski jest również finalistą Wojewódzkiego Konkursu Przedmiotowego z Historii. Ponadto zdobył tytuł laureata XXXI Ponadwojewódzkiego Konkursu Historycznego imienia majora Marka Gajewskiego „Losy żołnierza i dzieje oręża polskiego w latach 972-1514. Od Cedyni do Olszy”.

Taki dorobek pokazuje wszechstronność młodego mieszkańca Tomaszowa Mazowieckiego. Z jednej strony odnosi on sukcesy w obszarach związanych z przyrodą i regionem, z drugiej skutecznie rozwija zainteresowania historyczne. To połączenie rzadkie i szczególnie cenne, bo świadczy o szerokich horyzontach oraz dużej kulturze pracy.

Są takie dni w szkolnym kalendarzu, które nie są tylko akademią, nie mieszczą się w rubryce „uroczystość” i nie kończą wraz z ostatnim taktem piosenki. Zostają dłużej — w rozmowach, gestach, w zapalonym zniczu, w dziecięcym głosie recytującym tekst, którego sens czasem rozumie się dopiero po latach.

Takim dniem dla społeczności Szkoły Podstawowej nr 12 był 18 maja 2026 roku. Tego dnia uczniowie, nauczyciele, rodzice oraz zaproszeni goście wspólnie obchodzili Święto Patrona szkoły, poświęcone 106. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II.

Msza święta, kwiaty i hymn szkoły

Obchody rozpoczęły się od udziału społeczności szkolnej we Mszy świętej w kościele pw. św. Antoniego. Uczniowie i nauczyciele czynnie włączyli się w oprawę liturgiczną, podkreślając, że pamięć o patronie szkoły nie jest wyłącznie elementem tradycji, ale także ważną częścią wychowania i wspólnotowej tożsamości placówki.

Następnie uczestnicy uroczystości zgromadzili się przed budynkiem szkoły, przy kamieniu pamiątkowym poświęconym Janowi Pawłowi II. Złożono tam kwiaty, zapalono znicze i wspólnie odśpiewano hymn szkoły. Ten symboliczny moment był jak cicha klamra spinająca przeszłość z teraźniejszością — pamięć o papieżu Polaku z codziennym życiem młodych ludzi, którzy dopiero uczą się, czym są odpowiedzialność, szacunek i służba drugiemu człowiekowi.

Goście uroczystości i medal „Przyjaciel szkoły – Lolek”

W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele władz samorządowych, duchowieństwa oraz osoby zaprzyjaźnione ze szkołą. Wśród zaproszonych gości znaleźli się: Iwona Sudak, dyrektor Wydziału Edukacji, Paweł Jabłoński, wiceprzewodniczący Rady Miejskiej, Marek Krawczyk, przewodniczący Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i Rekreacji, Piotr Kucharski, radny Rady Miejskiej, ks. Grzegorz Boras, wikariusz parafii św. Antoniego, oraz siostra Joanna ze Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek.

W swoim wystąpieniu Ewa Goździk-Szczepańska, dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 2, przypomniała wartości, które niesie ze sobą patron szkoły — człowiek dialogu, wiary, odwagi i otwartości na drugiego człowieka.

Szczególnym momentem uroczystości było wręczenie medalu „Przyjaciel szkoły – Lolek”. W tym roku wyróżnienie otrzymali Bożenia i Stanisław Filipek, właściciele firmy ASMIR. Medal był wyrazem wdzięczności za okazaną pomoc, życzliwość i wsparcie dla społeczności szkolnej.

Uczniowie poznawali patrona przez działanie

Święto Patrona nie ograniczyło się do oficjalnej części uroczystości. Uczniowie wzięli udział w zajęciach tematycznych, które pozwoliły im spojrzeć na postać Jana Pawła II nie jak na pomnik z brązu, lecz jak na człowieka — z drogą życia, wyborami, pasjami i przesłaniem.

Dzieci z klas I–III uczestniczyły w akcji „Maluchy dla papieża”. Przygotowano dla nich klasowy escape room, a także zadanie polegające na nagraniu wybranej pieśni poświęconej papieżowi. Starsi uczniowie z klas IV–VIII pracowali podczas warsztatów kreatywnych. Ich efektem był mural przedstawiający poszczególne etapy życia Jana Pawła II.

To właśnie takie działania sprawiają, że szkolna edukacja wychodzi poza podręcznik. Historia przestaje być wtedy datą, a staje się opowieścią. Patron nie jest już tylko nazwiskiem na sztandarze, ale punktem odniesienia — pytaniem o to, jak być człowiekiem w świecie, który coraz częściej mówi szybko, ocenia natychmiast i zbyt łatwo zapomina o uważności.

Program artystyczny pełen emocji

Uroczystość uświetnił program artystyczny przygotowany przez uczniów. Były występy teatralne, recytacje, piosenki, taniec oraz tematyczna prezentacja. Młodzi artyści słowem, ruchem, obrazem i muzyką zaprosili zgromadzonych do uważnego przyjrzenia się życiu patrona szkoły oraz jego niezwykłej relacji z ludźmi.

Tegorocznym obchodom towarzyszyły słowa Jana Pawła II: „Człowiek jest wielki przez to, czym dzieli się z innymi”. Wypowiedziane w szkolnej przestrzeni brzmiały szczególnie mocno. Bo szkoła, jeśli ma naprawdę wychowywać, nie może być wyłącznie miejscem zdobywania ocen. Musi być także miejscem uczenia wrażliwości, odpowiedzialności i tej trudnej sztuki, która nie mieści się w żadnym sprawdzianie — bycia dla innych.

Szkoła pamięci, dialogu i odpowiedzialności

Społeczność SP nr 12 podkreśla, że nauczanie Jana Pawła II pozostaje ważnym elementem szkolnej misji. Placówka rozwija swoją ofertę edukacyjną, stawiając na wychowanie młodego człowieka w duchu szacunku, dialogu i odpowiedzialności.

Święto Patrona stało się więc nie tylko wspomnieniem 106. rocznicy urodzin papieża Polaka, ale także świętem szkoły jako wspólnoty. Wspólnoty, która wie, że tradycja nie polega na powtarzaniu słów bez namysłu, lecz na przekładaniu ich na codzienne gesty: pomoc, życzliwość, obecność i pamięć.

Bo wielkość — jak przypomniano tego dnia za Janem Pawłem II — zaczyna się nie od tego, co zatrzymujemy dla siebie, ale od tego, czym potrafimy podzielić się z innymi.

Historia, czyli egzamin z pamięci, źródeł i rozumienia świata

Egzamin z historii na poziomie rozszerzonym rozpocznie się o godz. 9.00 i potrwa 180 minut. To jeden z tych przedmiotów, których nie da się zdać samą intuicją. Tu trzeba umieć czytać źródła, rozumieć procesy, kojarzyć daty, ludzi i idee. Historia na maturze nie jest tylko zbiorem bitew i traktatów — bardziej przypomina wielką powieść, w której obok królów, powstańców i polityków pojawiają się społeczeństwa, gospodarka, kultura i dramatyczne wybory.

Według danych przekazanych przez PAP zdawanie historii zadeklarowało 22 tys. tegorocznych absolwentów liceów, techników i branżowych szkół II stopnia, czyli 6,4 proc. maturzystów. To ósmy najczęściej wybierany przedmiot dodatkowy.

Po południu przyjdzie czas na język francuski. Egzaminy rozpoczną się o godz. 14.00. Poziom rozszerzony potrwa 150 minut, a poziom dwujęzyczny — 180 minut. Chęć zdawania francuskiego na poziomie rozszerzonym zadeklarowało 659 tegorocznych absolwentów, a na poziomie dwujęzycznym 322. Harmonogram CKE potwierdza, że 18 maja zaplanowano właśnie historię rano oraz język francuski po południu. 

Matura nie kończy się na polskim i matematyce

Przypomnijmy: aby uzyskać świadectwo dojrzałości, maturzysta musi przystąpić do trzech obowiązkowych egzaminów pisemnych na poziomie podstawowym: z języka polskiego, matematyki oraz języka obcego nowożytnego. Do tego dochodzą egzaminy ustne z języka polskiego i języka obcego. Absolwenci szkół lub klas z językiem nauczania mniejszości narodowych mają także obowiązkowy egzamin z języka ojczystego.

Każdy maturzysta musi również podejść do co najmniej jednego egzaminu pisemnego na poziomie rozszerzonym. W przypadku języka obcego może to być poziom rozszerzony albo dwujęzyczny. To właśnie ta część matury najczęściej decyduje o rekrutacji na studia. Na rozszerzeniu nie ma progu zaliczeniowego, ale wynik potrafi ważyć więcej niż niejedna rozmowa kwalifikacyjna.

Z obowiązku przystąpienia do jednego przedmiotu dodatkowego mogą być zwolnieni absolwenci techników i branżowych szkół II stopnia, jeżeli spełnili warunki uzyskania dyplomu zawodowego albo dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe. Według CKE takie zwolnienie uzyskało 13 tys. maturzystów.

Arkusze jeszcze tego samego dnia

Centralna Komisja Egzaminacyjna ma opublikować poniedziałkowe arkusze tego samego dnia: arkusz z historii po południu, a arkusze z języka francuskiego wieczorem. Dla jednych będzie to moment ulgi, dla innych początek nerwowego porównywania odpowiedzi. Maturalna tradycja ma swoje rytuały: najpierw cisza sali, potem gwar przed szkołą, a wieczorem internetowe „sprawdzanie, czy dobrze napisałem”.

Najczęściej wybieranym przedmiotem dodatkowym pozostaje język angielski na poziomie rozszerzonym. Dalej są matematyka rozszerzona i geografia. Historia, choć nie należy do absolutnej czołówki, wciąż trzyma się mocno — zwłaszcza wśród tych, którzy chcą studiować kierunki społeczne, prawnicze, humanistyczne albo po prostu lubią wiedzieć, skąd przychodzimy.

Wyniki w lipcu

Aby zdać maturę, trzeba uzyskać minimum 30 proc. punktów z egzaminów obowiązkowych. Wyniki tegorocznej matury zostaną ogłoszone 8 lipca 2026 roku. 

Dla maturzystów z Tomaszowa Mazowieckiego to kolejny etap długiego majowego maratonu. Trochę jak w „Lalce” Prusa — każdy ma swoje ambicje, swoje rachuby i swoje wielkie plany. Tyle że zamiast salonów Warszawy są szkolne korytarze, numer PESEL na arkuszu, czarny długopis i ta jedna myśl: oby pytania były z tego, co naprawdę zostało w głowie.

Dla maturzystów rok szkolny zakończy się wcześniej — 30 kwietnia 2027 roku. Terminy egzaminu ósmoklasisty, matur oraz egzaminów zawodowych nie zostały jeszcze ujęte w kalendarzu MEN. Zostaną ogłoszone przez dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej do 20 sierpnia 2026 roku.

Ferie zimowe w trzech turach

Najwięcej emocji, jak zawsze, budzą ferie zimowe. W roku szkolnym 2026/2027 odbędą się one w trzech terminach — od 18 stycznia do 28 lutego 2027 roku, w zależności od województwa. Ministerstwo ogłasza terminy ferii na podstawie rozporządzenia w sprawie organizacji roku szkolnego, po zasięgnięciu opinii wojewodów i kuratorów oświaty.

Uczniowie z województwa łódzkiego — a więc także z Tomaszowa Mazowieckiego i całego powiatu tomaszowskiego — rozpoczną ferie w pierwszej turze, czyli 18 stycznia 2027 roku. Przerwa potrwa do 31 stycznia 2027 roku.

W tym samym terminie odpoczywać będą także uczniowie z województw: podkarpackiego, podlaskiego, dolnośląskiego, śląskiego i opolskiego.

Druga tura ferii przypadnie od 1 do 14 lutego 2027 roku. Obejmie województwa: mazowieckie, pomorskie, świętokrzyskie i lubelskie.

Trzecia tura potrwa od 15 do 28 lutego 2027 roku. Wtedy zimowy odpoczynek będą mieli uczniowie z województw: lubuskiego, kujawsko-pomorskiego, warmińsko-mazurskiego, wielkopolskiego, zachodniopomorskiego i małopolskiego.

Święta, Wielkanoc i dłuższe przerwy

Kalendarz roku szkolnego przewiduje również dwie dłuższe przerwy świąteczne.

Zimowa przerwa świąteczna, związana z Bożym Narodzeniem, potrwa od 23 do 31 grudnia 2026 roku. Wiosenna przerwa świąteczna, obejmująca czas Wielkanocy, zaplanowana została od 25 do 30 marca 2027 roku.

Dla rodzin oznacza to kilka strategicznych momentów w roku — takich, które już teraz można wpisać w kalendarz urlopów, wyjazdów, rodzinnych spotkań czy opieki nad dziećmi. Bo szkolny kalendarz to nie tylko rozkład lekcji i dzwonków. To także rytm życia całych domów.

Dla szkół dla dorosłych osobne terminy

MEN wskazało również terminy zakończenia zajęć w wybranych szkołach dla dorosłych. W części z nich zajęcia zakończą się 8 stycznia 2027 roku, w innych 29 stycznia 2027 roku. W niektórych placówkach rozpoczęcie zajęć zaplanowano na 1 lutego 2027 roku.

To szczegół istotny dla osób, które łączą naukę z pracą zawodową, życiem rodzinnym i codziennymi obowiązkami. W ich przypadku kalendarz szkolny często przypomina raczej logistyczną partię szachów niż spokojny terminarz.

Najważniejsze daty dla województwa łódzkiego

Dla mieszkańców Tomaszowa Mazowieckiego i regionu kluczowe są przede wszystkim trzy daty: 1 września 2026 roku — rozpoczęcie roku szkolnego, 18–31 stycznia 2027 roku — ferie zimowe w województwie łódzkim oraz 25 czerwca 2027 roku — zakończenie zajęć dydaktyczno-wychowawczych.

Wakacje rozpoczną się dzień później, 26 czerwca, i potrwają do końca sierpnia.

Szkoła, jak co roku, zacznie się pierwszego września — trochę jak refren starej piosenki, który wszyscy znają, nawet jeśli nie wszyscy chcą go śpiewać. Ale dobra wiadomość dla uczniów z Łódzkiego jest taka, że zimowy oddech przyjdzie stosunkowo szybko. Ferie rozpoczną się już w pierwszej turze.

Miejskie Centrum Kultury w Tomaszowie Mazowieckim poinformowało o planowanych terminach półkolonii wakacyjnych na 2026 rok. To wstępna, ale istotna wiadomość dla rodziców i opiekunów, którzy już z wyprzedzeniem układają letni kalendarz dla swoich dzieci.

Z przekazanych informacji wynika, że przygotowano cztery tygodniowe turnusy. Pierwszy ma odbyć się od 6 do 10 lipca 2026 roku, drugi od 13 do 17 lipca, trzeci od 20 do 24 lipca, a czwarty od 3 do 7 sierpnia. Taki układ rozkłada ofertę na dwa wakacyjne miesiące i daje rodzinom większą elastyczność przy planowaniu wypoczynku.

Stałe godziny i zapowiadany program

Jak zapowiada Miejskie Centrum Kultury, półkolonie mają odbywać się codziennie w godzinach od 8:00 do 16:00. To format dobrze znany wielu rodzicom, ponieważ łączy letni wypoczynek dzieci z praktyczną organizacją dnia pracy dorosłych.

Organizator zapowiada również profesjonalną kadrę, wyżywienie, atrakcyjne wycieczki, warsztaty tematyczne, spotkania z gośćmi oraz dużo ruchu i zabawy. Taki zestaw sugeruje, że półkolonie będą miały charakter nie tylko opiekuńczy, ale też edukacyjno-rekreacyjny. W lokalnych warunkach to ważna część oferty wakacyjnej, szczególnie dla rodzin, które pozostają latem w mieście.

Dlaczego ta informacja jest ważna już teraz

Choć szczegóły dotyczące zapisów nie zostały jeszcze podane, samo ogłoszenie terminów na tak wczesnym etapie może mieć duże znaczenie organizacyjne. Rodzice często planują urlopy, rodzinne wyjazdy i zajęcia dodatkowe z dużym wyprzedzeniem, dlatego wcześniejsza publikacja harmonogramu ułatwia podjęcie decyzji.

W praktyce oznacza to także możliwość lepszego przygotowania domowego budżetu na letnie miesiące. Półkolonie organizowane przez miejskie instytucje kultury są dla wielu rodzin istotnym elementem wakacyjnej oferty, bo łączą aktywne spędzanie czasu z lokalnym dostępem do zajęć.

Na razie terminy, wkrótce zapisy

Na obecnym etapie Miejskie Centrum Kultury ograniczyło się do przedstawienia terminów i ogólnego zarysu programu. Informacje o zasadach naboru, liczbie miejsc czy kosztach mają zostać przekazane w późniejszym terminie.

Dla mieszkańców Tomaszowa Mazowieckiego to jednak już teraz czytelny sygnał, że instytucja przygotowuje wakacyjną ofertę z myślą o dzieciach spędzających lato w mieście. Jeśli zapowiadany program zostanie utrzymany, półkolonie mogą ponownie stać się jedną z bardziej wyczekiwanych propozycji na lokalne wakacje.

12 maja 2026 roku na terenie Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej zorganizowano III Policyjne Targi Pracy i Edukacji, współorganizowane przez Wyższą Szkołę Biznesu i Nauk o Zdrowiu w Łodzi. Wydarzenie skierowano do osób zainteresowanych wyborem ścieżki zawodowej, a szczególne miejsce zajęła w nim oferta służby w Policji.

W targach uczestniczyli funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w Tomaszowie Mazowieckim. Obecność lokalnych policjantów miała praktyczny wymiar: odwiedzający mogli porozmawiać z osobami pełniącymi służbę na co dzień, zapytać o wymagania, przebieg rekrutacji oraz możliwości dalszego rozwoju zawodowego. Tego rodzaju bezpośredni kontakt bywa dla kandydatów znacznie cenniejszy niż ogólne informacje, bo pozwala lepiej zrozumieć, z czym naprawdę wiąże się praca w formacji.

Rekrutacja, rozmowy i pokaz policyjnej codzienności

Dużą rolę podczas wydarzenia odegrała część informacyjna. Policyjny profilaktyk młodszy aspirant Natalia Cieślak udzielała uczestnikom szczegółowych wyjaśnień dotyczących zasad naboru do służby. To właśnie takie rozmowy często pomagają rozwiać wątpliwości osób, które rozważają pracę w mundurze, ale nie wiedzą jeszcze, jak wygląda cały proces od strony formalnej i organizacyjnej.

Organizatorzy zadbali również o pokazy i prezentacje, które przyciągały uwagę odwiedzających. Spore zainteresowanie wzbudziły konie służbowe z tomaszowskiej komendy, a także sprzęt wykorzystywany przez policjantów w codziennej pracy. Uczestnicy mogli zobaczyć również skuter wodny znajdujący się na wyposażeniu jednostki. Takie elementy nie tylko uatrakcyjniają wydarzenie, ale także pokazują, jak różnorodna jest współczesna służba i jak wielu specjalistycznych zadań podejmują się funkcjonariusze.

Młodzież z Tomaszowa poznawała służbę od środka

Ważnym akcentem targów był udział uczniów klas mundurowych z Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 8 w Tomaszowie Mazowieckim. Dla młodych ludzi, którzy już na etapie szkoły interesują się tematyką bezpieczeństwa i służb publicznych, takie spotkania mają szczególną wartość. Pozwalają skonfrontować szkolne wyobrażenia z praktyką i lepiej ocenić, czy to kierunek zgodny z ich planami.

Uczniowie mogli przyjrzeć się wyposażeniu policji, porozmawiać z funkcjonariuszami i dowiedzieć się więcej o codziennych obowiązkach w tej formacji. To doświadczenie może mieć znaczenie nie tylko edukacyjne, ale i motywacyjne. Z perspektywy lokalnej istotne jest również to, że młodzież z Tomaszowa Mazowieckiego miała okazję uczestniczyć w wydarzeniu, które łączy edukację z konkretną ofertą zawodową.

Znaczenie takich wydarzeń dla regionu

Policyjne targi pracy i edukacji wpisują się w szerszy trend budowania świadomych wyborów zawodowych wśród młodych ludzi i osób planujących zmianę ścieżki kariery. W przypadku służby w Policji szczególnie ważne jest pokazanie nie tylko wymagań, ale też realnego charakteru tej pracy: odpowiedzialności, dyspozycyjności, konieczności ciągłego szkolenia, ale również stabilności zatrudnienia i możliwości specjalizacji.

Z punktu widzenia lokalnej społeczności udział tomaszowskich policjantów oraz młodzieży z miejscowej szkoły pokazuje, że podobne inicjatywy mają także wymiar regionalny. To nie tylko promocja zawodu, ale również budowanie relacji między instytucjami publicznymi, szkołami i mieszkańcami. W efekcie targi stają się przestrzenią spotkania, w której edukacja łączy się z praktyką, a ogólne hasła o służbie publicznej nabierają konkretnego, lokalnego znaczenia.

Historia sztuki należy z kolei do grupy przedmiotów rzadziej wybieranych przez maturzystów. Deklaracje przystąpienia do tego egzaminu złożyło 4,7 tys. tegorocznych absolwentów, czyli 1,4 proc. z nich.

Egzamin z chemii rozpocznie się o godz. 9.00, a z historii sztuki o godz. 14.00. Oba egzaminy potrwają po 180 minut.

Arkusze egzaminacyjne rozwiązywane w środę przez maturzystów Centralna Komisja Egzaminacyjna ma opublikować tego samego dnia: z egzaminu porannego po południu, a z popołudniowego – wieczorem.

Maturzysta musi przystąpić do trzech obowiązkowych pisemnych egzaminów na poziomie podstawowym: z języka polskiego, matematyki i języka obcego nowożytnego oraz do dwóch egzaminów ustnych: z języka polskiego i języka obcego. Abiturienci ze szkół lub klas z językiem nauczania mniejszości narodowych obowiązkowo mają jeszcze egzamin pisemny z języka ojczystego na poziomie podstawowym oraz egzamin ustny z języka ojczystego.

Maturzyści muszą też przystąpić obowiązkowo do jednego pisemnego egzaminu na poziomie rozszerzonym (w przypadku języka obcego nowożytnego na poziomie rozszerzonym lub dwujęzycznym), czyli do egzaminu z tzw. przedmiotu do wyboru. Chętni mogą przystąpić maksymalnie jeszcze do pięciu egzaminów na poziomie rozszerzonym.

Wśród przedmiotów do wyboru są: biologia, chemia, filozofia, fizyka, geografia, historia, historia sztuki, historia muzyki, informatyka, język łaciński i kultura antyczna, wiedza o społeczeństwie, języki mniejszości narodowych i etnicznych, język regionalny, a także matematyka, język polski i języki obce nowożytne.

Z tego obowiązku mogą być wyłączeni absolwenci techników i branżowych szkół II stopnia, jeżeli spełnili wszystkie warunki niezbędne do uzyskania dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe albo dyplomu zawodowego w zawodzie nauczanym na poziomie technika. Z danych CKE wynika, że takie zwolnienie uzyskało 13 tys. maturzystów.

Deklaracje o chęci zdawania tylko jednego egzaminu z przedmiotu dodatkowego złożyło 31,1 proc. tegorocznych absolwentów. Dwa egzaminy – zgodnie z deklaracjami – ma zdawać 32 proc., trzy egzaminy – 28,1 proc., cztery egzaminy – 5,4 proc., pięć egzaminów – 0,6 proc., a sześć egzaminów – 0,1 proc.

Najczęściej wybieranym przez maturzystów przedmiotem jest język angielski na poziomie rozszerzonym. Na drugim miejscu jest matematyka na poziomie rozszerzonym, a na trzecim geografia.

Aby zdać maturę, abiturient musi uzyskać minimum 30 proc. punktów z egzaminów obowiązkowych. W przypadku przedmiotu na poziomie rozszerzonym nie ma progu zaliczeniowego, wynik z egzaminu służy do rekrutacji na studia. Wyniki matur podane zostaną 8 lipca. (PAP)

Z kolei chęć zdawania egzaminu z języka niemieckiego na poziomie rozszerzonym zadeklarowało 3 tys. tegorocznych absolwentów, a na poziomie dwujęzycznym – 345.

Egzamin z WOS-u rozpocznie się o godz. 9.00 i potrwa 180 minut. Egzaminy z języka niemieckiego rozpoczną się o godz. 14.00. Egzamin na poziomie rozszerzonym potrwa 150 minut, a na poziomie dwujęzycznym – 180 minut.

Arkusze egzaminacyjne rozwiązywane we wtorek przez maturzystów Centralna Komisja Egzaminacyjna ma opublikować tego samego dnia: z egzaminu porannego po południu, a z popołudniowych – wieczorem.

Maturzysta musi przystąpić do trzech obowiązkowych pisemnych egzaminów na poziomie podstawowym: z języka polskiego, matematyki i języka obcego nowożytnego oraz do dwóch egzaminów ustnych: z języka polskiego i języka obcego. Abiturienci ze szkół lub klas z językiem nauczania mniejszości narodowych obowiązkowo mają jeszcze egzamin pisemny z języka ojczystego na poziomie podstawowym oraz egzamin ustny z języka ojczystego.

Maturzyści muszą też przystąpić obowiązkowo do jednego pisemnego egzaminu na poziomie rozszerzonym, czyli do egzaminu z tzw. przedmiotu do wyboru. W przypadku języka obcego nowożytnego może to być egzamin na poziomie rozszerzonym lub dwujęzycznym. Chętni mogą przystąpić maksymalnie jeszcze do pięciu egzaminów na poziomie rozszerzonym.

Wśród przedmiotów do wyboru są: biologia, chemia, filozofia, fizyka, geografia, historia, historia sztuki, historia muzyki, informatyka, język łaciński i kultura antyczna, wiedza o społeczeństwie, języki mniejszości narodowych i etnicznych, język regionalny, matematyka, język polski oraz języki obce nowożytne.

Z tego obowiązku mogą być wyłączeni absolwenci techników i branżowych szkół II stopnia, jeżeli spełnili wszystkie warunki niezbędne do uzyskania dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe albo dyplomu zawodowego w zawodzie nauczanym na poziomie technika. Z danych CKE wynika, że takie zwolnienie uzyskało 13 tys. maturzystów.

Deklaracje o chęci zdawania tylko jednego egzaminu z przedmiotu dodatkowego złożyło 31,1 proc. tegorocznych absolwentów. Dwa egzaminy – zgodnie z deklaracjami – ma zdawać 32 proc., trzy egzaminy – 28,1 proc., cztery egzaminy – 5,4 proc., pięć egzaminów – 0,6 proc., a sześć egzaminów – 0,1 proc.

Najczęściej wybieranym przez maturzystów przedmiotem jest język angielski na poziomie rozszerzonym. Na drugim miejscu jest matematyka na poziomie rozszerzonym, a na trzecim geografia.

Aby zdać maturę, abiturient musi uzyskać minimum 30 proc. punktów z egzaminów obowiązkowych. W przypadku przedmiotu na poziomie rozszerzonym nie ma progu zaliczeniowego, a wynik z egzaminu służy do rekrutacji na studia. Wyniki matur podane zostaną 8 lipca.

Matematyka od lat budzi największe emocje

Po poniedziałkowym egzaminie z języka polskiego przyszła pora na zadania matematyczne, które dla wielu ósmoklasistów są prawdziwym testem nerwów. W mediach społecznościowych już od rana pojawiały się wpisy uczniów szukających „pewniaków”, przewidywań i przecieków dotyczących arkusza CKE. 

Dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej Robert Zakrzewski zapewnił jednak, że egzamin rozpoczął się bez zakłóceń.

– Wszystko jest w porządku, nie mam żadnych informacji, żeby egzamin nie rozpoczął się punktualnie lub żeby były jakieś incydenty – powiedział PAP szef CKE.

125 minut walki z zadaniami

Egzamin z matematyki trwał 125 minut, a uczniowie z dostosowaniem warunków egzaminacyjnych mogli otrzymać dodatkowe 40 minut na rozwiązanie zadań.

Arkusz tradycyjnie składał się z zadań zamkniętych i otwartych. Eksperci przypominają, że w przypadku matematyki liczy się nie tylko końcowy wynik, ale również sposób rozwiązania i tok rozumowania. 

Wśród zagadnień, które najczęściej pojawiają się na egzaminach ósmoklasisty, znajdują się m.in.:

• procenty i ułamki,
• geometria,
• działania na potęgach i pierwiastkach,
• równania,
• odczytywanie wykresów i tabel,
• prawdopodobieństwo,
• zadania praktyczne związane z codziennymi sytuacjami. 

Egzamin, który decyduje o przyszłości

Choć egzaminu ósmoklasisty nie można nie zdać, jego wynik ma ogromne znaczenie podczas rekrutacji do szkół ponadpodstawowych. Aż połowę możliwych punktów stanowią właśnie wyniki egzaminacyjne. Druga połowa to oceny na świadectwie oraz dodatkowe osiągnięcia ucznia.

Dla wielu nastolatków to pierwszy tak ważny egzamin w życiu. Nic więc dziwnego, że emocje są ogromne – zarówno wśród uczniów, jak i rodziców.

Kiedy wyniki egzaminu ósmoklasisty?

Centralna Komisja Egzaminacyjna poinformowała, że wyniki tegorocznego egzaminu ósmoklasisty zostaną ogłoszone 3 lipca 2026 roku. Tego samego dnia uczniowie otrzymają również oficjalne zaświadczenia o wynikach. 

Uczniowie, którzy z przyczyn zdrowotnych lub losowych nie mogli przystąpić do egzaminu w terminie głównym, będą mogli napisać go w terminie dodatkowym – od 8 do 10 czerwca.

Przed uczniami jeszcze język obcy

Egzaminacyjny maraton zakończy się w środę, kiedy ósmoklasiści przystąpią do pisemnego egzaminu z języka obcego nowożytnego – najczęściej języka angielskiego.

Dopiero wtedy wielu uczniów będzie mogło naprawdę odetchnąć z ulgą.

Test ma kluczowe znaczenie w procesie rekrutacji do szkół ponadpodstawowych. W teorii ma wyrównane szanse, w praktyce ujawnia nierówności edukacyjne - czytamy we wtorkowym wydaniu „Dziennika Gazety Prawnej”.

Gazeta zauważa, że w rekrutacji do szkół ponadpodstawowych uwzględnia się zarówno wyniki egzaminu ósmoklasisty, jak i oceny na świadectwie, jednak to właśnie egzamin w praktyce odgrywa główną rolę w procesie selekcji.

– W szkołach podstawowych większość uczniów ma bardzo dobre stopnie, które słabo różnicują ich poziom. W efekcie oceny tracą funkcję selekcyjną, a głównym narzędziem różnicującym kandydatów do szkół średnich staje się egzamin ósmoklasisty – wyjaśnia „DGP” Bartek Rosiak, nauczyciel i wykładowca Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. – Egzamin, mimo swoich wad, jest ujednolicony i sprawdzany według tych samych kryteriów, a więc bardziej obiektywny niż oceny szkolne – mówi dziennikowi Robert Górniak, wicedyrektor szkoły oraz założyciel serwisu „Dealerzy wiedzy”. Jednocześnie zaznacza, że jego jakość może budzić pewne wątpliwości.

Górniak wyjaśnia, że wyniki z polskiego zwykle układają się w dość klasyczny rozkład, przypominający krzywą Gaussa, gdzie widać grupę uczniów osiągających wyniki przewidywalne, mniejszą grupę bardzo dobrych i bardzo słabych. Jego zdaniem, inaczej wygląda matematyka, gdzie „często obserwujemy wyraźne »dwa bieguny«: uczniów radzących sobie bardzo dobrze i tych, którzy mają poważne trudności”. Z kolei w przypadku angielskiego problemem jest – jego zdaniem – zbyt niski poziom egzaminu. – Prostota sprawia, że większość uczniów osiąga bardzo wysokie wyniki, przez co test słabo różnicuje poziom – mówi Górniak i dodaje, że „w przypadku testów z matematyki i języka obcego warto byłoby zastanowić się m.in. nad ich konstrukcją”.

– Egzamin ósmoklasisty z matematyki w obecnej formie w ogóle nie pokazuje rzeczywistego poziomu uczniów. W pewnym sensie sugeruje, że polscy uczniowie są wyjątkowo uzdolnieni matematycznie, co jest obrazem fałszywym – powiedział „Dziennikowi Gazecie Prawnej” dr Karol Dudek-Różycki, nauczyciel i przewodniczący Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Przedmiotów Przyrodniczych (PSNPP).

Według Dudka-Różyckiego, nastolatkowie dobrze zdają egzamin i trafiają do klas matematycznych, a później okazuje się, że nie są przygotowani do pracy na poziomie rozszerzonym. Konsekwencjami są słabe stopnie, problemy emocjonalne i spadek samooceny. Jego zdaniem egzamin na tym etapie edukacyjnym powinien też obejmować więcej przedmiotów. – Powinien diagnozować również poziom wiedzy z historii, WOS-u, geografii, chemii, biologii czy fizyki – wyliczył. Jak argumentuje, tylko wtedy można byłoby uniknąć sytuacji, w której uczniowie nie mają świadomości realnego poziomu swoich kompetencji. Według niego system wymaga zmiany i regularnej diagnozy na wcześniejszych etapach edukacji.

Egzamin potrwa trzy dni. W poniedziałek uczniowie napiszą język polski, we wtorek — matematykę, a w środę — język obcy nowożytny.

Najczęściej wybieranym językiem pozostaje angielski. Zadeklarowało go aż 98,4 proc. ósmoklasistów. Na drugim miejscu znalazł się język niemiecki, który wybrało 1,2 proc. uczniów. Pozostałe języki — francuski, hiszpański, rosyjski i włoski — wybrało łącznie 0,4 proc. zdających.

Egzaminy zawsze o godz. 9.00

We wszystkie trzy dni egzaminy rozpoczną się o godz. 9.00. Uczniowie będą mieli:

150 minut na język polski,
125 minut na matematykę,
110 minut na język obcy.

Uczniowie, którym przysługuje dostosowanie warunków egzaminu, m.in. z powodu dysleksji, mogą mieć czas pracy wydłużony: o 45 minut z języka polskiego, o 40 minut z matematyki i o 35 minut z języka obcego.

Arkusze po południu, wyniki w lipcu

Po każdym egzaminie arkusze zostaną opublikowane po południu na stronach Centralnej Komisji Egzaminacyjnej oraz okręgowych komisji egzaminacyjnych.

Wyniki uczniowie poznają 3 lipca. Tego samego dnia otrzymają zaświadczenia.

Tego egzaminu nie można nie zdać

Przystąpienie do egzaminu ósmoklasisty jest warunkiem ukończenia szkoły podstawowej, ale samego egzaminu nie można nie zdać. Nawet bardzo niski wynik nie oznacza braku promocji. Nie ma też możliwości ponownego podejścia do egzaminu wyłącznie po to, by poprawić rezultat.

Uczniowie, którzy z powodów zdrowotnych lub losowych nie będą mogli pisać egzaminu w pierwszym terminie, przystąpią do niego w terminie dodatkowym — od 8 do 10 czerwca.

Zgodnie z ogłoszeniem, kandydaci muszą spełnić szereg wymagań określonych w przepisach prawa oświatowego. Do konkursu mogą przystąpić nauczyciele mianowani lub dyplomowani posiadający odpowiednie kwalifikacje pedagogiczne, doświadczenie zawodowe oraz przygotowanie z zakresu zarządzania oświatą.

Powiat dopuszcza również możliwość startu osób niebędących nauczycielami, o ile spełniają określone warunki dotyczące wykształcenia i doświadczenia kierowniczego.

Każdy kandydat będzie musiał przedstawić własną koncepcję funkcjonowania i rozwoju szkoły. To właśnie ten dokument często okazuje się najważniejszym elementem konkursu — pokazuje wizję placówki, pomysł na jej przyszłość i odpowiedź na pytanie, jak liceum ma odnaleźć się w czasach niżu demograficznego, rosnącej konkurencji i zmieniających się oczekiwań uczniów.

Wymagana dokumentacja jest obszerna i obejmuje m.in. życiorys zawodowy, dokumenty potwierdzające kwalifikacje, staż pracy oraz szereg oświadczeń formalnych.

Oferty można składać do 22 maja 2026 roku w Starostwie Powiatowym przy ul. św. Antoniego. Konkurs przeprowadzi specjalnie powołana komisja konkursowa.

W tomaszowskim środowisku edukacyjnym już pojawiają się pytania o możliwych kandydatów. Czy powiat postawi na kontynuację i osobę związaną od lat ze szkołą? A może zdecyduje się na nowe otwarcie i świeże spojrzenie na zarządzanie jedną z najważniejszych placówek w mieście?

Przed nowym dyrektorem stanie niełatwe zadanie. I LO od lat utrzymuje mocną pozycję na edukacyjnej mapie regionu, ale dziś szkoły średnie walczą nie tylko o wyniki matur, lecz także o ucznia, prestiż i nowoczesną ofertę edukacyjną.

Kto stanie na czele „Dąbrowszczaka”? Odpowiedź powinniśmy poznać w najbliższych tygodniach.

W Tomaszowie Mazowieckim odbyło się wydarzenie pod nazwą „Dookoła świata” w Szkole Podstawowej nr 6. Sama formuła spotkań wskazuje na pomysł, który dobrze wpisuje się w nowoczesne podejście do edukacji: zamiast ograniczać się do szkolnej teorii, organizatorzy postawili na doświadczenie, opowieść i bezpośrednie zaangażowanie uczniów.

Tego typu inicjatywy mają szczególną wartość, ponieważ pozwalają dzieciom i młodzieży spojrzeć szerzej na świat, jego kultury, zwyczaje i codzienność mieszkańców różnych krajów. W praktyce szkolnej oznacza to nie tylko przekazywanie wiedzy geograficznej czy historycznej, ale również rozwijanie otwartości, empatii i ciekawości poznawczej.

Choć sama nazwa wydarzenia może kojarzyć się z podróżą, jego najważniejszym celem wydaje się budowanie postawy świadomego odbiorcy świata. To szczególnie istotne w czasach, gdy młodzi ludzie stykają się z ogromną liczbą informacji, ale nie zawsze mają okazję uporządkować je w szkolnej, wspólnotowej formule.

Dlaczego takie spotkania są ważne dla uczniów

Szkolne wydarzenia poświęcone różnym krajom i kulturom mają kilka wymiarów. Po pierwsze, pomagają przełamać rutynę codziennych zajęć. Po drugie, pokazują, że nauka może być atrakcyjna i oparta na emocjach, obrazie oraz działaniu. To właśnie w takich momentach wiedza przestaje być abstrakcyjna, a zaczyna kojarzyć się z konkretnym doświadczeniem.

Dla uczniów spotkania „Dookoła świata” mogły być okazją do poznania odmiennych tradycji, języków, kuchni czy symboli kulturowych. Nawet jeśli odbywa się to w warunkach szkolnych, efekt bywa bardzo realny: dzieci uczą się, że różnorodność nie jest czymś odległym, lecz naturalnym elementem współczesnego świata.

Nie mniej ważny jest aspekt wychowawczy. Szkoła, organizując podobne przedsięwzięcia, buduje przestrzeń do rozmowy o szacunku, współpracy i uważności wobec innych. To edukacja obywatelska w praktyce, prowadzona w sposób przystępny i angażujący.

Lokalna szkoła, szersza perspektywa

Wydarzenia organizowane przez tomaszowskie placówki oświatowe pokazują, że lokalna edukacja nie musi być zamknięta w wąskim, podręcznikowym schemacie. Przeciwnie, może otwierać młodych mieszkańców miasta na szerokie spojrzenie i zachęcać do aktywnego poznawania świata, nawet jeśli odbywa się to bez opuszczania szkolnych murów.

Takie inicjatywy mają również znaczenie dla całej społeczności szkolnej. Integrują uczniów, nauczycieli i rodziców wokół wspólnego celu, a przy tym wzmacniają wizerunek szkoły jako miejsca twórczego i zaangażowanego. W lokalnym kontekście to cenna wartość, bo pokazuje, że tomaszowskie placówki potrafią tworzyć ofertę edukacyjną odpowiadającą na współczesne potrzeby.

Spotkania „Dookoła świata” w SP nr 6 można więc odczytywać nie tylko jako jednorazowe wydarzenie, ale także jako sygnał, że edukacja w Tomaszowie Mazowieckim stawia na rozwój kompetencji miękkich, otwartość i praktyczne formy nauczania. To kierunek, który z perspektywy uczniów i lokalnej społeczności trudno uznać za przypadkowy.

Więcej niż szkolna atrakcja

W podobnych wydarzeniach najważniejsze bywa to, co zostaje po ich zakończeniu. Nie chodzi wyłącznie o wspomnienia czy zdjęcia, lecz o impuls do dalszego poznawania świata. Dla części uczniów takie spotkanie może być początkiem nowego zainteresowania, dla innych inspiracją do nauki języków obcych albo większej aktywności podczas zajęć.

Właśnie dlatego szkolne projekty oparte na kulturze, geografii i spotkaniu z inną perspektywą mają wartość wykraczającą poza bieżący kalendarz imprez. Wzmacniają przekonanie, że szkoła może być miejscem odkrywania, a nie tylko odtwarzania wiedzy. W przypadku SP nr 6 ten kierunek wydaje się czytelny i wart zauważenia również z punktu widzenia lokalnej publiczności.

W Tomaszowie Mazowieckim zakończyła się elektroniczna rekrutacja do miejskich placówek oświatowych. Dla wielu rodzin był to jeden z kluczowych momentów w przygotowaniach do nowego roku szkolnego lub przedszkolnego. Zakończenie etapu przyjmowania zgłoszeń oznacza, że system naboru przeszedł do kolejnej fazy, w której weryfikowane są wnioski i porządkowane dane kandydatów.

Sam fakt prowadzenia naboru w formule elektronicznej pokazuje, że miasto konsekwentnie korzysta z narzędzi cyfrowych w obszarze edukacji i obsługi mieszkańców. Tego rodzaju rozwiązania mają ułatwiać rodzicom składanie dokumentów, porządkować procedury oraz usprawniać pracę placówek i urzędników odpowiedzialnych za organizację całego procesu.

Co oznacza to dla rodziców i placówek

Zamknięcie elektronicznej rekrutacji nie jest jeszcze równoznaczne z ostatecznym zakończeniem naboru. To moment, w którym szczególnego znaczenia nabiera poprawność złożonych danych, terminowe dopełnianie formalności oraz oczekiwanie na kolejne komunikaty dotyczące wyników i dalszych kroków. Rodzice powinni zwracać uwagę na harmonogram oraz ewentualne wymagania związane z potwierdzeniem woli przyjęcia dziecka do danej placówki.

Dla miejskich jednostek oświatowych zakończenie etapu elektronicznego oznacza początek intensywnej pracy organizacyjnej. Szkoły, przedszkola i inne placówki muszą przeanalizować zgłoszenia, uwzględnić kryteria naboru i przygotować się do publikacji list oraz dalszej obsługi kandydatów. W praktyce jest to czas, w którym system rekrutacyjny spotyka się z codzienną organizacją pracy placówek.

Znaczenie tego procesu wykracza poza pojedyncze decyzje administracyjne. Rekrutacja wpływa na planowanie liczby oddziałów, rozkład kadry, przygotowanie sal oraz organizację zajęć w nadchodzących miesiącach. Dobrze przeprowadzony nabór ma więc bezpośrednie przełożenie na funkcjonowanie całej lokalnej sieci edukacyjnej.

Edukacja jako element miejskiego systemu usług

Informacja o zakończeniu rekrutacji wpisuje się w szerszy obraz funkcjonowania samorządu, w którym edukacja stanowi jedną z podstawowych usług publicznych. Na miejskiej stronie obszar oświaty jest wyraźnie obecny obok spraw społecznych, zdrowia, rodziny i projektów związanych z zarządzaniem usługami dla mieszkańców. To pokazuje, że organizacja naboru nie jest jedynie sezonową procedurą, lecz częścią większego systemu zarządzania lokalną wspólnotą.

W praktyce dla mieszkańców najważniejsze pozostaje to, aby proces był czytelny, terminowy i przewidywalny. Elektroniczna forma rekrutacji sprzyja standaryzacji działań, ale jednocześnie wymaga sprawnej komunikacji ze strony miasta i placówek. W lokalnym wymiarze to właśnie przejrzystość procedur buduje zaufanie rodziców oraz poczucie, że dostęp do edukacji jest organizowany w sposób uporządkowany i równy.

Z perspektywy Tomaszowa Mazowieckiego zakończenie naboru to kolejny sygnał, że samorządowy kalendarz wszedł w jeden z najbardziej praktycznych i odczuwalnych dla mieszkańców etapów. Teraz uwaga przenosi się na wyniki, dostępność miejsc i dalsze decyzje organizacyjne, które zadecydują o tym, jak będzie wyglądał start nowego roku w miejskich placówkach oświatowych.

Na co warto zwrócić uwagę w najbliższym czasie

Dla rodzin oczekujących na rozstrzygnięcia najbliższe dni i tygodnie będą okresem sprawdzania komunikatów oraz pilnowania terminów. W takich sytuacjach szczególnie istotne jest, by nie przeoczyć żadnego etapu procedury, ponieważ nawet po zakończeniu elektronicznego składania wniosków mogą pojawić się obowiązki związane z uzupełnieniem dokumentów lub potwierdzeniem decyzji.

W lokalnym kontekście temat rekrutacji zawsze budzi duże zainteresowanie, ponieważ dotyczy bezpośrednio mieszkańców i jakości codziennego funkcjonowania miasta. Edukacja pozostaje jednym z tych obszarów samorządowej odpowiedzialności, które najszybciej przekładają się na doświadczenia rodzin. Dlatego każda informacja o kolejnych etapach naboru ma znaczenie nie tylko administracyjne, ale również społeczne.

23 kwietnia w Szkole Podstawowej nr 9 w Tomaszowie Mazowieckim odbyło się rozstrzygnięcie V Rejonowego Konkursu Recytatorskiego poświęconego twórczości księdza Jana Twardowskiego. Wydarzenie skierowano do uczniów klas 1–3, a jego celem było nie tylko rozwijanie umiejętności pięknego mówienia, ale również przybliżanie najmłodszym poezji autora, którego utwory od lat zajmują ważne miejsce w polskiej kulturze.

Konkurs miał także wyraźny wymiar edukacyjny i wychowawczy. Recytacja w tak młodym wieku uczy odwagi, pracy nad dykcją, interpretacji tekstu i obecności na scenie. Dla wielu dzieci to pierwszy kontakt z publicznym występem, który może stać się początkiem dalszej przygody z kulturą słowa oraz działalnością artystyczną.

Nagrody dla uczestników zajęć Miejskiego Centrum Kultury

Z przekazanych informacji wynika, że w gronie wyróżnionych znaleźli się uczestnicy związani z Miejskim Centrum Kultury w Tomaszowie Mazowieckim. Pierwsze miejsce zdobył Michael Strzelec, natomiast wyróżnienie otrzymała Gabriela Borowska. W konkursie udział wzięli również Layla Strzelec oraz Miłosz Żmudziński.

Do występu dzieci przygotowała instruktorka zajęć teatralnych w Miejskim Centrum Kultury, Agnieszka Fijolek-Smejda. Tego rodzaju sukcesy pokazują, że systematyczna praca podczas lokalnych zajęć artystycznych przekłada się na konkretne efekty. To ważny sygnał zarówno dla rodziców, jak i dla instytucji kultury, że inwestowanie w rozwój najmłodszych uczestników życia kulturalnego przynosi wymierne rezultaty.

Znaczenie lokalnych konkursów i pracy instruktorów

Choć konkurs recytatorski dla klas 1–3 może wydawać się niewielkim wydarzeniem w skali regionu, w praktyce ma duże znaczenie dla budowania lokalnej wspólnoty. Takie inicjatywy integrują szkoły, rodziny i instytucje kultury, a jednocześnie tworzą przestrzeń do zauważenia dziecięcych talentów. Dla samych uczestników nagroda lub wyróżnienie bywa silnym impulsem do dalszego rozwoju.

Nie bez znaczenia pozostaje również rola instruktorów prowadzących zajęcia artystyczne. To właśnie oni pomagają dzieciom oswoić tremę, zrozumieć tekst i odnaleźć własny sposób wyrażania emocji na scenie. Sukcesy odniesione przez młodych recytatorów z Tomaszowa można więc odczytywać szerzej – jako efekt współpracy uczniów, opiekunów i lokalnych placówek, które konsekwentnie wspierają edukację kulturalną.

Powód do dumy dla miasta

Wyniki konkursu są dobrą wiadomością dla lokalnego środowiska kulturalnego. Osiągnięcia najmłodszych mieszkańców pokazują, że w Tomaszowie Mazowieckim nie brakuje dzieci chętnych do rozwijania talentów artystycznych, a miejskie instytucje potrafią stworzyć im odpowiednie warunki do pracy.

Gratulacje należą się wszystkim uczestnikom, niezależnie od końcowego wyniku. Już sam udział w konkursie recytatorskim wymaga przygotowania, zaangażowania i odwagi. Dla miasta to z kolei kolejny przykład, że lokalna kultura żyje nie tylko dużymi wydarzeniami, ale także codzienną, cierpliwą pracą z najmłodszymi.

Tegoroczna XXIII edycja Ogólnopolskiego Tygodnia Bibliotek odbywa się pod hasłem „Biblioteka. Otwierasz. Odkrywasz”. Pokazuje ono bibliotekę jako miejsce, w którym każdy może zacząć swoją przygodę z wiedzą i kulturą. „Otwierasz” oznacza wejście do biblioteki i sięganie po jej zasoby, 
a „odkrywasz” – poznawanie nowych inspiracji i możliwości.

Tomaszowska książnica przygotowała bogaty program wydarzeń adresowany do różnych grup odbiorców:

Miejska Biblioteka Publiczna ul. Browarna 7

- akcja „Przyłapani na czytaniu” ma na celu promocję czytelnictwa poprzez uchwycenie codziennych chwil spędzanych z książką. W bibliotece oraz jej najbliższym otoczeniu fotografowane będą osoby pochłonięte lekturą

- „Filmowa giełda – przynieś, zostaw, wymień” -  wymiana filmów na płytach DVD

- konkurs fotograficzny „Biblioteka w nowym miejscu – gdzie ta biblioteka…?” jest zaproszeniem do poznania biblioteki w jej nowej lokalizacji przy ul. Browarnej 7. Zadaniem uczestników będzie wykonanie najciekawszego, nieoczywistego i nieszablonowego zdjęcia biblioteki

- akcja „Odkrywam Bibliotekę”. Każda osoba, która w czasie trwania Tygodnia Bibliotek założy kartę czytelnika w nowej siedzibie biblioteki, otrzyma los uprawniający do udziału w loterii

13.05.2026 r. godz. 12 „Poetyckie parkowanie” to poetyckie działania w terenie, które łączą miłość do literatury z aktywnym wypoczynkiem na świeżym powietrzu

Oddział dla Dzieci i Młodzieży Plac T. Kościuszki 18

- „Literackie Bingo”, „Książka w ciemno” – niespodzianki dla Wypożyczających

- wystawa „Odkryj swoją bibliotekę”

-  Fotobudka 

- akcja „Nadaj drugie życie przedmiotom! Podziel się, nie wyrzucaj!” - zabawka za wypożyczenie książek

11.05.2026 r. godz. 10 - lekcja biblioteczna „Odkryj emocje, pozwól im być”

12.05.2026 r. godz. 10 - lekcja biblioteczna „Otwórz serce na bibliotekę”

13.05.2026 r. godz. 10 - Flashmob - akcja promująca czytelnictwo i bibliotekę. Przemarsz z książkami w centrum miasta

14.05.2026 r. godz. 15 - Warsztaty dla najmłodszych ,,Dziecięca biblioteka bez tajemnic”

Filia nr 1 ul. Akacjowa 1, Filia nr 2 ul. Opoczyńska 22, Filia nr 3 ul. Koplina 1

- wystawy tematyczne 

- lekcje biblioteczne

- akcja "Biblioteczna polecajka"- Filia nr 3 ul. Koplina 1 

12.05.2026 – Filia nr 3 ul. Koplina 1 - „Kwadrans na czytanie" czyli wiosenna biblioteka pod chmurką

Więcej informacji na stronie internetowej www.mbptomaszow.pl oraz mediach społecznościowych.

Zapraszamy serdecznie do udziału w wydarzeniach!

W II Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Tomaszowie Mazowieckim rozpoczął się finał czterech lat nauki. Do tegorocznej matury przystąpiło 157 uczniów, dla których maj oznacza nie tylko zamknięcie ważnego etapu edukacji, ale również początek decyzji o dalszej drodze życiowej. Pierwszy egzamin pisemny, z języka polskiego, jest już za nimi. To moment, który tradycyjnie otwiera maraton maturalny i dla wielu bywa przede wszystkim próbą opanowania stresu.

Matura od lat pozostaje jednym z najważniejszych sprawdzianów w polskiej szkole średniej. To egzamin, który w praktyce łączy kilka funkcji: podsumowuje edukację ogólną, otwiera drogę na studia i często staje się pierwszym poważnym doświadczeniem z presją wyniku. W lokalnej społeczności każdy rocznik maturzystów budzi naturalne zainteresowanie, bo za szkolnymi ławkami stoją konkretne historie, ambicje i plany młodych mieszkańców Tomaszowa Mazowieckiego.

Po języku polskim czas na matematykę

Choć egzamin z języka polskiego bywa wymagający, dla wielu uczniów to właśnie matematyka uchodzi za najtrudniejszy punkt obowiązkowej części matury. Nieprzypadkowo nazywana jest królową nauk i niemal co roku wywołuje największe emocje. To przed tym arkuszem wielu maturzystów odczuwa największe napięcie, bo wynik z matematyki może przesądzić nie tylko o zdaniu egzaminu, ale również o szansach rekrutacyjnych na wybrane kierunki studiów.

W szkołach średnich dni maturalne mają szczególną atmosferę. Z jednej strony to cisza na korytarzach, skupienie i odliczanie minut do otwarcia arkuszy, z drugiej rozmowy po wyjściu z sal o tematach, poleceniach i odpowiedziach. Właśnie te chwile najlepiej pokazują, że matura nie jest wyłącznie formalnością. To wydarzenie, które angażuje uczniów, nauczycieli, rodziców i całą szkolną społeczność.

Dla absolwentów z II LO w Tomaszowie Mazowieckim jutrzejszy egzamin będzie kolejnym krokiem w stronę dorosłości. Niezależnie od indywidualnych wyników, sam udział w tym etapie wymaga miesięcy przygotowań, systematyczności i odporności psychicznej. Właśnie dlatego maturalny tydzień jest tak często wspominany przez absolwentów jako jeden z najbardziej intensywnych momentów w edukacji.

Więcej niż egzamin, czyli moment przejścia

Tegoroczna matura dla 157 uczniów tomaszowskiego Żeromskiego ma wymiar znacznie szerszy niż tylko szkolny obowiązek. Dla jednych będzie przepustką na uczelnie w większych ośrodkach akademickich, dla innych początkiem kształcenia zawodowego, kursów lub wejścia na rynek pracy. Egzamin dojrzałości wciąż pozostaje symboliczną granicą między szkolną codziennością a samodzielnym planowaniem przyszłości.

W ostatnich latach coraz mocniej podkreśla się, że szkoła ma nie tylko przygotowywać do testów, lecz także rozwijać kompetencje potrzebne w dorosłym życiu: samodzielność, umiejętność pracy pod presją, odpowiedzialność i konsekwencję. Matura jest jednym z tych momentów, gdy wszystkie te cechy spotykają się w praktyce. To również sprawdzian dojrzałości emocjonalnej, bo wymaga koncentracji mimo napięcia i oczekiwań otoczenia.

Nie bez znaczenia pozostaje także lokalny wymiar tego wydarzenia. Każdy rocznik maturzystów to część przyszłości miasta i regionu. To właśnie wśród dzisiejszych absolwentów są przyszli lekarze, nauczyciele, inżynierowie, przedsiębiorcy i społecznicy. Dlatego rozpoczęcie matur w jednej z tomaszowskich szkół średnich jest informacją ważną nie tylko dla samych uczniów, ale również dla mieszkańców, którzy śledzą losy młodego pokolenia.

Przed nimi kolejne egzaminy i ważne decyzje

Po obowiązkowych egzaminach pisemnych maturzyści staną jeszcze przed kolejnymi wyzwaniami, w tym egzaminami na poziomie rozszerzonym oraz częścią ustną. To etap, który często decyduje o punktach rekrutacyjnych i może mieć kluczowe znaczenie przy wyborze uczelni oraz kierunku studiów. Dla wielu uczniów to właśnie rozszerzenia są najważniejszą częścią całego majowego harmonogramu.

Dziś jednak najważniejsze jest jedno: maturalny maraton w II LO już się rozpoczął. Za uczniami pierwszy krok, przed nimi kolejne arkusze, odpowiedzi i niepewność, która potrwa jeszcze przez najbliższe tygodnie. W Tomaszowie Mazowieckim trwa właśnie czas, w którym szkolne sale egzaminacyjne stają się miejscem wielkich osobistych prób, a 157 maturzystów z Żeromskiego pisze własny, bardzo ważny rozdział dorosłości.

Liczba tegorocznych absolwentów, którzy przystąpią do matury, jest znacznie większa od tej, która przystępowała do niej w ostatnich kilku latach. Podobnie będzie za rok. W 2025 r. do egzaminu dojrzałości przystąpiło 256,7 tys. absolwentów.

Zwiększenie liczby absolwentów to efekt wprowadzenia obowiązku szkolnego dla dzieci sześcioletnich. W roku szkolnym 2014/2015 obowiązkiem szkolnym objęto sześciolatki urodzone w pierwszym półroczu 2008 r., a w 2015/2016 – sześciolatki z drugiego półrocza 2008 r. oraz dzieci urodzone w 2009 r. Po dwóch latach, w 2016 r., reforma została wycofana – obowiązek szkolny znów zaczął obejmować tylko dzieci siedmioletnie.

Chęć przystąpienia do matury w tym roku – jak w latach ubiegłych – zadeklarowali też abiturienci z wcześniejszych roczników. Wśród nich będą osoby, które wcześniej nie przystąpiły do egzaminów, i te, które zdecydowały się przystąpić do egzaminu bądź egzaminów niezdanych w ubiegłych latach lub przystąpić do egzaminu z nowego przedmiotu albo przystąpić do zdawanego wcześniej egzaminu, aby poprawić jego wynik.

Tegoroczni absolwenci są drugim rocznikiem maturzystów, który będzie zdawać egzaminy na podstawie wymagań określonych w podstawie programowej, a nie na podstawie wymagań egzaminacyjnych, które wprowadzono w związku z pandemią COVID-19. Obecnie obowiązuje tzw. odchudzona podstawa, w której treści nauczania uszczuplono o 20 proc.

Absolwenci czteroletnich liceów i pięcioletnich techników oraz absolwenci szkoły branżowej II stopnia po ośmioletniej szkole podstawowej będą zdawać egzaminy w tzw. Formule 2023. Absolwenci szkół starszego typu – trzyletniego liceum, czteroletniego technikum i absolwenci szkoły branżowej II stopnia po gimnazjum będą zdawać egzaminy w Formule 2015.

Sesja maturalnych egzaminów pisemnych potrwa od 4 do 21 maja. Terminy egzaminów z poszczególnych przedmiotów wyznaczyła Centralna Komisja Egzaminacyjna.

Sesja ustnych egzaminów maturalnych potrwa od 7 do 30 maja. Egzaminy przeprowadzane będą według harmonogramów ustalanych przez przewodniczących zespołów egzaminacyjnych w szkołach.

Każdy maturzysta musi obowiązkowo przystąpić do trzech egzaminów pisemnych na poziomie podstawowym: z języka polskiego, matematyki i języka obcego nowożytnego. Obowiązkowe są też dwa egzaminy ustne: z polskiego i z języka obcego. Abiturienci szkół lub klas z językiem nauczania mniejszości narodowych muszą dodatkowo przystąpić do egzaminu pisemnego i egzaminu ustnego z tego języka.

Maturzyści muszą też przystąpić obowiązkowo do jednego pisemnego egzaminu na poziomie rozszerzonym (w przypadku języka obcego nowożytnego na poziomie rozszerzonym lub dwujęzycznym), czyli do egzaminu z tzw. przedmiotu dodatkowego lub do wyboru. Chętni mogą przystąpić maksymalnie jeszcze do pięciu egzaminów na poziomie rozszerzonym.

Wśród przedmiotów do wyboru są: biologia, chemia, filozofia, fizyka, geografia, historia, historia sztuki, historia muzyki, informatyka, język łaciński i kultura antyczna, wiedza o społeczeństwie, języki mniejszości narodowych i etnicznych oraz język regionalny. Ponieważ egzaminy z przedmiotów do wyboru zdawane są na poziomie rozszerzonym, do grupy przedmiotów do wyboru zaliczane są także – na tym poziomie – matematyka, język polski i języki obce, które są obowiązkowe na poziomie podstawowym.

W tym roku do grupy języków obcych nowożytnych, które można wybrać na maturze, doszedł język ukraiński. Do tej pory język ukraiński był tylko w grupie języków mniejszości narodowych.

CKE podała też, że najczęściej wybieranym przez maturzystów, tegorocznych absolwentów szkół ponadpodstawowych, przedmiotem zdawanym na poziomie rozszerzonym jest język angielski. Na drugim miejscu jest matematyka, a na trzecim – geografia.

Absolwent technikum mający dyplom zawodowy lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe na poziomie technika może być zwolniony z przystąpienia do egzaminu maturalnego z przedmiotu dodatkowego na poziomie rozszerzonym. Aby uzyskać takie zwolnienie, maturzysta musiał do 20 kwietnia złożyć pisemną informację o rezygnacji z przystąpienia do egzaminu z przedmiotu dodatkowego lub z przedmiotów dodatkowych.

Maturzysta, który jest laureatem lub finalistą olimpiady przedmiotowej, a zadeklarował chęć zdawania tego przedmiotu na maturze, jest zwolniony z przystąpienia do egzaminu maturalnego z tego przedmiotu i automatycznie otrzymuje 100 proc. punktów możliwych do uzyskania z egzaminu z tego przedmiotu. Maturzysta olimpijczyk powinien złożyć wniosek do dyrektora szkoły, aby zwolnienie z matury zostało formalnie potwierdzone.

Dodatkowa sesja maturalna dla maturzystów, którzy z przyczyn zdrowotnych lub losowych nie przystąpią do egzaminów w terminie głównym, zaplanowana została od 1 do 16 czerwca: sesja egzaminów pisemnych – 1-16 czerwca, sesja egzaminów ustnych – 8-10 czerwca.

Wyniki matur Centralna Komisja Egzaminacyjna ogłosi 8 lipca. Tego samego dnia rano swoje indywidualne wyniki poznają też maturzyści.

Aby zdać maturę, trzeba uzyskać z przedmiotów obowiązkowych zdawanych na poziomie podstawowym co najmniej 30 proc. punktów. W przypadku przedmiotów do wyboru, zdawanych na poziomie rozszerzonym, nie ma progu zaliczeniowego.

Maturzysta, który nie zdał jednego obowiązkowego egzaminu, ma prawo do poprawki w sierpniu. Sesja egzaminów poprawkowych odbędzie się 24 i 25 sierpnia: 24 sierpnia będą poprawkowe egzaminy pisemne, a 25 sierpnia poprawkowe egzaminy ustne.

Maturzysta, który nie zdał więcej niż jednego obowiązkowego egzaminu, może poprawiać wyniki dopiero za rok.

Później wydarzenie przeniosło się na scenę, gdzie wystąpiły dzieci i młodzież z I LO, II LO, ZSP nr 1, ZSP nr 2, ZSP nr 3, ZSP nr 8, Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego oraz Powiatowego Centrum Animacji Społecznej.

— To właśnie w rodzinie uczymy się pierwszych słów, pierwszych wartości i tego, czym jest miłość, którą dzielimy się każdego dnia. To ludzie, którzy są przy nas w chwilach radości i smutku, którzy wierzą w nas nawet wtedy, gdy sami w siebie wątpimy. Bez rodziny świat byłby znacznie uboższy, a życie mniej pełne. Dzisiejszym koncertem chcieliśmy wyrazić wdzięczność rodzicom, dziadkom, opiekunom za trud, jaki wkładają w wychowanie młodego pokolenia. W tym miejscu chciałabym złożyć serdeczne podziękowania wszystkim, którzy przyczynili się do powstania tego pięknego koncertu — mówi Dorota Ignasiak, dyrektor PCAS.

Koncert okazał się barwną opowieścią o bliskości, wsparciu i więziach, które budują nas od najmłodszych lat. Młodzi artyści zaprezentowali różnorodny repertuar, a ich występy spotkały się z bardzo ciepłym przyjęciem publiczności. Były chwile pełne energii, ale też momenty cichego wzruszenia — takie, w których muzyka mówi więcej niż najdłuższe przemówienie.

Na zakończenie uczestnicy koncertu otrzymali upominki, a nauczyciele, koordynatorzy i instruktorzy — dyplomy wręczone przez dyrektor PCAS Dorotę Ignasiak oraz wicedyrektora Dariusza Stańdo.

W koncercie wystąpili m.in. uczniowie i podopieczni:

Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy: Ernest Martyka, Jakub Zborowski.
Koordynatorki: Magdalena Kowalczyk, Magdalena Martyka, Monika Piotrowska.

Powiatowe Centrum Animacji Społecznej: Oliwia Dębiec, Amelia Malarczyk, Lena Ogłuszka, Natalia Sadowska, Maria Sęk, Oliwia Susik, Zofia Wojtalczyk, Iga Wróbel, Florentyna Jaworska.
Instruktor: Katarzyna Rychlik.

ZSP nr 1: Nikola Tomalka, Aleksander Kość.
Koordynator: Piotr Goljat.

Dzień Rodziny w PCAS pokazał, że o rodzinie można mówić na wiele sposobów — słowem, gestem, zabawą i muzyką. A kiedy na jednej scenie spotykają się dzieci, młodzież, nauczyciele, rodzice i opiekunowie, powstaje coś więcej niż koncert. Powstaje wspólnota.

To właśnie oni tworzą tegoroczną „Złotą Czternastkę II LO” — uczniów, których wyniki są dowodem nie tylko zdolności, ale też systematyczności, ambicji i pracy wykonywanej często wtedy, gdy inni dawno zamykali już książki.

Krzysztof Wiśkowski — średnia 5,81

Najwyższą średnią w szkole uzyskał Krzysztof Wiśkowski, absolwent klasy informatyczno-matematycznej. Jego dorobek robi wrażenie nie tylko liczbą osiągnięć, ale też ich różnorodnością.

Został laureatem III stopnia Ogólnopolskiej Olimpiady o Diamentowy Indeks AGH z geografii z elementami geologii oraz finalistą Olimpiady ZUS „Warto wiedzieć więcej o ubezpieczeniach społecznych”. Wielokrotnie odnosił sukcesy w konkursach matematycznych, m.in. organizowanych przez Politechnikę Warszawską, Katolicki Uniwersytet Lubelski i Uniwersytet Łódzki. Otrzymał także wyróżnienie w konkursie Kangur Matematyczny.

Trzykrotnie wraz z zespołem zdobywał tytuł finalisty Międzynarodowego Konkursu Edukacyjnego Odyseja Umysłu. Brał udział również w kolejnych etapach olimpiad i konkursów: matematycznych, statystycznych, językowych oraz debatach oksfordzkich w języku angielskim.

Krzysztof był aktywny także poza salą lekcyjną. Śpiewał w chórze, uczestniczył w uroczystościach szkolnych, przygotował ilustrację do pracy literackiej opublikowanej w lokalnej prasie, reprezentował szkołę w radiu. Był wielokrotnym stypendystą, dwukrotnie otrzymał stypendium Prezesa Rady Ministrów, a także nagrodę im. Stefana Żeromskiego i stypendium naukowe Marszałka Województwa Łódzkiego.

Martyna Pązik — średnia 5,63

Martyna Pązik, absolwentka klasy menedżerskiej, to jedna z tych osób, które pokazują, że konsekwencja potrafi prowadzić bardzo wysoko. Została laureatką XIX edycji Ogólnopolskiej Olimpiady o Diamentowy Indeks AGH z geografii z elementami geologii, brała też udział w zawodach II stopnia L Olimpiady Geograficznej.

Na swoim koncie ma tytuły laureatki II i III stopnia Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy Geologicznej OKAWANGO. W konkursie geologiczno-środowiskowym „Błękitny krwiobieg Ziemi” zdobyła III miejsce w części teoretycznej oraz II miejsce w kategorii projektu konkursowego.

Wraz z zespołem została finalistką Ogólnopolskiego Konkursu Miniprzedsiębiorstwo Roku 2025. Przez dwa lata pełniła funkcję młodszego ambasadora programu EPAS. Otrzymała również stypendium Prezesa Rady Ministrów. Martyna odnosiła także sukcesy sportowe — zdobyła III miejsce w Mistrzostwach Powiatu Tomaszowskiego w koszykówce dziewcząt.

Zofia Łuczkowska — średnia 5,59

Zofia Łuczkowska, absolwentka klasy biologiczno-chemicznej, uzyskała tytuł finalistki XL Olimpiady Wiedzy Ekologicznej. Z powodzeniem startowała także w konkursie „Młody Medyk”, organizowanym przez Społeczną Akademię Nauk w Łodzi, zdobywając czołowe miejsca w II i III edycji.

W roku szkolnym 2024/2025 została zakwalifikowana do programu stażowego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, który odbyła w Zakładzie Mikrobiologii, Genetyki i Immunologii Doświadczalnej.

Zosia łączyła naukę z działalnością artystyczną i sportową. Zdobyła II miejsce w XIII Powiatowym Konkursie Recytatorskim w Językach Obcych w języku angielskim, a z drużyną wywalczyła srebrny medal w półfinałach wojewódzkich w piłce ręcznej dziewcząt. Występowała też podczas licznych koncertów szkolnych i okolicznościowych, śpiewając oraz grając na gitarze.

Pozostali uczniowie Złotej Czternastki

Wiktoria Pająk ze średnią 5,29, absolwentka klasy biologiczno-chemicznej, podejmowała ambitne wyzwania naukowe, biorąc udział w Ogólnopolskiej Olimpiadzie o Diamentowy Indeks AGH z geografii z elementami geologii.

Martyna Najder ze średnią 5,27, absolwentka klasy menedżerskiej, została laureatką XVIII Ogólnopolskiej Olimpiady o Diamentowy Indeks AGH. Wraz z zespołem uzyskała tytuł finalistki Ogólnopolskiego Konkursu Miniprzedsiębiorstwo Roku 2025, gdzie otrzymała także nagrodę Accenture Skills for Future.

Kamila Bała ze średnią 5,25, absolwentka klasy humanistyczno-dziennikarskiej, aktywnie reprezentowała szkołę podczas uroczystości szkolnych i miejskich oraz pełniła funkcję w poczcie sztandarowym.

Jakub Jaśkiewicz ze średnią 5,24, absolwent klasy biologiczno-chemicznej, osiągnął bardzo wysokie wyniki w nauce, potwierdzając systematyczność, zdolności i zaangażowanie.

Lena Piechna ze średnią 5,20, absolwentka klasy menedżerskiej, była finalistką Ogólnopolskiego Konkursu Miniprzedsiębiorstwo Roku 2025. Zdobyła także V miejsce drużynowo w Mistrzostwach Powiatu Tomaszowskiego w Drużynowych Biegach Przełajowych i może pochwalić się 100-procentową frekwencją.

Wiktor Pawlak ze średnią 5,19, absolwent klasy informatyczno-matematycznej, został laureatem XII i finalistą XI edycji Ogólnopolskiego Konkursu Logicznego. Trzykrotnie zdobył tytuł finalisty Międzynarodowego Konkursu Edukacyjnego Odyseja Umysłu, a w ostatnim roku pełnił funkcję trenera zespołu.

Elwira Woźniak ze średnią 5,07, absolwentka klasy informatyczno-matematycznej, osiągnęła bardzo wysokie wyniki w nauce, potwierdzające jej sumienność i solidne przygotowanie.

Amelia Magiera ze średnią 5,06, absolwentka klasy humanistyczno-dziennikarskiej, uczestniczyła w etapie wojewódzkim projektu IPN „Silni Polską!” oraz w etapie wojewódzkim Konkursu Historycznego „Polska–Węgry – Historia Przyjaźni”.

Ludmiła Paś ze średnią 5,06, absolwentka klasy humanistyczno-dziennikarskiej, brała udział w projekcie IPN „Silni Polską!” i reprezentowała szkołę w poczcie sztandarowym.

Michał Pająk ze średnią 5,00, absolwent klasy matematyczno-chemicznej, osiągnął bardzo dobre wyniki w nauce, będące efektem rzetelności, ambicji i konsekwentnej pracy.

Wojciech Tomczyk ze średnią 5,00, absolwent klasy biologiczno-chemicznej, został finalistą XXXII Ogólnopolskiego Konkursu Chemicznego im. Ignacego Łukasiewicza. Na szczególne podkreślenie zasługuje jego 100-procentowa frekwencja przez cały okres nauki w liceum.

Talent, praca i charakter

„Złota Czternastka II LO” rocznika 2025/2026 pokazuje, że sukces nie bierze się z przypadku. Ma swoje imiona, twarze i historie. Czasem rodzi się przy biurku, nad zadaniem, którego nie da się rozwiązać od razu. Czasem na konkursowej sali, scenie, boisku albo podczas szkolnej uroczystości.

To uczniowie, którzy udowodnili, że talent potrzebuje pracy, a ambicja — wytrwałości. Ich osiągnięcia są powodem do dumy dla całej społeczności II Liceum Ogólnokształcącego w Tomaszowie Mazowieckim i inspiracją dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją szkolną drogę.

Jednym z najbardziej wymownych momentów była wizyta najstarszych grup przedszkolnych w II Liceum Ogólnokształcącym. Wspólne odśpiewanie hymnu, zwiedzanie szkoły i spotkanie z młodzieżą stały się piękną lekcją międzypokoleniowej wspólnoty.

Równie uroczyście było w Szkole Podstawowej nr 12, gdzie odbyła się akademia poświęcona Konstytucji 3 Maja. Uczniowie wraz z chórem przygotowali program artystyczny złożony z wierszy i pieśni patriotycznych, przypominając wydarzenia z 1791 roku oraz znaczenie pierwszej w Europie konstytucji.

Ten dzień pokazał, że patriotyzm może mieć wiele twarzy: dziecięcy uśmiech, biało-czerwoną chorągiewkę, hymn śpiewany wspólnie przez młodszych i starszych oraz pamięć o historii, która wciąż potrafi łączyć.

Książka stanęła przed sądem

Uroczystość rozpoczęła się od przedstawienia przygotowanego przez uczniów klasy 4a pod wymownym tytułem „Książka przed sądem”. Młodzi aktorzy z humorem i pomysłowością pokazali, że choć współczesny świat kusi komputerami, telefonami i szybkimi obrazami, książka wciąż ma coś, czego technologia nie zastąpi: ciszę, wyobraźnię i spotkanie z drugim człowiekiem zapisanym między wersami.

Był to nie tylko występ, ale i mała lekcja o tym, że czytanie nie jest szkolnym obowiązkiem z listy zadań. Jest przygodą.

Pierwszoklasiści złożyli czytelnicze ślubowanie

Po części artystycznej przyszedł czas na najważniejszy moment dnia. Pierwszoklasiści złożyli uroczyste ślubowanie, obiecując szanować książki, dbać o nie i chętnie korzystać ze szkolnej biblioteki.

Od tej chwili stali się pełnoprawnymi czytelnikami – z własnym miejscem w bibliotecznej społeczności i zaproszeniem do świata, w którym można spotkać Kubusia Puchatka, Akademię Pana Kleksa, Muminki, detektywów, smoki i bohaterów jeszcze nieodkrytych.

Dyplomy, zakładki i pierwsza czytelnicza wyprawka

Każdy uczeń otrzymał pamiątkowy dyplom, który osobiście wręczyła dyrektor szkoły Elżbieta Wilczyńska. Na dzieci czekały również zakładki do książek oraz wyprawki czytelnicze przekazane przez Instytut Książki w ramach kampanii „Mała książka – wielki człowiek”.

To piękna inicjatywa, bo od pierwszej książki często zaczyna się coś znacznie większego: nawyk czytania, ciekawość świata i odwaga zadawania pytań.

Bez światła, ale z jasną radością

Uroczystości towarzyszyła niespodziewana awaria prądu. Brak oświetlenia nie zepsuł jednak wydarzenia. Przeciwnie – dodał mu szczególnego klimatu. Jak w starych opowieściach czytanych przy świecy, najważniejsze okazały się głosy dzieci, ich uśmiechy i wspólna radość.

Bo biblioteka nie potrzebuje reflektorów, żeby świecić. Wystarczy książka otwarta we właściwym momencie.

Za każdym takim sukcesem stoi oczywiście uczeń — jego praca, pasja i determinacja. Ale nie sposób pominąć również roli nauczycieli. To oni byli przewodnikami, mentorami i tymi, którzy potrafili dostrzec potencjał, zanim jeszcze w pełni rozbłysnął. Wspólny wysiłek przyniósł efekty, o których dziś można mówić z prawdziwą satysfakcją.

Osiągnięcia maturzystów są także ważnym sygnałem dla młodszych uczniów. Pokazują, że warto próbować, mierzyć wysoko i nie bać się wyzwań. Bo droga do sukcesu rzadko jest prosta, ale zawsze zaczyna się od pierwszego kroku.

A szczęście? Być może czasem pojawia się po drodze. Jednak, jak mówi stare powiedzenie, sprzyja przygotowanym.

Z dumą przedstawiamy tegorocznych maturzystów — laureatów i finalistów olimpiad przedmiotowych.

Filip Welfle z klasy IV bch został finalistą LVI Olimpiady Literatury i Języka Polskiego. Już dziś może cieszyć się stuprocentowym wynikiem na wszystkich egzaminach maturalnych z języka polskiego. Do sukcesu przygotowywała go Anna Ignasiak, nauczycielka języka polskiego.

Pod opieką Macieja Błaszczyka uczniowie przygotowywali się do Olimpiady „Losy żołnierza i dzieje oręża polskiego”. Piotr Kiełbowski z klasy IV hd oraz Artur Szulc z klasy IV hd uzyskali tytuły finalistów, natomiast Aleksander Wieczorek, również z klasy IV hd, został laureatem olimpiady. Dzięki tym osiągnięciom uczniowie mogą już cieszyć się stuprocentowym wynikiem z egzaminu maturalnego z historii na poziomie rozszerzonym.

Do grona najlepszych dołączyła także Zofia Pełka z klasy IV hd, finalistka XXXVIII Olimpiady Filozoficznej. Uczennica uzyskała również stuprocentowy wynik z egzaminu maturalnego z filozofii na poziomie rozszerzonym.

To sukcesy, które zapisują się w historii szkoły — i przypominają, że talent jest iskrą, ale dopiero ambicja i praca potrafią rozpalić z niej prawdziwy ogień.

W gronie laureatów Wojewódzkich Konkursów Przedmiotowych znaleźli się uczniowie szkół podstawowych z Tomaszowa Mazowieckiego. Podczas wydarzenia zorganizowanego 22 kwietnia odebrali dyplomy, zaświadczenia, nagrody i gratulacje. Sam tytuł laureata ma znaczenie nie tylko prestiżowe, ale również praktyczne, ponieważ gwarantuje miejsce w wybranej szkole ponadpodstawowej.

To ważna wiadomość dla lokalnej społeczności. Sukcesy edukacyjne młodych mieszkańców pokazują, że tomaszowskie szkoły potrafią skutecznie rozwijać talenty, a uczniowie z miasta z powodzeniem rywalizują na szczeblu wojewódzkim w wymagających konkursach przedmiotowych.

Kto został laureatem

Wśród wyróżnionych znaleźli się Adam Seliga, laureat Wojewódzkiego Konkursu Przedmiotowego z Matematyki, uczeń klasy VIII c Szkoły Podstawowej nr 1 im. Aleksandra Kamińskiego w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 4 w Tomaszowie Mazowieckim, oraz Arkadiusz Piechota, również laureat konkursu z matematyki, uczeń klasy VII c Szkoły Podstawowej nr 10 im. Tomaszowskich Olimpijczyków.

Tytuł laureata zdobył także Piotr Dela, uczeń klasy VIII a Szkoły Podstawowej nr 6 w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 8, który został wyróżniony w konkursie z historii. W gronie najlepszych znalazł się również Antoni Strzelecki, uczeń klasy VII a Szkoły Podstawowej nr 11 w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 7, laureat Wojewódzkiego Konkursu Przedmiotowego z języka polskiego.

Lista laureatów pokazuje, że sukcesy tomaszowskich uczniów nie ograniczają się do jednej dziedziny. Matematyka, historia i język polski to przedmioty wymagające różnych kompetencji: ścisłego myślenia, analizy, pamięci, samodzielności i systematycznej pracy. Tym bardziej warto odnotować, że młodzi mieszkańcy Tomaszowa Mazowieckiego osiągają wysokie wyniki w tak zróżnicowanych obszarach.

Za sukcesem stoi codzienna praca

Podczas uroczystości podkreślono, że za osiągnięciami uczniów stoi nie tylko talent, ale także ogromne zaangażowanie. Zwrócono uwagę na wysiłek nauczycieli, którzy potrafią wzbudzać w młodzieży ciekawość świata i głód wiedzy. To właśnie taka codzienna, często niewidoczna na pierwszy rzut oka praca przekłada się później na sukcesy w konkursach o wysokim poziomie trudności.

Ważną rolę odgrywają także dyrektorzy szkół, rodzice i członkowie komisji konkursowych. Szkoła tworzy warunki do rozwoju, nauczyciele prowadzą uczniów przez kolejne etapy przygotowań, a rodzice zapewniają wsparcie i motywację. Z kolei komisje czuwają nad prawidłowym przebiegiem konkursów i rzetelną oceną wiedzy uczestników.

Dobry sygnał dla lokalnej oświaty

Wyróżnienia zdobyte przez uczniów z Tomaszowa Mazowieckiego są dobrym sygnałem dla całego lokalnego systemu oświaty. Pokazują, że w miejskich szkołach są uczniowie ambitni, dobrze przygotowani i gotowi do podejmowania wyzwań na poziomie wojewódzkim. To także potwierdzenie, że inwestowanie w edukację i wspieranie szkolnych talentów ma realne efekty.

Dla samych laureatów to z pewnością ważny moment, ale też początek kolejnego etapu. Osiągnięty wynik może stać się mocnym impulsem do dalszego rozwoju i potwierdzeniem, że konsekwencja oraz systematyczna nauka przynoszą wymierne rezultaty. Z perspektywy miasta to z kolei powód do dumy i kolejny przykład, że o tomaszowskiej edukacji można mówić w kontekście konkretnych sukcesów.

Na scenie nie było przypadkowych słów. Każda interpretacja była osobistym manifestem. Widać było pracę – tę cichą, codzienną, odbywającą się poza światłem reflektorów. Jak podkreślali nauczyciele, to nie tylko nauka języka, ale kształtowanie wrażliwości i odwagi w wyrażaniu siebie.

Do konkursu zgłosiło się w tym roku aż 90 uczniów – 47 ze szkół podstawowych i 43 ze szkół ponadpodstawowych. To liczba, która pokazuje, że młodzi ludzie wciąż chcą mówić – i chcą być słuchani.

Nie sposób nie docenić poziomu tegorocznych prezentacji. Była precyzja językowa, była emocja, była świadomość słowa. Recytacje niejednokrotnie przypominały małe spektakle – zbudowane z pauzy, akcentu, spojrzenia. A za nimi stali nauczyciele, których praca wykracza daleko poza „lekcję przy tablicy”.

Konkurs odbył się pod patronatem Starostwa Powiatowego w Tomaszowie Mazowieckim, Urzędu Miasta oraz kina Helios. Wsparcie zapewnili także Samorząd Uczniowski i Rada Rodziców przy II LO, a także wydawnictwa językowe: Macmillan, Oxford, Pearson i Klett.

W jury zasiedli doświadczeni nauczyciele i specjaliści. W części anglojęzycznej oceniały dr Agata Barańska-Szczepaniak oraz mgr Agnieszka Papiernik. Recytacje w języku niemieckim analizowali mgr Edyta Sałowska i mgr Dariusz Lis, natomiast w języku hiszpańskim – mgr Kamila Bieniek i ponownie dr Agata Barańska-Szczepaniak.

Organizatorkami wydarzenia były Agata Barańska-Szczepaniak, Agnieszka Papiernik i Monika Smolińska – trio, które od lat buduje rangę konkursu i jego niepowtarzalny klimat.

Laureaci – szkoły podstawowe

W języku angielskim triumfowali najmłodsi – i to dosłownie. Pierwsze miejsce ex aequo zdobyli Iwo Bednarski z klasy VI ze Szkoły Podstawowej nr 12 oraz Justyna Płóciennik z klasy V z Zespołu Szkół w Komorowie. Drugie miejsce zajęła Aleksandra Hrabska z „Dziesiątki”, a trzecie – Wiktoria Wójciak z Komorowa.

W języku niemieckim dominowała Lubochnia – Hanna Pichola i Anna Schab oraz Eryk Szymański pokazali, że konsekwentna praca przynosi efekty. Pierwsze miejsce ex aequo zdobyły Hanna Pichola i Kaja Fangrat z Komorowa.

W języku hiszpańskim wyróżnienie trafiło do Julii Kubackiej ze Szkoły Podstawowej nr 10 – jedynej reprezentantki tej kategorii w powiecie.

Laureaci – szkoły ponadpodstawowe

W języku angielskim zwyciężyli Hanna Biegun (II LO) oraz Miłosz Pietrzak (ZSP nr 2). Drugie miejsce zajęła Maria Pawelska (I LO), a trzecie – Wiktoria Klimczak (II LO).

W języku niemieckim najlepsza okazała się Sandra Wiśniewska z II LO, przed Zuzanną Szkudlarską. Na trzecim miejscu uplasowali się ex aequo Kinga Nowak, Bartłomiej Kowalski oraz Aleksandra Czapnik.

W języku hiszpańskim triumfował Tomasz Anterszlak, przed Zuzanną Paduch i Magdaleną Wieczorek – wszyscy z II LO.

To był dzień, w którym język przestał być tylko narzędziem komunikacji. Stał się przestrzenią spotkania – kultur, emocji i wartości.

Jak pisał Miłosz: „mowa jest jak światło – odsłania rzeczy, ale i rzuca cień”. W Tomaszowie Mazowieckim młodzi ludzie pokazali, że potrafią operować tym światłem świadomie.

I to jest być może najważniejsza nagroda tego konkursu.

Do zobaczenia za rok.

Muzyka jako most między pokoleniami

Koncert miał charakter wyjątkowy. Nie był to typowy występ sceniczny, lecz spotkanie – intymne, niemal rodzinne. Wśród słuchaczy znaleźli się powstańcy warszawscy, dla których wiele wykonywanych utworów było powrotem do lat młodości, do emocji, które – choć minęły dekady – nie straciły swojej siły.

W takich chwilach muzyka przestaje być tylko formą artystyczną. Staje się językiem pamięci. Przypomina, że historia to nie daty i definicje, lecz konkretne ludzkie losy.

Jak pisał Krzysztof Kamil Baczyński:
„I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc…”
Te słowa, choć zapisane w poezji, w Domu Powstańców Warszawskich wybrzmiewają inaczej – jak echo rzeczywistości, którą ktoś naprawdę przeżył.

Lekcja historii, której nie da się zapomnieć

Jednym z najważniejszych punktów wizyty była lekcja historii prowadzona przez Zbigniewa Daaba ps. „Kapiszon” – uczestnika Powstania Warszawskiego. To spotkanie miało wymiar szczególny, bo opowieść dotyczyła wojny widzianej oczami… nastolatka.

Daab nie mówił językiem podręczników. Opowiadał o codzienności, która nagle przestała być normalna. O wyborach, które dla młodych ludzi tamtego czasu nie były abstrakcją, lecz koniecznością. O strachu, ale też o odpowiedzialności, która przyszła zbyt wcześnie.

Dla uczniów z Tomaszowa była to lekcja, której nie da się „zaliczyć” i zapomnieć. To raczej doświadczenie, które zostaje – bo nagle okazuje się, że historia nie jest odległa. Ma twarz, głos i konkretne wspomnienia.

Powązki – cisza, która mówi więcej niż słowa

Finałem wyjazdu była wizyta na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach – miejscu, które dla wielu jest najważniejszą nekropolią pamięci narodowej.

Wśród licznych grobów młodzież zatrzymała się m.in. przy mogile Krzysztofa Kamila Baczyńskiego – poety, który stał się symbolem pokolenia Kolumbów. Zginął w wieku zaledwie 23 lat, w pierwszych dniach Powstania Warszawskiego.

Zapalenie zniczy było prostym gestem, ale w tej prostocie kryje się sens takich wyjazdów. Bo pamięć nie zawsze potrzebuje wielkich słów. Czasem wystarczy chwila ciszy.

Edukacja, która wychodzi poza szkołę

Wyjazd uczniów II LO z Tomaszowa Mazowieckiego pokazuje, jak powinna wyglądać nowoczesna edukacja historyczna. Nie jako zestaw dat do zapamiętania, lecz jako spotkanie z doświadczeniem, które pozwala zrozumieć przeszłość i jej znaczenie dla teraźniejszości.

Dom Powstańców Warszawskich, powstały z inicjatywy miasta stołecznego Warszawy, pełni dziś rolę nie tylko miejsca opieki dla weteranów, ale także przestrzeni dialogu międzypokoleniowego. To tutaj młodzi mogą usłyszeć historie, których nie znajdą w żadnym podręczniku.

W świecie, w którym pamięć historyczna bywa spłycana do symboli i rocznicowych przemówień, takie spotkania mają szczególną wartość. Bo – jak pisał Zbigniew Herbert –
„naród, który traci pamięć, traci sumienie”.

Tomaszów pamięta

Dla Tomaszowa Mazowieckiego to wydarzenie ma także wymiar lokalny. Pokazuje, że młodzież z naszego miasta nie tylko uczy się historii, ale potrafi ją przeżywać i współtworzyć jej współczesną opowieść.

Koncert „Arbuzów”, spotkanie z powstańcem i wizyta na Powązkach tworzą razem coś więcej niż szkolną wycieczkę. To opowieść o tym, że pamięć nie jest zamknięta w muzeach.

Ona żyje – w muzyce, w rozmowie, w ciszy nad grobem.

Technologia, która prowadzi za rękę

SALUS nie jest zwykłą apteczką. To urządzenie, które prowadzi użytkownika krok po kroku, szczególnie wtedy, gdy stres odbiera zdolność logicznego myślenia. Kluczową rolę odgrywa tu moduł „1 Pomoc” – funkcja, która wyświetla materiały instruktażowe dotyczące podstawowych czynności ratunkowych.

W praktyce oznacza to jedno: zamiast nerwowego przeszukiwania internetu, użytkownik dostaje jasny, wizualny komunikat – jak wykonać RKO, jak zatamować krwotok, jak zareagować tu i teraz. To rozwiązanie, które wpisuje się w filozofię znaną z kampanii społecznych: „pierwsze minuty ratują życie”.

Apteczka, która pamięta za człowieka

Drugim filarem projektu jest system przypomnień o lekach. Brzmi prosto – ale każdy, kto choć raz musiał regularnie przyjmować medykamenty, wie, jak łatwo o pomyłkę. SALUS eliminuje ten problem, wykorzystując sygnały dźwiękowe i świetlne, które przypominają o właściwym czasie przyjęcia dawki.

To rozwiązanie szczególnie ważne w kontekście starzejącego się społeczeństwa – temat, który wraca jak refren w raportach Ministerstwa Zdrowia i analizach GUS. Tu technologia przestaje być gadżetem, a zaczyna być realnym wsparciem.

Porządek zamiast chaosu

Kacper poszedł o krok dalej. Dzięki zastosowaniu technologii RFID, użytkownik może zarządzać zawartością apteczki w sposób, który jeszcze kilka lat temu kojarzył się raczej z magazynami logistycznymi niż domową półką z lekami.

Do tego dochodzi monitorowanie temperatury i wilgotności – parametrów kluczowych dla wielu preparatów. Bo przecież – jak przypominają farmaceuci – niewłaściwe przechowywanie leków potrafi zniweczyć ich działanie szybciej niż upływ czasu.

Inżynieria w szkolnej ławce

Sercem urządzenia jest ESP32-S3-LCD-4.3, wspierany przez dodatkowe moduły ESP32 Mini. Całość komunikuje się przez Bluetooth i Wi-Fi, a obudowa powstała w technologii druku 3D. To nie jest szkolny projekt „na zaliczenie”. To konstrukcja, która łączy elektronikę, programowanie i nowoczesne wytwarzanie w sposób, który bez kompleksów mógłby trafić na targi technologiczne.

Programowanie w środowisku Visual Studio Code z PlatformIO pokazuje z kolei, że młodzi konstruktorzy z Tomaszowa operują już narzędziami, które są standardem w branży.

Tomaszów, który patrzy w przyszłość

W czasach, gdy często narzekamy na poziom edukacji i brak praktycznych umiejętności, projekt SALUS jest jak scena z dobrego filmu – moment, w którym widz orientuje się, że przyszłość właśnie dzieje się na jego oczach.

ZSP nr 1 w Tomaszowie Mazowieckim udowadnia, że szkoła może być miejscem, gdzie rodzą się rozwiązania odpowiadające na realne potrzeby społeczne. A sam Kacper Kacprzak pokazuje coś jeszcze ważniejszego – że inżynieria nie zaczyna się w wielkich laboratoriach, ale przy biurku, gdzie ktoś zadaje sobie proste pytanie: „co mogę zrobić, żeby było bezpieczniej?”

I być może właśnie w takich projektach – cichych, lokalnych, tworzonych bez wielkich budżetów – kryje się odpowiedź na pytanie, jak będzie wyglądać medycyna jutra.

Na tym jednak tomaszowski akcent się nie kończy. Technikum nr 5 w Tomaszowie Mazowieckim ma 13 stypendystów, a Liceum Sztuk Plastycznych w Tomaszowie Mazowieckim – 7. W praktyce oznacza to, że dziesiątki młodych ludzi z naszego powiatu otrzymają realne wsparcie finansowe, które mogą przeznaczyć na zakup specjalistycznego sprzętu, pomocy dydaktycznych, oprogramowania, a także udział w kursach i szkoleniach zawodowych.

To właśnie ten wymiar programu wydaje się najcenniejszy. Nie chodzi tu o jednorazową nagrodę za dobre oceny, ale o narzędzie, które ma pomóc w dalszym rozwoju. Uczniowie, którzy znaleźli się na liście stypendystów, wkrótce podpiszą umowy z UMWŁ, a następnie przygotują Indywidualne Plany Rozwoju. W tych dokumentach określą cele, które chcą osiągnąć, oraz wydatki, na jakie przeznaczą przyznane środki. W tym procesie pomagać im będą nauczyciele – opiekunowie dydaktyczni. Program przewiduje również wsparcie dla nich – po 800 złotych za opiekę nad każdym uczniem.

Zainteresowanie tegoroczną edycją było bardzo duże. Do programu wpłynęło ponad 1050 wniosków. O stypendia ubiegali się uczniowie techników, szkół branżowych oraz szkół artystycznych, w tym muzycznych, plastycznych i tanecznych. Aby znaleźć się w gronie laureatów, nie wystarczyło jednak dobrze się uczyć. Kandydaci musieli osiągnąć średnią co najmniej 4,3 ze wszystkich przedmiotów zawodowych w poprzednim roku szkolnym, a jednocześnie nie mogli wcześniej korzystać z programu ani pobierać innego stypendium za wyniki w nauce finansowanego ze środków unijnych.

To jednak nie wszystko. Regulamin zakładał też spełnienie przynajmniej jednego z dodatkowych warunków. Stypendium kierowane jest bowiem do uczniów zdolnych, ale znajdujących się jednocześnie w trudniejszej sytuacji życiowej lub ekonomicznej. O wsparcie mogli ubiegać się m.in. uczniowie posiadający orzeczenie o niepełnosprawności lub potrzebie kształcenia specjalnego, członkowie rodzin wielodzietnych posiadających Kartę Dużej Rodziny, osoby pobierające zasiłek rodzinny, a także imigranci spoza Unii Europejskiej.

W tym kontekście sukces szkół z powiatu tomaszowskiego nabiera jeszcze większego znaczenia. Nie jest to wyłącznie sukces statystyczny, ale dowód na to, że lokalne placówki potrafią skutecznie wspierać ambitną młodzież i dobrze przygotowywać ją do ubiegania się o zewnętrzne formy wsparcia. To również sygnał, że w Tomaszowie i okolicach szkolnictwo zawodowe nie jest traktowane po macoszemu, lecz staje się istotną częścią edukacyjnej i społecznej rzeczywistości.

Pozostałe szkoły z regionu także zaznaczyły swoją obecność na liście stypendystów. Wysokie wyniki osiągnęły m.in. placówki z Łodzi, Radomska, Wieruszowa, Sieradza, Opoczna, Zduńskiej Woli, Wielunia, Kutna, Skierniewic, Łowicza, Piotrkowa Trybunalskiego i Rawy Mazowieckiej. To pokazuje, że program ma szeroki zasięg i odpowiada na realne potrzeby uczniów w całym województwie. Z perspektywy naszego regionu najważniejsze jest jednak to, że Tomaszów Mazowiecki znalazł się w ścisłej czołówce, a jedna z miejscowych szkół okazała się bezkonkurencyjna w skali całego Łódzkiego.

Warto też pamiętać, że pierwsza edycja programu pokazała bardzo praktyczny charakter tego wsparcia. Ubiegłoroczni stypendyści przeznaczali środki m.in. na zakup spawarek, narzędzi warsztatowych, sprzętu budowlanego, dronów fotograficznych, instrumentów muzycznych czy programów do nagrywania dźwięku. To najlepiej pokazuje, że za urzędową nazwą programu kryje się coś znacznie ważniejszego: możliwość zdobycia narzędzi, które wprost przekładają się na rozwój zawodowy.

Program „Młodzi zawodowcy” realizowany jest w ramach Funduszy Europejskich dla Łódzkiego 2021–2027, a w ciągu pięciu lat samorząd województwa ma przeznaczyć na ten cel ponad 26,6 mln złotych. Celem jest promocja kształcenia zawodowego i pomoc młodzieży w zdobywaniu kwalifikacji, które pozwolą jej lepiej odnaleźć się na rynku pracy. W czasach, gdy pracodawcy coraz częściej szukają nie tyle dyplomów, ile konkretnych umiejętności, takie wsparcie staje się czymś więcej niż edukacyjnym dodatkiem. Jest inwestycją w ludzi, których za kilka lat będą potrzebować firmy, instytucje i lokalne społeczności.

Dla powiatu tomaszowskiego tegoroczne wyniki są powodem do satysfakcji. Pokazują, że tutejsze szkoły nie tylko uczą zawodu, ale też skutecznie otwierają młodym ludziom drzwi do dalszego rozwoju. A to w dzisiejszych realiach znaczy naprawdę dużo.

Hangar zamiast kredy i tablicy

Najbardziej spektakularnie zapowiada się projekt w Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 1 im. Tadeusza Kościuszki. Wartość inwestycji to 5,5 mln zł, z czego 4,6 mln zł stanowi dofinansowanie. Liczby robią wrażenie, ale jeszcze większe – kierunek zmian.

Bo tu nie chodzi o odświeżenie ścian czy wymianę ławek. To próba przestawienia edukacji na zupełnie inne tory.

Powiat Tomaszowski stawia na kształcenie w zawodzie, który jeszcze niedawno brzmiał jak fragment scenariusza „Top Gun” – technik mechanik lotniczy. I nie będzie to nauka „na sucho”.

Powstanie:

• hangar z symulatorem lotów,
• nowoczesne pracownie wyposażone m.in. w okulary VR i drony,
• specjalistyczny sprzęt oraz… samochód elektryczny do zajęć praktycznych.

To nie jest już szkoła z epoki kredy i dziennika papierowego. To laboratorium przyszłości, w którym uczeń nie tylko czyta o technologii – ale ją dotyka.

Region inwestuje, ale liczy się detal

W całym województwie dzieje się dużo. Poddębice adaptują magazyn na pracownię elektryczną, Opoczno remontuje szkołę za blisko 11 mln zł, Łowicz tworzy pracownie OZE i inteligentnych instalacji. Łódź inwestuje ponad 14 mln zł w kształcenie zawodowe.

Ale to właśnie w takich miejscach jak Tomaszów rozstrzyga się coś więcej niż statystyka.

Bo diabeł – jak zwykle – tkwi w szczegółach.

Nie w tym, ile region dostał, ale czy konkretna szkoła będzie w stanie przygotować młodych ludzi do realnego rynku pracy. Czy absolwent z Tomaszowa będzie konkurencyjny wobec tego z Łodzi czy Wrocławia. Czy zostanie tu – czy wyjedzie.

Szkoła jako odpowiedź, nie problem

Od lat słyszymy, że szkolnictwo zawodowe w Polsce wymaga odbudowy. Że młodzi uciekają od technicznych kierunków. Że brakuje fachowców. To nie są publicystyczne frazesy – to diagnozy powtarzane przez przedsiębiorców i ekspertów rynku pracy.

I właśnie dlatego ta inwestycja ma znaczenie większe niż suma w budżecie.

Bo jeśli hangar w Tomaszowie nie stanie się tylko medialną ciekawostką, ale realnym miejscem kształcenia – może zmienić coś więcej niż jedną szkołę.

Może zmienić trajektorie życiowe setek młodych ludzi.

Czas na drugi akt

Dziś mamy decyzje, projekty, umowy i wizualizacje. Za chwilę przyjdzie moment prawdy – realizacja. A potem jeszcze trudniejszy etap: utrzymanie jakości i sensu tej inwestycji.

Historia zna wiele przykładów – także w regionie – gdzie nowe mury nie szły w parze z nową jakością. Gdzie sprzęt kurzył się w zamkniętych pracowniach, a ambicje rozbijały się o codzienność.

Dlatego warto patrzeć na ręce. Nie z nieufności, ale z troski.

Bo 5,5 miliona złotych to nie tylko inwestycja w budynek. To inwestycja w przyszłość Tomaszowa.

A tej – jak dobrze wiemy – nie da się już odkładać na później.

— To było coś więcej niż zwykła prezentacja szkoły — mówi jeden z odwiedzających. — Tu naprawdę można było poczuć atmosferę miejsca, które inspiruje.

Stoisko ZSP nr 6 tętniło życiem. Odwiedzający mieli okazję nie tylko zapoznać się z ofertą edukacyjną, ale również porozmawiać z uczniami i nauczycielami o realnych możliwościach rozwoju, praktykach zawodowych i planowaniu przyszłości. Nie brakowało konkretnych odpowiedzi na trudne pytania, ale też uśmiechu i autentycznego zaangażowania.

Organizatorzy targów nie mieli wątpliwości — to właśnie ZSP nr 6 najlepiej oddało ideę wydarzenia: łączenia edukacji z przyszłością zawodową. Przyznane I miejsce to dowód uznania nie tylko dla kreatywności, ale przede wszystkim dla pracy zespołowej i pasji.

— To nasza wspólna wygrana — podkreślają przedstawiciele szkoły. — Każdy, kto dołożył swoją cegiełkę do przygotowania tego dnia, jest częścią tego sukcesu.

VIII Tomaszowskie Targi Pracy i Edukacji okazały się przestrzenią inspirujących spotkań, rozmów i nowych perspektyw. Dla ZSP nr 6 był to jednak także moment dumy i potwierdzenie, że obrana droga rozwoju przynosi efekty.

A dla tych, którzy nie zdążyli odwiedzić stoiska — nic straconego. Już 21 kwietnia 2026 roku, w godzinach 9:00–13:00, szkoła zaprasza na Dzień Otwarty. To kolejna okazja, by przekonać się, co sprawia, że „Wyspiański” przyciąga uwagę i buduje przyszłość swoich uczniów.

20 marca zorganizowali oni rajd pieszy pod hasłem „Na leśnych tropach wiosny z NBP”. Wydarzenie miało charakter otwarty i zgromadziło około 220 uczniów klas IV–VIII z „Szóstki” oraz blisko 60 gości z zaprzyjaźnionych drużyn SK PTSM z Czarnocina, Szynczyc oraz Szkoły Podstawowej nr 11 w Tomaszowie Mazowieckim.

Impreza rozpoczęła się na terenie szkoły, gdzie uczestnicy wzięli udział w sportowych konkurencjach oraz interaktywnych quizach sprawdzających wiedzę z zakresu ekonomii i finansów. Następnie drużyny wyruszyły na trasę rajdu prowadzącą leśnymi duktami do siedziby Nadleśnictwa Smardzewice.

Na uczestników czekało tam nietypowe zadanie – gra terenowa z wykorzystaniem kodów QR. Ukryte na drzewach kody prowadziły do pytań dotyczących Narodowego Banku Polskiego. Uczniowie, korzystając ze smartfonów, musieli je odnaleźć, odczytać i poprawnie odpowiedzieć na pytania, zdobywając kolejne punkty.

Po dotarciu na miejsce finału rajdu na uczestników czekały liczne atrakcje przygotowane przez organizatorów. Wśród nich znalazły się stanowiska edukacyjne i gry o kreatywnych nazwach, takich jak „Zbij Inflację”, „Dogoń Pożyczkę”, „Uzbieraj na Lokacie” czy „Monety i Banknoty” w kole fortuny. Uczniowie mogli także odpocząć w „Strefie Relaksu”, gdzie czekały materiały edukacyjne i planszowe gry ekonomiczne przygotowane przez Centrum Pieniądza NBP.

Podczas zabawy dzieci utrwalały wiedzę o finansach, poznawały rolę banku centralnego oraz przypominały sobie wygląd polskich banknotów i monet. Za poprawne wykonanie zadań zdobywały drobne nagrody, które dodatkowo motywowały do aktywnego udziału.

W wydarzeniu uczestniczyli również najmłodsi uczniowie – klasy I–III, którzy tego dnia, korzystając z gościnności Nadleśnictwa Smardzewice, wzięli udział w zajęciach przyrodniczych i poszukiwali pierwszych oznak wiosny w lesie.

Finałem rajdu było podsumowanie i rozstrzygnięcie konkursu wiedzy o banku centralnym. Na najlepszych czekały nagrody ufundowane przez Nadleśnictwo Smardzewice oraz Oddział Terenowy PTSM w Piotrkowie Trybunalskim.

Po intensywnym dniu pełnym emocji, nauki i ruchu na świeżym powietrzu na uczestników czekał ciepły posiłek – grillowana kiełbaska, która była doskonałym zwieńczeniem wydarzenia.

EduAkcja w SP nr 6 pokazała, że nauka ekonomii nie musi ograniczać się do szkolnych ławek – może być przygodą, która łączy edukację z aktywnością i dobrą zabawą.

Tegoroczna edycja ponownie odbędzie się w hali Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 3 w Tomaszowie Mazowieckim przy ul. Legionów 47.

VIII Tomaszowskie Targi Pracy i Edukacji zaplanowano na 30 marca 2026 roku, w godzinach 9.00–13.00.

Patronat Honorowy nad wydarzeniem objęli:

• Wojewoda Łódzki Dorota Ryl
• Marszałek Województwa Łódzkiego Joanna Skrzydlewska
• Starosta Tomaszowski Dariusz Kowalczyk
• Prezydent Miasta Tomaszowa Mazowieckiego Marcin Witko

Warto dodać, że patronat medialny nad wydarzeniem sprawuje portal NaszTomaszow.pl.

Organizatorzy zachęcają wszystkich zainteresowanych do udziału:
– Przyjdź, zobacz i wybierz szkołę, zawód, pracę!

Zdrowie i edukacja są ze sobą nierozerwalnie powiązane – szkoła powinna aktywnie promować zdrowy styl życia, ponieważ człowiek zdrowy funkcjonuje sprawniej i osiąga lepsze efekty. Serdeczne podziękowania kierujemy do wojewódzkiej koordynator SzPZ – Marzenny Piwowar-Zrazek oraz koordynatorów regionalnych – Witolda Stawskiego i Aldony Bąk za wsparcie i zaangażowanie w realizację tej inicjatywy.

Szkoła, która żyje – nie tylko nauką

Już od wejścia było widać, że II LO to miejsce pełne energii. Ósmoklasiści mogli zajrzeć do sal lekcyjnych, porozmawiać z uczniami i nauczycielami oraz przekonać się, że nauka idzie tu w parze z dobrą atmosferą i relacjami.

Szkoła od lat stawia na wysoki poziom nauczania, co potwierdzają sukcesy uczniów w konkursach i olimpiadach. Jednocześnie nie zapomina o tym, co dla młodych ludzi równie ważne – poczuciu wspólnoty i możliwości rozwijania pasji.

Dzień Narodów przyciągnął największe emocje

Największym zainteresowaniem cieszył się Dzień Narodów, który zamienił halę sportową w prawdziwą mapę świata. Odwiedzający mogli „podróżować” między stoiskami inspirowanymi różnymi krajami – od Hiszpanii i Meksyku po Japonię i Chiny.

Były barwne stroje, regionalne potrawy i ciekawostki kulturowe. Uczniowie II LO pokazali ogromne zaangażowanie i kreatywność, udowadniając, że szkoła to nie tylko lekcje, ale także współpraca i wspólne tworzenie.

Talenty na scenie i dobra energia

Na scenie zaprezentował się szkolny chór, a także zespoły taneczne. Nie zabrakło muzyki, spontanicznych występów i wspólnej zabawy.

To właśnie ta atmosfera – naturalna, radosna i autentyczna – zrobiła na odwiedzających największe wrażenie. Wielu ósmoklasistów mogło poczuć, jak wygląda codzienność w tej szkole.

Szeroka oferta dla przyszłych uczniów

Podczas wydarzenia zaprezentowano również profile klas, dostosowane do różnych zainteresowań. Swoje miejsce znajdą tu zarówno pasjonaci matematyki i nauk ścisłych, jak i osoby zainteresowane językami obcymi, humanistyką czy współczesnymi technologiami.

Dużym zainteresowaniem cieszyły się także inicjatywy uczniowskie – od debat oksfordzkich, przez koła zainteresowań, aż po mini-przedsiębiorstwa, w których młodzież zdobywa pierwsze doświadczenia biznesowe.

Nowoczesne zaplecze i przestrzeń do rozwoju

II LO oferuje uczniom nie tylko dobre warunki do nauki, ale także rozbudowaną infrastrukturę. Do dyspozycji są m.in. nowoczesna hala sportowa, ścianka wspinaczkowa, sala fitness oraz miejsca do odpoczynku, takie jak popularna „Casa Grande”.

Szkoła stawia nie tylko na wyniki, ale również na dobrostan uczniów i tworzenie przestrzeni sprzyjającej rozwojowi.

II LO – wybór, który warto rozważyć

Dzień Drzwi Otwartych pokazał, że II LO w Tomaszowie Mazowieckim to szkoła, która nie tylko uczy, ale też inspiruje i daje przestrzeń do rozwoju.

Dla wielu ósmoklasistów była to pierwsza okazja, by pomyśleć: „to może być moje miejsce”. Niewykluczone, że część z nich wróci tu już we wrześniu – tym razem jako uczniowie.

Jedno jest pewne – drzwi tej szkoły pozostają otwarte.

Podczas warsztatów uczniowie mieli okazję samodzielnie wykonać klucz telegraficzny. W praktyce poznawali podstawy elektroniki, uczyli się zasad bezpiecznego lutowania, a także odkrywali, jak działa alfabet Morse’a. Taka forma zajęć pozwoliła uczestnikom nie tylko zdobyć nową wiedzę, ale też rozwinąć zdolności techniczne i zainteresowanie naukami ścisłymi.

Warsztaty spotkały się z bardzo dużym zainteresowaniem. Uczniowie z dużym zaangażowaniem uczestniczyli w kolejnych etapach pracy, a we wspólne działania włączyli się również rodzice, którzy wspierali dzieci podczas lutowania. Dzięki temu wydarzenie stało się nie tylko cenną lekcją praktycznych umiejętności, ale również świetną okazją do wspólnej nauki, współpracy i integracji.

Projekt pokazał, że nauka może być fascynującą przygodą, a tematy związane z kosmosem skutecznie pobudzają wyobraźnię młodych ludzi i zachęcają ich do odkrywania świata nowoczesnych technologii.

Jednym z najbardziej radosnych momentów dnia był barwny pochód z Marzannami. Przy dźwiękach instrumentów przestrzeń skansenu wypełniły śmiech, ruch i prawdziwie wiosenna atmosfera. Dla najmłodszych była to nie tylko doskonała zabawa, ale także żywa lekcja lokalnej tradycji.

Zwieńczeniem spotkania było wspólne ognisko, które stało się symbolicznym momentem pożegnania zimy i powitania nadchodzącej wiosny. Takie wydarzenia pokazują, że dawne zwyczaje wciąż mogą żyć, zwłaszcza gdy spotykają się z dziecięcą ciekawością i otwartością.

Organizatorzy podziękowali opiekunkom grup – Annie Florczyk, Iwonie Michalczyk i Marzenie Laskowskiej – a także wszystkim uczniom za wspólną zabawę i zaangażowanie w pielęgnowanie lokalnych tradycji. To był dzień pełen koloru, radości i pięknych wiosennych emocji.

Jubileusz zgromadził szerokie grono osób związanych ze szkołą – nauczycieli, obecnych uczniów oraz absolwentów, którzy przez lata współtworzyli jej historię. Spotkanie stało się okazją nie tylko do wspomnień, ale także do pokazania, jak ogromny rozwój przeszła placówka od momentu powstania.

Centralnym punktem wydarzenia było uroczyste otwarcie wystawy jubileuszowej, prezentującej dorobek szkoły. Na ekspozycji znalazły się prace nauczycieli, uczniów i absolwentów – od klasycznych form plastycznych, przez grafikę i malarstwo, aż po bardziej nowoczesne środki wyrazu. Różnorodność prezentowanych dzieł najlepiej pokazała, jak szerokie spektrum talentów rozwijane jest w murach szkoły.

Liceum Sztuk Plastycznych funkcjonuje w ramach Zespołu Szkół Ponadpodstawowych nr 6 im. Stanisława Wyspiańskiego, który od lat kształci młodych artystów i daje im solidne podstawy do dalszego rozwoju – zarówno na uczelniach artystycznych, jak i w zawodach kreatywnych. Szkoła cieszy się uznaniem nie tylko wśród uczniów, ale także w środowisku lokalnym, współpracując z instytucjami kultury i aktywnie uczestnicząc w życiu miasta.

Podczas jubileuszu nie zabrakło słów uznania dla dyrekcji i kadry pedagogicznej. Szczególne podziękowania skierowano do dyrektor Anity Kurpińskiej, która – jak podkreślano – odgrywa istotną rolę w rozwoju szkoły i budowaniu jej artystycznej tożsamości.

Obchody 15-lecia były nie tylko podsumowaniem dotychczasowych osiągnięć, ale także symbolicznym spojrzeniem w przyszłość. Widać wyraźnie, że „Plastyk” w Tomaszowie to miejsce, gdzie młodzi ludzie mogą rozwijać pasję, szukać własnego stylu i stawiać pierwsze kroki w świecie sztuki.

Podczas konferencji prasowej szefowa MEN odniosła się również do prac nad Krajową Strategią Młodzieżową, która powstaje w oparciu o raport „Diagnoza Młodzieży 2026”. Dokument ma być gotowy do końca jesieni, jednak – jak podkreśliła minister – część działań musi zostać wdrożona natychmiast, a jednym z nich jest właśnie zakaz telefonów w szkołach podstawowych.

– W ministerstwie kończymy prace nad dużą zmianą legislacyjną, która spowoduje, że od 1 września 2026 r. uczniowie szkół podstawowych nie będą mogli korzystać z telefonów komórkowych – powiedziała Nowacka. Dodała, że to efekt przyspieszonych działań rządu.

Zgodnie z założeniami, zakaz używania telefonów komórkowych w szkołach podstawowych obejmie zarówno lekcje, jak i przerwy. Wyjątki będą możliwe wyłącznie w uzasadnionych sytuacjach – np. w procesie dydaktycznym za zgodą nauczyciela lub ze względów zdrowotnych. Minister podkreśliła jednak, że korzystanie z telefonów nie może być normą, zwłaszcza w kontekście rosnącego uzależnienia dzieci od internetu.

Dane przywołane przez MEN są alarmujące. Z raportu „Diagnoza Młodzieży 2026” wynika, że aż 71 proc. nastolatków uważa się za uzależnionych od telefonów, a 60 proc. odczuwa chroniczne zmęczenie. Ponadto 73 proc. dzieci w wieku 12–14 lat wie, gdzie znaleźć pornografię w internecie, a 26 proc. młodszych dzieci miało już z nią kontakt. Niepokojące są także dane dotyczące kompetencji cyfrowych – 44 proc. młodzieży nie potrafi odróżnić prawdy od fałszu w internecie, a 47 proc. natknęło się na szkodliwe treści w mediach społecznościowych.

W ocenie resortu edukacji wprowadzenie zakazu telefonów w szkołach ma być elementem budowania tzw. higieny cyfrowej, która zostanie również wpisana w nowe podstawy programowe. Nowacka podkreśliła, że nauczyciele od dawna sygnalizują problem związany z używaniem smartfonów przez uczniów.

– Dzisiaj nauczyciele często słyszą od uczniów: „nie ma żadnego zakazu”. Po zmianie przepisów będą mogli jasno powiedzieć: jest zakaz, jest prawo i trzeba go przestrzegać – zaznaczyła.

Ministerstwo nie zamierza jednak narzucać szkołom jednego sposobu egzekwowania nowych przepisów. Sposób przechowywania telefonów – czy będą to szafki, specjalne woreczki czy koszyki w klasach – pozostanie decyzją placówek. Kluczowe jest jednak to, że telefony nie będą mogły być używane podczas zajęć ani przerw.

Obecnie ponad 50 proc. szkół w Polsce już wprowadziło własne ograniczenia dotyczące korzystania z telefonów komórkowych, jednak nowe przepisy mają ujednolicić zasady w całym kraju i wzmocnić pozycję nauczycieli.

Zapowiadane zmiany wpisują się w szerszą reformę edukacji – program „Kompas Jutra”, który zakłada m.in. zmiany podstawy programowej od roku szkolnego 2026/2027. Równolegle prowadzone są konsultacje społeczne związane z Krajową Strategią Młodzieżową, w które mają zostać włączeni sami młodzi ludzie.

Wszystko wskazuje na to, że zakaz używania telefonów w szkołach podstawowych od 2026 roku stanie się jednym z najważniejszych i najbardziej dyskutowanych elementów nadchodzących zmian w polskim systemie edukacji.

Drony i technologie przyszłości

Targi Drone World Expo odbyły się w dniach 3–5 marca 2026 roku w Ptak Warsaw Expo w Nadarzynie, jednym z największych centrów targowo-kongresowych w Europie Środkowej. Wydarzenie zgromadziło producentów dronów, integratorów technologii oraz przedstawicieli administracji publicznej, służb mundurowych i przemysłu, którzy wykorzystują systemy bezzałogowe w codziennej pracy.

Podczas targów prezentowano najnowsze bezzałogowe statki powietrzne (UAV) oraz technologie, które już dziś zmieniają sposób funkcjonowania wielu branż. Wśród nich znalazły się m.in.:

• Urban Air Mobility (UAM) – koncepcje transportu powietrznego w miastach,
• sztuczna inteligencja (AI) wspierająca autonomiczne systemy dronowe,
• Big Data i analityka danych z sensorów,
• systemy zarządzania ruchem bezzałogowym (UTM) pozwalające bezpiecznie integrować drony z przestrzenią powietrzną.

Nowoczesne drony są dziś wykorzystywane m.in. w monitoringu infrastruktury, energetyce, logistyce, rolnictwie czy ochronie środowiska, a także w działaniach ratowniczych i operacjach bezpieczeństwa publicznego.

Edukacja a nowe technologie

Wśród uczestników wydarzenia znaleźli się uczniowie klas pierwszych ZSP nr 1 w Tomaszowie Mazowieckim, którzy mieli okazję zobaczyć z bliska rozwiązania znane dotąd głównie z doniesień technologicznych czy wojskowych analiz.

Takie wydarzenia są szczególnie ważne dla szkół prowadzących kierunki techniczne i klasy o profilach mundurowych. Technologie dronowe wymagają bowiem wiedzy z wielu dziedzin: elektroniki, informatyki, analizy danych, łączności czy nawigacji satelitarnej. To właśnie kompetencje, które coraz częściej pojawiają się w programach nowoczesnego kształcenia zawodowego.

Kontakt z rzeczywistymi rozwiązaniami technologicznymi pozwala uczniom zobaczyć, że szkolne przedmioty – od matematyki i fizyki po informatykę – mają bezpośrednie zastosowanie w projektowaniu i obsłudze zaawansowanych systemów.

Drony na współczesnym polu walki

Dla uczniów klas mundurowych szczególnie interesujący był zapewne wojskowy i bezpieczeństwa wymiar technologii bezzałogowych. W ostatnich latach drony stały się jednym z najważniejszych elementów współczesnego pola walki.

Bezzałogowe systemy powietrzne wykorzystywane są dziś do:

• rozpoznania i obserwacji pola walki,
• precyzyjnego naprowadzania artylerii,
• ochrony infrastruktury krytycznej,
• wsparcia działań ratowniczych i antykryzysowych,
• a także do neutralizacji innych dronów.

Nieprzypadkowo więc targi odbywały się równolegle z wydarzeniami takimi jak Safety & Rescue Expo Poland oraz Gun & Shooting Expo, tworząc szeroką platformę dyskusji o bezpieczeństwie, obronności i nowych technologiach.

To właśnie na styku technologii cywilnych i wojskowych powstają dziś rozwiązania, które w przyszłości mogą decydować o skuteczności działań operacyjnych służb i armii.

Spotkanie z przyszłością

Dla młodych ludzi z Tomaszowa Mazowieckiego udział w Drone World Expo był okazją do bezpośredniego spotkania z liderami branży technologii bezzałogowych i zobaczenia urządzeń, które jeszcze kilka lat temu należały do świata prototypów.

Wyjazd zorganizował ks. Stanisław Krawczyk, a opiekę nad uczniami sprawowali Marlena Kin-Oliniewicz, Jacek Mrozicki oraz Ireneusz Smykla.

Organizatorzy zapowiedzieli już kolejną edycję wydarzenia – Drone World Expo 2027, która odbędzie się ponownie w Ptak Warsaw Expo w dniach 2–4 marca 2027 roku.

Być może część uczniów, którzy dziś oglądali technologie przyszłości, za kilka lat wróci tam już nie jako zwiedzający – ale jako ich twórcy lub operatorzy

Szkoła z tradycją i wynikami

II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Tomaszowie Mazowieckim należy do grona szkół ponadpodstawowych prowadzonych przez Powiat Tomaszowski i od lat cieszy się dużym zainteresowaniem absolwentów szkół podstawowych. Placówka regularnie pojawia się w Rankingu Liceów i Techników „Perspektywy”, zdobywając tytuł „Srebrnej Szkoły”. W najnowszym zestawieniu szkoła zajęła 308 miejsce w Polsce i 22 miejsce w województwie łódzkim, co potwierdza wysoki poziom kształcenia.

W poprzednich latach liceum również notowało dobre wyniki, systematycznie poprawiając swoją pozycję w ogólnopolskich zestawieniach szkół średnich.

Profile klas dla przyszłych uczniów

Podczas Dnia Otwartego w II LO w Tomaszowie Mazowieckim zaprezentowane zostaną profile klas planowane w najbliższych rocznikach. Wśród propozycji edukacyjnych znajdują się m.in.:

• profil matematyczno-menedżerski,
• profil humanistyczny,
• profil biologiczno-chemiczny,
• profil psychologiczny.

Zajęcia w tych klasach obejmują rozszerzenia z wybranych przedmiotów oraz naukę języków obcych. Szkoła oferuje także dostęp do nowoczesnych pracowni przedmiotowych i zaplecza sportowego, które wspiera rozwój uczniów zarówno w nauce, jak i w aktywności fizycznej.

Okazja do poznania szkoły od środka

Dzień Otwarty to nie tylko prezentacja kierunków nauczania. Organizatorzy zapowiadają także możliwość poznania atmosfery szkoły, obejrzenia bazy dydaktycznej oraz udziału w spotkaniach z nauczycielami i uczniami.

Wydarzenie jest skierowane przede wszystkim do ósmoklasistów z Tomaszowa Mazowieckiego i całego powiatu tomaszowskiego, którzy w najbliższych miesiącach staną przed wyborem szkoły średniej.

Informacje organizacyjne

• Dzień Otwarty II LO im. Stefana Żeromskiego
• 19 marca 2026 r.
• godzina 11.00
• hala sportowa przy ul. Jałowcowej 10 w Tomaszowie Mazowieckim

Dla wielu młodych mieszkańców regionu będzie to pierwsza okazja, aby zobaczyć szkołę, która w kolejnych latach może stać się miejscem ich dalszej edukacji.

Kolejnym przystankiem była pracownia informatyczna, w której nie zabrakło nowoczesnych atrakcji. Dzieci mogły spróbować swoich sił m.in. z długopisami 3D, a także pobawić się z ozobotami i photonami. Równie ciekawie było w pracowni przyrodniczej – wspólnie z uczniami klas siódmych goście obserwowali szkolne zwierzęta, przeprowadzali „wybuch wulkanu” i wykonywali kreatywne zadania, w tym „rybkę rozdymkę”.

Dużo radości przyniósł także pokaz tańca w wykonaniu uczennic z klas piątych i szóstych, który zachęcił dzieci do wspólnej aktywności. Po dynamicznej części przyszedł czas na chwilę wytchnienia – w bibliotece odbyły się zajęcia plastyczne, podczas których najmłodsi mogli wykazać się wyobraźnią i zdolnościami manualnymi.

Ostatnim etapem zwiedzania była sala przyszłej klasy pierwszej, a całe spotkanie dopełnił muzyczny występ trzecioklasistów. Na zakończenie na gości czekał słodki poczęstunek oraz możliwość rozmów z nauczycielami.

Dzień Otwarty w „szóstce” był nie tylko okazją do poznania szkoły, ale też do pierwszego, bardzo pozytywnego spotkania z jej atmosferą – pełną energii, zaangażowania i pomysłów.

W spotkaniu wzięli udział wszyscy uczniowie klas pierwszych oraz wybrane zespoły z klas drugich i trzecich. Zebranych powitała dyrektor szkoły, Ewa Męcina, podkreślając rangę języka polskiego jako fundamentu tożsamości narodowej i osobistej. – Dbajmy o słowo. Ono świadczy o nas – wybrzmiało w jej wystąpieniu.

Młodzież miała okazję poznać genezę święta i ciekawostki związane z językiem polskim. Nie zabrakło też momentów, które pokazały jego piękno w praktyce. Uczniowie zaprezentowali utwory literackie, a nagrania w wykonaniu zawodowych aktorów pozwoliły spojrzeć na dobrze znane teksty z zupełnie innej perspektywy. Sala na chwilę ucichła – słowo miało przestrzeń, by wybrzmieć.

Było też lżej i z uśmiechem. Konkursy językowe wywołały sporo emocji, a prawdziwym hitem okazało się wspólne powtarzanie zdania: „I cóż, że ze Szwecji.” Proste? Niekoniecznie! Wspólna próba poprawnej wymowy pokazała, że polszczyzna potrafi być wymagająca – ale właśnie w tym tkwi jej urok.

Apel stał się również okazją do docenienia sukcesów sportowych uczniów oraz do symbolicznego przekazania obowiązków nowemu samorządowi szkolnemu. Społeczność I LO podziękowała za rok pracy dotychczasowym reprezentantom młodzieży: Wiktorii Fijałkowskiej, Arturowi Tomczykowi i Wiktorowi Zawadzie. Był to moment pełen wzruszeń, ale i nadziei na kolejne dobre inicjatywy.

Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego w I LO pokazał, że język nie jest szkolnym obowiązkiem z podręcznika. Jest żywy. Jest wspólny. Jest nasz. A kiedy młodzi ludzie potrafią się nim bawić, wzruszać i świadomie używać – można być spokojnym o jego przyszłość.

Demonstracja zagrożeń w sieci była momentami zaskakująca. Okazało się, że wiele informacji pozostaje dostępnych w Internecie bez odpowiedniej ochrony. – To otwiera oczy. Często myślimy, że skoro coś jest w chmurze, to jest bezpieczne. A to nie zawsze prawda – mówili uczniowie po spotkaniu. Pracownicy firmy podkreślali, jak ogromną rolę odgrywają informatycy w sektorach związanych z infrastrukturą krytyczną. Była też zachęta do praktyk i staży – realna ścieżka zawodowa, nie tylko teoria.

Co ciekawe, młodzież otrzymała też nietypowe zadanie domowe: edukować starszych członków swoich rodzin w zakresie bezpiecznego korzystania z Internetu i mediów społecznościowych. To pokazuje, że dziś kompetencje cyfrowe młodego pokolenia mogą stać się wsparciem dla starszych.

Kolejnym przystankiem był Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Uczniowie mieli okazję obserwować obrady z galerii – z perspektywy, która pozwala zobaczyć, jak w praktyce wygląda proces stanowienia prawa. Zwiedzanie historycznych wnętrz parlamentu i chwila przerwy w sejmowej restauracji były dopełnieniem tej części wizyty.

– Oglądanie transmisji w telewizji to jedno, ale zobaczyć to na żywo to zupełnie inne doświadczenie – przyznawali uczestnicy. Dla wielu z nich była to pierwsza bezpośrednia styczność z miejscem, w którym zapadają decyzje wpływające na codzienne życie milionów Polaków.

Zwieńczeniem dnia było spotkanie w Ministerstwie Infrastruktury z ministrem Dariuszem Klimczakiem. Rozmowa dotyczyła rozwoju sieci kolejowej w Polsce, inwestycji realizowanych w naszym mieście oraz bezpieczeństwa na drogach. Uczniowie mogli także wziąć udział w pokazie nowoczesnego oprogramowania do nauki pierwszej pomocy z wykorzystaniem technologii wirtualnej rzeczywistości – połączenie edukacji i nowoczesnych rozwiązań zrobiło duże wrażenie.

Na zakończenie spotkania każdy z uczestników otrzymał kask rowerowy – symboliczny, ale bardzo praktyczny upominek podkreślający znaczenie bezpieczeństwa.

Szkoła dziękuje ministrowi Dariuszowi Klimczakowi, Biuru Poselskiemu Dariusza Klimczaka oraz Konradowi Lisowi za możliwość realizacji tej wycieczki. Opiekę nad młodzieżą sprawowali dyrektor Dariusz Kwiatkowski oraz nauczyciele: Iwona Okruszek, Magdalena Gajewska, Lidia Stępkowska i Zbigniew Gacek.

Jednego dnia uczniowie „Mechanika” zobaczyli, jak wygląda cyfrowe bezpieczeństwo państwa, jak działa parlament i w jaki sposób planuje się rozwój infrastruktury. To była lekcja, której nie da się przeprowadzić w szkolnej sali.

Rodzice mieli okazję zapoznać się z ofertą edukacyjną przedszkola oraz uzyskać informacje dotyczące organizacji pracy placówki. Spotkanie przebiegło w serdecznej atmosferze, pełnej rozmów, śmiechu i dobrej energii.

Dziękujemy wszystkim za wspólnie spędzony czas i już dziś zapraszamy do Przedszkola nr 7 – obecnie trwa rekrutacja na nowy rok szkolny. Zachęcamy do zapoznania się z naszą ofertą i dołączenia do przedszkolnej społeczności.

Tu małe kroki prowadzą do wielkich odkryć!

Gości serdecznie przywitała dyrektor szkoły, Ewa Goździk-Szczepańska, zapraszając wszystkich na przedstawienie „Kruk szuka żony”. Po części artystycznej przyszedł czas na konkrety – nauczyciele opowiedzieli o realizowanych programach, konkursach, projektach oraz innowacjach pedagogicznych, które na co dzień wzbogacają naukę w „Dwunastce”.

Największą frajdę miały jednak dzieci, bo w trakcie Dnia Otwartego mogły nie tylko zwiedzić szkolne korytarze i sale, ale też wziąć udział w wielu aktywnościach. Była pokazowa lekcja pływania, wizyta w sali sensorycznej doświadczania świata i pracowni komputerowej, a także zabawa z okularami VR. Nie zabrakło również elementów bardziej twórczych: zajęć plastycznych i technicznych oraz gier i zabaw związanych z językami obcymi. Dodatkową atrakcją okazało się losowanie książek, które wywołało sporo emocji u najmłodszych.

Rodzice w tym czasie mogli spokojnie porozmawiać z nauczycielami, dopytać o organizację nauki i wsparcie dla uczniów. Finał spotkania był równie efektowny: pamiątkowe zdjęcia z Dziadkiem do Orzechów, losowanie nagród ufundowanych przez Samorząd Uczniowski oraz owocowo-słodki poczęstunek.

Dzień Otwarty pokazał, że „Dwunastka” to miejsce, w którym edukacja idzie w parze z życzliwą atmosferą i dobrą zabawą. Szkoła zachęca przyszłych uczniów: dołączcie do nas, zacznijcie swoją edukacyjną przygodę i rozwińcie skrzydła w Szkole Podstawowej nr 12!

– „Zależało nam, aby uczniowie zobaczyli hotel nie jako goście, ale jako przyszli profesjonaliści branży” – podkreślała wychowawczyni Hanna Drewniak. – „Kontakt z realnym środowiskiem pracy jest bezcenny. Tej energii i skali nie da się oddać w klasie.”

Dzięki uprzejmości pani Niny Powązki-Jastrząb młodzież mogła zajrzeć tam, gdzie zwykli goście nie zawsze mają dostęp. Uczniowie poznali zasady funkcjonowania hotelu, zobaczyli jednostki mieszkalne, nowoczesne sale konferencyjne o zróżnicowanych konfiguracjach oraz imponującą salę balową mogącą pomieścić aż 800 osób.

– „Najbardziej zaskoczyła mnie logistyka. Wszystko musi działać jak w zegarku – od recepcji po organizację konferencji” – mówił jeden z uczniów.
– „A mnie zachwyciło to, jak połączono stare mury z nowoczesnym wnętrzem. To miejsce ma klimat!” – dodawała jego koleżanka.

Ogromne wrażenie zrobiły także hotelowe przestrzenie gastronomiczne: industrialna Restauracja delight i oscar’s, bar z kuchnią Fusion, a także skyFLY Bar na dachu. Nie zabrakło wizyty w Centrum SPA & Fitness skySPAce na najwyższym piętrze oraz przy basenie z panoramicznym widokiem na Łódź.

– „Widok z basenu? Absolutnie spektakularny. Człowiek czuje, że to naprawdę obiekt premium” – przyznawali zgodnie uczniowie.

Hotel, wielokrotnie wyróżniany prestiżowymi nagrodami, okazał się dla młodzieży nie tylko ciekawostką, ale realną inspiracją. Pokazał, jak wygląda wysoki standard obsługi, jak zarządza się dużym obiektem i jak ogromną rolę odgrywają detale.

– „Taka wycieczka otwiera oczy. Uczniowie zobaczyli, że hotelarstwo to nie tylko recepcja, ale złożony organizm, w którym każdy element ma znaczenie” – podsumowała Hanna Drewniak.

Jedno jest pewne – Andel’s w Łodzi zostawił po sobie coś więcej niż dobre wrażenie. Zostawił motywację. A być może – pierwsze zawodowe marzenia.

W powietrzu czuć było zaangażowanie. Była kreatywność, było skupienie, były pytania zadawane bez skrępowania. A przede wszystkim – autentyczne spotkanie ludzi z pasją.

Przedstawicielki Koła Gospodyń Wiejskich w Klinach – pani Bogusława Madej i pani Zofia Bednarczyk – podkreślały, że takie inicjatywy mają ogromne znaczenie dla lokalnej tożsamości.
– „My nie tylko gotujemy czy szyjemy. My przekazujemy historię naszych rodzin i miejsc. Cieszy nas, że młode pokolenie chce ją poznać” – mówiła pani Bogusława.

O kontekście kulturowym i znaczeniu dawnych zwyczajów opowiadał etnograf Michał Adam Pająk, który zwracał uwagę, że tradycja to żywy organizm.
– „Nie chodzi o kopiowanie przeszłości. Chodzi o dialog z nią. To, co dzisiaj stworzymy, jutro stanie się historią” – podkreślał.

W wydarzenie zaangażowały się także przedstawicielki KGW w Wolborzu – pani Ewa Rybak i pani Marta Smejda, a także twórczynie z Koła Gospodyń Wiejskich Stokrotki z Emilianowa: pani Barbara Kagankiewicz, pani Dorota Kopacz, pani Henryka Szczur oraz pani Barbara Kamińska. Każda z nich wniosła cząstkę własnego doświadczenia i serca.

Nie zabrakło artystycznej energii. Pani Kinga Maciaszczyk-Bednarek z Pracowni Artystycznej Czarny Motyl zachęcała do odwagi w twórczości:
– „Tradycja daje fundament. Na nim można budować coś zupełnie nowego. I to jest w tym najpiękniejsze”.

Ogromną rolę w organizacji odegrała dyrektor Gminnego Centrum Kultury i Biblioteki Publicznej w Lubochni, pani Justyna Łomża, która podkreślała, że kultura lokalna potrzebuje przestrzeni do spotkań.
– „Jeśli stworzymy warunki do rozmowy, reszta dzieje się sama. Ludzie mają w sobie potencjał – trzeba go tylko uruchomić” – mówiła.

W projekt aktywnie włączyły się także pani Kinga Pacholska-Madzio, pani Krystyna Krawczyk oraz pani Katarzyna Kisielińska-Dworak – jedna z autorek przedsięwzięcia.

Bo to był projekt zrodzony z potrzeby serca. Jego autorami byli: pani Katarzyna Kisielińska-Dworak, pani Anna Kromoska-Pluta, pani Lidia Pacan-Bonarek, pani Ewelina Szuwart i pan Artur Nejman.

To dzięki ich wizji udało się stworzyć przestrzeń, w której przeszłość spotkała się z teraźniejszością, a doświadczenie z młodzieńczą ciekawością.

Na zakończenie nie zabrakło wspólnego zdjęcia, śmiechu i obietnic kolejnych działań. Bo kiedy rodzą się takie inicjatywy, jedno jest pewne – to dopiero początek.

Zamiast suchej teorii były praktyczne przykłady, zagadki i wspólna zabawa. Dzieci dopasowywały różne opakowania do odpowiednich pojemników, a kolorowe kosze i codzienne przedmioty – kartoniki, butelki czy papierowe opakowania – stały się świetnym pretekstem do rozmowy o tym, dlaczego segregacja ma sens i co realnie zmienia w naszym otoczeniu.

Uczniowie błyskawicznie złapali kontakt z tematem. Było widać zaangażowanie: padały pytania, pojawiały się własne przykłady z domu, a dzieci chętnie dzieliły się tym, co już wiedzą. Przy okazji ćwiczyły też współpracę, uważność i logiczne myślenie – bo segregacja to w gruncie rzeczy proste decyzje podejmowane każdego dnia.

Takie spotkania świetnie pokazują, że ekologia nie jest „na kiedyś” ani „dla dorosłych”. To codzienne wybory i małe kroki, które robią dużą różnicę – i których można nauczyć się w naturalny sposób, bez presji, za to z uśmiechem.

Na koniec zostaje jedno: brawa dla naszych małych EKO-bohaterów. Wygląda na to, że wiedzą już nie tylko co wrzucić do którego pojemnika, ale przede wszystkim dlaczego warto to robić.

Jedyny projekt z powiatu tomaszowskiego na liście dofinansowanych

Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego poinformował o przyznaniu wsparcia dla 10 projektów w całym regionie, a łączna wartość przeznaczonych środków to blisko 8 mln zł. Wśród beneficjentów znalazły się m.in. Poddębice, Zgierz, Kutno, Zduńska Wola, Wieluń, Radomsko, Łowicz, Piotrków Trybunalski – oraz Tomaszów Mazowiecki.

Z przekazanej listy wynika, że Powiat Tomaszowski jest reprezentowany w tym rozdaniu przez jeden projekt:
„Rozwijamy edukację włączającą w Zespole Szkół Ponadpodstawowych nr 2 im. Stanisława Staszica w Tomaszowie Mazowieckim.”

Co się zmieni w tomaszowskim „Staszicu”?

Założenia edukacji włączającej są proste: szkoła ma dostosować warunki nauki do realnych potrzeb uczniów, a nie odwrotnie. W praktyce oznacza to zarówno zmiany „widoczne” (sale, wyposażenie), jak i wsparcie kompetencyjne oraz psychologiczne.

Według informacji Urzędu Marszałkowskiego w szkołach realizujących projekty mają pojawić się m.in.:

• nowe sale i pracownie oraz nowoczesne doposażenie,
• strefy wyciszenia wspierające koncentrację i redukujące stres,
• dodatkowe zajęcia i wsparcie psychologiczno-pedagogiczne,
• doradztwo zawodowe i warsztaty dotyczące przeciwdziałania dyskryminacji,
• szkolenia i kursy dla nauczycieli, by lepiej pracować z uczniami o zróżnicowanych potrzebach.

To właśnie takie narzędzia – obok infrastruktury – mają realnie poprawić codzienne funkcjonowanie uczniów, którzy w standardowych warunkach edukacyjnych częściej mierzą się z barierami, przebodźcowaniem czy stresem.

Skąd projekt i kto go przygotowywał?

W dokumentach Powiatu Tomaszowskiego widać, że wcześniej podejmowano formalne kroki związane z przygotowaniem wniosków projektowych dla ZSP nr 2 – m.in. poprzez upoważnienia dla dyrektora szkoły do składania wniosków i prowadzenia spraw związanych z projektami.

Co ciekawe, w materiałach dotyczących naboru w ramach działania edukacji włączającej w kształceniu zawodowym pojawia się także lista projektów na etapie „do negocjacji”, gdzie przy tomaszowskim przedsięwzięciu widnieją wyższe kwoty (około 949 tys. zł dofinansowania) – co może oznaczać, że ostateczny budżet został doprecyzowany i zmieniony w dalszym etapie procedury.

Edukacja włączająca: inwestycja w komfort, bezpieczeństwo i lepszy start

Choć w komunikacie podkreślono, że największe zmiany obejmą część innych powiatów, to tomaszowski projekt jest ważnym sygnałem: „Staszic” ma dostać konkretne narzędzia i przestrzenie, które poprawią komfort nauki i codzienną dostępność szkoły. A to są zmiany, które widać nie tylko w dokumentach – ale przede wszystkim na korytarzach, w pracowniach i podczas zajęć.