Krótko mówiąc... siła i moc

Dwanaście utworów znalazło się na debiutanckiej płycie tomaszowskiej grupy Blizna. Taki też utwór nosi wydawnictwo. Muzyka zespołu tkwi głęboko korzeniami w rockowej tradycji lat 80-tych i 90-tych, minionego wieku. Czy brzmi wobec tego anachronicznie? Z całą pewnością nie, chociaż utwór, utworowi nie jest równy, jakby każdy z nich powstawał w innym czasie i miejscu, w całkowicie odrębnej dźwiękowej przestrzeni.

Gdybym miał wizualnie opisać członków grupy The Floorators zanim zobaczyłem fotografię zespołu, opisałbym ich wygląd jako łudząco podobny do aktualnego image’u Zakka Wylde’a. Długie włosy, przerośnięte brody, czarne t-shirty z logo ulubionego zespołu, a na paluchach i przegubach mnóstwo srebrnej, złotej i skórzanej biżuterii. Tak właśnie powinni wyglądać muzyczni dawcy pierwotnego rock’n’rolla, miłośnicy przystępnych kobiet i w nadmiernej ilości nieprzystępnych dla organizmu trunków. W rzeczywistości tak mniej więcej prezentują się opisywani przeze mnie „rockmani” ze Świdnicy, dla których najwidoczniej dwa miejsca są tymi ulubionymi: scena lub bar.

Zespół Luxtorpeda ogarnięty szałem koncertów i pracy w studio, nie miał od dawna czasu ustosunkować się do wydarzeń i komentarzy dotyczących tego wszystkiego, co wokół czwórki rockowców i rapera się dzieje. A dzieje się. Formacja postanowiła na swojej oficjalnej stronie udostępnić specjalny wywiad

Po raz pierwszy zdarza mi się recenzować twórczość kompletnie nieznanej mi grupy. Nie zamierzam sprawdzać, co też jest do znalezienia na temat Pull No Punches w necie. Wystarczy mi jedna, jedyna wskazówka – zespół pochodzi z Italii, na szczęście nie jest przedstawicielem Italo-Disco. Tylko dzięki tej skąpej informacji od razu przychodzi mi na myśl pewna historia: ponad piętnaście lat temu wskutek dziwnego zbiegu okoliczności w sali kina „Włókniarz”, odbył się koncert innej włoskiej grupy – Prima Linea. Pojawiła się na nim zaledwie garstka słuchaczy, których można było policzyć na palcach. Włosi zagrali wtedy z czadem, udanie łącząc „power” z fajną melodyką. Kto nie był, niech żałuje! Niech żałuje także i ten, kto nie zamierza nigdy posłuchać płyty „Shooting Stars and Marshmallow”!

Po pierwszym występie Michała Szpaka w telewizyjnym show zatytułowanym X Factor, Kuba Wojewódzki stwierdził, że ma w swoim domu kilka tysięcy płyt i brakuje mu tylko jednej, nagranej właśnie przez wokalistę, który odśpiewywał w konkursie utwór Czesława Niemena. W ten wyjątkowy sposób znany showman docenił talent młodego i trzeba przyznać nietuzinkowego artysty. Ta sympatyczna skądinąd scenka przypomniała mi się, kiedy kilka dni temu po raz pierwszy słuchałem debiutanckiej płyty zespołu People of the Haze. Rozejrzałem się po swoich półkach wypełnionych kompaktami i stwierdziłem, że też jest ich kilka tysięcy. Czy czegoś mi tam dotąd brakowało? Chyba tylko debiutanckiego krążka wrocławskiego teamu, która właśnie trafił do kieszeni mojego odtwarzacza i chyba zostanie w niej na dłużej.

Z jakiego powodu grupa grająca muzykę na wskroś nowoczesną nazywa swoją płytę „Anachronizm”? Łatwo się tego dowiedzieć, cytując samych muzyków: „Czy tu i teraz jest pojęciem określającym nasze ja? Czy jesteśmy tylko odbiciem czasów za nami, a może zalążkiem tego, co jeszcze nie znane? Zapewne żyjemy w jednej z równoległych rzeczywistości, których rąbek tajemnicy pozwala odkrywać nam wrażliwość, a mówić o tym umożliwia muzyka. Jesteśmy anachronicznym paradoksem, w którym każdy z nas z poczuciem niedopasowania w kanon „tu i teraz” odnalazł podobne sobie dusze i postanowił stworzyć tego obraz w postaci muzyki”.Mówcie co chcecie, ale mnie takie „kombinowanie” bardzo się podoba. Zwłaszcza, że muzyka jest „pokombinowana”, ale nie „przekombinowana”, skoro Newtones to prawdziwy kombinat, w którym na skalę przemysłową łączy się za pomocą „zimnego lutu” postrock z elektroniką.