Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
środa, 18 listopada 2026 12:17
Z OSTATNIEJ CHWILI:
Reklama
Reklama

Publicystyka

Exit Eden – „Femmes Fatales” (2024). Niebezpieczne kobiety, piękne głosy i popowe przeboje w metalowym gorsecie

Exit Eden – „Femmes Fatales” (2024). Niebezpieczne kobiety, piękne głosy i popowe przeboje w metalowym gorsecie

Wyobraźmy sobie salon w starym, nieco podupadłym pałacu. Na ścianach ciemne obrazy, w kominku dogasa ogień, a na aksamitnej kanapie siedzą trzy kobiety, które nie wyglądają na osoby potrzebujące czyjejkolwiek pomocy. Jedna mogłaby właśnie opuścić scenę operową, druga rockowy klub, trzecia – gabinet bohatera powieści noir, który za chwilę odkryje, że zakochał się w niewłaściwej osobie. Na stoliku stoi kieliszek wina, gdzieś obok leży czaszka, a zza zamkniętych drzwi dobiega znajoma melodia Pet Shop Boys. Nagle dołączają ciężkie gitary, orkiestra i trzy głosy zamieniające popowy przebój w metalowy spektakl. Tak właśnie wyobrażam sobie świat „Femmes Fatales”, drugiego albumu Exit Eden. To płyta teatralna, prowokacyjna, chwilami przesadnie efektowna, ale niewątpliwie atrakcyjna. Pod koronkami, czernią i czerwienią scenicznych kostiumów kryje się jednak ważniejsze pytanie: czy zespół, który zdobył popularność dzięki cudzym przebojom, potrafi wreszcie przemówić własnym głosem? 12.11.2026 11:32
RavenHill. Tam, gdzie katedrę zamieniono w zakład dla obłąkanych

RavenHill. Tam, gdzie katedrę zamieniono w zakład dla obłąkanych

Kamelot zabierają słuchaczy do RavenHill – fikcyjnego zakładu psychiatrycznego w dawnej katedrze, gdzie rozgrywa się historia o pamięci i poszukiwaniu tożsamości. Album „Dark Asylum” imponuje rozmachem i melodyjnością, choć nie zawsze zaskakuje. 10.11.2026 11:00
Within Temptation – „Worlds Collide Tour – Live in Amsterdam”. Dwa światy, jeden głos i ogień, który nie chce zgasnąć

Within Temptation – „Worlds Collide Tour – Live in Amsterdam”. Dwa światy, jeden głos i ogień, który nie chce zgasnąć

Są takie zespoły, do których wracam nie tylko po muzykę, ale również po wspomnienia. Within Temptation należy właśnie do nich. Pamiętam tę szczególną atmosferę ich dawnych nagrań, gdy głos Sharon den Adel unosił się nad ciężkimi gitarami niczym światło przebijające się przez witraże gotyckiej katedry. Było w tej muzyce coś baśniowego, romantycznego i nieco nierzeczywistego. Dzisiaj Holendrzy grają inaczej. Ich gitary stały się ostrzejsze, elektronika coraz śmielej zajmuje miejsce symfonicznych ornamentów, a teksty zamiast opowiadać o fantastycznych światach coraz częściej odnoszą się do rzeczywistych dramatów. I przyznam, że nie wszystkie te zmiany przyjmowałem z jednakowym entuzjazmem. Czasami brakowało mi dawnej tajemniczości, owego niezwykłego połączenia gotyckiego mroku i niemal dziecięcej wiary w siłę wyobraźni. Kiedy jednak sięgnąłem po „Worlds Collide Tour – Live in Amsterdam”, szybko przekonałem się, że za nowoczesną produkcją i monumentalną scenografią nadal kryje się zespół, który potrafi poruszyć słuchacza. To nie jest wyłącznie koncertowy zestaw przebojów. To spotkanie z muzyką, która zmieniała się razem z ludźmi jej słuchającymi. I chociaż nie każda z tych przemian budzi mój zachwyt, trudno pozostać obojętnym wobec siły, z jaką Sharon i jej muzycy opowiadają dziś własną historię. 08.11.2026 16:33
Suede – „Head Music” (1999). Piękni ludzie, brudne sny. Ostatni taniec przed końcem wieku

Suede – „Head Music” (1999). Piękni ludzie, brudne sny. Ostatni taniec przed końcem wieku

Londyn końca lat dziewięćdziesiątych nie przypominał już miasta, które kilka lat wcześniej zakochało się w britpopie. Imprezy trwały, neony świeciły coraz mocniej, a ludzie, którzy niedawno śpiewali o młodości, seksie i wolności, zaczynali odkrywać, że poranki bywają znacznie bardziej bolesne niż noce. Britpop utracił niewinność, narkotyki przestały być obietnicą przygody, a piękni chłopcy w obcisłych koszulach coraz częściej wyglądali jak bohaterowie powieści Breta Eastona Ellisa, którzy zgubili drogę z klubu do własnego mieszkania. W takim świecie pojawił się „Head Music”, czwarty album Suede. Brett Anderson nie był już młodym dandyskiem rzucającym wyzwanie brytyjskiej obyczajowości. Przypominał raczej arystokratę dekadencji, który po całonocnym przyjęciu patrzy w lustro i odkrywa, że makijaż nie potrafi ukryć zmęczenia. Richard Oakes nadal umiał podpalić piosenkę jednym gitarowym riffem, Neil Codling otwierał drzwi do elektronicznego świata, a producent Steve Osborne pokrywał wszystko połyskiem syntezatorów i klubowych rytmów. Powstała płyta pełna sprzeczności: zmysłowa i chłodna, przebojowa i dziwaczna, chwilami olśniewająca, a miejscami ocierająca się o autoparodię. „Head Music” nie jest największym arcydziełem Suede. To fascynujący portret zespołu, który próbował zatańczyć w przyszłość, choć jedną nogą nadal tkwił w ruinach własnych marzeń. 07.11.2026 09:15
Linkin Park – „Meteora” (2003). Krzyk pokolenia, które chciało zostać usłyszane

Linkin Park – „Meteora” (2003). Krzyk pokolenia, które chciało zostać usłyszane

Nie każda ważna płyta musi zmieniać historię muzyki. Czasami wystarczy, że trafia do ludzi w odpowiednim momencie i pozwala im zrozumieć własne emocje. „Meteora” Linkin Park była właśnie takim albumem. W 2003 roku, kiedy świat coraz szybciej wkraczał w epokę internetu i cyfrowej komunikacji, miliony młodych ludzi mierzyły się z problemami znanymi od pokoleń: niezrozumieniem, presją otoczenia, konfliktami i potrzebą niezależności. Linkin Park potrafili nadać tym doświadczeniom muzyczną formę. Chester Bennington śpiewał z niezwykłą intensywnością, Mike Shinoda wnosił rytmiczną precyzję i hiphopową narrację, a pozostali muzycy łączyli ciężkie gitary z elektroniką i melodyjnymi refrenami. Powstała płyta, której siłą nie była stylistyczna rewolucja, lecz umiejętność bezpośredniego wyrażania emocji. „Meteora” nie odkrywała nowych muzycznych światów. Doskonaliła język znany z „Hybrid Theory”, tworząc jeden z najbardziej rozpoznawalnych albumów rockowych początku XXI wieku. 06.11.2026 08:58
Fairport Convention – „Rising for the Moon” (1975). Kiedy Sandy Denny wróciła do domu, a księżyc wschodził nad końcem pewnej epoki

Fairport Convention – „Rising for the Moon” (1975). Kiedy Sandy Denny wróciła do domu, a księżyc wschodził nad końcem pewnej epoki

Nie wszystkie powroty do domu kończą się szczęśliwie. Czasami człowiek przekracza znajomy próg, rozpoznaje twarze dawnych przyjaciół i słyszy głosy przechowywane przez lata w pamięci, lecz szybko odkrywa, że czas zmienił wszystko. Ktoś przestawił meble, ktoś inny zajął dawne miejsce przy stole, a wspomnienia okazują się trwalsze niż więzi, które miały je podtrzymywać. Tak wyobrażam sobie powrót Sandy Denny do Fairport Convention w połowie lat siedemdziesiątych. Wokalistka, która pomogła grupie stworzyć fundamenty brytyjskiego folk rocka, ponownie stanęła przed mikrofonem, ale zastała już inny zespół i odmienny muzyczny świat. Album „Rising for the Moon” z 1975 roku brzmi jak spotkanie dawnych przyjaciół próbujących odnaleźć wspólny język po latach rozłąki. Skrzypce Dave’a Swarbricka przypominają o angielskich balladach, gitara Jerry’ego Donahue’a kieruje muzykę w stronę amerykańskiego rocka, a głos Sandy Denny nadaje całości wyjątkową emocjonalną głębię. To płyta piękna, nierówna, chwilami zbyt wygładzona, ale posiadająca szczególny urok dzieła, w którym artystyczne ambicje spotykają się z doświadczeniem i świadomością upływającego czasu. 05.11.2026 10:10
Kyuss – „Wretch” (1991). Zanim pustynia zaczęła przemawiać. Brud, benzyna i narodziny stoner rocka

Kyuss – „Wretch” (1991). Zanim pustynia zaczęła przemawiać. Brud, benzyna i narodziny stoner rocka

Na pustyni nie ma miejsca na sentymenty. Słońce wypala skórę, wiatr zasypuje drogi piaskiem, a nocą cisza potrafi być głośniejsza od najbardziej przesterowanego wzmacniacza. Wystarczy jednak kilku młodych ludzi z gitarami, agregat prądotwórczy i przekonanie, że Black Sabbath powinni grać jeszcze ciężej, aby pustynia przestała być martwym krajobrazem. Zaczyna drżeć. W takim właśnie świecie narodził się Kyuss. Ich debiutancki album „Wretch” z 1991 roku przypomina stary motocykl uruchamiany po wieloletnim postoju: silnik kaszle, wydech strzela, spod maszyny cieknie olej, ale kiedy wreszcie rusza, trudno pozostać obojętnym. Josh Homme buduje riffy ciężkie niczym stalowe konstrukcje, John Garcia śpiewa z młodzieńczą wściekłością, Nick Oliveri nadaje basowi brutalną siłę, a Brant Bjork prowadzi całość z niezwykłym wyczuciem rytmu. „Wretch” nie jest arcydziełem ani nawet w pełni ukształtowanym artystycznym manifestem. To zapis zespołu, który dysponował ogromną energią, ale dopiero uczył się przekuwać ją w muzykę posiadającą własną tożsamość. 04.11.2026 18:07
Zanim człowiek spadł na Ziemię. Londyński kabaret przyszłego geniusza

Zanim człowiek spadł na Ziemię. Londyński kabaret przyszłego geniusza

Zanim David Bowie został Ziggy’m Stardustem, zanim przybrał chłodną elegancję Thin White Duke’a i zanim wraz z Brianem Eno zaczął eksperymentować z dźwiękiem w Berlinie, był dwudziestoletnim londyńczykiem z głową pełną dziwacznych historii. Wyobraźmy sobie, że Charles Dickens spotyka Lewisa Carrolla w podrzędnym kabarecie, gdzie Anthony Newley śpiewa sentymentalną piosenkę, a Syd Barrett próbuje przekonać orkiestrę do zagrania czegoś zupełnie nieprzewidywalnego. Na zewnątrz trwa Swinging London. Młodzież odkrywa psychodelię, Beatlesi zmieniają historię muzyki, a pewien chłopak o charakterystycznym spojrzeniu opowiada o samotnych żołnierzach, niedojrzałych mężczyznach, dziwnych dziewczętach i cmentarnych tajemnicach. Jego debiutancki album „David Bowie” z 1967 roku jest dziełem nierównym, niekiedy naiwnym, chwilami wręcz irytującym, ale posiadającym urok osobliwości, której nie da się wyprodukować na zamówienie. Nie ma tutaj jeszcze wielkich rockowych hymnów ani muzycznej rewolucji. Jest za to świat widziany oczami człowieka, który bardziej niż sławą wydaje się zainteresowany wszystkim, co dziwne, smutne i nieprzystające do obowiązujących reguł. 03.11.2026 11:03
Requiem dla utraconego raju. Kiedy rozpacz odzyskuje gitarowy ciężar

Requiem dla utraconego raju. Kiedy rozpacz odzyskuje gitarowy ciężar

John Milton, pisząc „Raj utracony”, stworzył jedną z najbardziej przejmujących opowieści o upadku, buncie i niemożności odzyskania dawnej niewinności. Gdyby jednak szukać współczesnej muzycznej ilustracji jego poematu, trudno byłoby znaleźć zespół bardziej odpowiedni niż Paradise Lost. Brytyjczycy przez lata wędrowali pomiędzy metalowym piekłem, gotycką melancholią i elektronicznym czyśćcem, aby w 2007 roku powrócić z albumem „In Requiem”. Płytą, która brzmi jak msza żałobna odprawiana w ruinach katedry, gdzie zamiast organów rozbrzmiewają ciężkie gitary, a modlitwę zastępuje chropowaty głos Nicka Holmesa. Nie ma tutaj nadziei na łatwe zbawienie. Są popioły dawnych marzeń, poczucie nieuchronności i melodie, które potrafią poruszyć mocniej niż najbardziej dramatyczny krzyk. Gregor Mackintosh gra na gitarze tak, jakby próbował odnaleźć coś bezpowrotnie utraconego, Aaron Aedy buduje potężne ściany dźwięku, a Holmes śpiewa głosem człowieka, który dawno przestał wierzyć w szczęśliwe zakończenia. „In Requiem” nie jest powrotem do młodości. To spotkanie z własną przeszłością po latach rozczarowań, błędów i doświadczeń. Najtrudniejsza podróż nie prowadzi bowiem przez ocean, lecz w głąb samego siebie. 01.11.2026 21:29
Gov’t Mule – „Déjà Voodoo”. Muł, który powrócił z krainy umarłych. Blues, żałoba i gitarowa magia Warrena Haynesa

Gov’t Mule – „Déjà Voodoo”. Muł, który powrócił z krainy umarłych. Blues, żałoba i gitarowa magia Warrena Haynesa

W muzyce, podobnie jak w życiu, istnieją straty, których nie można naprawić. Można kupić nowy instrument, zatrudnić znakomitego muzyka, wejść do najlepszego studia nagraniowego, ale nie da się przywrócić chemii powstającej pomiędzy ludźmi dzielącymi scenę, ryzyko i własne szaleństwo. Kiedy w sierpniu 2000 roku zmarł Allen Woody, basista Gov’t Mule, wydawało się, że wraz z nim odszedł również fragment duszy zespołu. Warren Haynes i Matt Abts stanęli przed wyborem, który zna każdy człowiek próbujący przetrwać po wielkiej stracie: pozostać wiernym przeszłości czy nauczyć się żyć od nowa. Cztery lata później odpowiedzieli albumem „Déjà Voodoo”. Płytą, na której gitara brzmi jak stary silnik Harleya próbujący wyrwać się z bagien Luizjany, organy Hammonda pachną zadymionym barem w Nowym Orleanie, a blues nie jest gatunkiem muzycznym, lecz sposobem opowiadania o wszystkim, co człowieka boli. To muzyka wywodząca się z tradycji Allman Brothers Band, Cream, Free i Led Zeppelin, ale posiadająca własny charakter: surowy, ciężki, chwilami brutalny, a jednocześnie głęboko ludzki. Gov’t Mule nie próbują wskrzesić zmarłego kolegi. Robią coś znacznie trudniejszego. Udowadniają, że pamięć może stać się fundamentem nowego początku. 01.11.2026 10:15
Ghost – „Meliora”. Diabeł ma najlepsze melodie. Msza za dusze sprzedane za odrobinę szczęścia

Ghost – „Meliora”. Diabeł ma najlepsze melodie. Msza za dusze sprzedane za odrobinę szczęścia

Gdyby szatan postanowił założyć zespół rockowy, prawdopodobnie nie zatrudniłby muzyków grających black metal. Zbyt oczywiste, zbyt hałaśliwe, zbyt przewidywalne. Prawdziwy mistrz pokusy rozumiałby przecież, że duszy nie zdobywa się wyłącznie krzykiem. Znacznie skuteczniej można ją uwieść piękną melodią, harmonijnym refrenem i obietnicą szczęścia, której nikt nie zamierza dotrzymać. Zaprosiłby więc do studia członków ABBA, pożyczył kilka gitarowych riffów od Black Sabbath i Blue Öyster Cult, poprosił Jona Lorda o przygotowanie organowego wstępu, a następnie powierzył całość tajemniczemu duchownemu o twarzy umalowanej na podobieństwo czaszki. Tak wyobrażam sobie narodziny „Meliora” szwedzkiego Ghost. Albumu, na którym metalowa ciężkość spotyka popową przebojowość, gotycka architektura zamienia się w muzyczny teatr, a religijne symbole zostają odwrócone niczym karty w talii szulera. To płyta, przy której można zachwycać się gitarowymi riffami, rozważać filozoficzne pytania o wiarę i władzę, a jednocześnie nucić refreny godne największych przebojów radiowych. I właśnie w tym tkwi największa przewrotność Ghost. Zespół wyglądający jak uczestnicy satanistycznego nabożeństwa komponuje muzykę tak melodyjną, że mogłaby rozbrzmiewać podczas niedzielnego rodzinnego obiadu. Oczywiście pod warunkiem, że nikt nie zacznie zbyt uważnie słuchać tekstów. 31.10.2026 23:59
Suede – „Dog Man Star”. Piękno na krawędzi obłędu. Kiedy miłość pachnie benzyną, a gwiazdy spadają w londyńskie rynsztoki

Suede – „Dog Man Star”. Piękno na krawędzi obłędu. Kiedy miłość pachnie benzyną, a gwiazdy spadają w londyńskie rynsztoki

Wyobraźmy sobie Davida Bowiego zamkniętego w wiktoriańskiej kamienicy, w której od lat nikt nie otwierał okien. Na piętrze Scott Walker komponuje muzykę dla duchów dawnych kochanków, w piwnicy Oscar Wilde prowadzi gorzką rozmowę z bohaterami Jeana Geneta, a za ścianą Bernard Butler katuje gitarę tak, jakby chciał wydobyć z niej wszystkie nieszczęścia świata. Brett Anderson stoi przed lustrem w rozpiętej koszuli, poprawia włosy i odkrywa, że największą tragedią nie jest utrata urody, lecz świadomość, że nawet piękno nie potrafi nas ocalić. Za oknem Londyn. Brudny, wilgotny, pachnący benzyną, tanimi perfumami i niespełnionymi obietnicami. W oddali słychać pierwsze przeboje Oasis, Blur świętują sukces „Parklife”, a brytyjska prasa ogłasza narodziny nowej epoki muzycznej. Tylko Suede nie zamierzają uczestniczyć w tym przyjęciu. Zamiast hymnu dla młodych optymistów przygotowują muzykę na pogrzeb własnych złudzeń. Tak powstaje „Dog Man Star” – jeden z najbardziej romantycznych, mrocznych, pretensjonalnych i zarazem olśniewających albumów brytyjskiego rocka lat dziewięćdziesiątych. Płyta, która nie prosi o zrozumienie. Domaga się całkowitego poddania jej emocjom. 30.10.2026 19:30
Pavlov’s Dog – „At the Sound of the Bell”: dzwony dla straconych marzeń i jedno z najpiękniejszych niedocenionych dzieł rocka progresywnego

Pavlov’s Dog – „At the Sound of the Bell”: dzwony dla straconych marzeń i jedno z najpiękniejszych niedocenionych dzieł rocka progresywnego

Są głosy, które zachwycają od pierwszej sekundy, i takie, przed którymi człowiek instynktownie próbuje uciec. David Surkamp należy do tej drugiej kategorii, choć dla niektórych słuchaczy już po kilku minutach ucieczka zamienia się w fascynację, a fascynacja w uzależnienie. Śpiewa tak, jakby ktoś zamknął w jednej krtani Edith Piaf, Geddy’ego Lee, młodego Roberta Planta i bohatera opowiadania Edgara Allana Poego, który właśnie odkrył, że jego ukochana nigdy nie powróci. Wysoki, drżący, chwilami niemal histeryczny głos potrafi doprowadzić do rozpaczy zarówno przeciwników, jak i wielbicieli tej muzyki. A jednak bez niego Pavlov’s Dog byliby zapewne kolejnym amerykańskim zespołem próbującym pogodzić Genesis, Procol Harum, folkowe ballady i rockową przebojowość. Z nim stali się czymś zupełnie osobnym. „At the Sound of the Bell”, drugi album grupy, wydany w 1976 roku, to muzyczna opowieść o utraconej niewinności, tęsknocie za przeszłością i pięknie pojawiającym się często dokładnie wtedy, kiedy wszystko zaczyna się rozpadać. Płyta krótsza od niejednej współczesnej progresywnej suity, lecz mieszcząca więcej melancholii niż całe dyskografie niektórych artystów. 29.10.2026 23:59
The Pineapple Thief – „All the Wars”: muzyka o miłości, stracie i wojnach, których nie wypowiedzieliśmy

The Pineapple Thief – „All the Wars”: muzyka o miłości, stracie i wojnach, których nie wypowiedzieliśmy

Najokrutniejsze wojny nie zawsze mają swoich generałów. Nie rozpoczynają się od przekroczenia granicy, nie towarzyszy im huk artylerii, nie pozostawiają po sobie zrujnowanych miast. Czasami wybuchają w kuchni, przy stole, podczas rozmowy, która miała trwać zaledwie kilka minut. Ich pierwszym wystrzałem bywa niewłaściwie dobrane słowo, amunicją – milczenie, a polem bitwy serce człowieka, którego jeszcze wczoraj kochaliśmy. Są wojny kończące się pokojem, ale bywają również takie, których nie sposób już zakończyć, ponieważ jedna ze stron odeszła na zawsze. I właśnie o takich konfliktach opowiada „All the Wars” brytyjskiej grupy The Pineapple Thief. Album, który nie potrzebuje bitewnego zgiełku, aby pozostawić słuchacza w emocjonalnych ruinach. Bruce Soord stworzył muzykę rozpiętą pomiędzy melancholią Radiohead, gitarową intensywnością Porcupine Tree, dramatyzmem Smashing Pumpkins i delikatnością współczesnego rocka progresywnego. Kiedy do gitar, fortepianu i elektroniki dołączają smyczki praskich muzyków, całość zaczyna przypominać list napisany do człowieka, któremu nie zdążyliśmy powiedzieć tego, co najważniejsze. To opowieść o bolesnej prawdzie: można wygrać każdą kłótnię i przegrać całe życie. 29.10.2026 07:59
The Clash – „Sandinista!”. Rewolucja na trzech winylach, czyli jak punkowcy próbowali objąć ramionami cały świat

The Clash – „Sandinista!”. Rewolucja na trzech winylach, czyli jak punkowcy próbowali objąć ramionami cały świat

Wyobraźmy sobie, że czterech londyńskich punkowców postanawia urządzić rewolucję. Nie wystarczają im jednak trzy akordy, gitarowy hałas i kilka gniewnych deklaracji przeciwko establishmentowi. Chcą czegoś więcej. Zapraszają do studia jamajskich muzyków reggae, zaglądają do nowojorskich klubów, gdzie rodzi się hip-hop, słuchają jazzu, funku, calypso, soulu i gospel, a następnie próbują połączyć to wszystko w jeden album. Kiedy kończą nagrania, okazuje się, że stworzyli trzy płyty winylowe, trzydzieści sześć utworów i niemal dwie i pół godziny muzyki. Księgowi wytwórni łapią się za głowy, krytycy dzielą na dwa obozy, a słuchacze nie bardzo wiedzą, czy otrzymali arcydzieło, czy zapis zbiorowego szaleństwa. Tak narodziło się „Sandinista!” zespołu The Clash – album, który można porównać do „Ulissesa” Jamesa Joyce’a, „Białego albumu” The Beatles i gigantycznego muzycznego targowiska, na którym obok politycznego manifestu leży dubowy remiks, za nim stoi kaznodzieja gospel, a z głośników dobiega funkowy rytm nowojorskiej ulicy. Płyta fascynująca, irytująca, chwilami genialna i równie często przesadna. Ale przede wszystkim dokument czasów, kiedy rock naprawdę wierzył, że może zmienić świat. 28.10.2026 14:54
The Flower Kings – „Adam & Eve”. Raj utracony, wampiry i muzyczny ogród pełen zakazanych owoców

The Flower Kings – „Adam & Eve”. Raj utracony, wampiry i muzyczny ogród pełen zakazanych owoców

Bóg stworzył świat w sześć dni, siódmego odpoczął. Roine Stolt najwyraźniej uznał, że to stanowczo za mało czasu, aby porządnie rozwinąć gitarową solówkę. Gdyby szwedzki muzyk miał skomponować ścieżkę dźwiękową do stworzenia świata, pierwszy dzień poświęciłby na dwudziestominutową suitę, drugiego zaprosiłby Jona Andersona na próbę, trzeciego poprosił Tomasa Bodina o przygotowanie organowego wstępu, a czwartego odkryłby, że Jonas Reingold zdążył już napisać trzy dodatkowe partie basu. Piątego dnia pojawiłby się Daniel Gildenlöw i zapytał, dlaczego w tym całym raju nikt nie mówi o cierpieniu, winie i samotności. Szóstego muzycy rozpoczęliby nagrywanie, a siódmego okazałoby się, że album trwa niemal osiemdziesiąt minut. Tak wyobrażam sobie narodziny „Adam & Eve” zespołu The Flower Kings. Płyty, na której biblijna symbolika spotyka psychodeliczne pejzaże, duch Yes przenika się z gitarową melancholią Pink Floyd, a symfoniczny rozmach niebezpiecznie zbliża się do granicy muzycznej przesady. To album piękny, niedoskonały, miejscami zaskakująco mroczny, ale przede wszystkim przypominający, dlaczego rock progresywny pozostaje jednym z najbardziej fascynujących gatunków muzycznych. 28.10.2026 12:51    1
Within Temptation – „Bleed Out”. Kiedy anioły przestają śpiewać o raju, a zaczynają krzyczeć przeciwko piekłu na ziemi

Within Temptation – „Bleed Out”. Kiedy anioły przestają śpiewać o raju, a zaczynają krzyczeć przeciwko piekłu na ziemi

Within Temptation wracają z „Bleed Out”, swoim najcięższym i najbardziej politycznym albumem. Holenderski zespół łączy metal, elektronikę i symfoniczny rozmach, by mówić o wojnie, represjach i wolności jednostki bez żadnych ozdobników. 27.10.2026 23:37
Devilhead – „Your Ice Cream’s Dirty”. Brudne lody, rodzinne duchy i muzyka, której Seattle nie potrafiło oswoić

Devilhead – „Your Ice Cream’s Dirty”. Brudne lody, rodzinne duchy i muzyka, której Seattle nie potrafiło oswoić

Wyobraźmy sobie, że Tom Waits otwiera niewielką lodziarnię na przedmieściach Seattle. Za ladą stoi Syd Barrett, który zamiast wydawać resztę, opowiada klientom o różowych słoniach. Marc Bolan próbuje naprawić zepsutą szafę grającą, a w piwnicy kilku muzyków urządza próbę, podczas której nikt nie jest pewien, czy powstaje rockowy przebój, czy właśnie rozpada się zespół. Nad wejściem wisi szyld „Your Ice Cream’s Dirty” – „Twoje lody są brudne”. Nikt nie wie, czy to ostrzeżenie, żart, czy może najuczciwsza reklama w historii muzyki alternatywnej. Tak właśnie wyobrażam sobie świat Devilhead, zespołu, który pojawił się w Seattle w chwili, gdy grunge przestawał być buntem, a zaczynał przynosić ogromne pieniądze. Bracia Brian i Kevin Wood mieli wszystkie powody, by nagrać album przypominający Mother Love Bone albo Pearl Jam. Zamiast tego stworzyli muzykę nieprzewidywalną, chwilami groteskową, miejscami irytującą, lecz pełną osobliwego uroku. Płytę, która brzmi raz jak punkowy napad złości, innym razem jak pijacka ballada albo zagubiony psychodeliczny singiel z 1967 roku. 27.10.2026 20:12
Kto i na jakiej podstawie ingerował w grób powstańca styczniowego? Rodzina Marcina Bąkowskiego domaga się wyjaśnień

Kto i na jakiej podstawie ingerował w grób powstańca styczniowego? Rodzina Marcina Bąkowskiego domaga się wyjaśnień

Renowacja zabytkowych nagrobków to szlachetna inicjatywa, dzięki której można ocalić od zapomnienia historię miasta i jego mieszkańców. Co jednak, jeśli działania podejmowane w imię ochrony pamięci spotykają się ze stanowczym sprzeciwem rodziny pochowanej osoby? W Tomaszowie Mazowieckim pojawiły się poważne zarzuty dotyczące prac przy grobie Marcina Bąkowskiego, uczestnika powstania styczniowego. Jego potomkowie twierdzą, że ingerowano w rodzinny nagrobek bez ich wiedzy i zgody. Domagają się wyjaśnień, przywrócenia mogiły do poprzedniego stanu oraz zwrotu usuniętych przedmiotów. 27.10.2026 08:31    1    5
Amarok – „Hope”. Nadzieja na końcu cyfrowego świata. Kiedy człowiek odzyskuje prawo do własnej duszy

Amarok – „Hope”. Nadzieja na końcu cyfrowego świata. Kiedy człowiek odzyskuje prawo do własnej duszy

Nadzieja jest jednym z najbardziej nadużywanych słów w historii ludzkości. Politycy rozdają ją podczas kampanii wyborczych, duchowni czynią z niej obietnicę lepszego świata, a reklamy przekonują, że wystarczy kupić odpowiedni produkt, aby życie nabrało sensu. Tymczasem prawdziwa nadzieja nie przypomina kolorowego plakatu ani pocieszającego hasła. Częściej rodzi się po nieprzespanej nocy, kiedy człowiek nie ma już pewności, czy kolejny dzień przyniesie cokolwiek dobrego. I właśnie o takiej nadziei opowiada „Hope” polskiego zespołu Amarok. To muzyka o człowieku otoczonym technologią, informacjami i cyfrowymi iluzjami, który nagle odkrywa, że najbardziej potrzebuje rzeczy najprostszych: bliskości, wolności, ciszy i poczucia własnej tożsamości. Michał Wojtas i jego muzyczni towarzysze stworzyli album, w którym melancholia Pink Floyd spotyka elektroniczny niepokój Radiohead, gitarowa ekspresja Stevena Wilsona miesza się z ambientem, a etniczne instrumenty przypominają o świecie istniejącym długo przed wynalezieniem komputerów. To jeden z najciekawszych polskich albumów rocka progresywnego ostatnich lat. 27.10.2026 03:00
Reklama badanie bezdechu sennego
Reklama
Profilowana poduszka do siedzenia SEAT COMFORT

Profilowana poduszka do siedzenia SEAT COMFORT

Cena: Do negocjacji Z pełną ofertą możecie zapoznać się odwiedzając nasz punkt zaopatrzenia medycznegoTomaszów Mazowiecki ul. Słowackiego 4Oferujemy atrakcyjne rabaty dla stałych klientówWygodna pozycja siedzącaOchrona przed napięciami mięśniowymiOdciążenie kręgosłupaSeat Comfort to idealne rozwiązanie dla osób szukających komfortu i prawidłowego ułożenia ciała podczas siedzenia. Dostosowująca się do ciężaru użytkownika pianka z pamięcią kształtu umożliwia właściwą pozycję i równomierne rozłożenie ciężaru ciała. Dzięki temu odciążony jest kręgosłup, co niweluje odczucie zmęczenia podczas czynności wykonywanych na siedząco. W zajęciu prawidłowej pozycji pomagają dodatkowe wyprofilowania pod uda.Poduszka uniwersalna ze względu na swoją elastyczność i możliwość dopasowania do miejsca, w którym jest stosowana. Idealna do wykorzystania w domu, pracy, samochodzie lub na wózku inwalidzkim. Spód wykonany jest z materiału antypoślizgowego, dzięki czemu poduszka nie przesuwa się i w przeciwieństwie do innych tego typu wyrobów, doskonale działa ze śliskimi powierzchniami (np. metal, tworzywo sztuczne).Wskazania: Profilaktyka w powstawaniu odleżyn, przeciążenie odcinka lędźwiowego kręgosłupa, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, wymuszona długotrwała pozycja siedząca.Przeciwwskazania: Nie stwierdzonoKonserwacja: Pianka z pamięcią kształtu nie nadaje się do prania. Pokrowiec zewnętrzny jest zdejmowalny i może być prany w temperaturze do 30°C/ 86°F. Ze względu na sposób transportu, poduszka po wyjęciu z opakowania może mieć "zapach fabryczny". Aby zniknął, przed pierwszym użyciem, wystarczy przewietrzyć poduszkę.Skład:Poduszka: 100% PUPoszewka (góra i boki): 93% poliester, 7% spandex, z uchwytem z bokuPoszewka (spód): 100% poliester z kropkami antypoślizgowymiWymiary: 45X 37X9cmGęstość: 45kg/m3
Reklama

Komentarze

Autor komentarza: Ujazd Treść komentarza: Juz mieli ponad 10 lat temu prostować S8 już jeden się chwalił że będzie węzeł Ujazd okazało się to wszystko kłamstwem!teraz mimo upływu czasu też kłamią !wtedy ko dzisiaj ko z psl! Data dodania komentarza: 15.11.2026, 20:46 Źródło komentarza: Północna obwodnica Tomaszowa wraca do gry. Miasto zamawia koncepcję trasy przez rzekę i tory Autor komentarza: mieszkaniec Treść komentarza: Jest tylko jeden na to sposób - nie głosujmy na żadną opcję polityczną startującą do samorządów. Tylko stowarzyszenia, fundacje i inne zorganizowane grupy mieszkańców. I pamiętajmy też o tych wszystkich co już "działąli" w partiach na nich też nie głosujmy !!!!!! Data dodania komentarza: 14.11.2026, 20:54 Źródło komentarza: Samorządowy folwark ma się znakomicie. „Każdy musi gdzieś pracować?” Autor komentarza: Ajdejano Treść komentarza: Te wszystkie polskie "samorządy", to parodia albo raczej tragedia prawdziwego samorządu. Szkoda dalej strzępić język i szkoda czasu zajmowania się na tym tematem. Data dodania komentarza: 14.11.2026, 08:54 Źródło komentarza: Samorządowy folwark ma się znakomicie. „Każdy musi gdzieś pracować?” Autor komentarza: Ajdejano Treść komentarza: Te!!! Schlomo !!! Wy - pejsole jesteście znani z tych różnych seksualnych zboczeń (pedofilia, animals, homoseksualizm, sodomia). Więc odpie5dol się od naszych, katolickich księży i nie zapominaj, że syn mojego Boga też był pejsolem, a ty- frajerze, jesteś zwykłym, marnym prochem na tej Ziemi i wyżej tego swojego obrzezanego nie podskoczysz - żydowski palancie. Data dodania komentarza: 13.11.2026, 22:27 Źródło komentarza: Kompletne zezwierzęcenie bezmyślnej gawiedzi. Pedofil zatrzymany Autor komentarza: Ajdejano Treść komentarza: Niemiecka rodzina tego "polskiego" premiera, to mieszana rodzina niemiecko-polska (kaszubska). Babka "polskiego" premiera była czystą niemką i m. innymi dlatego w rodzinie Tusków mówiło się głownie po niemiecku. I tusk też był wychowany po niemiecku i dlatego od zawsze działał w Polsce jako typowy szwab. I dlatego ja nazywam tego człowieka w cudzysłowie "polski" premier. PS. Po czym poznaję, że ten facet jest ryży? Po jego włosach. Przecież nie jest pięknym i przystojnym brunetem lub blondasem - co?! Data dodania komentarza: 13.11.2026, 22:08 Źródło komentarza: S12 przez Tomaszów jednak bez odwrotu. Ministerstwo ujawnia liczbę rozbiórek i nowy harmonogram Autor komentarza: Ajdejano Treść komentarza: Autorze- mistrzu pingpongowej piłeczki: jeżeli jest mowa o Wiadernie, Małych Grotach, Białej Górze i Wąwale, to chyba należałoby napisać, że planowane warianty przechodzą nie na południowy wschód, a na południowy zachód od Tomaszowa. No, taki upierdliwy już jestem. Data dodania komentarza: 13.11.2026, 21:46 Źródło komentarza: S12 przez Tomaszów jednak bez odwrotu. Ministerstwo ujawnia liczbę rozbiórek i nowy harmonogram
Reklama badanie bezdechu sennego
Reklama
Reklama
Reklama