To był rok ciężkiej pracy, sukcesów, współpracy i wzajemnej pomocy. Podczas uroczystości wyróżniono najzdolniejszych uczniów — tych ze średnią 5,0 i wyższą, laureatów oraz finalistów olimpiad i konkursów przedmiotowych, uczniów z czerwonym paskiem, osoby zaangażowane w życie klas, szkoły i wolontariatu, a także tych, którzy mogą pochwalić się stuprocentową frekwencją.
W szkolnej rzeczywistości takie chwile mają wagę większą niż tylko wpis do kroniki. To dowód, że za każdym świadectwem stoją godziny nauki, rozmów z nauczycielami, domowych przygotowań, konkursowych stresów, powrotów po porażkach i małych zwycięstw, których często nie widać na pierwszy rzut oka.
Szkoła z historią, która zobowiązuje
II LO nie jest w Tomaszowie zwykłą szkołą z numerem w nazwie. To placówka z ponad siedemdziesięcioletnią tradycją. Liceum powstało w 1953 roku po przekształceniu Szkoły Podstawowej nr 3 w II Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Podstawowego i Licealnego. Zaczynało skromnie — od 80 uczniów i 7 nauczycieli. Dziś jest jednym z najważniejszych punktów na edukacyjnej mapie miasta. W 1964 roku szkoła otrzymała budynek przy ul. Jałowcowej 10 oraz patrona — Stefana Żeromskiego, pisarza sumienia, społecznej wrażliwości i trudnych pytań o Polskę.
Ten patronat nie jest przypadkowy. Żeromski w polskiej literaturze zawsze był kimś więcej niż autorem lektur. Był tym, który kazał patrzeć uważnie: na człowieka, na krzywdę, na obowiązek, na wspólnotę. W takim kontekście szkolne sukcesy nie sprowadzają się wyłącznie do średnich ocen i miejsc w rankingach. Są także opowieścią o odpowiedzialności — za własny rozwój, za klasę, za szkołę, za lokalną społeczność.
Olimpijczycy, finaliści, młodzi ludzie z pasją
II LO od lat mocno stawia na pracę z uczniem zdolnym. Szkoła podkreśla, że olimpiady przedmiotowe są jednym z najważniejszych kierunków jej działalności dydaktycznej, a placówka przoduje w tej dziedzinie w województwie łódzkim.
W ostatnich latach uczniowie „Żeroma” odnosili sukcesy w konkursach historycznych, ekologicznych, matematycznych, statystycznych, filmowych, geograficznych i społecznych. W roku szkolnym 2024/2025 wśród wyróżniających się uczniów znaleźli się m.in. laureaci i finaliści Olimpiady „Losy żołnierza i dzieje oręża polskiego”, Olimpiady Wiedzy Ekologicznej, Olimpiady o Diamentowy Indeks AGH, Olimpiady Statystycznej, Olimpiady ZUS oraz Olimpiady Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej.
To ważne, bo za każdym takim tytułem stoi nie tylko uczeń, ale też nauczyciel — często cichy przewodnik, trochę jak profesor Keating ze „Stowarzyszenia Umarłych Poetów”, tylko w realiach tomaszowskiej szkoły, bez hollywoodzkiego światła, za to z dziennikiem, konsultacjami, dodatkowymi materiałami i wiarą, że młody człowiek może więcej, niż sam o sobie myśli.
Matury i rankingi. Liczby też mają swoją wymowę
Dobre opinie o szkole potwierdzają także twarde dane. W 2025 roku wszyscy maturzyści II LO zdali egzamin dojrzałości. Wśród najlepszych wyników znalazły się m.in. setki z matematyki i języka angielskiego na poziomie podstawowym oraz bardzo wysokie wyniki z przedmiotów rozszerzonych: historii, języka angielskiego, biologii, chemii, fizyki, matematyki i informatyki.
W Rankingu Perspektyw 2025 II LO zajęło 240. miejsce w Polsce i 16. miejsce w województwie łódzkim, zdobywając Srebrną Tarczę. Szkoła informowała, że był to już dwunasty srebrny znak jakości w jej historii, przy ośmiu zdobytych wcześniej Złotych Tarczach. Według danych serwisu WaszaEdukacja za 2026 rok II LO zajęło 2. miejsce w Tomaszowie Mazowieckim oraz 259. miejsce w rankingu ogólnopolskim
Rankingi nie opowiadają całej prawdy o szkole. Nie mierzą przyjaźni, pierwszych wystąpień publicznych, nieprzespanych nocy przed sprawdzianem ani nauczycielskiej cierpliwości. Ale pokazują jedno: II LO utrzymuje pozycję szkoły, która nie tylko uczy, lecz także konsekwentnie prowadzi uczniów w stronę ambitnych celów.
Absolwenci, którzy poszli daleko
Historia II LO to również historia ludzi, którzy po wyjściu z budynku przy Jałowcowej ruszyli w świat — czasem na scenę, czasem do nauki, czasem do sportu, mediów, polityki czy biznesu.
Wśród znanych absolwentów wymieniani są m.in. Edward Skorek, siatkarz, kapitan mistrzów świata z 1974 roku i złotych medalistów olimpijskich z Montrealu, Cezary Pazura, Radosław Pazura i Izabela Kuna, czyli nazwiska doskonale znane polskiej publiczności filmowej i teatralnej, a także Jarosław Jabrzyk, dziennikarz śledczy „Superwizjera” TVN i laureat Grand Press
Na liście absolwentów są również naukowcy i osoby życia publicznego: prof. Henryk Stępień, prof. Wiesław Nowiński, prof. Janusz Grabowski, Wanda Buk, Katarzyna Kacperczyk, Anita Sowińska, Ewa Krupa czy Katarzyna Janicka-Pawłowska.
To pokazuje, że szkoła jest czymś w rodzaju lokalnej stacji początkowej. Jedni jadą potem w stronę nauki, inni sportu, jeszcze inni kultury, mediów czy administracji publicznej. Ale pierwszy bilet często kasowany był właśnie tutaj — w Tomaszowie.
Podziękowania i pożegnania
Podczas uroczystości nie zabrakło także chwil szczególnie osobistych. Społeczność szkoły podziękowała Pani Dyrektor Jolancie Karwasik za lata pracy na stanowisku wicedyrektora. Pożegnano również osoby odchodzące na emeryturę: Panią Grażynę Pawlik, woźną, oraz Panią Urszulę Pawelec, szkolną pielęgniarkę.
Takie pożegnania bywają najbardziej wzruszające, bo szkołę tworzą nie tylko dyrekcja i nauczyciele. Tworzą ją także osoby, które codziennie dbają o jej rytm, bezpieczeństwo, porządek i zwykłą ludzką obecność. Uczniowie mogą po latach zapomnieć numer sali, datę sprawdzianu czy treść kartkówki, ale bardzo często pamiętają ludzi — tych, którzy byli obok.
Wakacje po roku pełnym pracy
Na zakończenie uczniowie podziękowali dyrekcji, nauczycielom, pracownikom administracji i obsługi oraz rodzicom. A potem padły życzenia, na które czeka się przez cały czerwiec: słonecznych wakacji, odpoczynku, radości i bezpiecznego powrotu we wrześniu.
Bo szkoła, nawet najlepsza, musi czasem zamilknąć. Tablica może odpocząć. Korytarze mogą opustoszeć. Ale to, co wydarzyło się przez cały rok — sukcesy, rozmowy, konkursy, wzruszenia i pożegnania — zostaje. Jak dobra książka, do której wraca się po latach, już nie po ocenę, ale po sens.
Napisz komentarz
Komentarze