Jeszcze niedawno pisałem o problemach tomaszowskiego ratownictwa medycznego z pozycji dziennikarza i samorządowca. Dzisiaj piszę również jako pacjent, który miał sporo szczęścia. Po nagłym, dramatycznym pogorszeniu stanu zdrowia doszło u mnie do zatrzymania krążenia. Przez ponad minutę moje serce nie pracowało. Straciłem przytomność. Z dwóch karetek stacjonujących w Tomaszowie jedna była akurat dostępna. W dodatku specjalistyczna, tak zwana S-ka, z lekarzem na pokładzie. Dzięki szybkiej interwencji ratowników i transportowi do szpitala Scanmed kardiolodzy mogli podjąć skuteczną walkę o moje życie. Dzisiaj mogę o tym napisać.
Nie wiem, jak potoczyłyby się wydarzenia, gdyby oba zespoły ratownictwa medycznego były w tym czasie zajęte. Nie chcę nawet o tym myśleć. Wiem natomiast, że między życiem a śmiercią niekiedy znajduje się zaledwie kilka minut. I to właśnie dlatego liczba dostępnych zespołów ratowniczych nie może być przedmiotem politycznych targów, urzędniczych przepychanek czy księgowych oszczędności.
Trzecia karetka. Sukces, na który czekaliśmy miesiącami
W ostatnich dniach pojawiła się długo oczekiwana wiadomość. Tomaszów Mazowiecki ma otrzymać trzeci zespół ratownictwa medycznego. Nie chodzi przy tym o zakup nowego pojazdu, którym można pochwalić się na konferencji prasowej. Chodzi o coś znacznie ważniejszego: kolejny całodobowy zespół, którego funkcjonowanie będzie finansowane w ramach systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego.
Z pisma Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego z 4 listopada 2026 roku wynika, że planowane jest utworzenie dwuosobowego zespołu podstawowego typu P. Zakładany termin rozpoczęcia jego działalności to 1 stycznia 2027 roku. Trzeba jednak uczciwie zaznaczyć, że nie jest to jeszcze bezwarunkowa gwarancja. Uruchomienie zespołu zależy od aktualizacji wojewódzkiego planu ratownictwa, zakończenia uzgodnień oraz zapewnienia odpowiednich środków finansowych. Do Tomaszowskiego Centrum Zdrowia zwrócono się już o wskazanie miejsca stacjonowania nowego zespołu.
Droga do tego momentu była długa. Jeszcze w marcu Łódzki Oddział Wojewódzki NFZ przedstawił stanowisko, w którym nie widział zasadności uruchamiania dodatkowego zespołu w Tomaszowie. Tymczasem przeprowadzona przez administrację wojewódzką analiza liczby interwencji, czasu dojazdów i obciążenia ratowników wskazała, że kolejny zespół jest potrzebny.
O dodatkowe zabezpieczenie medyczne zabiegano od wielu miesięcy. Działania podejmowali przedstawiciele władz powiatowych, kierownictwo Tomaszowskiego Centrum Zdrowia, ale również ludzie niemający do dyspozycji urzędniczych gabinetów ani politycznego zaplecza.
Jednym z najbardziej zaangażowanych był Krzysztof Wypych, ratownik medyczny, strażak ochotnik i sołtys Niebrowa. Pisał pisma, kierował wnioski, interweniował i konsekwentnie upominał się o bezpieczeństwo mieszkańców. W lutym do wojewody trafiła także petycja środowiska sołtysów gminy Tomaszów Mazowiecki. Nie była to więc inicjatywa zrodzona przy okazji ostatniego spotkania polityków. Za dzisiejszą zapowiedzią stoją miesiące zabiegów i pracy wielu osób.
Na początku listopada informację o możliwości uruchomienia trzeciego zespołu przywiózł ze spotkania z wojewodą łódzkim wicestarosta Sławomir Żegota. Kilka dni później powodzeniem przedsięwzięcia pochwalił się również poseł Koalicji Obywatelskiej Adrian Witczak. Część samorządowców kwestionuje jednak jego udział w doprowadzeniu sprawy do obecnego etapu. Nie zamierzam rozstrzygać tego sporu na podstawie samych politycznych deklaracji.
Jak mówi stare powiedzenie, sukces ma wielu ojców, tylko porażka pozostaje sierotą. W tomaszowskiej polityce ta zasada sprawdza się wyjątkowo często. Każdy chciałby znaleźć się na fotografii, najlepiej w pierwszym rzędzie. Każdy chciałby opowiedzieć mieszkańcom, że to właśnie jego telefon, pismo albo spotkanie przesądziły o wszystkim.
Tylko że ratownictwo medyczne nie jest konkursem na najskuteczniejszego polityka.
Pacjent nie pyta o partyjną legitymację
Jeszcze kilka tygodni temu zapewne sam uczestniczyłbym w dyskusji o tym, kto zrobił więcej, kto zareagował wcześniej, a kto próbuje przypisać sobie cudze zasługi. Dzisiaj patrzę na to inaczej. Leżąc na szpitalnym łóżku, człowiek nabiera dystansu do spraw, które jeszcze niedawno wydawały się niezwykle ważne.
Pacjenta nie interesuje, czy karetkę „załatwił” poseł, starosta, wicestarosta czy sołtys niewielkiej wsi. Nie pyta, kto należy do Koalicji Obywatelskiej, kto do Prawa i Sprawiedliwości, a kto nie należy do żadnej partii. Nie chce wiedzieć, kto przeciął kolorową wstęgę i czyje zdjęcie trafiło do mediów społecznościowych.
Pacjent chce żyć.
Chce, żeby po wybraniu numeru 112 pomoc dotarła możliwie szybko. Żeby w karetce byli dobrze przygotowani ratownicy, a w szpitalu lekarze gotowi podjąć walkę o jego życie. Żeby system działał również wtedy, kiedy jednocześnie dochodzi do kilku dramatycznych zdarzeń.
Dlatego uważam, że trzeci zespół ratownictwa medycznego to bardzo dobra wiadomość, ale nie koniec naszych starań. Tomaszów i okoliczne miejscowości, ze względu na liczbę mieszkańców, rozległość obsługiwanego terenu i rzeczywiste potrzeby, zasługują moim zdaniem na dwa dodatkowe zespoły, a nie tylko jeden. Oczywiście takie postulaty powinny być poparte analizą obciążenia systemu i czasów dojazdu, ale nie wolno rezygnować z dyskusji o dalszym zwiększaniu bezpieczeństwa.
Można budować drogi, remontować urzędy, organizować uroczystości i przecinać dziesiątki wstęg. Wszystko to ma swoje znaczenie. Jednak wartość państwa i samorządu poznaje się przede wszystkim wówczas, gdy obywatel znajduje się w sytuacji, w której sam nie jest już w stanie sobie pomóc.
Wtedy nie liczy się jakość przemówienia. Liczy się czas.
Jestem wdzięczny ratownikom i lekarzom, dzięki którym mogę dzisiaj pisać te słowa. Wiem, że nie każdy ma tyle szczęścia. Być może uruchomienie kolejnego zespołu sprawi, że ktoś inny nie będzie musiał liczyć na szczęśliwy zbieg okoliczności.
I dlatego, niezależnie od tego, kto ostatecznie przypisze sobie polityczne zasługi, chciałbym, żeby zapowiadany zespół rzeczywiście rozpoczął pracę w styczniu. Żeby nie utknął między kolejnymi opiniami, uzgodnieniami i tabelkami finansowymi.
Bo kiedy serce przestaje bić, minuta może oznaczać wieczność.
A życie człowieka warte jest więcej niż wszystkie polityczne sukcesy razem wzięte.


Napisz komentarz
Komentarze