Dwadzieścia lat. Całe pokolenie historii
Dwadzieścia lat to wystarczająco dużo, by zmieniło się niemal wszystko. Ludzie, sprzęt, metody szkolenia, wyzwania, przed którymi staje społeczeństwo. To również czas, w którym młodzi ludzie, stawiający pierwsze kroki w mundurze, zdążyli dorosnąć, założyć rodziny i rozpocząć własne zawodowe życie.
Niektórzy zostali żołnierzami, policjantami czy ratownikami. Inni obrali zupełnie odmienne drogi. Wszystkich połączyło jednak doświadczenie wyniesione z tomaszowskiego Strzelca.
10 listopada 2006 roku obowiązki dowódcy Jednostki Strzeleckiej 1002 objęła Monika Malczewska. Rozpoczął się kolejny rozdział historii organizacji, która od lat obecna jest w patriotycznym i społecznym życiu Tomaszowa Mazowieckiego.
Nie było wielkich budżetów, rozbudowanego zaplecza ani sprzętu, który dzisiaj stanowi codzienność jednostki. Była za to determinacja i przekonanie, że nawet w niewielkim mieście można stworzyć miejsce, w którym młodzież będzie uczyła się odpowiedzialności, dyscypliny i służby drugiemu człowiekowi.
Historia pokazała, że nie były to wyłącznie młodzieńcze marzenia.
Wszystko zaczęło się znacznie wcześniej
Opowieści o dwudziestu latach dowodzenia Moniki Malczewskiej nie sposób jednak rozpocząć bez przypomnienia ludzi, którzy odbudowywali tomaszowskie struktury strzeleckie na początku lat dziewięćdziesiątych.
Szczególne miejsce w tej historii zajmują Zygmunt Jędrzejczak i Hipolit Strawa.
To właśnie oni w 1992 roku zaangażowali się w tworzenie struktur Związku Strzeleckiego „Strzelec” Organizacji Społeczno-Wychowawczej w Tomaszowie Mazowieckim.
Na początku grudnia 1992 roku Zygmunt Jędrzejczak otrzymał upoważnienie do podjęcia działań zmierzających do utworzenia tomaszowskiego oddziału. Był to symboliczny początek powojennej historii miejscowego Strzelca.
W następnych latach organizacja szukała swojego miejsca, rozwijała działalność i stopniowo wpisywała się w życie miasta.
Dzisiejsza Jednostka Strzelecka 1002 nie powstała więc z niczego. Jest kontynuatorką pracy ludzi, którzy w czasach znacznie mniej sprzyjających działalności społecznej potrafili zorganizować wokół siebie młodzież i przekazać jej wartości wywodzące się z polskich tradycji niepodległościowych.
To ważne przypomnienie. Historia organizacji nie zaczyna się przecież wraz z objęciem dowodzenia przez kolejnego komendanta.
Każde pokolenie dopisuje do niej własny rozdział.
Od piwnicy do przystani nad Pilicą
Początki, które wspominają dzisiaj tomaszowscy Strzelcy, bardziej przypominały opowieść o grupie zapaleńców niż obraz organizacji dysponującej profesjonalnym zapleczem szkoleniowym.
Niewielki lokal w piwnicy, skromne wyposażenie, plastikowe karabiny i podstawowy sprzęt polowy.
Dla wielu osób mogłoby to być powodem do rezygnacji. Dla młodych ludzi skupionych wokół jednostki stanowiło początek przygody.
Z czasem pojawiały się kolejne możliwości. Ważnym etapem było pozyskanie siedziby z własną salą sportową. Można było prowadzić zajęcia sprawnościowe w lepszych warunkach, rozbudowywać program szkoleniowy i przyjmować następnych kandydatów.
Dzisiaj bazą jednostki jest przystań nad Pilicą.
Miejsce zupełnie inne od dawnej piwnicy. Pełniące funkcje szkoleniowe, organizacyjne, magazynowe i sprzętowe. Przestrzeń pozwalająca przygotowywać ćwiczenia oraz przedsięwzięcia wymagające znacznie bardziej skomplikowanej logistyki.
Jeszcze bardziej zmieniło się wyposażenie.
Zamiast plastikowych karabinów i prostych pomocy szkoleniowych są samochody ratownicze, pojazdy terenowe, quady, drony, kamery termowizyjne, radiotelefony i specjalistyczny sprzęt wykorzystywany podczas działań w terenie.
Ale byłoby uproszczeniem mierzyć rozwój organizacji wyłącznie liczbą pojazdów czy wartością wyposażenia.
Najważniejsza zmiana dokonała się bowiem w zakresie odpowiedzialności, jaką tomaszowscy Strzelcy zaczęli przyjmować na siebie.
Przyszła przeprowadzić szkolenie. Została na trzy dekady
Historia Moniki Malczewskiej w Strzelcu rozpoczęła się jeszcze przed objęciem przez nią dowodzenia.
W grudniu 2014 roku „Polska Zbrojna” opublikowała materiał poświęcony działalności organizacji strzeleckich. Wśród rozmówców znalazła się również dowódczyni z Tomaszowa Mazowieckiego.
Wspominała wówczas, że po ukończeniu szkoły medycznej została zaproszona przez znajomego do przeprowadzenia szkolenia z zakresu pomocy medycznej.
– Przyszłam do „Strzelca” i już zostałam – mówiła w rozmowie z Małgorzatą Schwarzgruber.
To krótkie zdanie doskonale oddaje historię zaangażowania, które z czasem przerodziło się w wieloletnią służbę.
W tym samym wywiadzie Malczewska podkreślała, że działalność strzelecka nie może ograniczać się do szkolenia militarnego. Równie ważne jest wychowanie młodzieży.
Z perspektywy kolejnych lat te słowa nabierają szczególnego znaczenia.
Bo jednostka, która przez dziesięciolecia przygotowywała młodych ludzi przede wszystkim do służby i obrony Ojczyzny, zaczęła coraz mocniej angażować się również w działania związane z ratowaniem życia.
Kiedy mundur oznacza gotowość do niesienia pomocy
Jednym z najważniejszych etapów rozwoju Jednostki Strzeleckiej 1002 było utworzenie Sekcji Poszukiwawczo-Ratowniczej.
To działalność wymagająca umiejętności wykraczających poza tradycyjne szkolenie strzeleckie.
Poszukiwanie osoby zaginionej w lesie, na podmokłym terenie czy w pobliżu rzeki oznacza konieczność sprawnej koordynacji zespołów, wykorzystania odpowiedniego sprzętu i podejmowania decyzji pod presją czasu.
Nie ma tu miejsca na przypadkowość.
Są procedury, mapy, systemy łączności, drony, kamery termowizyjne i ludzie, którzy dobrowolnie poświęcają swój czas, by pomóc komuś znajdującemu się w niebezpieczeństwie.
W październiku 2024 roku Jednostka Strzelecka 1002 podpisała oficjalne porozumienie z Komendą Powiatową Policji w Tomaszowie Mazowieckim.
Dokument podpisali ówczesny komendant powiatowy policji, inspektor Tomasz Jędrzejczyk, oraz Monika Malczewska, występująca jako prezes i dowódca stowarzyszenia.
Porozumienie przewiduje między innymi wspieranie policyjnych działań poszukiwawczych poprzez udział odpowiednio przygotowanych członków organizacji oraz udostępnianie specjalistycznego wyposażenia.
W grudniu tego samego roku podobną współpracę nawiązano z Komendą Powiatową Policji w Opocznie.
To istotna zmiana. Jednostka przestała być postrzegana wyłącznie przez pryzmat działalności patriotycznej i szkolenia młodzieży. Jej członkowie zaczęli wykonywać zadania wspierające bezpieczeństwo mieszkańców.
Potwierdzeniem tej aktywności był między innymi udział Sekcji Poszukiwawczo-Ratowniczej w ćwiczeniach „Razem na ratunek”, przeprowadzonych w Tomaszowie Mazowieckim w 2026 roku. Wspólnie z policjantami, strażakami, żołnierzami Wojsk Obrony Terytorialnej i ratownikami medycznymi Strzelcy doskonalili współdziałanie w sytuacjach kryzysowych.
Właśnie tutaj najpełniej wybrzmiewa motto sekcji:
„Aby inni mogli wrócić do domu”.
Trudno o lepsze podsumowanie sensu tej działalności.
Patriotyzm nie kończy się na uroczystościach
Przez wiele lat obecność tomaszowskich Strzelców była szczególnie widoczna podczas obchodów świąt narodowych, rocznic historycznych, uroczystości patriotycznych i przyrzeczeń strzeleckich.
Mundur, sztandar, ceremoniał i pamięć o tych, którzy walczyli o niepodległość, pozostają ważną częścią tożsamości jednostki.
Ale współczesne rozumienie służby wymaga czegoś więcej.
Patriotyzm nie kończy się wraz z ostatnimi dźwiękami hymnu. Nie ogranicza się do odświętnego munduru ani udziału w oficjalnych obchodach.
Czasami oznacza wielogodzinne szkolenie w deszczu. Czasami nocne poszukiwania zaginionego człowieka. Innym razem naukę pierwszej pomocy, ćwiczenia z zakresu bezpieczeństwa albo wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji.
To właśnie w takich działaniach idea służby zyskuje praktyczny wymiar.
Jednostka rozwija współpracę z instytucjami państwowymi, samorządami i służbami mundurowymi, a jej działalność coraz wyraźniej obejmuje również zagadnienia ochrony ludności i przygotowania na sytuacje kryzysowe.
W czasach, gdy bezpieczeństwo przestało być tematem zarezerwowanym wyłącznie dla wojskowych specjalistów, działalność odpowiednio przygotowanych organizacji społecznych nabiera dodatkowego znaczenia.
Dwadzieścia lat dowodzenia to tysiące ludzkich historii
Rocznice mają swoją specyficzną naturę. Lubimy przy nich liczyć lata, sukcesy, zdobyty sprzęt i zrealizowane przedsięwzięcia.
Znacznie trudniej policzyć godziny pracy poświęcone organizacji.
Nie sposób zmierzyć czasu spędzonego na przygotowywaniu szkoleń, rozwiązywaniu problemów, organizowaniu wyposażenia, budowaniu relacji z instytucjami czy zwyczajnym przekonywaniu młodych ludzi, że warto robić coś dla innych.
Nie wszystkie sukcesy trafiają do kronik. Nie każda trudność zostaje uwieczniona na fotografii.
A przecież właśnie z takich codziennych, często niewidocznych działań powstaje trwałość organizacji.
Dwadzieścia lat Moniki Malczewskiej na stanowisku dowódcy to również historia instruktorów, wolontariuszy i kolejnych pokoleń Strzelców, którzy tworzyli i nadal tworzą jednostkę.
Dowódca może wyznaczać kierunek. Ale żadnej drogi nie przejdzie samotnie.
Dlatego jubileusz ma wymiar znacznie szerszy niż osobista rocznica. Jest okazją do przypomnienia pracy wszystkich osób, dzięki którym tomaszowski Strzelec przetrwał trudniejsze chwile, rozwijał działalność i podejmował nowe wyzwania.
Od plastikowego karabinu do drona. Od szkolenia do ratowania życia
W jubileuszowym wpisie członkowie jednostki podziękowali swojej dowódczyni za dwie dekady konsekwencji, determinacji i wiary w możliwość zbudowania trwałej organizacji nawet z bardzo skromnych początków.
Wspomnieli również ludzi, którzy tworzyli tomaszowskie struktury Strzelca przed laty.
To ważny gest, bo pamięć o poprzednikach jest jednym z fundamentów każdej organizacji odwołującej się do tradycji.
Można zmieniać siedziby, modernizować wyposażenie, rozbudowywać program szkolenia i sięgać po nowoczesne technologie. Ale bez świadomości własnych korzeni łatwo zatracić sens tego wszystkiego.
Historia Jednostki Strzeleckiej 1002 jest pod tym względem szczególna.
Zaczyna się od ludzi, którzy na początku lat dziewięćdziesiątych odbudowywali miejscowe struktury. Prowadzi przez niewielkie pomieszczenia, sale szkoleniowe i kolejne pokolenia młodzieży. Dzisiaj dociera do przystani nad Pilicą, dronów, sprzętu ratowniczego i współpracy ze służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo.
A w jej najnowszym, dwudziestoletnim rozdziale szczególne miejsce zajmuje Monika Malczewska.
Bo prawdziwą miarą rozwoju tej jednostki nie jest odległość między dawną piwnicą a dzisiejszą przystanią. Jest nią droga od młodzieńczych marzeń o służbie do rzeczywistej gotowości niesienia pomocy drugiemu człowiekowi.



Napisz komentarz
Komentarze