14 października w historii. Narodziny polskiej szkoły, bunt w Sobiborze i 100 lat Kubusia Puchatka

Środa, 14 października 2026 roku

Dzisiaj przypada 287. dzień roku. Do końca 2026 roku pozostaje 78 dni.

Imieniny obchodzą między innymi Bernard, Fortunata, Alan, Dominik, Kalikst, Gaja i Małgorzata.

W Tomaszowie Mazowieckim słońce wschodzi o godz. 7.02, a zachodzi o 17.49. Dzień trwa około 10 godzin i 47 minut. Od początku października ubyło nam już niemal pięćdziesiąt minut światła dziennego.

Dzień Edukacji Narodowej. To nie jest zwykły dzień wolny od lekcji

14 października obchodzimy Dzień Edukacji Narodowej, nazywany powszechnie Dniem Nauczyciela.

Święto upamiętnia powołanie Komisji Edukacji Narodowej w 1773 roku. Jest okazją do podziękowania nie tylko nauczycielom, lecz również wszystkim pracownikom szkół i placówek oświatowych.

Warto jednak wyjaśnić, co dokładnie oznacza ten dzień dla uczniów i rodziców.

Zgodnie z art. 74 ustawy z 26 stycznia 1982 roku – Karta Nauczyciela, 14 października jest dniem wolnym od zajęć lekcyjnych. Nie oznacza to automatycznie zamknięcia szkół ani dnia wolnego od pracy dla nauczycieli.

Placówki mogą organizować uroczystości, spotkania i zajęcia opiekuńcze. O szczegółach decydują dyrektorzy szkół.

Światowy Dzień Normalizacji. Niewidzialne zasady codzienności

Dzisiaj przypada również Światowy Dzień Normalizacji, obchodzony przez organizacje zajmujące się opracowywaniem międzynarodowych standardów technicznych.

Brzmi mało romantycznie, ale trudno wyobrazić sobie współczesny świat bez norm określających bezpieczeństwo urządzeń, zgodność systemów informatycznych czy jakość materiałów.

Tegoroczne obchody koncentrują się na znaczeniu standardów dla dostępnej i czystej energii.

Normy techniczne nie trafiają zwykle na pierwsze strony gazet. Ich znaczenie dostrzegamy najczęściej dopiero wtedy, gdy coś przestaje działać albo okazuje się niebezpieczne

Międzynarodowy Dzień Elektroodpadów. Problem, który rośnie szybciej niż recykling

14 października obchodzony jest także Międzynarodowy Dzień Elektroodpadów.

Tegoroczna kampania zwraca uwagę na zjawisko określane jako Fast Tech – tanie, niewielkie urządzenia elektroniczne kupowane impulsywnie i szybko wyrzucane.

Organizatorzy przypominają, że zużyte ładowarki, słuchawki, drobne urządzenia elektryczne i zabawki na baterie nie powinny trafiać do zwykłych pojemników na odpady.

Według danych przywoływanych przez organizacje międzynarodowe w 2022 roku na świecie wytworzono 62 miliony ton elektroodpadów. Do 2030 roku ilość ta może wzrosnąć do 82 milionów ton.

To problem dotyczący również polskich samorządów, odpowiedzialnych za organizowanie systemów odbioru odpadów komunalnych i zapewnianie mieszkańcom dostępu do punktów selektywnej zbiórki.

Kalendarium historyczne

960 lat temu (1066). Hastings. Jeden dzień, który zmienił Anglię

14 października 1066 roku rozegrała się bitwa pod Hastings, jedno z najważniejszych starć w historii średniowiecznej Europy.

Naprzeciw siebie stanęły wojska angielskiego króla Harolda II Godwinsona oraz armia normańskiego księcia Wilhelma, który rościł sobie prawa do angielskiego tronu.

Sytuacja Harolda była wyjątkowo trudna. Zaledwie kilka tygodni wcześniej pokonał armię norweskiego króla Haralda Hardrady pod Stamford Bridge. Teraz musiał stawić czoła kolejnej inwazji, tym razem z południa.

Bitwa trwała wiele godzin. Anglosasi zajęli pozycje obronne na wzniesieniu, próbując powstrzymać normańską jazdę i piechotę. Ostatecznie ich szyki zostały przełamane, a król Harold zginął.

Zwycięstwo otworzyło Wilhelmowi drogę do korony. 25 grudnia 1066 roku został koronowany na króla Anglii.

Normański podbój przyniósł głębokie zmiany własności ziemskiej, administracji i struktur społecznych. Rozwijała się sieć zamków, a język normańskiej elity wywarł ogromny wpływ na późniejszy rozwój angielszczyzny.

Bitwa pod Hastings nie była więc tylko zmianą dynastii. Rozpoczęła długotrwały proces przekształcania angielskiego państwa i kultury.

W 2026 roku przypada 960. rocznica tego wydarzenia.

253 lata temu (1773). Komisja Edukacji Narodowej. Polska szkoła miała ratować państwo

14 października 1773 roku Sejm Rzeczypospolitej powołał Komisję Edukacji Narodowej.

Nie był to spokojny okres w historii Polski.

Rok wcześniej Rosja, Prusy i Austria dokonały pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej. Państwo traciło ziemie, niezależność i polityczne znaczenie.

W tak dramatycznej sytuacji część elit zrozumiała, że bez gruntownej reformy szkolnictwa nie będzie możliwe przeprowadzenie innych zmian.

Dodatkowym impulsem była kasata zakonu jezuitów, który prowadził znaczną część szkół na ziemiach Rzeczypospolitej.

Nowa instytucja, działająca pod protektoratem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, miała przejąć odpowiedzialność za system edukacji.

Komisja była jedną z pierwszych w Europie państwowych władz oświatowych o tak szerokich kompetencjach.

Jej twórcy nie chcieli jedynie zmienić programów nauczania. Zamierzali wychować nowe pokolenie obywateli, świadomych swoich praw i obowiązków.

W szkołach zaczęto mocniej akcentować nauczanie w języku polskim, historię, geografię, nauki przyrodnicze, matematykę oraz wiedzę praktyczną.

Ograniczano dominację łaciny i tradycyjnego modelu edukacji opartego przede wszystkim na retoryce.

Ważną rolę odegrało Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych, odpowiedzialne za opracowywanie nowoczesnych podręczników.

W reformy zaangażowani byli między innymi Hugo Kołłątaj, Grzegorz Piramowicz i Ignacy Potocki.

Komisja zajmowała się również reformowaniem uniwersytetów, rozwojem szkół parafialnych i zagadnieniami edukacji dziewcząt.

Nie uratowała Rzeczypospolitej przed kolejnymi rozbiorami. Zdołała jednak stworzyć podstawy systemu nauczania, którego znaczenie wykraczało poza czas istnienia państwa.

Komisja Edukacji Narodowej pozostaje jednym z najwybitniejszych osiągnięć polskiego oświecenia.

Dzisiejsze święto nauczycieli przypomina więc o czymś znacznie ważniejszym niż szkolna akademia. O przekonaniu, że przyszłość państwa zależy od jakości wykształcenia jego obywateli.

114 lat temu (1912). Roosevelt dostaje kulę. I wygłasza przemówienie

14 października 1912 roku w Milwaukee doszło do zamachu na Theodore'a Roosevelta, byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych, ponownie ubiegającego się o najwyższy urząd.

Zamachowcem był John Schrank, który sprzeciwiał się próbie zdobycia przez Roosevelta trzeciej kadencji prezydenckiej.

Kula trafiła polityka w klatkę piersiową. Jej siłę osłabiły jednak przedmioty znajdujące się w kieszeni marynarki, między innymi złożony tekst przemówienia.

Roosevelt zorientował się, że został poważnie ranny. Mimo to zdecydował się wystąpić przed publicznością.

Przemawiał przez około półtorej godziny, zanim zgodził się na pomoc medyczną.

Zamach stał się jednym z najbardziej niezwykłych wydarzeń w historii amerykańskich kampanii wyborczych.

Roosevelt przeżył, ale wyborów nie wygrał. Zwyciężył Woodrow Wilson.

Historia przypomina o brutalności politycznych konfliktów, ale również o epoce, w której wystąpienie publiczne potrafiło stać się ważniejsze dla polityka niż własne bezpieczeństwo.

113 lat temu (1913). Górnicza tragedia w Walii. Zginęło 439 ludzi

14 października 1913 roku w kopalni Universal Colliery w Senghenydd w Walii doszło do potężnej eksplozji.

Zginęło 439 górników, w tym chłopcy i bardzo młodzi pracownicy. Była to najtragiczniejsza katastrofa górnicza w historii Wielkiej Brytanii.

Senghenydd było miejscowością, której życie niemal całkowicie zależało od kopalni. Wybuch oznaczał tragedię całych rodzin i społeczności.

Według ustaleń badaczy katastrofa była związana z wybuchem metanu oraz pyłu węglowego.

Niebezpieczeństwa były znane wcześniej. W tej samej kopalni już w 1901 roku doszło do eksplozji, w której zginęło ponad osiemdziesiąt osób.

Mimo wcześniejszych ostrzeżeń i zaleceń bezpieczeństwa wydobycie zwiększano.

Po tragedii z 1913 roku pojawiły się pytania o odpowiedzialność kierownictwa oraz właścicieli przedsiębiorstwa.

Historia katastrofy w Senghenydd pozostaje ważnym ostrzeżeniem: postęp przemysłowy pozbawiony skutecznej ochrony pracowników może prowadzić do tragedii.

To także rocznica szczególnie wymowna dla dawnych miast przemysłowych, w których całe pokolenia żyły z pracy wykonywanej w niebezpiecznych warunkach.

100 lat temu (1926). Kubuś Puchatek wychodzi z lasu i podbija świat

14 października 1926 roku ukazała się książka „Winnie-the-Pooh” autorstwa A.A. Milne'a, zilustrowana przez Ernesta H. Sheparda.

To jedna z tych literackich rocznic, które trudno traktować wyłącznie jako historyczną ciekawostkę.

Niewielki miś, uwielbiający miód i niezbyt skomplikowane rozważania o świecie, okazał się bohaterem zdolnym przetrwać sto lat.

Inspiracją dla autora były zabawki jego syna Christophera Robina Milne'a oraz krajobrazy angielskiego lasu Ashdown Forest.

W książce pojawili się między innymi Prosiaczek, Kłapouchy, Królik, Sowa i Krzyś.

Każdy z bohaterów reprezentował inny temperament i sposób radzenia sobie ze światem. Puchatek był naiwny, ale serdeczny. Kłapouchy patrzył na rzeczywistość z melancholią, a Królik próbował wszystko organizować.

Milne stworzył opowieść pozornie prostą, ale pełną subtelnego humoru i obserwacji ludzkiej natury.

Książka szybko zdobyła popularność. Powstały kolejne historie, a bohaterowie zaczęli funkcjonować niezależnie od literackiego pierwowzoru.

W 2026 roku obchodzimy stulecie pierwszego książkowego wydania „Winnie-the-Pooh”.

Z tej okazji przygotowano jubileuszowe edycje klasycznych opowieści i nowe, autoryzowane książki nawiązujące do świata stworzonego przez Milne'a.

Przez sto lat zmieniły się technologie, sposoby wychowania dzieci i język literatury. A jednak historia małego misia nadal pozostaje zrozumiała.

Być może dlatego, że opowiada o sprawach, których czas nie potrafi unieważnić: przyjaźni, samotności, potrzebie akceptacji i radości z najprostszych rzeczy.

87 lat temu (1939). Niemiecki okręt podwodny zatapia HMS „Royal Oak”

14 października 1939 roku niemiecki okręt podwodny U-47 przedostał się do brytyjskiej bazy morskiej Scapa Flow i storpedował pancernik HMS „Royal Oak”.

II wojna światowa trwała zaledwie od kilku tygodni.

Brytyjska marynarka wojenna była jedną z najpotężniejszych na świecie, a Scapa Flow na Orkadach uchodziło za ważny i stosunkowo dobrze chroniony punkt bazowania floty.

Niemiecki dowódca Günther Prien zdołał jednak przeprowadzić śmiały atak.

Brytyjski pancernik zatonął w ciągu kilkunastu minut.

Zginęło 835 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej, w tym wielu bardzo młodych ludzi.

W starszych publikacjach można znaleźć mniejszą liczbę ofiar. Brytyjska Royal Navy wyjaśnia, że późniejsze badania pozwoliły uwzględnić również marynarza, który zmarł wskutek odniesionych obrażeń po katastrofie.

Atak miał ogromne znaczenie propagandowe dla Niemiec. Jednocześnie obnażył słabości systemu bezpieczeństwa brytyjskiej bazy.

Wrak HMS „Royal Oak” pozostaje wojennym grobem, a brytyjscy nurkowie wojskowi tradycyjnie oddają tam hołd poległym.

83 lata temu (1943). Sobibór. Więźniowie postanawiają nie czekać na śmierć

14 października 1943 roku w niemieckim obozie zagłady w Sobiborze wybuchło zbrojne powstanie więźniów.

To jedno z najbardziej niezwykłych wydarzeń w historii żydowskiego oporu podczas II wojny światowej.

Sobibór był częścią niemieckiej operacji „Aktion Reinhardt”, której celem było wymordowanie ludności żydowskiej na okupowanych ziemiach polskich.

Obóz nie został stworzony jako zwykłe miejsce przetrzymywania więźniów. Był ośrodkiem masowej zagłady.

Według ustaleń Państwowego Muzeum na Majdanku Niemcy zamordowali tam około 180 tysięcy Żydów.

Wśród więźniów narastało przekonanie, że jedyną szansą ocalenia jest wspólna ucieczka.

Organizację konspiracji rozpoczął Leon Feldhendler. Po przybyciu do obozu grupy sowieckich jeńców wojennych ważną rolę w przygotowaniu powstania odegrał oficer Aleksander Pieczerski.

Plan był niezwykle ryzykowny.

Konspiratorzy zamierzali zwabić niemieckich funkcjonariuszy do obozowych warsztatów, zabić ich po cichu, zdobyć broń i umożliwić więźniom ucieczkę.

14 października 1943 roku przystąpiono do realizacji planu.

Pierwszym zabitym niemieckim funkcjonariuszem był zastępca komendanta obozu Johann Niemann.

Kolejni esesmani ginęli w warsztatach, dokąd zwabiano ich pod różnymi pretekstami.

Wkrótce sytuacja wymknęła się spod kontroli strażników. Rozpoczęła się masowa ucieczka.

Według IPN około 300 więźniów zdołało przedostać się poza obóz i znaleźć schronienie w lesie.

Wielu później schwytano i zamordowano. Wojnę przeżyło około 50 uczestników ucieczki.

Powstanie miało jednak konsekwencje wykraczające poza losy uciekinierów.

Niemcy podjęli decyzję o likwidacji obozu i zacieraniu śladów popełnionych zbrodni.

Rozebrano zabudowania, zniszczono instalacje służące do mordowania ludzi, a teren próbowano zamaskować.

Bunt w Sobiborze był zwycięstwem ludzi, którym niemiecki system zagłady odmawiał prawa do życia.

Nie ocalił wszystkich więźniów. Pokazał jednak, że nawet w miejscu zaprojektowanym do całkowitego podporządkowania i unicestwienia człowieka możliwy był zorganizowany opór.

To jedna z najważniejszych rocznic 14 października w historii Polski i Europy.

79 lat temu (1947). Chuck Yeager przełamuje barierę dźwięku

14 października 1947 roku amerykański pilot doświadczalny Chuck Yeager jako pierwszy człowiek przekroczył prędkość dźwięku podczas kontrolowanego lotu samolotem.

Za sterami eksperymentalnej maszyny Bell X-1, nazwanej „Glamorous Glennis”, osiągnął prędkość odpowiadającą około Mach 1,06.

Lot odbył się nad pustynią w Kalifornii.

W tamtych czasach przekroczenie bariery dźwięku było jednym z największych wyzwań lotnictwa.

Konstruktorzy musieli rozwiązać problemy związane z zachowaniem samolotu przy prędkościach zbliżonych do prędkości rozchodzenia się dźwięku.

Pojawiały się gwałtowne drgania, trudności ze sterowaniem i zagrożenia dla konstrukcji.

Sukces Yeagera otworzył nowy etap rozwoju lotnictwa wojskowego i eksperymentalnego.

Doświadczenia zdobywane podczas tych badań wykorzystywano później przy konstruowaniu kolejnych generacji szybkich samolotów.

14 października 1947 roku stał się więc jedną z przełomowych dat w dziejach techniki.

64 lata temu (1962). Zdjęcia z Kuby prowadzą świat na krawędź wojny nuklearnej

14 października 1962 roku amerykański samolot rozpoznawczy U-2 wykonał nad Kubą fotografie, które ujawniły obecność sowieckich instalacji rakietowych.

Był to początek jednego z najniebezpieczniejszych kryzysów zimnej wojny.

Związek Radziecki, kierowany przez Nikitę Chruszczowa, rozmieszczał na Kubie rakiety zdolne do przenoszenia głowic nuklearnych.

Dla Stanów Zjednoczonych oznaczało to możliwość bezpośredniego zagrożenia ich terytorium.

Zdjęcia wykonane 14 października zostały poddane szczegółowej analizie.

Po potwierdzeniu obecności instalacji rakietowych administracja prezydenta Johna F. Kennedy'ego rozpoczęła intensywne przygotowania do odpowiedzi.

Świat stanął przed groźbą konfliktu nuklearnego.

Przez kolejne dni Waszyngton i Moskwa prowadziły dramatyczne negocjacje. Kennedy ogłosił morską blokadę, określaną przez Amerykanów jako kwarantanna Kuby.

Ostatecznie Chruszczow zgodził się wycofać rakiety z wyspy. Stany Zjednoczone zobowiązały się nie dokonywać inwazji na Kubę, a w ramach poufnego porozumienia zgodziły się również usunąć swoje rakiety Jupiter z Turcji.

Kryzys kubański pokazał, jak niewiele może dzielić świat od katastrofy, gdy dwa mocarstwa dysponują bronią zdolną do masowego zniszczenia.

Jego konsekwencją było między innymi poszukiwanie skuteczniejszych sposobów komunikowania się między Waszyngtonem a Moskwą. 

62 lata temu (1964). Martin Luther King otrzymuje Pokojową Nagrodę Nobla

14 października 1964 roku ogłoszono przyznanie Pokojowej Nagrody Nobla Martinowi Lutherowi Kingowi.

Amerykański pastor i działacz społeczny miał wówczas zaledwie 35 lat.

Był jednym z najważniejszych przywódców ruchu walczącego przeciw segregacji rasowej w Stanach Zjednoczonych.

King odwoływał się do idei pokojowego oporu, inspirowanych między innymi działalnością Mahatmy Gandhiego.

Uważał, że przemoc nie może być skutecznym fundamentem budowania sprawiedliwego społeczeństwa.

Rok wcześniej podczas wielkiego marszu na Waszyngton wygłosił historyczne przemówienie „I Have a Dream”.

Jego działalność miała ogromny wpływ na amerykańską debatę publiczną i przyczyniła się do przyjęcia ustaw ograniczających dyskryminację rasową.

Nagroda Nobla była międzynarodowym uznaniem tej walki.

Jednocześnie nie oznaczała końca przemocy i nierówności.

King nadal angażował się w działania na rzecz praw obywatelskich, sprzeciwiał się wojnie w Wietnamie i podejmował problem ubóstwa.

4 kwietnia 1968 roku został zamordowany w Memphis.

Jego przesłanie pozostało jednym z najważniejszych punktów odniesienia dla ruchów walczących o prawa człowieka.

62 lata temu (1964). Chruszczow traci władzę

Tego samego dnia, gdy świat dowiedział się o Noblu dla Martina Luthera Kinga, rozgrywał się dramat polityczny na szczytach władzy sowieckiej.

14 października 1964 roku Nikita Chruszczow został odsunięty od kierownictwa Związku Radzieckiego.

Przez poprzednią dekadę był jedną z najważniejszych postaci światowej polityki.

To za jego rządów rozpoczął się proces destalinizacji, doszło do kryzysu kubańskiego i zaostrzenia rywalizacji między Wschodem a Zachodem.

Chruszczow podejmował również reformy gospodarcze, które jednak często kończyły się niepowodzeniem.

W kierownictwie Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego narastało niezadowolenie z jego sposobu sprawowania władzy.

Ostatecznie został odsunięty przez własnych współpracowników.

Jego następcą na stanowisku przywódcy partii został Leonid Breżniew, natomiast funkcję szefa rządu objął Aleksiej Kosygin.

Zmiana otworzyła okres, który później zaczęto określać jako epokę breżniewowską.

Dla Polski oznaczało to dalsze funkcjonowanie w politycznym i militarnym systemie podporządkowanym Moskwie.

14 października 1964 roku pokazał, że nawet człowiek stojący na czele jednego z dwóch światowych supermocarstw może stracić władzę w wyniku wewnętrznego przewrotu politycznego.

45 lat temu (1981). Hosni Mubarak obejmuje władzę w Egipcie

14 października 1981 roku Hosni Mubarak został prezydentem Egiptu, zastępując zamordowanego kilka dni wcześniej Anwara as-Sadata.

Sadat zginął 6 października podczas parady wojskowej w Kairze.

Mubarak, wcześniej wojskowy i wiceprezydent, obejmował urząd w atmosferze napięcia i obaw przed dalszymi zamachami.

Jego rządy miały początkowo zapewnić polityczną stabilizację.

Z czasem przekształciły się jednak w trwający niemal trzy dekady system autorytarny.

Egipt pozostawał ważnym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych i utrzymywał pokój z Izraelem, ale wewnątrz kraju ograniczano swobody obywatelskie i działalność politycznej opozycji.

Mubarak rządził do lutego 2011 roku, kiedy masowe demonstracje podczas Arabskiej Wiosny doprowadziły do jego ustąpienia.

Historia jego prezydentury pokazuje, jak łatwo hasło stabilizacji politycznej może stać się uzasadnieniem wieloletniej koncentracji władzy.

9 lat temu (2017). Zamach w Mogadiszu. Jedna z największych tragedii terrorystycznych Afryki

14 października 2017 roku w stolicy Somalii, Mogadiszu, doszło do potężnego zamachu bombowego.

Ładunek wybuchowy umieszczony w samochodzie ciężarowym eksplodował na ruchliwym skrzyżowaniu w pobliżu hoteli, sklepów i budynków administracyjnych.

Skala zniszczeń była ogromna.

Według późniejszych danych Organizacji Narodów Zjednoczonych w zamachach tego dnia zginęło co najmniej 587 osób, a setki zostały ranne.

Atak uznano za jeden z najtragiczniejszych zamachów terrorystycznych w historii Afryki.

Katastrofa dotknęła zwyczajnych mieszkańców, którzy znajdowali się w centrum miasta, pracowali, podróżowali lub robili zakupy.

Somalia od wielu lat zmaga się z działalnością organizacji ekstremistycznych oraz problemami związanymi z funkcjonowaniem instytucji państwowych.

14 października 2017 roku przypomina, że skutki terroryzmu nie ograniczają się do wielkich politycznych deklaracji.

Najczęściej ponoszą je ludzie, których nazwisk świat nigdy nie pozna.

2 lata temu (2024). NASA wysyła sondę w kierunku lodowego księżyca Jowisza

14 października 2024 roku z Centrum Kosmicznego Kennedy'ego wystartowała sonda NASA „Europa Clipper”.

Celem misji jest zbadanie Europy, jednego z największych księżyców Jowisza.

Pod jej lodową powierzchnią prawdopodobnie znajduje się ogromny ocean ciekłej wody.

Naukowcy chcą ustalić, czy mogą tam istnieć warunki sprzyjające życiu.

Sonda została wyniesiona w przestrzeń kosmiczną przez rakietę Falcon Heavy.

Plan zakłada dotarcie do Jowisza w 2030 roku i wykonanie 49 bliskich przelotów nad powierzchnią Europy.

Misja nie jest próbą bezpośredniego odkrycia organizmów pozaziemskich.

Jej podstawowym zadaniem pozostaje sprawdzenie, czy Europa ma środowisko, w którym życie mogłoby istnieć.

To jedna z najważniejszych współczesnych wypraw badawczych w historii eksploracji Układu Słonecznego.

Dwa lata temu rozpoczęła się podróż, która może dostarczyć odpowiedzi na jedno z najstarszych pytań ludzkości: czy jesteśmy sami we wszechświecie?

Urodzili się tego dnia

Ralph Lauren – 87. urodziny

14 października 1939 roku urodził się Ralph Lauren, amerykański projektant mody i twórca jednej z najbardziej rozpoznawalnych marek odzieżowych świata.

Zaczynał od projektowania krawatów, by stopniowo stworzyć przedsiębiorstwo kojarzone z amerykańskim stylem, elegancją i charakterystycznym logo przedstawiającym gracza polo.

Jego historia stała się symbolem amerykańskiej przedsiębiorczości i zdolności budowania globalnej marki wokół wyrazistej wizji estetycznej.

Cliff Richard – 86. urodziny

14 października 1940 roku urodził się Cliff Richard, jeden z pionierów brytyjskiego rock and rolla.

Popularność zdobył pod koniec lat pięćdziesiątych, kiedy muzyka młodzieżowa zaczęła zmieniać europejską kulturę.

Jego przeboje, między innymi „Move It”, „Living Doll” i „We Don't Talk Anymore”, należą do klasyki brytyjskiej muzyki rozrywkowej.

Justin Hayward – 80. urodziny

14 października 1946 roku urodził się Justin Hayward, wokalista, gitarzysta i autor piosenek związany z zespołem The Moody Blues.

Jego charakterystyczny głos można usłyszeć w słynnym „Nights in White Satin”, jednej z najbardziej rozpoznawalnych kompozycji rocka symfonicznego.

Hayward współtworzył muzykę łączącą gitarowy rock z orkiestracjami i poetyckimi tekstami.

Usher – 48. urodziny

14 października 1978 roku urodził się Usher Raymond IV, amerykański piosenkarz, tancerz i producent muzyczny.

Jeden z największych sukcesów odniósł dzięki albumowi „Confessions” z 2004 roku, zawierającemu przeboje „Yeah!”, „Burn” i „Confessions Part II”.

Artysta zdobył osiem nagród Grammy i należy do najważniejszych przedstawicieli współczesnego R&B.

Odeszli tego dnia

Erwin Rommel – 82 lata od śmierci

14 października 1944 roku zmarł Erwin Rommel, niemiecki feldmarszałek, znany przede wszystkim z dowodzenia wojskami niemieckimi w Afryce Północnej.

Nazywano go „Lisem Pustyni” ze względu na umiejętności prowadzenia działań manewrowych.

Pod koniec wojny Rommel utracił zaufanie Hitlera. Podejrzewano go o związki ze środowiskiem uczestników spisku z 20 lipca 1944 roku.

Postawiono go przed wyborem: proces przed nazistowskim sądem albo samobójstwo, które miało zapewnić ochronę jego rodzinie.

Rommel zażył truciznę.

Niemiecka propaganda przedstawiła jego śmierć jako następstwo ran wojennych i zorganizowała uroczysty pogrzeb.

Jego historia jest również przykładem tego, jak nazistowski system potrafił niszczyć nawet ludzi wcześniej przez siebie wyniesionych do rangi bohaterów.

Leonard Bernstein – 36 lat od śmierci

14 października 1990 roku zmarł Leonard Bernstein, amerykański kompozytor, dyrygent i pedagog.

Był jednym z najwybitniejszych muzyków XX wieku.

Międzynarodową sławę przyniosła mu między innymi muzyka do „West Side Story”, ale jego działalność obejmowała również wielkie dzieła symfoniczne, koncerty i programy edukacyjne.

Bernstein potrafił tłumaczyć muzykę klasyczną tak, by stawała się zrozumiała również dla ludzi niemających formalnego wykształcenia muzycznego.

Tego dnia w muzyce

49 lat temu David Bowie wydaje „Heroes”. Muzyka z miasta podzielonego murem

14 października 1977 roku ukazał się album „Heroes” Davida Bowiego.

To jedna z najważniejszych płyt lat siedemdziesiątych i centralny punkt tak zwanej berlińskiej trylogii artysty.

Bowie znajdował się wówczas w wyjątkowym momencie kariery.

Po latach sukcesów glamrockowych i eksperymentów z muzyką soul coraz bardziej interesował się elektroniką, awangardą i nowymi możliwościami studia nagraniowego.

Pracował w Berlinie Zachodnim, mieście podzielonym politycznie i fizycznie przez mur.

Współpracował z producentem Tonym Viscontim oraz muzykiem i eksperymentatorem dźwięku Brianem Eno.

W nagraniach uczestniczył również gitarzysta Robert Fripp, znany z zespołu King Crimson.

Album „Heroes” był drugim ogniwem berlińskiej trylogii, pomiędzy „Low” z 1977 roku a „Lodger” z 1979 roku.

W odróżnieniu od pozostałych dwóch płyt cyklu został w całości nagrany w Berlinie.

Na pierwszej stronie albumu dominują bardziej tradycyjne kompozycje rockowe, choć ich brzmienie pozostaje eksperymentalne.

„Beauty and the Beast” otwiera płytę nerwową energią.

„Joe the Lion” wykorzystuje surowe gitarowe brzmienia, natomiast „Blackout” łączy rockową intensywność z niemal teatralną ekspresją Bowiego.

Najbardziej znanym utworem pozostaje jednak tytułowe „Heroes”.

To opowieść o miłości i próbie ocalenia chwili szczęścia w rzeczywistości podzielonej przez politykę i przemoc.

Piosenka stała się z czasem symbolem przekraczania granic i nadziei.

Jej popularność szczególnie wzrosła w kolejnych latach, gdy zaczęto kojarzyć ją z historią podzielonego Berlina.

Druga strona albumu zawiera więcej eksperymentów instrumentalnych.

„Sense of Doubt”, „Moss Garden” i „Neuköln” odchodzą od tradycyjnego rockowego schematu, tworząc bardziej przestrzenne i niepokojące pejzaże dźwiękowe.

Muzyka jest tu oszczędna, chwilami niemal filmowa.

Album osiągnął trzecie miejsce brytyjskiej listy sprzedaży, a magazyny „NME” i „Melody Maker” uznały go za jedno z najważniejszych wydawnictw roku.

Dzisiaj „Heroes” należy do dzieł, które wywarły ogromny wpływ na rock alternatywny, elektronikę i muzykę eksperymentalną.

49. rocznica premiery albumu przypomina, że największe zmiany w kulturze często zaczynają się wtedy, gdy artysta odważy się porzucić własną, sprawdzoną formułę sukcesu.

Bowie nie chciał nagrywać kolejnej płyty przypominającej poprzednie.

Chciał usłyszeć przyszłość.

I w dużej mierze mu się to udało

Cliff Richard. Człowiek, który pokazał Brytyjczykom rock and rolla

Dzisiejsze 86. urodziny Cliffa Richarda są okazją do przypomnienia czasów, kiedy rock and roll dopiero zdobywał Europę.

W drugiej połowie lat pięćdziesiątych brytyjska młodzież fascynowała się muzyką Elvisa Presleya, Chucka Berry'ego i amerykańskich wykonawców rockandrollowych.

Richard należał do pierwszych artystów, którzy udowodnili, że podobna energia może powstawać również po drugiej stronie Atlantyku.

W 1958 roku nagrał „Move It”, utwór często zaliczany do najważniejszych wczesnych brytyjskich nagrań rockowych.

Współpraca z grupą The Shadows pomogła stworzyć charakterystyczne brzmienie oparte na wyrazistych gitarach i melodyjności.

Później Richard wielokrotnie zmieniał styl muzyczny, nagrywając pop, ballady i utwory o charakterze religijnym.

Jego kariera jest przykładem niezwykłej zdolności przystosowywania się do zmieniających się gustów publiczności.

Zanim Beatlesi i Rolling Stones podbili świat, brytyjska scena miała już własnego idola.

10 lat temu Kings of Leon wydają „WALLS”

14 października 2016 roku ukazał się album „WALLS” amerykańskiego zespołu Kings of Leon.

Była to siódma studyjna płyta grupy.

Po sukcesach albumów „Only by the Night” i „Come Around Sundown” muzycy próbowali znaleźć sposób na odświeżenie brzmienia bez utraty charakterystycznej tożsamości.

Za produkcję odpowiadał Markus Dravs, współpracujący wcześniej między innymi z Arcade Fire.

Płyta przyniosła utwory „Waste a Moment”, „Reverend”, „Find Me” i „WALLS”.

Zespół nadal opierał muzykę na gitarach, ale większą rolę zaczęły odgrywać bardziej przestrzenne aranżacje i stadionowe refreny.

Album pokazał Kings of Leon jako grupę, która nie próbuje już udowadniać, że jest młodym, bezkompromisowym zespołem z amerykańskiego Południa.

Zamiast tego coraz bardziej świadomie buduje własny, rozpoznawalny styl.

„WALLS” spotkał się z mieszanymi ocenami krytyków, ale odniósł sukces komercyjny.

Dla jednych był dowodem dojrzałości zespołu, dla innych sygnałem, że surowa energia pierwszych albumów ustąpiła miejsca bardziej przewidywalnemu rockowi stadionowemu.

Obie opinie dobrze pokazują problem wielu zespołów, które osiągnęły sukces: publiczność oczekuje od nich jednocześnie zmian i powrotu do przeszłości.

4 lata temu The 1975 wracają do melodyjnego popu

14 października 2022 roku brytyjski zespół The 1975 wydał piąty album studyjny „Being Funny in a Foreign Language”.

Po rozbudowanym i stylistycznie różnorodnym „Notes on a Conditional Form” muzycy postawili na bardziej zwartą formę.

Nowa płyta zawierała jedenaście utworów.

W nagraniach ważną rolę odegrał producent Jack Antonoff, znany ze współpracy z wieloma gwiazdami współczesnego popu.

Album przyniósł piosenki „Happiness”, „I'm in Love with You”, „Part of the Band” i „About You”.

Grupa połączyła elementy popu lat osiemdziesiątych z alternatywnym rockiem i charakterystycznym sposobem pisania tekstów przez Matty'ego Healy'ego.

Piosenki dotyczyły miłości, relacji międzyludzkich, medialnego wizerunku i życia w świecie nieustannej komunikacji.

Krytycy doceniali przede wszystkim większą spójność albumu.

„Being Funny in a Foreign Language” dotarł na pierwsze miejsce brytyjskiej listy sprzedaży.

To płyta pokazująca, że muzyczny eksperyment nie zawsze musi oznaczać komplikowanie kompozycji.

Czasami odwagą jest powrót do prostej, dobrze napisanej piosenki

Leonard Bernstein. Muzyka, która miała przekraczać granice

36. rocznica śmierci Leonarda Bernsteina przypomina o człowieku, który z niezwykłą swobodą poruszał się między muzyką klasyczną, jazzem, teatrem i edukacją.

Bernstein dyrygował największymi orkiestrami świata.

Jednocześnie komponował muzykę zdolną poruszać odbiorców daleko poza tradycyjną publicznością filharmoniczną.

Jego najbardziej rozpoznawalnym dziełem pozostaje „West Side Story”, musical inspirowany historią Romea i Julii.

Akcję przeniesiono do Nowego Jorku, gdzie miłość dwojga młodych ludzi rozwija się w świecie gangów, uprzedzeń i konfliktów społecznych.

Muzyka Bernsteina łączyła rozmach symfoniczny z jazzem i rytmami latynoamerykańskimi.

Utwory takie jak „Maria”, „Tonight” czy „America” stały się klasyką teatru muzycznego.

Bernstein był także wybitnym popularyzatorem muzyki.

Prowadzone przez niego telewizyjne koncerty edukacyjne dla młodzieży pokazywały, że muzyka klasyczna nie musi być zamknięta w świecie specjalistycznej terminologii.

Potrafił opowiadać o symfoniach i operach z pasją, która przypominała raczej żywiołową rozmowę niż akademicki wykład.

Leonard Bernstein zmarł 14 października 1990 roku, pozostawiając po sobie nie tylko kompozycje i nagrania, lecz także przekonanie, że muzyka jest językiem zdolnym łączyć ludzi o bardzo różnych doświadczeniach.

Tego dnia w sporcie

62 lata temu. Billy Mills dokonuje olimpijskiego cudu

14 października 1964 roku amerykański biegacz Billy Mills zdobył złoty medal olimpijski w biegu na 10 000 metrów podczas igrzysk w Tokio.

Jego zwycięstwo należy do największych sensacji w historii olimpijskiej lekkoatletyki.

Przed finałem za głównych faworytów uważano innych zawodników, między innymi Australijczyka Rona Clarke'a oraz Tunezyjczyka Mohammeda Gammoudiego.

Mills nie był wymieniany w gronie najpoważniejszych kandydatów do zwycięstwa.

Jednak w decydującej fazie biegu potrafił utrzymać tempo najlepszych.

Na ostatnim okrążeniu przeprowadził niezwykły finisz.

Wygrał z czasem 28 minut i 24,4 sekundy, ustanawiając rekord olimpijski.

Gammoudi stracił do niego zaledwie cztery dziesiąte sekundy, a Clarke był trzeci.

Mills, mający indiańskie korzenie, stał się jedną z najbardziej inspirujących postaci amerykańskiego sportu.

Jego zwycięstwo pokazało, że olimpijskie medale nie zawsze zdobywają ci, którzy przed startem mają najlepsze wyniki i największe nazwiska.

Czasami legenda rodzi się w ostatnich metrach, kiedy człowiek odnajduje siły, których sam się po sobie nie spodziewał.

14 lat temu. Felix Baumgartner skacze ze stratosfery

14 października 2012 roku austriacki skoczek Felix Baumgartner dokonał jednego z najbardziej niezwykłych wyczynów w historii sportów ekstremalnych.

W ramach projektu Red Bull Stratos uniósł się specjalnym balonem na wysokość niemal 39 kilometrów nad powierzchnią Ziemi.

Następnie wyszedł z kapsuły i rozpoczął swobodne spadanie.

Podczas skoku osiągnął prędkość około 1358 kilometrów na godzinę, przekraczając prędkość dźwięku.

Był pierwszym człowiekiem, który dokonał tego podczas swobodnego spadania bez napędu.

Cała operacja wymagała wieloletnich przygotowań, opracowania specjalnego skafandra i niezwykle precyzyjnego planowania.

Podczas spadania Baumgartner znalazł się przez pewien czas w niebezpiecznym obrocie.

Zdołał jednak opanować sytuację i bezpiecznie wylądować.

Jego wyczyn oglądały miliony ludzi.

Co szczególnie interesujące, skok odbył się dokładnie 65 lat po pierwszym przekroczeniu bariery dźwięku przez Chucka Yeagera.

Tego samego dnia w historii lotnictwa i sportu zapisały się więc dwa wydarzenia, które pokazują, jak daleko człowiek potrafi przesuwać granice swoich możliwości. 

12 lat temu. Polska remisuje ze Szkocją. Nawałka buduje drużynę na Euro

14 października 2014 roku reprezentacja Polski zremisowała ze Szkocją 2:2 w meczu eliminacji mistrzostw Europy 2016.

Spotkanie odbyło się na Stadionie Narodowym w Warszawie.

Trzy dni wcześniej biało-czerwoni dokonali czegoś niezwykłego, pokonując po raz pierwszy w historii reprezentację Niemiec 2:0.

Mecz ze Szkocją miał pokazać, czy zwycięstwo nad mistrzami świata było początkiem większej zmiany.

Polacy rozpoczęli znakomicie.

Już w 11. minucie Krzysztof Mączyński zdobył bramkę na 1:0.

Goście odpowiedzieli trafieniami Shauna Maloneya i Stevena Naismitha.

Biało-czerwoni nie zamierzali jednak rezygnować.

W 76. minucie Arkadiusz Milik doprowadził do remisu.

Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:2.

Reprezentacja prowadzona przez Adama Nawałkę utrzymała pozycję lidera grupy eliminacyjnej.

W kolejnych miesiącach drużyna wywalczyła awans na Euro 2016, a podczas turnieju we Francji dotarła do ćwierćfinału.

14 października 2014 roku był więc kolejnym etapem budowania zespołu, który zapisał się w historii polskiego futbolu.

8 lat temu. Włosi strzelają w ostatniej chwili. Polska spada z dywizji A

14 października 2018 roku reprezentacja Polski przegrała z Włochami 0:1 w meczu Ligi Narodów na Stadionie Śląskim w Chorzowie.

Spotkanie długo pozostawało bezbramkowe.

Włosi mieli jednak przewagę i stworzyli więcej okazji strzeleckich.

Polski zespół, prowadzony przez Jerzego Brzęczka, próbował utrzymać korzystny rezultat.

Gdy wydawało się, że spotkanie zakończy się remisem, w doliczonym czasie gry bramkę zdobył Cristiano Biraghi.

Porażka oznaczała, że biało-czerwoni nie zdołali utrzymać się w najwyższej dywizji Ligi Narodów.

Mecz stał się symbolem trudnego okresu odbudowy reprezentacji po nieudanych mistrzostwach świata w Rosji w 2018 roku.

Pokazał również, jak niewiele czasami dzieli drużynę od wyniku, który można uznać za sukces, i porażki niosącej poważne konsekwencje. 

Sport dziś. Wielkie mecze Ligi Mistrzów

W środę, 14 października 2026 roku, rozegrana zostanie kolejna seria spotkań fazy ligowej Ligi Mistrzów UEFA.

Największe zainteresowanie powinny wzbudzić pojedynki Manchesteru City z Paris Saint-Germain oraz AS Roma z Realem Madryt. Oba spotkania zaplanowano na godz. 21.00 czasu polskiego.

Wcześniej, o 18.45, Liverpool zagra na wyjeździe z austriackim LASK.

To wydarzenia bieżące, a nie historyczne rocznice. Terminy spotkań potwierdza oficjalny kalendarz UEFA opublikowany 9 października 2026 roku.

Tomaszów przygotowuje się do mistrzostw Polski

Na krajowej mapie sportowej coraz wyraźniej zaznacza się również Tomaszów Mazowiecki.

W dniach 22–25 października 2026 roku w Arenie Lodowej odbędą się Mistrzostwa Polski na Dystansach oraz Młodzieżowe Mistrzostwa Polski w łyżwiarstwie szybkim.

Zawody mają zgromadzić krajową czołówkę panczenistów.

Pierwsze starty zaplanowano na czwartek, 22 października, na godz. 16.00.

Dla kibiców związanych z KS Pilica Tomaszów Mazowiecki będzie to jedna z najważniejszych okazji w sezonie, by oglądać reprezentantów Polski na miejscowym torze.

To także przypomnienie, że miasto posiada obiekt o znaczeniu wykraczającym daleko poza granice powiatu tomaszowskiego.

Tomaszów Mazowiecki – lokalny ślad historii

Pół wieku szkolnych wspomnień. Rzeczyca świętuje dziś wyjątkowy jubileusz

14 października 2026 roku w Szkole Podstawowej im. Narcyzy Żmichowskiej w Rzeczycy odbędą się uroczystości jubileuszu 50-lecia obecnego budynku placówki.

Data nie jest przypadkowa.

Obchody przypadają dokładnie w Dniu Edukacji Narodowej, 253 lata po powołaniu Komisji Edukacji Narodowej.

W historii Polski to symboliczna rocznica narodzin nowoczesnej edukacji.

W historii Rzeczycy – okazja do przypomnienia półwiecza pracy szkoły, która wychowała kolejne pokolenia mieszkańców.

1 września 1976 roku oddano do użytku obecny budynek Szkoły Podstawowej w Rzeczycy.

W tym samym czasie placówce nadano imię Narcyzy Żmichowskiej oraz przekazano sztandar.

Od tamtych wydarzeń minęło dokładnie pięćdziesiąt lat.

Warto podkreślić, że 14 października nie jest rocznicą oddania budynku do użytku. To data tegorocznej uroczystości jubileuszowej, wybrana ze względu na Dzień Edukacji Narodowej.

Zgodnie z informacjami opublikowanymi przez szkołę uczniowie mają stawić się dzisiaj na godz. 13.00. Z tego powodu wprowadzono również jednorazowe zmiany w godzinach dowozów i odwozów.

Główne uroczystości jubileuszowe zaplanowano na godz. 14.00.

W programie znalazły się między innymi gala jubileuszowa, wystawa historyczna oraz spotkania absolwentów.

Narcyza Żmichowska. Patronka, która wyprzedzała własną epokę

Wybór patronki szkoły również zasługuje na przypomnienie.

Narcyza Żmichowska była pisarką, nauczycielką i jedną z najważniejszych polskich przedstawicielek dziewiętnastowiecznej myśli emancypacyjnej.

Żyła w latach 1819–1876.

Tworzyła w epoce, gdy możliwości samodzielnego rozwoju kobiet pozostawały znacznie bardziej ograniczone niż obecnie.

Była związana ze środowiskiem Entuzjastek, grupą kobiet zainteresowanych edukacją, literaturą i zmianami społecznymi.

Żmichowska przekonywała, że kobiety powinny mieć możliwość zdobywania wiedzy i podejmowania samodzielnych decyzji dotyczących własnego życia.

Jej najbardziej znanym dziełem jest powieść „Poganka”, zaliczana do ważnych utworów polskiego romantyzmu.

Patronka szkoły w Rzeczycy nie była więc postacią przypadkową.

Reprezentowała przekonanie, że edukacja jest nie tylko sposobem zdobywania wiedzy, lecz również drogą do niezależności i świadomego uczestnictwa w życiu społecznym.

W tym sensie dzisiejszy jubileusz łączy tradycję Komisji Edukacji Narodowej z późniejszymi polskimi dążeniami do upowszechniania dostępu do nauki.

Pięćdziesiąt lat to więcej niż historia jednego budynku

Dla mieszkańców Rzeczycy szkoła nie jest wyłącznie instytucją, w której dzieci uczą się matematyki, języka polskiego czy historii.

To miejsce, do którego wraca się po latach.

W szkolnych salach powstają przyjaźnie, rozgrywają się pierwsze konflikty, rodzą zainteresowania i dokonują wybory wpływające na całe życie.

Przez pięćdziesiąt lat zmieniały się programy nauczania, podręczniki, technologie i organizacja oświaty.

W 1976 roku Polska pozostawała państwem rządzonym przez komunistyczne władze.

Nie istniał jeszcze internet, a komputer osobisty był dla większości ludzi abstrakcją.

Dzisiaj uczniowie posługują się smartfonami, korzystają z zasobów cyfrowych i coraz częściej stykają się ze sztuczną inteligencją.

Jednak istota relacji między uczniem a nauczycielem pozostaje podobna.

Nadal potrzebne są cierpliwość, wiedza, umiejętność słuchania i zdolność dostrzegania w młodym człowieku czegoś więcej niż oceny zapisanej w dzienniku.

Jubileuszowe wydarzenia w Rzeczycy przygotowywano od wielu miesięcy.

Wśród przedsięwzięć znalazły się między innymi działania edukacyjne i artystyczne nawiązujące do liczby pięćdziesiąt.

Uczniowie przygotowywali eksperymenty naukowe, uczestniczyli w konkursach oraz poznawali historię własnej placówki.

Co szczególnie interesujące, w ramach jubileuszowych przygotowań zorganizowano również sportową akcję „50 okrążeń toru na 50-lecie szkoły”, związaną z wyjazdem uczniów do tomaszowskiej Areny Lodowej.

To piękny przykład łączenia szkolnej tradycji z możliwościami, jakie oferuje współczesna infrastruktura sportowa powiatu.

Od Komisji Edukacji Narodowej do współczesnych szkół. Co naprawdę zmieniło się przez 253 lata?

Dzisiejsza data pozwala zestawić dwa odległe od siebie wydarzenia.

14 października 1773 roku państwo polskie próbowało stworzyć nowoczesny system edukacji.

14 października 2026 roku jedna ze szkół powiatu tomaszowskiego świętuje pięćdziesiąt lat działalności w obecnym budynku.

Pomiędzy tymi wydarzeniami rozciąga się historia pełna rozbiorów, wojen, zmian ustrojowych i reform szkolnictwa.

A jednak istnieje wspólny mianownik.

Komisja Edukacji Narodowej powstawała z przekonania, że przyszłość kraju zależy od wiedzy i przygotowania obywateli.

Współczesne szkoły również mają przygotowywać młodych ludzi do życia w świecie, którego przyszły kształt trudno dziś przewidzieć.

Zmieniły się narzędzia. Dawne podręczniki zastąpiły nowoczesne pomoce dydaktyczne, a tradycyjne tablice coraz częściej uzupełniają urządzenia elektroniczne.

Nie zmieniła się natomiast potrzeba mądrego nauczyciela.

Szczególnego znaczenia nabiera dziś również dostępność pomocy psychologiczno-pedagogicznej, wsparcia dla uczniów z niepełnosprawnościami i dzieci przeżywających trudności emocjonalne.

Współczesna szkoła musi być czymś więcej niż miejscem przekazywania informacji.

Powinna uczyć samodzielnego myślenia, rozpoznawania manipulacji, odpowiedzialności za własne decyzje i szacunku wobec drugiego człowieka.

W czasach, gdy wiedza dostępna jest po kilku kliknięciach, coraz ważniejsza staje się umiejętność odróżniania informacji prawdziwych od fałszywych.

Dlatego Dzień Edukacji Narodowej powinien być nie tylko okazją do składania życzeń.

To również dobry moment, aby pytać o warunki pracy nauczycieli, realne potrzeby uczniów i jakość lokalnej edukacji.

Komisja Edukacji Narodowej chciała wychować pokolenie zdolne zmienić losy państwa.

Dzisiaj ambicja może być podobna, choć wyzwania są inne.

Chodzi o wychowanie ludzi, którzy potrafią myśleć samodzielnie, współpracować i nie bać się świata.

Historia pokazuje bowiem, że żadne państwo, żadna społeczność i żadne miasto nie zbudują dobrej przyszłości bez edukacji.

A w Tomaszowie Mazowieckim, Rzeczycy i pozostałych gminach powiatu tomaszowskiego ta przyszłość zaczyna się każdego dnia w szkolnych klasach