66 rocznica śmierci Juliana Tuwima

Jak wspomniałem Miłosz dostał nagrodę Nobla pisząc po polsku nie po litewsku.....

Można być łajdakiem i dobrym poetą....To się nie wyklucza.

Oczywiście!...."Miłosz i Szymborska wyeliminowali z nagrody Nobla Zygmunta Herberta, któremu ta nagroda należała się jak nikomu w ówczesnych czasie - przerastał ich literacko o dwie długości i to zarówno jakością swoich utworów, jak i ich ilością.".....I to nie moja opinia.

O Miłoszu też tak mówią....Dla przykładu taki oto wierszyk Czesława Miłosza, za który dostał nagrodę J. Stalina: Runą w łunach, spłoną w pożarach Krzyże Kościołów, krzyże ofiarne I w bezpowrotnym zgubi się szlaku Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków O słońce jasne, wodzu Stalinie Niech władza twoja nigdy nie zginie Niech jako orłów prowadzi z gniazda Rosji i Kremla płonąca gwiazda Na ziemskim globie flagi czerwone Będą na chwałę grały jak dzwony Czerwona Armia i wódz jej Stalin Odwiecznych wrogów swoich obali Zmienisz się rychło w wieku godzinie Polsko, a twoje córy i syny Wiara i każdy krzyż na mogile U stóp nam legnie w prochu i pyle Cz. Miłosz był naprawdę skrajnym antypolakiem i uważał się za nacjonalistę litewskiego. Gardził polskością jeszcze w II RP i naturalną rzeczą było uwielbienie przez niego komunizmu, który też był skrajnie antypolski. Miłosz lżył Polskę, umniejszał zasługi Polaków, oczerniał Polaków, dezawuował polski patriotyzm, katolicyzm i kulturę Polski, kpił z polskości....Nagrodę Nobla dostał pisząc w języku polskim.

Wisława Szymborska chyba jeszcze bardziej uwielbiała komunizm ale w swym pisarstwie była bardziej subtelna nie pisała tak bezpośrednio antypolsko jak Cz. Miłosz. Opuściła partię dopiero w 1966 roku. Do tego czasu popierała komunistyczne władze w sfingowanym procesie przeciwko krakowskim duchownym, który zakończył się wyrokami za rzekomą działalność szpiegowską księży. W 1964 roku potępiała Radio Wolna Europa podpisując się pod listem w którym stwierdzano: wyrażamy stanowczy protest przeciwko uprawianej na łamach prasy zachodniej zorganizowanej kampanii oczerniającej Polskę Ludową. W najbardziej krwawych czasach epoki komunizmu, nie szczędziła pochwał pod adresem tego systemu. Mała próbka jej twórczości: Lenin Że w bój poprowadził krzywdzonych, że trwałość zwycięstwu nadał, dla nadchodzących epok stawiając mocny fundament – grób, w którym leżał ten nowego człowieczeństwa Adam, wieńczony będzie kwiatami z nieznanych dziś jeszcze planet. A po śmierci Stalina pisała: Ten Dzień Jeszcze dzwonek, ostry dzwonek w uszach brzmi. Kto u progu? Z jaką wieścią, i tak wcześnie? Nie chcę wiedzieć. Może ciągle jestem we śnie. Nie podejdę, nie otworzę drzwi. Czy to ranek na oknami, mroźna skra tak oślepia, że dokoła patrzę łzami? Czy to zegar tak zadudnił sekundami. Czy to moje własne serce werbel gra? Póki nikt z was nie wypowie pierwszych słów, brak pewności jest nadzieją, towarzysze… Milczę. Wiedzą, że to czego nie chcę słyszeć – muszę czytać z pochylonych głów. Jaki rozkaz przekazuje nam na sztandarach rewolucji profil czwarty? – Pod sztandarem rewolucji wzmacniać warty! Wzmocnić warty u wszystkich bram! Oto Partia – ludzkości wzrok. Oto Partia: siła ludów i sumienie. Nic nie pójdzie z jego życia w zapomnienie. Jego Partia rozgarnia mrok. Niewzruszony drukarski znak drżenia ręki mej piszącej nie przekaże, nie wykrzywi go ból, łza nie zmaże. A to słusznie. A to nawet lepiej tak. Czy to nie nazywa się czasem ( w obu przypadkach) postmarksizmem kulturowym?... Dzisiaj Nobla dostała Tokarczuk. Posłuchajcie tego co mówi.....

To, że był Żydem nie ma znaczenia! O co inne idzie...."Maria Dąbrowska w 1948 r. zanotowała w „Dzienniku”: „Dziś w »Życiu Warszawy« opis tryumfalnego przyjęcia Tuwima w Moskwie, jako tego, »co protestował przeciwko Polsce przedwrześniowej, a w czasie wojny zagrzewał do walki z okupantem«. Jezus Maria! Ile słów, tyle łgarstw. Tuwim [...] co przed wojną ściskał się z Wieniawą Długoszowskim i Nowaczyńskim i ani śniło mu się przeciw czemukolwiek protestować (z wyjątkiem, jak każdy poeta, przeciw filistrowi i mieszczuchowi – w wierszach); a gdy wojna wybuchła, uciekł (słusznie, bo by go Niemcy rozwalili, jak rozwalili jego matkę, której nie zabrał), we Francji napisał wiersz »Ja się bić nie potrafię«, a po wojnie wznowił teatrzyki i przedstawienia w rodzaju: »Królowej Madagaskaru«, »Słomkowego kapelusza«, »Jadzi wdowy« etc., na czym robi kokosy. Wszystko to jest zwyczajnie ludzkie. Tylko po co robić z niego bohatera? Wystarczy – że poeta”."

Wyczytales gdzies o tych najpiekniejszych dniach zycia w Tomaszowie :)) Po wojnie byl tam troche w swiecie. Rozumiem, ze tak oczami SWOJEJ wyobrazni?

Coś oprócz TiTu czytasz?

"Juz tez widze tych dzisiejszych licealistow w tych przykrotkich skarpetkach, rozsmakowujących sie woeczorami w twórczości Tuwima. Na ulicy - nawet przy tych dwóch liceach gdyby zapytać w okolicy dlugej przerwy z czym kojarza sie "Kwiaty polskie" czesciej by padalo Doktor Irena Eris albo ze jakis szampon udjacy polska marke w Biedronce." No to wlasnie trzeba uczyc ludzi czytac! Pomnik bylby do tego asumptem. Nie ma chyba rozsądnie myślącgo, który by zaprzeczył, że jest najwięcej Żydów z Noblami. Od kogo mamy się uczyć czytać od Terlikowskiego czy prowincjuszy Karnowskich? PS coraz czesciej myslę o wyjeździe stąd. Do wolnego świata, gdzie parobki nie będą tak się panoszyć, bo to jest jednak tak ze du.pa kręci łbem. Zamiast mi dopacac do dzialanosci rozdaja kase patologii. Jakby cos z tego wyroslo wartosiowego. Ehh, no nie wiem, najpierw kupię lotnie by wyrwac sie choc na 5 minut z tego syfu. Dziadostwo z blokow niech sie nie obawia, bede latal nad lasami, wypatruac czy dziki nie dochodzi do Holokaustu dzikow.

Co prawda nie generałowi ale pułkownikowi Różańskiemu z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, czołowemu powojennemu zbrodniarzowi, Tuwim meldował w liście: Szanowny i drogi panie Pułkowniku, żeby ten list napisać, oderwałem się od pewnej pracy, która mnie od paru tygodni pochłania i jeszcze parę tygodni potrwa. Jest to przekład poematu Aleksandra Bezymieńskiego pt. »Feliks« – poematu o Dzierżyńskim. Nie tłumaczę tego poematu na niczyje zamówienie, nikt mnie o to starego »liberała« wiadomego przedwojennego pokroju nie prosił. Zgłosiłem się sam, a zgłosiłem się dlatego, że zacząłem tłumaczyć »Feliksa«... – w roku 1938, jak Panu dobrze wiadomo, w owym czasie w sfaszyzowanej na hitlerowskim pasku trzymanej sanacyjnej Polsce było rzeczą wykluczoną, aby płomienny pean sowieckiego poety na cześć wielkiego rewolucjonisty mógł być po polsku opublikowany [...].