Kolejna książka o tematyce tomaszowskiej

Co nie zmienia faktu, że dobrze książka się ukazała. Gdy pojawi się w bibliotece miejskiej chętnie wypożyczę.

Nie wiadomo kto strzelał, natomiast wiadomo, że żołnierze Hojnowskiego znaleźli się w Tomaszowie PRZYPADKOWO. Wozami zarekwirowanymi po wsiach po mozolnym przeładowaniu się w Koluszkach. Nie tyle bronili miasta, co samych siebie. Ładując się do miasteczka przy pierwszej w miarę zwartej zabudowie zostali zmaskarowani, a pewnie trochę przy udziale tych tomaszowskich Niemców (w zasadzie to było też ich miasto - fabryki tu budowali ludzie którzy nie mówili po polsku, mówi po niemiecku, ale było też dużo w Tomaszowie robotników Niemców. Na biednej Kaczce moi dziadkowie mieli podczas wojny volksdeutschów za sąsiadów - takich formalnych Niemców, z zasiłkami żywnosiowymi. Mieszkają tam do dziś) trochę Wehrmachtu. Strzelano jako do kaczek. Nie była to żadna ważna bitwa, ani obrona miasta, a jedynie chaotyczna włóczega zakończona śmiercią. Ok, trudno oczekiwać od biednego 20-letniego państwa należytego uzbrojenia (chociaż Niemcy też były po wojnie, z reparacjami, w Berlinie pracujący - żebracy niedługo po traktacie wersalskim wywołali rewolucje), no ale na szkolenie przez te 15 no nawet 10 lat był już jednak czas. Może trzeba postawić sprawę jasno: było nie pchać się do miasta, podzielić na mniejsze grupy i obejść je dookoła lasami? Może też prawda jest, że Polacy generalnie nie są dobrzy w te klocki? W organizowaniu w czasach pokoju, w budowaniu przedsiębiorstw w czasie pokoju które nie kwiczałyby po 30 latach wręcz darmowej służby i braku konkurencji? Może Polacy lubią jeść i bawiąc się tylko?