Prawym okiem: żadnych świętości, tylko "święta wojna"!

Tak zwana debata przesiąknięta jest agresją, która obejmuje nie tylko bezpośrednich uczestników walk w śmierdzącym błocie ale udziela się również przyglądaj się gawiedzi. Negatywne emocje są zaraźliwe a tempo ich rozpowszechnienia jest wielokrotnie szybsze niż w przypadku emocji o charakterze konstruktywnym.

Podłość szerzy się lotem błyskawicy i wydaje nam się, że jesteśmy w stosunku do niej bezsilni. Często bezradnie rozkładamy ręce, chociaż powinniśmy zdecydowanie protestować. Jaki wobec tego jest akceptowalny poziom draństwa?

Chciałoby się powiedzieć, że żaden. Są jednak sytuacje, kiedy czujemy, że to właśnie teraz powinniśmy szczególnie zareagować, bo jeśli tego nie zrobimy ustawimy samych siebie w jednym szeregu z ludźmi nieuczciwymi i pozbawionymi honoru oraz godności.

Dzisiaj w Gazecie Wyborczej ukazał się artykuł zestawiający dwójkę kandydatów na urząd prezydenta miasta Tomaszowa Mazowieckiego. Nosił on zwracający uwagę tytuł „Poseł PiS kontra dziennikarka-lesbijka”. Artykuł jak artykuł, można powiedzieć. Jego oczywistym celem było podpromowanie kandydatki tuż przed drugą turą wyborów samorządowych. Gazecie bardzo zależało na promocji artykułu, bo nas również poproszono o opublikowanie jego zapowiedzi. Na szczęście tego nie zrobiliśmy, bo przyznam, że teraz czułbym się z tym nie najlepiej.

Kilka lat temu na łamach naszego portalu opublikowaliśmy list ówczesnego radnego, Tadeusza Adamusa, będący ostrą polemiką z artykułem Agnieszki Łuczak, opublikowanym w jej macierzystej gazecie. Radny wytknął jej wtedy przynależność do mniejszości seksualnej. W ciągu kilku dni Adamus został medialnie zlinczowany a nawet musiał zrezygnować z przynależności w Platformie Obywatelskiej. Osobami, które najmocniej (poza dziennikarzami) go zaatakowały był Grzegorz Haraśny oraz Janusz Palikot (jeszcze wtedy w PO).

W „Krytyce Politycznej” pojawił się tekst, w którym znalazł się też fragment poświęcony mojej osobie. Fragment całkowicie bezsensowny i rozmijający się z prawdą i napisany chyba na bazie wpisów anonimowych internautów na forach internetowych (bo nie podejrzewam lokalnych inspiracji tych treści) . Trudno się dziwić, bo lewicowa dziennikarka nie zadała sobie trudu by do mnie zatelefonować i zweryfikować swoje „informacje” (widać taki na lewicy obyczaj – rzucić kamieniem i schować się w bramie).

Kiedy zatelefonowałem do niej by zwrócić uwagę na nierzetelność artykułu, nie miała odwagi rozmawiać ze mną osobiście. Za to jej mąż opowiadał mi banialuki o jakiejś „świętej wojnie”, cokolwiek miałoby to oznaczać. Nie żartuję, dokładnie takiego sformułowania użył. Cóż, zachowanie poniżej lub na poziomie krytyki (politycznej). Z kim ci ludzie wojują oraz dlaczego się nie dowiedziałem, bo pan w rozmowie ze mną się zdenerwował.

Dlaczego wracam dzisiaj do tego tematu? Otóż przywołał go raz jeszcze artykuł dziennikarki z Gazety Wyborczej. Postawiono po raz kolejny zemścić się na radnym, który ośmielił się publicznie wyrazić własny pogląd.

Cholera mnie zwyczajnie bierze, bo nawet jeśli był on wyrażony w stosunkowo ostrej formie, to zasługiwał jedynie na polemikę a nie brutalny medialny lincz, który w mojej ocenie w dużej mierze przyczynił się do jego śmierci.

Jak widać prowadzący tę „świętą wojnę” lewicowi aktywiści nigdy nie wybaczają ani nie zapominają. Jeśli nie mogą już mścić się na konkretnej osobie, nie powstrzymają się przed atakiem na jej rodzinę, nawet kiedy przeciwnik już nie żyje.