Exit Eden – „Femmes Fatales” (2024). Niebezpieczne kobiety, piękne głosy i popowe przeboje w metalowym gorsecie
Wyobraźmy sobie salon w starym, nieco podupadłym pałacu. Na ścianach ciemne obrazy, w kominku dogasa ogień, a na aksamitnej kanapie siedzą trzy kobiety, które nie wyglądają na osoby potrzebujące czyjejkolwiek pomocy. Jedna mogłaby właśnie opuścić scenę operową, druga rockowy klub, trzecia – gabinet bohatera powieści noir, który za chwilę odkryje, że zakochał się w niewłaściwej osobie. Na stoliku stoi kieliszek wina, gdzieś obok leży czaszka, a zza zamkniętych drzwi dobiega znajoma melodia Pet Shop Boys. Nagle dołączają ciężkie gitary, orkiestra i trzy głosy zamieniające popowy przebój w metalowy spektakl. Tak właśnie wyobrażam sobie świat „Femmes Fatales”, drugiego albumu Exit Eden. To płyta teatralna, prowokacyjna, chwilami przesadnie efektowna, ale niewątpliwie atrakcyjna. Pod koronkami, czernią i czerwienią scenicznych kostiumów kryje się jednak ważniejsze pytanie: czy zespół, który zdobył popularność dzięki cudzym przebojom, potrafi wreszcie przemówić własnym głosem?