Przez auta szybę: totalitarnie czy humanitarnie?

Zacznę może od tego, że trudno uznać mnie za dewota, czy kogoś, kto jest niezdrowo „stuknięty” na punkcie kotów czy psów i ubiera je w szydełkowane kamizeleczki. Zdarza mi się jednak rozmawiać z moim psem i mam wrażenie, że jest on czasem bardziej rozumny od wielu ludzi, których miałem okazję poznać.

Kiedy słyszę lub czytam opinie, że bezdomne psy najlepiej i najtaniej jest usypiać, to przypomina mi się, że w historii świata znane są przypadki, kiedy tak samo mówiło się o ludziach. Nie kto inny, jak socjalista Hitler i jego koledzy w czarnych uniformach uważali, że słabsze i chore jednostki ludzkie należy eliminować w sposób ostateczny. Swoje poglądy zresztą wprowadzali dosyć skutecznie w życie. Mówienie więc o usypianiu zdrowych zwierząt jest takim właśnie stawianiem się w roli „rasy panów”, chociaż właściwszym jest użycie słowa: gatunek.

Przypomnę, że system utylizacji zwierząt bezpańskich funkcjonował doskonale w czasach komunistycznych. Wyłapywane zwierzęta poddawano 14 dniowej kwarantannie, po czym je mordowano, niezależnie od tego czy były zdrowe, czy też chore.

Tak funkcjonowały systemy totalitarne, a przecież od co najmniej 20 lat, żyjemy w demokracji. Gratuluję więc wzorców. Jedynie ku przestrodze wspomnę, że te dwa lewicowe i zbrodnicze systemy charakteryzowały się także ludobójstwem na gigantyczną wręcz skalę.

Kiedy czytam, że nie powinno się schronisk dla zwierząt finansować z pieniędzy podatników, to po prostu ręce mi opadają, na taką kompletną nieznajomość tematu. Otóż obowiązek „gospodarowania” bezdomnymi zwierzętami na samorządy nakładają przepisy prawa. Możemy sobie uważać je za mądre lub głupie ale znajdują się one w obiegu prawnym i należy ich przestrzegać. Gminy mogą prowadzić własne schroniska lub zlecać to zadanie podmiotom zewnętrznym. To tyle.

Nietrafiony jest też argument, że przecież miłośnicy zwierząt mogą sobie sami finansować działalność przytulisk. Oznacza to bowiem urynkowienie i działalność w formule ryzyka, w dziedzinie, która tak jak ochrona ludzkiego zdrowia wymaga stabilności.

Ponadto ustawa o ochronie zwierząt wprost zakazuje ich uśmiercania z powodu bezdomności. Chciałbym powiedzieć, że na całe szczęście zakazuje, ponieważ odróżnia nas od wymienionych wyżej barbarzyńców z socjalistycznym rodowodem.

Pod jednym ze wspomnianych na wstępie komentarzy przytoczyłem szereg przykładów działań finansowanych z środków publicznych, w stosunku do których można wymieniać dziesiątki argumentów, przemawiających za tym, że nie powinno się ich opłacać z pieniędzy podatnika. Dla przykładu prywatne, działające w warunkach zdrowej konkurencji szkoły, przynieść mogą więcej społecznych korzyści niż funkcjonująca obecnie „urawniłowka”.

Niezbyt mądre jest też stwierdzenie, które zestawia pomoc zwierzętom, z pomocą należną dla ludzi. To wyjątkowo populistyczny argument. Tam gdzie nie szanuje się zwierząt, nie będzie się też szanować ludzi.

Warto zwrócić uwagę na to, że w totalitaryzmach zawsze grupa stawiana jest nad jednostkę a jednostki nie chcące się podporządkować grupie (często spersonifikowanej w osobie dyktatora) są bezwzględnie eliminowane.

Mówienie o niedożywionych dzieciach w kontekście maltretowanych psów jest absolutnym pomyleniem pojęć. Pora zrozumieć, że argumentacja taka (choć oddziałująca na wyobraźnię) jest całkowicie pozbawiona logiki. Trzeba się bowiem zdecydować, czy ponosimy społeczną odpowiedzialność za działania lub zaniechania innych jednostek, czy ją w sposób ostateczny wykluczamy.

Nie ma znaczenia czy nasze poczucie solidarności będzie dotyczyć dzieci, osób starszych, kalekich, czy bezpańskich psów, bo jest to kwestia stosowania reguł a nie wymyślania wyjątków i wyłączeń od przyjętych zasad.