Pierwsze rękawice i tomaszowska Pilica
Przyszedł na świat w pierwszych miesiącach niemieckiej okupacji. Dorastał w rzeczywistości, w której sportowe marzenia wydawały się luksusem, a codzienność wymagała przede wszystkim ciężkiej pracy i wytrwałości. Wychowywał się w rodzinie Wincentego i Heleny Szczepańskich.
Z boksem zetknął się w Zduńskiej Woli, gdzie uczęszczał do technikum mechanicznego. To nauczyciel wychowania fizycznego Tomasz Lasota zainteresował go pięściarstwem. Jak później wspominał sam mistrz, wszystko zaczęło się właściwie przypadkiem.
Pierwszym klubem młodego zawodnika był Włókniarz Zduńska Wola. W 1956 roku trafił do Pilicy Tomaszów Mazowiecki, gdzie pod okiem Mariana Twardowskiego rozwijał umiejętności przez kolejne trzy lata. W 1958 roku wywalczył wicemistrzostwo Polski. Wkrótce rozpoczął służbę wojskową i związał swoją sportową przyszłość z warszawską Legią.
Kiedy serce powiedziało „dość”
Szczepański nie był sportowcem, któremu sukcesy przychodziły bez wysiłku. Zdarzały mu się bolesne porażki, nieprzychylne oceny działaczy i dziennikarzy, a także konflikty. Najpoważniejszy cios przyszedł jednak w 1964 roku. Podczas badań lekarze stwierdzili u niego zaburzenia rytmu serca i zabronili dalszego uprawiania boksu.
Dla 24-letniego zawodnika oznaczało to koniec świata, który znał. Przez ponad cztery lata pozostawał poza ringiem. Przeżywał załamanie, ale nie porzucił nadziei na powrót.
We wrześniu 1968 roku kolejne badania przyniosły zmianę decyzji lekarzy. Szczepański znów mógł trenować. Miał niemal 29 lat, a wielu uważało, że jego najlepszy sportowy czas bezpowrotnie minął.
Nie mieli racji.
Madryt, Monachium i spełnione marzenie
W 1971 roku, mając 31 lat, Jan Szczepański zdobył w Madrycie tytuł mistrza Europy w wadze lekkiej. Rok później pojechał na igrzyska olimpijskie do Monachium, choć jeszcze kilka miesięcy wcześniej ponownie ważyły się losy jego kariery ze względu na stan zdrowia.
W olimpijskim finale zmierzył się z Węgrem László Orbánem, którego pokonał jednogłośnie na punkty 5:0. Chłopak z Małecza został mistrzem olimpijskim.
W jego karierze było 290 walk. Wygrał 251, zremisował 15, przegrał 24. Zdobywał również indywidualne i drużynowe mistrzostwa Polski. Po zakończeniu startów pracował jako trener, przekazując swoje doświadczenie kolejnym pokoleniom pięściarzy.
Historia, którą opowiedziało kino
Życiorys Szczepańskiego miał w sobie wszystko, czego potrzebuje dobry scenariusz: ubóstwo, talent, upadki, dramatyczne zwroty i triumf odniesiony wbrew przewidywaniom.
Nic dziwnego, że zainteresowali się nim filmowcy. Zagrał w słynnym obrazie Marka Piwowskiego „Przepraszam, czy tu biją?”, wystąpił także w „Powrocie” Filipa Bajona, wcielając się w postać pięściarza naznaczonego własną przeszłością. Bohaterem poświęconego mu filmu „Za ciosem” był również u Piotra Andrejewa.
Jan Szczepański zmarł 15 stycznia 2017 roku w Warszawie, mając 77 lat.
Mistrz, o którym Lubochnia nie zapomniała
9 czerwca 2018 roku Kompleksowi Kulturalno-Sportowo-Rekreacyjnemu w Lubochni nadano imię Jana Szczepańskiego. Podczas uroczystości odsłonięto pamiątkową tablicę, a wśród uczestników znaleźli się najbliżsi mistrza, przedstawiciele samorządu oraz jego przyjaciel, również mistrz olimpijski, Jerzy Rybicki.
Szczepański pozostaje Honorowym Obywatelem Gminy Lubochnia i jedną z najwybitniejszych postaci sportu wywodzących się z powiatu tomaszowskiego.
Jego historia jest czymś więcej niż opowieścią o złotym medalu. Przypomina, że sukces nie zawsze należy do tych, którzy mieli najłatwiejszy start. Czasem zdobywają go ludzie, którzy najpierw musieli pokonać własne słabości, zwątpienie i przeciwności losu.
Jan Szczepański wygrał na ringu 251 razy. Ale jego największym zwycięstwem był powrót do walki w chwili, gdy niemal wszyscy uznali ją za zakończoną.


Napisz komentarz
Komentarze