Gospodarzem zawodów jest południowokoreańskie Pjongczang. Region już dwukrotnie starał się o organizację Igrzysk, jednak powiat w 2010 przegrał z Vancouver, natomiast w 2014 Igrzyska odbyły się w rosyjskim Soczi.
6 lipca 2011 roku decyzją MKOL Pjongczang dopiął swojego i miasto zostało wybrane na gospodarza Igrzysk (63 głosy). O te zaszczytne miano rywalizowało jeszcze Monachium (25 głosów), oraz francuskie Annecy (7 głosów).
Na co stać Polaków? Jedyna nadzieja w skokach.
Nie ma się co oszukiwać, sporty zimowe w Polsce kuleją. Brak infrastruktury, brak odpowiedniego szkolenia, brak środków finansowych na szkolenie powodują ubogi stan. Choć do Pjongczang wysyłamy największą w historii sportów zimowych liczbę sportowców, to tak naprawdę jedyną realną szansę na medal mają nasi skoczkowie narciarscy.
Powiem szczerze, iż po turnieju czterech skoczni dość sceptycznie podchodziłem do szans naszych asów „zimowego lotnictwa” w konkursach indywidualnych, a szczególnie do szans Kamila Stocha. Po wygranej we wszystkich czterech konkursach w Turnieju Czterech Skoczni nie sądziłem że Stochowi uda się utrzymać bardzo wysoką formę przez blisko 6 tygodni. Dziś można odnieść wrażenie że Kamil Stoch tą formę nie tylko ustabilizował, ale ta forma wciąż zwyżkuje.
Skoki narciarskie to jednak specyficzny sport i każdy z nas musi się przygotować na to, iż jeden niemiły podmuch wiatru może całkowicie zmienić oblicze rywalizacji, więc jak kibice nie ufajmy „dmuchanym balonikom” pompowanym przez media, tylko przygotujmy się na różne scenariusze.
W drużynie siła:
Jeszcze kilka tygodni temu sądziłem, iż medal w drużynie skoczków narciarskich to jedyna poważna szansa na sukces w postaci wspomnianego krążka. Chłopaki w zawodach Pucharu Świata nie wypadają z podium. W drużynowym konkursie nawet jeden nieco słabszy skok (nie mylić z mizernym) może skorygować kolega z drużyny. Nasi reprezentanci są już po pierwszym przetarciu na skoczni średniej i jak możemy sądzić po wynikach w oficjalnych sesjach treningowych - walka będzie nie tylko o medal, ale także o medal z najcenniejszego kruszcu.
Panczeniści przespali cztery lata:
Patrząc nieco z boku na to co się dzieje z polskim łyżwiarstwem przecieram oczy ze zdumienia. Igrzyska w Sochi, były fenomenalne dla tej dyscypliny sportu. Pojawiła się ogromna szansa na wyjście z cienia, niestety ta nie została wykorzystana.
Zbigniew Bródka zdobywając złoty medal zrobił coś, czego nie zapomnimy przez dekady. Porównując warunki treningowe, technologie szkoleniowe reprezentantów Holandii, Rosji, USA – Bródka nie miał prawa wygrać, a jednak swoim uporem w dążeniu do celu – zrobił to.
Niestety po zdobyciu złotego medalu przez Pana Zbigniewa, większych sukcesów nie było. Co więcej, z drużyną w dość kontrowersyjnych okolicznościach rozstał się Wiesław Kmiecik. Ponoć sami łyżwiarze nie chcieli już dalej kontynuować tej pracy, gdzie dzisiaj są? Igrzyska w Pjongczang dadzą nam odpowiedź.
Przez około dwa lata po Igrzyskach wydawało się jednak, iż nasi panczeniści więcej czasu spędzali w mediach jak na lodowisku. Szczególnie zadziwiły mnie słowa w jednym z programów telewizyjnych, które usłyszałem od panczenistów (Złotkowska, Szymański): „Justyna i Kamil nie muszą występować w telewizji – my musimy”. Oczywiście odnosiło się to do sławy jaką mogą się szczycić Kowalczyk i Stoch. Tyle że ta sława nie wzięła się znikąd – szczególnie w przypadku tej pierwszej, która przez tyle lat nie doczekała się w kraju porządnej trasy biegowej na miarę mistrzyni. Kowalczyk zaczynała od zera i przez wiele lat (podobnie jak łyżwiarze) dźwigała swoją dyscyplinę sportu, tyle że w przeciwieństwie do panczenistów – nie odpuściła i nie odpuszcza do końca.
Królowa łez
Ile człowiek wylał łez, ile razy zdzierał gardło kiedy Justyna Kowalczyk stawała na starcie. Powiem szczerze że chyba nie w ma w Polsce przedstawiciela sportów olimpijskich, który tak bardzo by mi imponował. Pamiętam start w Turynie, pamiętam walkę medialną i sportową z Norweżkami w Vancouver. Pamiętam wygraną na 10km w Soczi, mimo kontuzji.
Wydaje się że Pjongczang Justyna Kowalczyk postawi wszystko na rywalizację w biegach sprinterskich techniką klasyczną. Mówi się także o walce w 30 kilometrowym maratonie, ale tu nieco by powątpiewał w realną szansę na sukces.
Justynie Kowalczyk medalu życzę jak nikomu innemu. Mam nadzieję że Polka po raz kolejny przyhamuje to polską żółć, która dziś wylewa się na portalach internetowych, a szczególnie w mediach społecznościowych. Tekst pt. „Kowalczyk jedzie na wycieczkę” „Kowalczyk nie powinna jechać” „Kowalczyk urządzą sobie imprezy za moje podatki”. Królowa nart jest tylko jedna i jeszcze na długo tą królową pozostanie. Niezależnie jaki uzyska wynik.
Karolina Bosiek nasz perła z nad Pilicy. Na szczęście bez telebimów.
Nie pamiętam startu Jaromira Radke – bo pamiętać nie mogłem, gdyż miałem 11 lat. Przez mgłę kojarzę start Pawła Abratkiewicza mimo tego, iż śledzę Igrzysk dość wnikliwie od 1996 roku to jednak z czasem pewne wydarzenia się zacierają. Po 16 latach doczekałem się jednak mieszkańca naszego miasta, którego start na Igrzyskach zapewne zapamiętam.
Karolina to młoda zawodniczka i powiem szczerze że bardzo się cieszę, iż w tak młodym wieku zasmakuje atmosfery Igrzysk. Analizując różne dyscypliny sport odnoszę wrażenie, iż mamy dość dziwne nawyki osłaniania młodych sportowców jakimś sportowym parasolem ochronnym, a później jesteśmy zaskoczeni że świat nam odjeżdża. Najbardziej utytułowany w sportach zimowych Ole Einar Bjoerndalen miał 20 lat kiedy zadebiutował na Igrzyskach. Podobnie Gregor Schlirenzauer (16 w Pucharze Świata). Marit Bjoergen miała 22 lata kiedy zajmowała 50 miejsce w biegu na 15 km stylem dowolnym zajmując w nim 50 miejsce.
Sam osobiście, gdyby ode mnie to zależało do Koreii pojechali by tacy zawodnicy jak Żurek, Gąsecka, czy Owczarek kosztem nieco wypalonych medalistów, czy też innych olimpijczyków. Oczywiście powyższe nazwiska to tylko przykłady Niech młodzi bawią się, uczą się i chłoną atmosferę Igrzysk – w nich jest przyszłość polskiego sportu olimpijskiego.
W tegorocznej kadrze mamy jednego sportowca w przedziale wiekowym 18 – 20 lat tj. Karolinę Bosiek. Dodając rocznik 1997 – sportowców w przedziale 18 – 21 lat mamy czterech. W przedziale wiekowym 22 – 25 reprezentować nasz kraj będzie 17 sportowców, zaledwie dwóch mnie, aniżeli w przedziale 30+, gdzie tych sportowców mamy 15.
Czego możemy oczekiwać po występie Karoliny Bosiek na 3000 metrów, oraz 1000 metrów? Ogólnie nie mamy prawa oczekiwać niczego – jednak możemy wyłączyć pomysł wspólnego oglądania występów na telebimie (wierzę że przyjdzie na to czas), pozwolić dziewczynie spokojnie pracować i trzymać kciuki za jak najlepszy rozwój, a marzenia o sukcesach odłożyć na kolejne lata. Bez wątpienia Karolina to przyszłość polskich sportów zimowych podobnie jak jej koleżanki i koledzy z Klubu Sportowego Pilica.
STARTY POLAKÓW (sobota 10.02.2018):
Już pierwszy dzień Igrzysk będzie dla nas niezwykle emocjonujący. O godzinie 8.15 w biegu na łączonym na 15 km (7,5 technika klasyczna + 7,5 technika dowolna) wystartują: Justyna Kowalczyk, Sylwia Jaśkowiec, Ewelina Marcisz, oraz Martyna Galewicz. Bieg ten z pewnością odpowie nam w jakiej formie jest Justyna Kowalczyk.
O godzinie 11 w rywalizacji Short Track (500 metrów) wystąpią Natalia Maliszewska, oraz Magdalena Warakomska, pierwsza polska sportsmenka w tej dyscyplinie, która wystąpi na trzech olimpijskich dystansach. Maliszewska przed igrzyskami w odważnych wypowiedziach zapowiada nam walkę o medal...dla zmarłej mamy.
O godzinie 11.10 pierwszy i drugi ślizg w saneczkarstwie (jedynki) zanotują Maciej Kurowski, oraz Mateusz Sochowicz.
O godzinie 12 na dystansie 3000 metrów w rywalizacji panczenistów wystartuje Karolina Bosiek. Trzymajmy kciuki za dobry ślizg Karoliny.
Kwadrans później swój debiut na Igrzyskach zanotują biathlonistki. Na starci staną Krystyna Guzik, Weronika Nowakowska, Monika Hojnisz, oraz Magdalena Gwizdoń (w rezerwie Kamila Żuk.).
O godzinie 13.35 obejrzymy pierwszy konkurs z udziałem naszych skoczków (HS – 109).
Napisz komentarz
Komentarze