Zdalne czy niemoralne.... w swym trybie nadzwyczajne

Starosta blisko miesiąc temu uległ kontuzji w czasie uroczystości związanych ze Świętem Wojska Polskiego. Trafił do szpitala, ale nie był hospitalizowany, mimo tego od tego czasu kontakt z nim jest utrudniony. Porusza się o kulach lub jest wożony na wózku przez służbowego kierowcę. Na szczęście przez cały dzień przebywa pod opieką mamy. Umówienie spotkania ze starostą graniczy z cudem. Nie mogą spotkać się z nim niektórzy urzędnicy, oraz radni. W czwartek próbowałem umówić spotkanie przed piątkową sesją. Telefonowałem i prosiłem w sekretariacie o wyznaczenie godziny. Bezskuteczne. Starosta dostarczony do pracy przez mamę o 11:45 nie znalazł czasu. Nie tylko dla mnie. Na odpowiedzi związane z moimi interpelacjami czekam miesiącami, mimo, że ustawowy termin to 14 dni. W sprawie wyjazdów służbowych na Pielgrzymki Radia Maryja organa ścigania zdążyły wszcząć postępowanie i zaczęły przesłuchiwać świadków, a ja odpowiedzi nadal nie mam. W końcu złożyłem skargę do WSA, w której domagam się obciążenia Mariusza Węgrzynowskiego karą pieniężną, która trafić ma na konto Kampanii Przeciwko Homofobii. 

Z tak niepoważnym i deprawującym postępowaniem chyba jeszcze w historii powiatu nie mieliśmy do czynienia. To nowa jakość, której nie powstydziłby się nawet Stanisław Bareja, pisząc scenariusze swoich filmów. Sesji początkowo nie organizowano ze względu na pandemię, później dlatego, że się do tego przyzwyczajono, a teraz bo tak wygodnie jest Staroście Tomaszowskiemu. W sumie nikt nie protestuje, bo na  konta radnych co miesiąc wpływa 3000 złotych, a jak Rząd od nowego roku podniesie kwotę bazową, to może być jeszcze więcej. W dodatku przy absolutnie minimalnym wysiłku. Za dowód aktywności wystarczy zdjęcie u boku "jaśnie nam panującego" w czasie jednej z wielu codziennych konferencji prasowych. Niewiarygodne, że radni domagają się uczestnictwa w tych komedianckich spektaklach. 

Zasada jest taka, że im mniej ktoś aktywny, tym częściej widzimy go na zdjęciach., bo ci którzy pracują nie mają czasu na wygłupy. Na szczęście kontuzja Starosty przynajmniej na jakiś czas zakończyła te żenujące imprezy zajmujące cenny czas i kosztujące podatnika setki tysięcy złotych w skali roku. W czasie całej kadencji wydamy na nie zapewne ponad milion. Zresztą nie tylko na to. Radni z Komisji Rewizyjnej, którzy kontrolowali w tym tygodniu wydatki Wydziału Promocji chyba po raz pierwszy byli zszokowani. Przy okazji dowiedzieli się, że budżety promocyjne poukrywane są też w innych wydziałach. Na pytania Grzegorza Glimasińskiego o wskaźniki efektywności podejmowanych działań nikt nie potrafił odpowiedzieć. Wciąż słyszymy, że decyzje o wszystkim podejmuje Starosta wspierany przez Elżbietę Łojszczyk. A gdzie pozostali członkowie Zarządu? Klaszczą w dłonie i pływają  w basenie? 

Tak pracować się nie da. Nie można wypracować wspólnych stanowisk. Zgłosić żadnych wniosków, bo nie ma nad nimi dyskusji. Jak rozwiązywać problemy? Nie można nawet zadaać pytań, bo sesja w trybie nadzwyczajnym ich de facto nie dopuszcza. Jeden człowiek arbitralnie decyduje o wszystkim, a jego decyzje (nie dość, że często absurdalne) zapadają z wielodniowym, wielotygodniowym, wielomiesięcznym opóźnieniem. W dodatku wciąż jest nieobecny, zajęty konferencjami prasowymi, lub knuciem podejrzanych intryg. Pytanie czy leci z nami pilot nie jest w sumie w tej sytuacji zasadne, bo on leci ale ten pilot to kamikadze. 

Ponad rok temu był czas aby Starostę Węgrzynowskiego odwołać i przynajmniej spróbować ograniczyć wielkość strat i zacząć cokolwiek naprawiać. Nie zgodzili się na to skorumpowani stanowiskami radni Platformy Obywatelskiej. Część z nich już w PO dzisiaj nie ma. Teraz na jakiekolwiek próby w tym zakresie jest za późno i nie mają one najmniejszego sensu. Ten pociąg z kulejącym maszynistą dojedzie do stacji końcowej, tyle że znajdziemy ją wszyscy w ruinie. Dzisiaj, gdyby nawet zgłosił się chętny na stanowisko Starosty i stwierdził, że posprząta tę stajnie Augiasza, naprawdę zastanawiałbym się długo nad motywacją tej osoby oraz nad czym nie trafimy z deszczu pod przysłowiową rynnę.