Tegoroczne święto miasta rozpoczęło się od przemarszu z centrum Tomaszowa do parku. W upalne, letnie popołudnie mieszkańcy ruszyli ulicami miasta w kierunku miejsca, w którym czekała muzyka, scena i pierwszy mocny akcent festiwalowego weekendu. Było gorąco, momentami bardzo gorąco, ale publiczność dopisała. I to właśnie ona — nie scenografia, nie plakaty, nie oficjalne komunikaty — po raz kolejny udowodniła, że takie wydarzenia mają sens wtedy, kiedy są naprawdę miejskie. Kiedy idą w nich ludzie.
Parada, czyli miejski rytuał
Plac Kościuszki od lat jest dla Tomaszowa czymś więcej niż tylko centralnym punktem miasta. To tutaj zaczynają się uroczystości, spotkania, manifestacje codzienności i wyjątkowości. W piątek znów stał się miejscem startu festiwalu, który odwołuje się do jednego z najbardziej rozpoznawalnych tomaszowskich motywów kulturowych.
Parada ulicami miasta ma już blisko 30-letnią tradycję. Przez lata była jednym z najbardziej charakterystycznych elementów Dni Tomaszowa. Barwny korowód, instytucje, organizacje, szkoły, zespoły, mieszkańcy — wszystko to składało się na obraz miasta, które raz w roku wychodziło z codziennych ram i pokazywało samo siebie. Nie od strony urzędowych statystyk, nie przez pryzmat inwestycyjnych tabel, ale przez twarze ludzi.
Jest w tym coś pięknego i bardzo tomaszowskiego. Miasto, które przez dekady żyło rytmem fabryk, Pilicy, kolei, osiedli i lokalnych historii, w takim marszu odzyskuje swoją wspólnotową temperaturę. Można powiedzieć: to tylko przemarsz. Ale można też zobaczyć w nim coś więcej — miejski rytuał, który przypomina, że Tomaszów nie jest zbiorem osobnych adresów. Jest organizmem.
Od Dni Tomaszowa do festiwalu z własną opowieścią
Dzisiejszy Festiwal „A może byśmy tak… do Tomaszowa” wyrasta z tradycji dawnych Dni Tomaszowa. Pierwsze edycje miały bardziej kameralny charakter. W archiwach miejskich i wspomnieniach mieszkańców zapisały się przede wszystkim jako wydarzenia mocniej oparte na lokalnych zespołach, paradzie, prezentacjach szkół, instytucji, stowarzyszeń i miejskim spotkaniu niż na wielkich scenicznych nazwiskach.
Z czasem święto zaczęło zmieniać skalę. Na scenach pojawiali się artyści znani w całej Polsce, a program rozrastał się o kolejne strefy, koncerty i wydarzenia towarzyszące. W poprzednich latach tomaszowska publiczność mogła słuchać między innymi Kamila Bednarka, zespołu Tulia, Janusza Radka, Ani Karwan, Baciarów czy Daj To Głośniej. Festiwal przeszedł drogę od lokalnego święta do wydarzenia, które potrafi przyciągać wykonawców z ogólnopolskich scen, ale jego najważniejszy sens pozostał ten sam.
To miała być i nadal jest promocja miasta. Nie tylko jako punktu między Łodzią a Warszawą. Nie tylko jako miejsca z Niebieskimi Źródłami, Areną Lodową, Pilicą i przemysłową historią. Również jako przestrzeni lokalnej aktywności. Miasta ludzi, którzy tworzą kulturę, edukację, sport, stowarzyszenia, zespoły, orkiestry, grupy nieformalne i społeczne inicjatywy.
W tym sensie idea rozwijana przez BCTM Tomaszów była ważna: opowiedzieć o mieście przez jego energię. Przez to, co robią mieszkańcy. Przez ich obecność. Przez aktywność, która często nie trafia na pierwsze strony gazet, ale bez niej żadne miasto nie oddycha pełną piersią.
„A może byśmy tak…” — refren, który Tomaszów pożyczył od poezji
Nie sposób uciec od literackiej klamry. „A może byśmy tak, najmilsza, wpadli na dzień do Tomaszowa?” — ten wers, zakorzeniony w piosence i poetyckiej wyobraźni, od lat wraca do miasta jak echo. Można się nim łatwo zachłysnąć, można go zamienić w pocztówkowy slogan, ale można też potraktować poważnie.
Bo w tym zdaniu jest zaproszenie. Nie do kurortu, nie do wielkiej metropolii, nie do miasta z folderu reklamowego. Do Tomaszowa. Takiego, jaki jest: z jego historią, ambicjami, lokalnymi sporami, codziennością, niedoskonałościami i momentami, w których potrafi naprawdę zabrzmieć wspólnym głosem.
Festiwal właśnie wtedy działa najlepiej — kiedy nie udaje wielkiego, anonimowego widowiska, tylko pozostaje świętem miasta z własną twarzą. Z mieszkańcami, którzy spotykają znajomych w parku. Z rodzinami, które przyszły posłuchać muzyki. Z seniorami, którzy pamiętają wcześniejsze edycje. Z młodzieżą, która może już nie zawsze zna źródło tytułu festiwalu, ale świetnie rozumie potrzebę wspólnego bycia razem.
TM Orchestra i Maciek Balcar na zakończenie dnia
Pierwszy festiwalowy wieczór zamknął koncert TM Orchestra pod dyrekcją Kamila Wrony. Gościem specjalnym był Maciek Balcar — artysta, którego głos dobrze niesie opowieść. Trochę rockową, trochę teatralną, trochę balladową. Taki głos nie potrzebuje nachalnej dekoracji. Wystarczy mu dobra orkiestra, wieczorne światło i publiczność, która chce słuchać.
To połączenie miało w sobie elegancję i lokalną dumę. TM Orchestra od lat pokazuje, że Tomaszów ma muzyczny potencjał, którego nie trzeba traktować jak dodatku do występu gwiazdy. Przeciwnie — to właśnie orkiestra była tutaj gospodarzem muzycznej przestrzeni, a Balcar wprowadził do niej swój charakterystyczny ton. Efekt był dojrzały, mocny i bardzo dobrze pasował do otwarcia festiwalu.
Po całym dniu upału muzyka w Parku Solidarność przyniosła coś w rodzaju oddechu. Letni wieczór, drzewa, scena, znajome twarze i dźwięki, które nie musiały nikogo przekrzykiwać. W takich chwilach miasto łagodnieje. Przestaje być zbiorem spraw do załatwienia, remontów, korków, sesji, komunikatów i codziennych pretensji. Staje się miejscem spotkania.
Siłą festiwalu są ludzie
Warto to powiedzieć jasno: siłą tego wydarzenia nie są wyłącznie nazwiska zapisane na plakatach. One przyciągają uwagę, budują program, tworzą emocje. Ale prawdziwą tkanką festiwalu są ludzie. Ci, którzy idą w paradzie. Ci, którzy pracują przy organizacji. Ci, którzy występują na scenie. Ci, którzy przychodzą z dziećmi, z przyjaciółmi, z sąsiadami. Ci, którzy co roku mówią: zobaczymy, co będzie — i mimo wszystko przychodzą.
Festiwal „A może byśmy tak… do Tomaszowa” jest potrzebny właśnie dlatego, że przypomina o lokalnej aktywności. O szkołach, zespołach, stowarzyszeniach, instytucjach kultury, środowiskach sportowych i społecznych. O wszystkich tych, którzy przez cały rok robią swoje często bez fanfar, a podczas miejskiego święta mogą choć na chwilę wyjść z cienia.
Pierwszy dzień pokazał, że ta formuła wciąż działa. Że marsz z centrum do parku nie jest pustym gestem. Że muzyka nadal potrafi zebrać ludzi w jednym miejscu. Że Tomaszów, nawet zmęczony upałem, potrafi się uśmiechnąć.
Napisz komentarz
Komentarze