DLACZEGO WARTO KARMIĆ PIERSIĄ?

Przyjmuje się, że dzieci karmione piersią chorują mniej niż dzieci karmione mieszanką mlekozastępczą. Wszystko dzięki temu, że w mleku mamy istnieją cząsteczki i komórki, które pomagają niemowlętom uchronić się przed różnorakimi infekcjami. Taka „pomoc” jest szczególnie ważna w ciągu kilku pierwszych miesięcy życia, kiedy to odporność dziecka może nie radzić sobie z obcymi organizmami. Dopiero około piątego roku życia ta odporność jest na dobrym poziomie. Nie bez powodu UNICEF czy WHO zalecają karmienie piersią dwa lata i dłużej.

Karmiąc piersią, można robić prawie wszystko- jeść co się chce, raz na jakiś czas wypić drinka (najlepiej po skończonym 6 miesiącu życia dziecka ), ćwiczyć, umawiać się ze znajomymi do kina. Wyjście z domu dla relaksu raz na jakiś czas może okazać się dla niejednej kobiety wspaniałą odskocznią od codziennej rutyny. Zdarza się także, że mama musi być jakiś czas nieobecna przy dziecku z przyczyn niezależnych od siebie. Nie ma co wpadać w panikę- nie musi to oznaczać końca drogi mlecznej. Wystarczy przygotować się do rozłąki tak, aby zapewnić komfort i sobie, i dziecku.

Bardzo często dzwonią lub piszą do mnie mamy, zaczynając w ten sposób: „Dzień dobry. Słyszałam, że jest Pani doradcą laktacyjnym. Potrzebuję pomocy…”. Za każdym razem prostuję, mówiąc: „Nie, nie jestem doradcą laktacyjnym, ale dyplomowanym promotorem karmienia piersią”. Wtedy zaczynam wyczuwać konsternację, bo… prawie nikt nie wie, kto to taki.

Najczęstszą bolączką młodych mam jest to, czy dziecko jest w stanie najeść się mlekiem z piersi. Z tym pytaniem spotykam się czasem kilka razy dziennie. Do tego dochodzą mity na temat chudego mleka, małych piersi, które nie są w stanie wyprodukować tyle, co dziecko potrzebuje, mierzenia laktatorem ilości pokarmu i tak dalej, i tak dalej… Wiarę w możliwość wykarmienia własnego dziecka tracimy także dzięki „cennym” poradom rodziny i niestety niektórych przedstawicieli służby zdrowia.

Karmienie piersią z reguły wywołuje w nas- mamach piękne odczucia. Wzajemne spojrzenia pełne miłości, ciepły dotyk, nierozerwalna bliskość- czy może być coś piękniejszego? Okazuje się, że nie zawsze doświadcza się tego w ten sposób. I nie chodzi tu o początki karmienia, kiedy to mama i dziecko uczą się siebie nawzajem, a brodawki próbują przystosować się do nowej sytuacji. Tu chodzi o coś zupełnie innego… Mianowicie o negatywne, niekiedy wręcz traumatyczne przeżycie związane z karmieniem piersią – natłok negatywnych myśli przepełnionych ogromnym smutkiem i żalem.. Tu chodzi o D-MER, o którym tak niewiele się mówi…

Pierwsze tygodnie karmienia piersią prawie zawsze wzbudzają w rodzicach obawę, czy to normalne, że dziecko „wisi” godzinami na piersi. Od razu pojawiają się myśli, że zapewne dziecko się nie najada. Najbliższe otoczenie ma coś do powiedzenia na ten temat i w taki oto sposób zaczyna się tworzenie mlecznych opowieści… Warto pamiętać w takiej sytuacji, że pierwsze tygodnie bardzo często będą decydować o tym, czy karmienie naturalne się powiedzie. Wielu osobom wydaje się, że noworodek tylko je i śpi- dziecko powinno zjeść w 20 minut i iść spać na kolejne 4 godziny. Czy tak rzeczywiście jest? Owszem, może się tak zdarzyć. Częściej jednak spotykam się z maluszkami chcącymi ssać pierś non stop.