Powracają przedwojenne przeboje

SCENARIUSZ WEDŁUG POMYSŁU ANDRZEJA MACULEWICZA

instrumentacja   MACIEJ LATALSKI

REALIZATORZY:

    kierownictwo muzyczne  ELŻBIETA TOMALA

    reżyseria   JERZY WOŹNIAK

    współpraca muzyczna LESŁAW SAŁACKI

    teksty mówione: na podstawie „Fiszeriady” Andrzeja Maculewicza

    ruch sceniczny   DOBROSŁAWA GUTEK

    projekcje   MICHAŁ JANKOWSKI

    asystent reżysera   KRZYSZTOF WAWRZYNIAK

    realizacja światła   WOJCIECH PIETRZYK, MAREK CZAJKOWSKI, RYSZARD RYBCZYŃSKI, ADAM ZAMANA

    realizacja dźwięku   ŁUKASZ ZACHWIEJA, ROBERT PAWLAK, KRZYSZTOF OLEJNICZAK

    inspicjent   GRAŻYNA LINKE, ELŻBIETA WALASZCZYK

    sufler   ELŻBIETA LITERACKA

premiera - 9 października 2010 roku

Ada, to nie wypada, Każdemu wolno kochać, Sex appeal… Mimo upływu lat szlagiery dwudziestolecia międzywojennego są ciągle popularne, mają swoich wiernych słuchaczy i miłośników, i to nie tylko wśród starszego pokolenia. Piosenki Jerzego Petersburskiego, Henryka Warsa, Zygmunta Karasińskiego ze znakomitymi tekstami Jerzego Jurandota, Juliana Tuwima czy Andrzeja Własta wykonywali cieszący się wielką popularnością artyści kabaretowi oraz aktorzy grający w komediach i melodramatach: Eugeniusz Bodo, Tola Mankiewiczówna, Zula Pogorzelska, Hanka Ordonówna i Adolf Dymsza. Artyści Teatru Muzycznego w Łodzi przypominają te znakomite piosenki w nowych aranżacjach.

-

Andrzej Maculewicz o atmosferze widowiska:

Pierwsze dziesięciolecia XX wieku. Warszawa, „warszawka”… i związana z nią nierozłącznie bohema artystyczno-literacko-kawiarniana, elita intelektualna, która nadała ton tamtym czasom. W tym gronie ON, ze swoją malowniczą, olbrzymią posturą, ze swym wszechogarniającym, grzmiącym głosem, Franciszek Fiszer, zwany najpierw z francuska France, a potem z niemiecka Franc. Ten roztrzepany bon vivant, koneser wszystkich kuchni świata, słynący z nieposkromionego apetytu, był także mistrzem sarkazmu i kpin, najcelniejszych puent i najtrafniejszego dowcipu. Jego wymyślane na poczekaniu historyjki i anegdoty przekazywane były natychmiast z ust do ust. Mówił o sobie, że jest metafizykiem. Ale z jego wywodów filozoficznych, nigdy zresztą niespisanych, prawie nikt nic nie rozumiał.

I druga postać, jakże charakterystyczna dla tamtej Warszawy – Bolesław Wieniawa-Długoszowski. Jedna z najbarwniejszych osobistości II Rzeczypospolitej, oficer słynący z wielkiej słabości do koni, umiłowania kobiet, hucznych zabaw, cieszący się ogromną estymą wśród ludzi sztuki i literatury. Nie tylko jeden z najbardziej znanych dowódców przedwojennej Armii Polskiej, lecz także lekarz i poeta. Podobnie jak Fiszer – autor licznych i często cytowanych powiedzonek i anegdot.

Obaj – Fiszer i Długoszowski – spotykali się w najlepszych lokalach stolicy, a ich dysputy, prowadzone najczęściej w ulubionych przez nich „oparach absurdu”, ubarwiały całonocne zwykle biesiady.

Dziś spróbujemy wrócić do tamtego, wyjątkowego klimatu przedwojennej stolicy, przede wszystkim przypomnieć jej niezapomniane piosenki, tworzone zarówno na potrzeby przeżywającego wówczas złoty okres polskiego kina, jak i spektakli kabaretowych czy audycji radiowych. Melodie do słów mistrzów, takich jak Julian Tuwim, Marian Hemar, Jerzy Jurandot, komponowali wielcy twórcy: Jerzy Petersburski, Henryk Wars czy Zygmunt Karasiński. Pragniemy przypomnieć także i coś z tego, czym żyła ówczesna, artystyczna bohema – atmosferę słynnych, stołecznych kawiarń i klubów, klimat słownych igraszek między najbardziej znanymi jej postaciami – Francem i Wieniawą. Powróćmy więc, jak za dawnych lat...

OBSADA

    Franciszek Fiszer JANUSZ SKONECZNY

    Oficer ANDRZEJ FOGIEL / ANDRZEJ ORECHWO

    Kelner MACIEJ MARKOWSKI

    Gazeciarz PAWEŁ ERDMAN / PIOTR KOWALCZYK

    Jadzia AGNIESZKA GABRYSIAK

    oraz

    EMILIA KLIMCZAK

    SYLWIA STRUGIŃSKA - WOCHOWSKA

    ZBIGNIEW MACIAS

    MAREK PRUSISZ

    TOMASZ RAK

    MARIUSZ ADAM RUTA

ORKIESTRA TEATRU MUZYCZNEGO W ŁODZI

dyrygent   LESŁAW SAŁACKI, ELŻBIETA TOMALA