Święty Józef był mężem Maryi. Jego święto obchodzimy dwa razy w roku: 19 marca – jako Oblubieńca Matki Bożej i 1 maja – jako wzór i patrona ludzi pracujących.
Ewangelie określają św. Józefa mianem tekton (łac. faber), przez co rozumiano rzemieślnika naprawiającego narzędzia rolnicze i przedmioty drewniane. To właśnie praca, a nie kontemplacja, pokuta czy uczynki miłosierdzia, stała się dla św. Józefa źródłem uświęcenia.
Dzień 1 maja świętem Józefa Rzemieślnika ogłosił papież Pius XII, zwracając się 24 kwietnia 1955 r. do Katolickiego Stowarzyszenia Robotników Włoskich i nadając w ten sposób religijne znaczenie świeckiemu, obchodzonemu na całym świecie od 1892 r. Świętu Pracy. Tego dnia Kościół w sposób szczególny zwraca uwagę na pracę w aspekcie wartości chrześcijańskich, jak również społecznych, ogólnoludzkich i narodowych.
Pierwszą encyklikę poświęconą posłannictwu św. Józefa „Quamquam pluries” ogłosił w 1889 r. papież Leon XIII. W dokumencie zwrócił uwagę na korzyści płynące z orędownictwa św. Józefa.
„Ojcowie rodzin znajdują w Józefie najlepsze uosobienie ojcowskiej troski i czujności; małżonkowie doskonały przykład miłości, pokoju i wierności małżeńskiej; jednocześnie dziewice odnajdują w nim przykład i opiekuna dziewiczej czystości. Szlachetni z urodzenia nauczą się od Józefa, jak strzec swej godności nawet w nieszczęściu; bogaci zrozumieją, przez jego lekcje, jakich dóbr należy pragnąć najbardziej i zdobywać za cenę swojej pracy. Jeśli chodzi o robotników, rzemieślników i osoby niższego stanu, uciekanie się do Józefa jest ich szczególnym prawem, a jego przykład ma być przez nich naśladowany” – pisał papież.
W setną rocznicę ogłoszenia „Quamquam pluries” papież Jan Paweł II ogłosił adhortację apostolską poświęconą św. Józefowi „Redemptoris Custos”.
W dokumencie Jan Paweł II przypomniał znajdujący się na kartach Ewangelii zapis, że w młodości Jezus uczył się pracy od swego opiekuna, który pełnił rolę Jego ojca.
„Jeżeli Rodzina z Nazaretu jest w porządku zbawienia i świętości przykładem i wzorem dla ludzkich rodzin, to podobnie i praca Jezusa przy boku Józefa-cieśli” – ocenił.
Papież zaznaczył, że praca ludzka, a w szczególności praca fizyczna, zajmuje w Ewangelii szczególne miejsce.
„Ważną rolę w procesie ludzkiego wzrastania Jezusa w mądrości, w latach i w łasce odgrywała cnota pracowitości, jako że praca jest dobrem człowieka, które przekształca przyrodę i sprawia, że człowiek poniekąd bardziej staje się człowiekiem” – pisał.
„Ze względu na wielkie znaczenie pracy w życiu człowieka wszyscy ludzie powinni rozumieć i w pełni przeżywać jej sens, aby przez nią przybliżać się do Boga” – dodał papież.
Papież Benedykt XVI w homilii wygłoszonej w uroczystość św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny 19 marca 2006 r. podkreślił, że praca ma pierwszorzędne znaczenie dla realizacji człowieka i dla rozwoju społeczeństwa.
„Musi być zatem organizowana i wykonywana z pełnym poszanowaniem ludzkiej godności i w duchu służby dobru wspólnemu. Jest również ważne, aby człowiek nie stał się niewolnikiem pracy, by nie traktował jej w sposób bałwochwalczy, sądząc, że to właśnie ona nadaje ostateczny i definitywny sens życiu” – zastrzegł.
Przypomniał, że świadectwo św. Józefa pokazuje, że człowiek jest podmiotem i wykonawcą pracy.
„Niech chrześcijanie, patrząc na tego wielkiego świętego, uczą się świadczyć w każdym środowisku pracy o miłości Chrystusa, który jest źródłem prawdziwej solidarności i trwałego pokoju” – mówił papież.
Do Polski kult św. Józefa dotarł na przełomie XI i XII w., ale największy jego rozwój nastąpił w XVII i XVIII w. Kult ten propagowali karmelici i siostry wizytki. Obecnie centralnym ośrodkiem kultu św. Józefa w Polsce jest Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. W kraju jest ok. 270 świątyń pod wezwaniem św. Józefa, w tym kilkanaście pod wezwaniem św. Józefa Robotnika.
Święty Józef jest patronem licznych stowarzyszeń i zgromadzeń zakonnych. To także patron małżonków i rodzin chrześcijańskich, ojców, sierot, a także cieśli, drwali, rękodzielników, robotników, rzemieślników, wszystkich pracujących, uciekinierów oraz patron dobrej śmierci. Do św. Józefa modlą się też osoby szukające dobrego męża lub żony.
Świętego Józefa jako patrona obrali sobie też polscy księża – więźniowie obozu koncentracyjnego w Dachau. Złożyli oni przysięgę, że w razie oswobodzenia co roku będą spotykać się w miejscu kultu świętego Józefa w Kaliszu, by mu dziękować za ocalenie. Obóz został wyzwolony 29 kwietnia 1945 r. Ocaleni księża z Polski do końca życia wypełniali złożone przyrzeczenie i pielgrzymowali do Kalisza, dziękując za ocalenie. Ostatni z nich, ks. Leon Stępniak, zmarł w 2013 r. (PAP)
Komentarze